Γράφει η Λένα Διβάνη

Εσύ προσπαθείς να τον ξεχάσεις χρόνια τώρα αλλά αδύνατον. Χίλιοι άνθρωποι σαν κι αυτόν κάθε χρόνο αφήνουν τη ζωή τους στην άσφαλτο. Δεν έχουν κλείσει ούτε τα τριάντα οι περισσότεροι…

Σε είδα να κοιτάς τα  λουλούδια που ήταν δεμένα χαμηλά στο φανάρι της Κηφισίας, στη στροφή, εκεί που μπαίνουμε στο Μαρούσι. Εσκυψες δακρυσμένη και τα ίσιωσες γιατί είχαν στραβώσει απ΄τον αέρα. Να ‘ταν ο άντρας σου που χάθηκε; Ο αδελφός σου; Οποιος και να ‘ταν σε τσάκισε. Εμοιαζες τσαλαπατημένη.

-«Πότε έγινε;» σε ρώτησα αυθόρμητα, δεν ήξερα τι άλλο να πω. Τα λουλούδια ήταν πολύ φρέσκα.