Μαθήματα από την Θεωρία Παιγνίων

Οι «έχοντες» του κόσμου είναι πάντα πεπεισμένοι ότι αξίζουν τον πλούτο τους.Αυτό γιγάντιο εισόδημά τους αντανακλά την ευρηματικότητά τους, «ανθρώπινο κεφάλαιο», οι κίνδυνοι αυτοί (ή τους γονείς τους) πήρε, ηθική εργασίας τους, την οξυδέρκεια τους, την εφαρμογή τους, την καλή τους τύχη ακόμα. Οι οικονομολόγοι (κυρίως μέλη της λεγόμενης Σχολής του Σικάγου. Π.χ. Gary Becker) βοήθεια και κίνητρα η αυτο-εξυπηρετούν τις πεποιθήσεις του ισχυρού με το επιχείρημα ότι η αυθαίρετη διάκριση στην κατανομή του πλούτου και κοινωνικών ρόλων δεν μπορεί να επιβιώσει για πολύ τις πιέσεις του ανταγωνισμού ( δηλαδή ότι, αργά ή γρήγορα, οι άνθρωποι θα πρέπει να ανταμείβεται ανάλογα με τη συνεισφορά τους στην κοινωνία).

Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους από εμάς υποπτεύονται ότι αυτό είναι απλά λάθος. Ότι η κατανομή της εξουσίας και του πλούτου μπορεί να είναι, και συνήθως είναι, εντελώς αυθαίρετη και ανεξάρτητη από «οριακή παραγωγικότητα», «ανάληψη κινδύνων» ή, πράγματι, οποιοδήποτε προσωπικό χαρακτηριστικό εκείνων που ανεβαίνουν στην κορυφή. Σε αυτό το post θα παρουσιάσει ένα σώμα της πειραματικής εργασίας που υποστηρίζει το τελευταίο σημείο: Αυθαίρετη κατανομή των ρόλων και του πλούτου δεν είναι βιώσιμη μόνο σε ανταγωνιστικά περιβάλλοντα, αλλά, πράγματι, είναι αναπόφευκτη μέχρι και εάν υπάρχουν πολιτικές παρεμβάσεις για να τους κρατήσει υπό έλεγχο.

Το εργαστηριακό πείραμα κεντρική σε αυτήν την ανάρτηση πραγματοποιήθηκε πριν από λίγο καιρό και να συμμετέχουν 640 εθελοντές.Αποκάλυψε ότι άκαμπτες ιεραρχίες μπορεί να προκύψουν ακόμη και μεταξύ των ανθρώπων που είναι, σε όλες τις προθέσεις και τους σκοπούς,πανομοιότυπα . Φυσικά, η διάκριση δεν μπορεί να προκύψει εάν υπάρχει τουλάχιστον κάποια χαρακτηριστικό (π.χ. ορισμένες είναι «αριστερά-πουτάνες» ή έχουν πράσινα μάτια, μερικά είναι άνδρες, ενώ άλλοι είναι γυναίκες). Έτσι, για να ελεγχθεί η υπόθεση ότι οι συστηματικές διακρίσεις μπορεί να προκύψουν όταν τα θέματα φαίνονται όμοια μεταξύ τους, ο πειραματικός σχεδιασμός κατέστησε αδύνατο για έναν συμμετέχοντα να διακρίνει οτιδήποτε άλλο εκτός από μια εντελώς αυθαίρετη χαρακτηριστικό του «άλλου»? ένα χαρακτηριστικό που είναι κοινώς γνωστό ότι είναι ασυσχέτιστες με τον χαρακτήρα, την εφαρμογή, την ευφυΐα, τα κίνητρα ή την ικανότητα του ενδιαφερομένου. 

