Επειδή βλέπω τους μαθητές με την ελληνική ανωτερότητα να διεκδικούν την …Μικρά Ασία και καταλαβαίνω πως θα υπάρχουν πολλά παιδιά που θα υποφέρουν στα ελληνικά σχολεία, θέλω να τους πω να κάνουν υπομονή και κουράγιο.

Εντάξει, χάνεις χρόνο με το σχολείο αλλά τι να κάνουμε;

Ο δρόμος για την ενηλικίωση περνάει από το μπoυρδέλο και από το σχολείο.

Μην ανησυχείτε, όμως.

Μερικά βιβλία του Ραφαηλίδη, του Καμύ, του Ουάιλντ, του Ρίλκε και του Έσσε, και έχεις ξεπλυθεί από όλη αυτή την αβάσταχτη ελληνίλα των ελληνικών σχολείων.

Βέβαια, αν είσαι τυχερός και έχεις μερικούς καθηγητές που είναι παιδαγωγοί -και δεν τους έχει καταπιεί το δημοσιοϋπαλληλίκι-, θα σε ξεστραβώσουν νωρίτερα και θα βγεις από το σχολείο χωρίς πολλά κουσούρια.

Σε κάθε περίπτωση, οι Έλληνες, σε αντίθεση με άλλους …κατώτερους λαούς, για να ανοίξουν τα φτερά τους και να γίνουν άνθρωποι, πρέπει να πετάξουν από πάνω τους όλες αυτές τις ανοησίες για την εθνική ανωτερότητα, τις εκκλησιές, τις Παναγιές, τις παρελάσεις και τον Θεό που είναι Έλληνας.

Ο πιο γρήγορος τρόπος για να το πετύχεις είναι να φύγεις από την Ελλάδα.

Αλλά και μένοντας στην Ελλάδα, μπορείς να το καταφέρεις, αν αποφεύγεις τις πολλές συναναστροφές με τους εθνικά ανώτερους Ελληναράδες.

Ευτυχώς, η ζωή δεν ξεκινάει και δεν τελειώνει στο σχολείο.

Και μπορεί να μην φταίνε αυτοί για τους λούμπεν γονείς τους αλλά θα περάσουν μια ζωή κατηγορώντας τους γονείς τους επειδή αυτοί έμειναν καθυστερημένοι.

Το σχολείο τελειώνει κάποτε και μετά ο καθένας επιλέγει ποιος θέλει να γίνει.

Και δεν κρίνεται πια στον πίνακα, αλλά στον καθρέφτη του και στα μάτια των άλλων.

Υπομονή λοιπόν.

Το σχολείο είναι ένα αναγκαίο κακό.

Θα περάσει.