Δουλεύοντας σήμερα άκουσα ένα θόρυβο που μου ξύπνησε αναμνήσεις από το παρελθόν. Αυτοκίνητο περνούσε από την Κηφισιά και «διαλαλούσε» μια συναυλία που θα γίνει –πότε ακριβώς δεν πρόλαβα να ακούσω – στην Κηφισιά 2015.

Αυτόματα μου ξύπνησαν αναμνήσεις από το παρελθόν στις επισκέψεις μου στη επαρχία. Αλλά και στην Κηφισιά σε προεκλογικές αναμετρήσεις πάντα ένα αυτοκίνητο διαλαλούσε τις διάφορες υποσχέσεις. Σε αυτές τις ενέργειες ήταν πρώτος και καλύτερος ο Β. Βάρσος.

Θυμάμαι που το μέσον –το αυτοκίνητο- «μοίραζε υποσχέσεις, αφειδώς, δίχως και ιδιαίτερο κόστος.

Από την εποχή Χιωτάκη δεν υπήρχαν διόλου τέτοιες ενέργειες. Μπήκαν για τα καλά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Γέμιζε όλους τους στύλους, τα φανάρια με αφίσες, ήλθε στη πόλη η νέα τεχνολογία.

Αυτό το γεγονός, το σημερινό comebackτης επικοινωνίας μου προξένησε μεγάλη έκπληξη. Μα καλά οι διοικούντες δεν γνωρίζουν ότι ο χρόνος έχει κυλήσει; Δεν γνωρίζουν ότι αυτές οι μέθοδοι είναι ξεπερασμένες;

Μήπως δεν έχουν ακούσει ότι άνθρωποι πήγαν στο φεγγάρι; ΄μηπως έχετε ακούσει για τον όρο internet;

Δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την σύγχρονη τεχνολογία να επικοινωνήσουν, με fax, email, Facebook, twitter; Και χωρίς κανένα κόστος. Δεν θα μπορούσαν να στείλουν ένα emailσε όλα τα μέσα που λειτουργούν στη πόλη. Θα μπορούσαν τα μέσα να λειτουργήσουν ως επικοινωνιακοί μεσάζοντες, χορηγοί δωρεάν.

Τι, ζητούσαν αμοιβή για την επικοινωνία; Λησμόνησα ότι έτσι τους μάθετε τόσα χρόνια, «ελεεινοί νταβατζήδες»

Αυτές οι σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου και σκέφτηκα γιατί άραγε η πόλη αντί να προχωρά, να καλπάζει μπροστά έχει βάλει την όπισθεν.

Με φίλο το συζητούσα και μου έδωσε την εξήγηση. Αυτά που αναφέρεις, τα mail, Facebook, είναι πράγματα του διαβόλου, δεν είναι για ανθρώπους του θεού, με ήθος Χριστιανικό. Αυτά όλα είναι σατανικά δεν απευθύνονται σε ανθρώπους με Χριστιανική ηθική. Έχει δίκιο η κα. Λουκά που λέει «είναι πράγματα του διαβόλου».

Με το που έλεγε αυτά ξαναπερνά το αυτοκίνητο με τους ήχους να διαπερνούν τα αυτιά μου, πρόλαβα να ακούσω ότι θα έχει έργο της Άννας Βαγενά, μια καλής καλλιτέχνιδας με ήθος. Δεν πρόλαβα να ακούσω που θα γίνει, -προφανώς στο Δήμο- ούτε και πότε.

Ασφαλώς δεν φαντάστηκε πως η επικοινωνία θα γίνονταν με αυτό τον αναχρονιστικό τρόπο.

Μου ήλθε στις μνήμες η άλλη ακατάληπτη ενέργεια, της γραφής στο μέσον του δρόμου, με μπογιά από το χρωματοπωλείο της προειδοποιητικής εντολής stop.     

Τι θέλω και αναφέρω αυτά τα γεγονότα;, οι διοικούντες ζούνε -μαζί τους και όλοι εμείς-, όχι στο κόσμο του Marlboro, στην εποχή της παλιάς Διαθήκης.