Τι χαρακτηριστικό; Εμείς απλά έχουν ανατεθεί, τυχαία, το μπλε χρώμα στο μισό τα θέματα μας και το κόκκινο χρώμα στο άλλο μισό. Θα μπορούσε η αυθαίρετη χρώμα σπόρων ανάθεση σταθερές συμβάσεις που υφίστανται τρομερά μεταξύ των Reds και των Blues?δηλαδή τα άτομα που ήταν, διαφορετικά, να διακριθεί (και που γνώριζαν ότι οι αναθέσεις χρώμα ήταν τυχαία και, ως εκ τούτου, χωρίς νόημα); Η απάντηση είναι, σε αντίθεση με οτιδήποτε οικονομική θεωρία μπορεί να εξηγήσει, ένα ηχηρό «ναι». (Κάντε κλικ εδώ για το ακαδημαϊκό έγγραφο, που δημοσιεύθηκε στο The Economic Journal , την υποβολή εκθέσεων σχετικά με αυτό το πείραμα και  εδώ  για μεγαλύτερο κεφάλαιο για το ίδιο θέμα, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο αυτό το βιβλίο.)

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Τι μάθημα μπορούμε να μάθουμε από αυτά τα εργαστηριακά πειράματα, για τις κοινωνίες μας; Είναι ιδέες εδώ που μπορεί να βοηθήσει σε πολιτικούς ακτιβιστές και οργανώσεις πολιτικών δικαιωμάτων που αγωνίζονται κατά των συστηματικών διακρίσεων εκεί; Παρακάτω, Ι (YV) προσφέρουν μια σύντομη περίληψη των εμπειρικών ευρημάτων και να απαντήσει σε ερωτήσεις που τίθενται από τον Nick Hadjigeorge (ΝΗ), σχετικά με την πολιτική σημασία των θεμάτων αυτών για τους ακτιβιστές των πολιτικών δικαιωμάτων.

INSIGHTS από το εργαστήριο - σε έξι σημεία

1. Πειραματικά δεδομένα δείχνουν ότι η μεγάλης κλίμακας αυθαίρετη διάκριση μπορεί να είναι βιώσιμη στη βάση κάποιας χαρακτηριστικό ότι όλοι γνωρίζουν είναι ανεξάρτητη από την προσωπική του χαρακτήρα, την ικανότητα, την επιθετικότητα, το IQ, την ιδιοσυγκρασία κλπ Αν μπορούμε να αναπαράγουν άκαμπτες μορφές διακρίσεων μέσα σε μια ώρα, σε ένα εργαστήριο, στη συνέχεια, φεμινίστριες, αντι-ρατσιστές και τους κριτικούς τις τεράστιες ανισότητες μεταξύ των κοινωνικών τάξεων έχουν ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία ότι είναι απολύτως εφικτό για τις κοινωνίες να διανείμει τα καλά κοινωνικούς ρόλους (και τον πλούτο που προέρχεται από αυτά), ανεξάρτητα από τις προσωπικές αρετές ισχυρό λευκών ανδρών επικαλούνται για να δικαιολογήσουν τον πλούτο και τη δύναμή τους.
2. Λαμβάνοντας υπόψη την εξελικτική σταθερότητα τους, τα σχέδια των διακρίσεων θεσμοθετηθεί στις ανθρώπινες κοινωνίες, διότι οι άνθρωποι αρχίζουν να πιστεύουν ότι αξίζουν ό, τι παίρνουν ή όχι να πάρει (ως μέρος της κατανομής που προκύπτει από τις εξελίχθηκε συμβάσεις διακρίσεις). Η ιδεολογία των δικαιωμάτων, με άλλα λόγια, ακολουθεί στα coattails των αυθαίρετων διανομών των κοινωνικών ρόλων και των εισοδημάτων.
3. Μέλη των ευνοημένων και των μειονεκτουσών ομάδων συμπεριφέρονται διαφορετικά με βάση αυτή τη δυναμική, αναμένουμε ότι η «άλλη» ομάδα για να συμπεριφέρονται διαφορετικά και, το σημαντικότερο, επιτρέπουν τους «προσδοκίες» για να γίνει περισσότερο από τις προβλέψεις: να γίνει ηθικές προσδοκίες (π.χ. η ευνοούμενη έχουν την τάση να πιστεύουν ότι είναι σωστό ότι πρέπει να πάρει περισσότερο από την μειονεκτική θέση και αντίστροφα).
4. Ευνοημένων άνθρωποι συμμετέχουν περισσότερο στην εχθρική συμπεριφορά προς ένα με το άλλο, και αισθάνονται δικαιούστε τα κέρδη τους.
5. Μειονεκτούντα μέλη μάθει να περιμένουμε λιγότερο και να αναπτύξει μια μεγαλύτερη ικανότητα να δρα συλλογικά και συνεργατικά ενάντια στη λογική της ελεύθερης ιππασίας. Ως εκ τούτου, ακόμη και αν αυτό δεν είναι απαραίτητα ό, τι τους παρακινεί, θα καταφέρουν να ανακτήσουν μέρος των ζημιών από το να βρίσκονται σε μειονεκτική θέση (στις συναλλαγές τους με την ευνοούμενη ομάδα), μέσω της διαχείρισης να συνεργάζονται μεταξύ τους.
6. Η εξήγηση για το πώς εξελίσσεται η πραγματική εξουσία, και αυτό την καθιστά βιώσιμη, είναι να βρεθεί στο μυαλό, και οι πεποιθήσεις, της πλειοψηφίας των μειονεκτούντων που υποκύπτουν στην ιδεολογική πεποίθηση ότι έχουν δικαίωμα σε λιγότερο από ό, τι την ευνοούμενη.

