χωρίς πλαίσιο, χωρίς μια ιστορία, υπάρχει έλλειψη πλούτου και υφή στο κτίριο », εξηγεί ο Luke McLaren, συνιδρυτής της αρχιτεκτονικής και του εσωτερικού του london που ασχολούνται με το mclaren.excell. αυτό υποδηλώνει την πεποίθησή τους ότι μέσα από το λεπτό του σχεδιασμού και την κατανόηση του πλαισίου, φαινομενικά ελάχιστες δομές μπορούν πραγματικά να εμφανιστούν και να αισθάνονται μνημειώδεις. ως η τέταρτη ταινία μικρού μήκους ως μέρος του σχεδίου VOLA , η σειρά διερευνά πώς μπορεί να διατηρηθεί η ιστορία στο μοντέρνο σχεδιασμό.

στο VOLA για το σχεδιασμό μιας « διαρκούς ιστορίας - mclaren.excell », η ταινία μικρού μήκους επικεντρώνεται στο ανακαινισμένο χαμηλότερο μύλο του mclaren.excell . το διατηρητέο ​​κτίριο του 18ου αιώνα, το οποίο βρίσκεται στην άκρη του 18ου αιώνα, βρίσκεται σε ένα μικρό αγγλικό χωριό ανάμεσα στους λόφους των κιμωλίων στο 'ridgeway', το παλαιότερο δρόμο της Βρετανίας. παρά τις πολλές εναλλαγές τις τελευταίες δεκαετίες, διατηρεί χαρακτηριστικά του αρχικού μύλου νερού, συμπεριλαμβανομένων των μηχανών φρεζαρίσματος της Βικτώριας. οι αρχιτέκτονες πήγαιναν για να διατηρήσουν όσο το δυνατόν περισσότερο τα αρχικά χαρακτηριστικά, αναγκάζοντας μια νέα ζωή από το ιστορικό κτίριο και μετατρέποντάς την από ένα μύλο σε ένα σπίτι.

« δεν υπάρχει τίποτα που θα χρονολογείται για την ποιότητα ενός χώρου - αυτό είναι ένα διαχρονικό πράγμα. δεν υπάρχει τίποτα που να συμβαίνει μέχρι σήμερα για την ποιότητα του φωτός που έχετε καταφέρει να επιτύχετε σε ένα κτίριο, που είναι επίσης διαχρονικό. αλλά πόσο λεπτομερείς, πώς επιλέγετε τα υλικά με τον κατάλληλο τρόπο, πώς το κτίριο αισθάνεται ότι δεν υπάρχει καλύτερη λέξη, ότι αυτά τα πράγματα μπορούν να γίνουν και ότι σε αυτό το επίπεδο πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός ώστε αυτό που κάνεις να σταθεί με την πάροδο του χρόνου και θα υπομείνει », προσθέτει ο Luke McLaren.

« κανένα κτίριο δεν είναι νησί, διότι είναι πολύ περίεργο, όχι μόνο για εμάς, αλλά για άλλους ανθρώπους », συνεχίζει ο McLaren. « Νομίζω ότι γίνεται ένα πολύ ευανάγνωστο και προφανές πράγμα. άνθρωποι σαν ιστορίες, άνθρωποι σαν ιστορίες, άνθρωποι σαν μια αφήγηση που μπορούν να καταλάβουν. Νομίζω ότι υπάρχει μια αντιπροσωπευτική απόλαυση να δει κάτι να περάσει από μια διαδικασία. «με την επίδειξη της καθαρότητάς τους της βιοτεχνίας και την κυριαρχία τους στα βασικά στοιχεία της αρχιτεκτονικής, το mclaren.excell εμπλούτισε την ιστορία του μύλου. η ελάχιστη συνεισφορά τους ήταν πράγματι εμφατική, καθώς συνδυάζονταν το ύφασμα - το παλιό και το νέο - του κτιρίου.

κατά τη διάρκεια της διαδικασίας σχεδιασμού, η βιομηχανική προέλευση του κτιρίου ήταν καθοριστική. οι μηχανές των μύλων αντικατόπτριζαν την απλή, λειτουργική και έντιμη εργασία του 18ου αιώνα και ως πρώτη ύλη επιλέχθηκε ο ακατέργαστος χάλυβας. αυτή η ειλικρίνεια συνεχίστηκε μέσω των επιλογών του mclaren.excell. ήταν διακριτικό αλλά όχι επιεικής. Αντιθέτως, μια παλέτα βαμμένων επιφανειών, πέτρας, σκυροδέματος, ξυλείας και μετάλλου χρησιμοποιήθηκαν με εκπληκτικούς τρόπους. για παράδειγμα, υπάρχει μια έντονη αντίθεση των τριών χαλύβδινων στοιχείων στο κύριο καθιστικό - τραπεζαρία, σκάλα και κουζίνα - και ελαφριά υφή βελανιδιάς καλύπτει τα δάπεδα και τους τοίχους για να μεγιστοποιήσουν το φυσικό φως της ημέρας μέσα από τα μικρά παράθυρα.

« θέλουμε πάντοτε να υπάρχει ένας πλούτος όσον αφορά το υλικό και το πλαίσιο που μπορεί να γεράσει, είτε είναι ξύλο, χάλυβας, σκυρόδεμα - μπορεί να συγκεντρώσει την ιστορία από μόνο του. γιατί είσαι μέρος της ευρύτερης ιστορίας, είσαι μια ιστορία στην ιστορία της ιστορίας και έτσι, αυτό που κάνουμε πρέπει να εξεταστεί υπό το φως και πώς το κτίριο συνεχίζει να ευδοκιμεί και να υπάρχει », δηλώνει ο robert excell , συνιδρυτής του mclaren.excell.

είναι η πλήρης κατανόησή τους για τις αποχρώσεις της αρχιτεκτονικής που τους επιτρέπει να σχεδιάζουν με τέτοιο ιστορικό, συμφραζόμενο πλούτο. το υλικό, το φως, η επιφάνεια, η σύνθεση και η αίσθηση της αλληλεπίδρασης θεωρούνται μελετημένα και αναμειγνύονται στα σχέδιά τους, όπως υποδεικνύεται από τον κατώτερο μύλο.

« υπάρχει μια πραγματική ησυχία στους χώρους που δημιουργούμε και το κτίριο μας δεν χρειάζεται να φωνάζει. αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι χώροι που δημιουργούμε δεν είναι τολμηροί. υπάρχει ένα μεγάλο απόσπασμα του smithson - οι σφυρηλάτες ήταν εικονικοί αρχιτέκτονες στη Βρετανία τη δεκαετία του '60 και του '70 - και είπαν, «υπάρχει ηρωισμός στους απλούς». Νομίζω ότι σήμαιναν ότι ένα κτίριο μπορεί να είναι μνημειώδες, ηρωικό και όμορφα συνθεμένο χωρίς να είναι ασταθές και δυνατά. από όπου προέρχεται πολύ ηρεμία και πολλή λεπτότητα, κάτι που αγκαλιάζει κάτι που είναι πολύ χαραγμένο πίσω και συνηθισμένο από τη μία έννοια, αλλά ταυτόχρονα έχει μια πολύ ηρωική και σημαντική ποιότητα σε αυτό. Νομίζω ότι η απλότητα βγαίνει από αυτό », καταλήγει ο Luke McLaren.