Μετά τη συμφωνία της Δημαρχίας Θωμάκου με το «θεό», αισθάνομαι πολύ καλά.

Αυτή η συμφωνία με ηρέμησε.

Μου έφερε ανακούφιση.

Μετά την κατάντια της πόλης, αισθάνομαι και πάλι καλά.

Μπορεί να φαίνεται περίεργο αυτό αλλά έχει μια εξήγηση.

Όλα αυτά τα χρόνια υπήρξαν αγώνες, υπήρξαν ελπίδες και απογοητεύσεις, υπήρξαν μικρές και μεγάλες στιγμές αλλά τώρα δεν υπάρχει απολύτως τίποτα.

Η Διοίκηση Θωμάκου, που θα επανίδρυε την Κηφισιά, περνάει σε κατάσταση νιρβάνας και δεν κουνιέται φύλλο.

Δεν αντιδρά κανείς.

Εντάξει, μερικές αγριάδες στο Facebook -για τα μάτια του κόσμου- αλλά μετά σιωπή, γιατί το θέμα έχει κουράσει.

Και ξαφνικά το συνειδητοποιώ:

Με αυτό το ανθρώπινο υλικό, με αυτόν τον τύπο ανθρώπου, το αποτέλεσμα είναι απόλυτα λογικό.

Γνώρισα πάρα πολλούς ανθρώπους τα τελευταία χρόνια, οι οποίοι υποστήριζαν με λύσσα τρομερά διαφορετικά πράγματα για αυτοδιαχείριση, για συλλογικότητες, για ανεξαρτησία, για ελευθερία και τέτοια.

Μάλιστα, μου έβαζαν και χέρι αν δεν ήμουν τόσο διαφορετικός όσο αυτοί.

Ξέρετε που είναι σχεδόν όλοι αυτοί σήμερα;

Ή δουλεύουν για το Δήμο Κηφισιάς, κοντά στους αντιδημάρχους, ή δουλεύουν για τους νέους κρατούντες τα ηνία.

Οπότε, δεν έχω πια αυταπάτες.

Με αυτό το ανθρώπινο υλικό, αυτό ήταν το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Αυτό μπορούν και αυτό θέλουν οι σύγχρονοι Κηφισιώτες.

Οπότε, καιρός να πάμε παρακάτω.

Αυτό δεν σημαίνει πως θα αγαπήσουμε την ήττα -γιατί περί ήττας πρόκειται- αλλά πως έχουμε αντίληψη του τι συμβαίνει γύρω μας.

Πολλή αγωνία αυτά τα χρόνια.

Επιτέλους, ανακούφιση.

Hakuna Matata!