NH:  ανάλυση σας ξεκίνησε με εμπειρικές παρατηρήσεις των διακρίσεων μεταξύ των πληθυσμών των πουλιών, πριν να προχωρήσει με την ανθρώπινη συμπεριφορά στο εργαστήριο. Έχετε περισσότερα να πει σχετικά με τη διαδικασία θεσμοθέτησης που παρατηρούμε στις ανθρώπινες κοινωνίες;

YV:  Οι άνθρωποι έχουν την ικανότητα που διαθέτουν τα ζώα: η ικανότητα να εξορθολογίσει εκ των υστέρων και να αναπτύξουν την ηθική (ή κανονιστικό) πεποιθήσεις. Ενώ στους πληθυσμούς των πτηνών διάκριση βασίζεται μόνο σε ένα μηχανισμό δαρβινική αντιγραφέα (η οποία εξασφαλίζει ότι η σύγκρουση ελαχιστοποιείται μέσω της κατανομής των πτηνών μεταξύ εκείνων που έχουν προγραμματιστεί να λειτουργήσουν ως γεράκια και σε εκείνους που συμπεριφέρονται dovishly), οι ανθρώπινες κοινωνίες τουλάχιστον μία προκειμένου να μέγεθος πιο περίπλοκη. Όπως και στο «δημοκρατία των Ζώων», έτσι και στις ανθρώπινες κοινωνίες οι κοινωνικο-οικονομικές παιχνίδια που παίζουμε (επίσης γνωστή ως ... πατριαρχική, φυλετικά φορτισμένη καπιταλισμού) είναι αρκετά πρωτόγονες και συγκρουσιακή, δημιουργώντας κοινωνικές διαιρέσεις μεταξύ των ευνοημένων και των μειονεκτουσών ομάδων. Η διαφορά είναι ότι οι άνθρωποι αμφισβητούν τις συμβάσεις γύρω τους. Χρειάζονται λόγοι για την αποδοχή τους. Έτσι, τους επινοήσουν κρυφά, κρυφά, υποσυνείδητα. Μετατρέπουν την παρατήρηση "αυτό είναι ό, τι έχω πάρει" με την πεποίθηση "αυτό είναι ό, τι έχω το δικαίωμα να". Όταν πρόβλεψης πεποιθήσεις αποκτήσουν μια επίφαση ethicality, γίνονται στερεοποιημένο και η κοινωνική τάξη έχει σταθεροποιηθεί. Αλλά, ταυτόχρονα, μια αντίθετη δύναμη είναι στην εργασία? ένα ανατρεπτικό ένα που είναι παρόμοια με μεταλλάξεις στη βιολογία. Αυτές οι μεταλλάξεις είναι πράξεις της εξέγερσης (π.χ. Σπάρτακος ή Malcolm X) που αποσταθεροποιούν την κοινωνική τάξη και την κυρίαρχη ιδεολογία. Είναι μέσα από αυτή την διαμάχη ανάμεσα στην προσαρμοστική, συντηρητική, replicator δυναμική και ανατρεπτική επαναστατικότητα των πολιτικών μεταλλάξεων που εξελίσσεται ανθρώπινη ιστορία. Τα θεσμικά όργανα της δουλείας, της πατριαρχίας, του ρατσισμού, του καπιταλισμού κ.λπ. όλα ήρθε περίπου με αυτό τον τρόπο. Και ήταν όλα ανατρέπονται με αυτόν τον τρόπο πάρα πολύ.

