Ξεκατινιάζονται οι δημοτικοί σύμβουλοι; Ανοίγεις τη μπαλκονόπορτα και ακούς. Όποιος πει ότι δεν ανοίγει για ν' ακούσει είναι ψεύτης. Ή είναι το άκρον άωτον της διακριτικότητας (αλλά πόσοι τέτοιοι υπάρχουν στον κόσμο;) ή πρέπει να φύγει γιατί θ' αργήσει στη δουλειά του.

Όταν ξεκινά ξεκατίνιασμα κοντά σου στήνεις αφτί και παρακολουθείς. Νόμος.

Εγώ το ξεκατίνιασμα το θεωρώ και διαφωτιστικό. Το πώς τσακώνονται δυο άνθρωποι, το τί θα πούνε ο ένας για τον άλλο και μέχρι πού θα φτάσουν τον καυγά, είναι μια αποκάλυψη για τους ίδιους. Μια αποκάλυψη για το ανθρώπινο είδος μη σας πω. Γι' αυτό έστησα αφτί και παρακολούθησα όλο το ξεκατίνιασμα μεταξύ Μ. Σαλματάνη και Χρ. Καλού. Μα τι υπέροχα εκτυλίχτηκε, τι κορυφώσεις είχε, πόσα μου έμαθε.

Ένας ρωτάει την Σαλματάνη για καταδώσεις, ρουφιανιές ξέρετε. Εκείνη τσαντίζεται γιατί προφανώς είναι μια εξιλεωτική, για μια γυναίκα, ερώτηση και απαντάει με υπονοούμενο - σπόντα για την προσωπική ζωή του Καλού, οποίος δεν ήταν καν εκεί, δεν είχε καν σχέση με την ερώτηση. Είχε μαλώσει μαζί του στον ύπνο της;

Κι εκεί μαθαίνεις πώς από μια σπόντα μπορεί ν' ανάψει ολόκληρη πυρκαγιά, όταν εκείνος στον οποίο πηγαίνει η σπόντα έχει γλώσσα για δεκατρείς. Ένα είπε αυτή, δέκα απάντησε αυτός. Και είπε και ξαναείπε και σταματημό δεν είχε ο άνθρωπος. Είπε τόσα πολλά που ξέφυγε απ' το θέμα κι έχασε το δίκιο του και τώρα κανονικά πρέπει να τσαντιστεί η άλλη για όσα της είπε γιατί μερικά ήταν σούπερ άκομψα και προκλητικά.

Δεν συμβαίνουν μόνο στην σόου μπιζ τα ξεκατινιάσματα. Και μεταξύ δημοτικών συμβούλων, και μεταξύ καλλιτεχνών, και μεταξύ πρώην γυναικών που έχουν γράψει βιβλία, καλή ώρα, συμβαίνουν. Ανθρώπινο το ξεκατίνιασμα λοιπόν. Συμβαίνει και μεταξύ πολύ σπουδαίων ανθρώπων που παρά την αναγνωρισμένη ευφυΐα και ικανότητά τους σε κάτι, καταδώσεις γενικά η μία, κλεψιές ο άλλος, ξεκατινιάζονται σε άθλια επίπεδα.

Θα αναρωτηθεί κάποιος και δικαίως, τα δύο αυτά πρόσωπα εχουν σχέση με σοβαρότητα. Όχι

Για την ιστορία, κάποιος είχε πει ότι ο Καβάφης δεν είναι ποιητής, είναι τζουτζές και ο Γουίλιαμ Φόκνερ είχε χαρακτηρίσει τον Μαρκ Τουέιν γραφιά της πλάκας που κατάφερε να συγκινήσει τους επιφανειακούς και τους τεμπέληδες. Καμιά φορά, το ξεκατίνιασμα αποκτά κι ένα αισθητικό επίπεδο ανώτερο. Ο Μάρτιν Εϊμις είχε δηλώσει ότι το διάβασμα του Δον Κιχώτη του Θερβάντες μπορεί να συγκριθεί με μια αρμένικη βίζιτα ηλικιωμένου συγγενούς που δεν σταματά να σε ζαλίζει με τις φάρσες του, τις βρώμικες συνήθειές του και τις ατέλειωτες περιγραφές ακατανόητων αναμνήσεων.

Τώρα, για να είμαι ειλικρινής τον Καβάφη τον τοποθέτησα περισσότερο για ξεκάρφωμα, δεν υπάρχει καμία σύγκριση. Όση σχέση έχουν τα παρασιτοειδή φαινόμενα, -Σαλματάνη-Καλός-, με τον καθαρό αέρα, την αύρα του πρωινού.

Ο αιθέρας με το σκ@τό

Αν είναι δυνατόν, Σαλματάνη, Καλός και ο μεγάλος Καβάφης

ΥΓ: Άνθρωποι, άνθρωποι, προς τι το μίσος κι ο αλληλο-σπαραγμός;