στο γαλλικό νησί της Κορσικής , η amelia tavella έχει ολοκληρώσει τη σχεδίαση του «casa santa teresa». που βρίσκεται στη διαδρομή des sanguinaires στο Ajaccio, ο ντόπιος αρχιτέκτονας έχει ανακαινίσει ένα υπάρχον σπίτι από τη δεκαετία του 1950 για να δημιουργήσει μια νέα παραθαλάσσια κατοικία . σε απόσταση αναπνοής από την παραλία, το design επικεντρώνεται στην αξιοποίηση του πιο ειδυλλιακού τόπου και στην γιορτή του φυσικού τοπίου. 

όλες οι εικόνες © thibaut dini

τόσο η εξωτερική όσο και η εσωτερική αρχιτεκτονική ορίζονται από τις επιφάνειες λευκών επιφανειών που αντισταθμίζονται από τα θερμά τελειώματα της ξυλείας. η σύνδεση μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού δημιουργείται επίσης από το tavella χάρη στις μεγάλες, περιστρεφόμενες πόρτες και τους γενναιόδωρους εξωτερικούς χώρους διαβίωσης που επιτρέπουν στους κατοίκους να απολαμβάνουν υπαίθρια καλοκαιρινά δείπνα ενώ κοιτάζουν πέρα ​​από τον μπλε ορίζοντα. 

ο αρχιτέκτονας, η amelia tavella, εξηγεί, «οι πόρτες που περιστρέφονται, οι εσοχές, κανένα διαμέρισμα δεν εμποδίζει την θέα. Ήθελα να τρέξει ομορφιά, να είναι μια πρόσκληση στον ορίζοντα, στη φαντασία.

το πρόγραμμα του σπιτιού χωρίζεται σε διάφορα επίπεδα, με τις πιο κοινωνικές περιοχές που βρίσκονται στους κάτω ορόφους και μια ξύλινη σκάλα που συνδέει τα επάνω δωμάτια. στο ισόγειο, μια πέτρινη βεράντα εκτείνεται σε μια περιοχή πισίνας, από την οποία κανείς μπορεί να φτάσει στην παραλία με λίγα σκαλοπάτια. 

στην ουσία, με την Casa santa teresa, η tavella είχε ως στόχο να δημιουργήσει μια κλασική θερινή κατοικία: «Η ομαλή λευκή πρόσοψη δεν χτυπά ποτέ τον ουρανό, τα φυτά, τα λουλούδια παραμένουν οι φύλακες της πισίνας και της βεράντας της. είναι το πεντακάθαρο σπίτι διακοπών, αυτό που στοιχειώνει τη μνήμη μου για ευτυχισμένα βράδια της παιδικής ηλικίας, όταν το βράδυ αγκαλιάζει την ημέρα και η ομορφιά είναι μια γιορτή ».

η tavella συνεχίζει, «όταν κτίζω, δεν νικήσω . δεν υπάρχει προδοσία. Προχωρώ με την ένταξη. η φύση εισβάλλει στα έργα μου. δεν είναι ούτε εμπόδιο ούτε εμπόδιο, είναι ο οικοδεσπότης μου που γιορτάζω. Προσαρμόζω στα δέντρα, στο φως, στο ανάγλυφο. είναι ο τρόπος μου να εξισορροπώ μια σύγχρονη χειρονομία, την αρχιτεκτονική, με την παράδοση ενός γκρεμού, μιας ρεματιάς. υπάρχει κάτι πρόγονο με τη φύση. Είμαι συγκινημένος από αυτό, συχνά. Έχω τόση πάθος για τη δημιουργία, εφευρίσκοντας από μια ήδη γραπτή ιστορία ».