YV:  Το μόνο έμφυτη, σκληρό ενσύρματο, πτυχή αυτής της διαδικασίας «κοινωνικοποίησης» έχει να κάνει με την ανάγκη μας, ως άνθρωποι, να εξορθολογιστεί? να έχουν λόγους για την αποδοχή των συμβάσεων που ρυθμίζουν τη συμπεριφορά μας. Τι David Hume περιγράφει στο έργο τουΠραγματεία της ανθρώπινης φύσης ως συγκαλυμμένη μετατροπή της ένα «είναι» σε ένα «πρέπει». Είναι αυτή η «δίψα για λόγους« που είναι η πηγή της ιδεολογίας που στερεοποιείται μοντέλων συμπεριφοράς των διακρίσεων και της συνεργασίας, αλλά και της ιδεολογίας της εξέγερσης, της ανατροπής και αντίστασης.

NH: ευνοημένων μέλη αισθάνονται δικαιούστε τα κέρδη τους. Τι νόημα έχουν τα μειονεκτούντα μέλη αισθάνονται; Είναι αδικία, κλπ;

YV:  Και ναι και όχι. Η μειονεκτική θέση εμπειρία ένα μείγμα συναισθημάτων.Εν μέρει το αίσθημα της αδικίας, εν μέρει μια αίσθηση υπερηφάνειας για να μην είναι εκμεταλλευτές, εν μέρει μια αγανάκτηση κατά την ευνοούμενη αλλά και εν μέρει ηθική καταδίκη των άλλων μειονεκτούντων ατόμων που είναι «αλαζών», που νομίζουν ότι αξίζουν κάτι καλύτερο και οι οποίοι επιδιώκουν να ανατρέψει το πλεονέκτημα της η ευνοούμενη. Μετά από όλα, οι μεγαλύτερες αντίπαλοι των φεμινιστριών ήταν γυναίκες (ο οποίος διακήρυξε ότι οι γυναίκες πρέπει να μείνουν στο σπίτι) και οι αστυνομικές δυνάμεις που επιτέθηκαν κατά του απαρτχάιντ διαδηλωτές στη Νότια Αφρική ήταν ως επί το πλείστον μαύρο ...

NH:  Ποια είναι η γνώμη σας σχετικά με το Κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα; Μήπως τα μέλη της να χρησιμοποιήσει με επιτυχία την εξουσία τους ως μέλη της σε μειονεκτική θέση την ομάδα;

YV:  Ναι. Σε γενικές γραμμές, η δεύτερη μεγάλη διαφορά μεταξύ των ανθρώπινων κοινωνιών και στρωματοποιημένη πληθυσμούς των πτηνών (εκτός από την ικανότητά μας να εξορθολογίσει και να αναπτύξει κανονιστικές πεποιθήσεις), είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι, ίσως ευγένεια του Λόγου (ομιλία, τη γλώσσα και το λόγο), τείνουν να συσχετίζονται μεταλλάξεις μας. Αν νομίζετε ότι μεταλλάξεων ως μεμονωμένες πράξεις αντίστασης ενάντια καθιερωμένες συμβάσεις διακρίσεις, η πολιτική είναι αυτό που συμβαίνει όταν τα άτομα αυτά προσπαθούν να συσχετίσουν τις μεταλλάξεις τους, δίνοντάς τους έτσι μια πολύ περισσότερη δύναμη για να ανατρέψει τις τρέχουσες συμβάσεις. Στη δεκαετία του 1960 το Κίνημα των Πολιτικών Δικαιωμάτων επιτευχθεί αυτό με μεγάλη επιτυχία, ιδιαίτερα έτσι κατά τη γνώμη του να έχει προσληφθεί στο συνασπισμό της ανατρεπτικούς μέλη της ευνοούμενη ομάδα (π.χ. λευκοί που οδήγησε στα λεωφορεία με μαύρους). Αν το κίνημα απέτυχε σε κάτι ήταν το γεγονός ότι δεν είχε καμία απάντηση στην μαζική απώλεια θέσεων εργασίας μπλε κολάρο μετά το 1973, μια απώλεια που υπονόμευσε την συντριπτική πλειοψηφία των μειονεκτούντων Αμερικανών. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία ...

NH:  Κοιτώντας προς το μέλλον, πώς αισθάνεστε για τις τρέχουσες κινήσεις των μειονεκτούντων μελών που ασκούν συλλογική τους δύναμη;

YV:  Είναι το ιστορικό καθήκον των θυμάτων των αυθαίρετων διακρίσεων να το αμφισβητήσει νύχια και με δόντια. Επίσης, είναι αναπόφευκτο ότι θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε, παρά τις σειρήνες που προσπαθούν να τους κρατήσει σε καναπέδες τους, κολλημένο στο κουτί ηλίθιος, ή να τις βυθίσει σε ένα σύννεφο ανόητη, φθηνά, πλαστικά καταναλωτισμό στο πλαίσιο της οικονομικής ανασφάλειας. Τα κακά νέα είναι ότι, από το 1970, η οικονομική θεμέλιο επί του οποίου διαμορφώθηκε το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων », έχει γίνει όλο και πιο εύθραυστα. Η κρίση του 2008 έδωσε κάποιες ελπίδες ότι η στερημένους θα πάρει την καρδιά και, μέσα από το κίνημα Occupy, διεκδικήσουν μέρος της ηθικής σε αυτό ποτέ δεν τελειώνει τον αγώνα. Η κριτική επιτροπή είναι ακόμα έξω σε αυτό. Αλλά υπάρχει καλή είδηση: Όσο ανόητη, παράλογη και πολλαπλές μορφές διακρίσεων επιβιώσει, το ανθρώπινο πνεύμα θα παράγει πάντα σοβαρές προκλήσεις σε αυτό και, με τον τρόπο αυτό, θα κρατήσει τη φλόγα ζωντανή.

NH: Μήπως μοντέλο θεωρία των παιγνίων / την έρευνά σας παρέχει καμία εικόνα για το πώς αυτές οι ομάδες πρέπει να συμπεριφέρονται;

YV:  Όχι. Είναι απλά να τους παρέχει τη δυνατότητα:

• Με την απόδειξη ότι η διάκριση είναι ενάντια μπορεί να είναι τόσο ηλίθιο, όπως είναι βιώσιμη

• Με την απόδειξη ότι το γεγονός ότι οι διακρίσεις, η ανισότητα και η εκμετάλλευση είναι αχαλίνωτη και παντού δεν είναι σημάδι ότι υπάρχει κάποια άξια σκεπτικό πίσω από τις διακρίσεις, την ανισότητα και την εκμετάλλευση

• Με στοιχεία που αποδεικνύουν ότι, ωστόσο, βιώσιμη κανόνες και τις πρακτικές που εισάγουν διακρίσεις μπορεί να φαίνεται, μπορούν να καταρρέουν και εξαφανίζονται τη στιγμή που θα εκθέσει την εξάρτησή τους από ψευδείς πεποιθήσεις που μοιάζουν με μια δεισιδαιμονία τύπου λειτουργική τα συμφέροντα μιας μικρής μειοψηφίας.

Πώς αντίσταση και Πολιτικών Δικαιωμάτων ομάδες θα διοργανώσει κατά τα πρότυπα εισάγουν διακρίσεις, και πώς θα ανατρέψει του τελευταίου ιδεολογική "κάλυψη", είναι γι 'αυτούς να εργάζονται έξω και για εμάς να υποστηρίξει.

Πηγή:evonomics