Μια σταθερή ανάβαση

Αναχωρούμε απο το Κούσκο - η οποία είναι από τις υψηλότερες πόλεις του κόσμου σε σχεδόν 3,500m - ξεκινήσαμε με μια σταθερή άνοδο από το μικρό χωριό της Marcocasa μέσα από τη Blanco Κοιλάδα Rio. Μετά από μια μεγάλη χαλίκι διαδρομή, περάσαμε περιστασιακή χωρικοί με άλογο, σταματώντας σε τακτά χρονικά διαστήματα για να θαυμάσουν τα πρόσωπα γκρεμό βυθίζονται απότομα μέσα στην καταπράσινη κοιλάδα κάτω. Αύξουσα υψηλότερο στο πανοραμικό σημείο, θέα σε Challacancha, πιάσαμε πρώτη ματιά μας από τις χιονισμένες Humantay και στο βουνό Salkantay σειρές, οδοντωτές κορυφές τους μαχαίρωμα στο υπογάστριο του ουρανού σαν γίγαντας μαχαίρια. Προς το παρόν, δεν υπάρχουν άδειες που απαιτούνται για την αντιμετώπιση της Salkantay Trek, αλλά αυτό θα μπορούσε εύκολα να αλλάξει κατά τα επόμενα έτη. (Credit: Guy Wilkinson)

Ρύθμιση στρατόπεδο για τη νύχτα

Μετά από πεζοπορία μιας πλήρους ημέρας (περίπου 15 χιλιόμετρα), το τοπίο γινόταν ολοένα και ορεινή? οι Salkantay Σειρές εμφανίστηκε πιο εκφοβιστικό και οι τελευταίες ακτίνες του ήλιου εξαφανιστεί πίσω από το πρόσωπό τους. Στο κάμπινγκ Soraypamapa, σκηνές μας είχε ήδη συσταθεί από την ειδική ομάδα στο Bioandean αποστολές, αλλά η θερμοκρασία είχε πέσει κατακόρυφα από αντιστήριξη στα οστά chillingly κρύο - αρκετά για να δικαιολογήσουν ένα εξωτερικό καταφύγιο τυλιγμένο γύρω από μεμονωμένες σκηνές μας. Όπως σούρουπο που σε, εγώ περιπλανήθηκε γύρω από το στρατόπεδο για να τραβήξετε φωτογραφίες και ήρθε σε ένα τρίο των αλόγων δεμένο σε ένα ξύλινο φράχτη, τα χιονισμένα βουνά που παρέχει ένα εντυπωσιακό σκηνικό. (Credit: Guy Wilkinson)

Η πιο κρύα νύχτα

Καθώς οι μάγειρες που παρασκευάζονται δείπνο μέσα στη σκηνή χάος, θα συμβεί μετά ένα νεαρό αγόρι, ο οποίος γέλασε και έτρεξε μακριά όταν ρώτησα το όνομά του στην παραπαίουσα ισπανικά. Με ο άνεμος μαζεύοντας και το σκοτάδι ρύθμιση, μπορούμε συσσώρευσε πάνω μπολ με ζεστό σούπα και φιάλες του τσαγιού πριν σκοντάψει πίσω σε σκηνές ύπνο μας. Ακόμη και τυλιγμένο σε μια σκηνή μέσα σε μια σκηνή, συσσώρευσε βαθιά στο υπνόσακο μου, ήταν η πιο κρύα νύχτα της ζωής μου. Ελάτε 5:30 πμ, ήμουν ευτυχής για το ότι η προσφορά της Coca τσάι σηματοδότησε την έναρξη της οδοιπορικό μιας νέας ημέρας. (Credit: Guy Wilkinson)

Πεζοπορία στο υψηλότερο πέρασμα του Mt Salkantay 

Ανεβαίνοντας στο υψηλότερο πέρασμα του οδοιπορικού μας ήταν δύσκολα. Ο αέρας έγινε πιο λεπτή και οι επιπτώσεις του υψομέτρου έκανε αναρρίχηση πολύ πιο δύσκολο. Μια ακανόνιστη πέτρα μονοπάτι κοπεί ένα μονοπάτι ανάμεσα στο βουνό Tucarhuay στα αριστερά μας και το Salkantay προς τα δεξιά μας. Αν και καλά φοριούνται, η ορεινή διαδρομή ήταν τραχιά κάτω από το πόδι, με χαλαρές πέτρες και τα χαλίκια που απαιτούν επικεντρωμένη πεζοπορία όπως εμείς με επικεφαλής βαθύτερα μέσα στα βουνά. Σε τακτά χρονικά διαστήματα, θα περάσει τις τοπικές ιππείς που οδηγούν μικρά κοπάδια στο σύνολο των περιοχών, που εμφανίζονται ξαφνικά από την ομίχλη μόνο για να εξαφανιστεί και πάλι τόσο γρήγορα όσο θα υλοποιηθεί. (Credit: Guy Wilkinson)

Στην κορυφή του «Savage Mountain»

Μετά από αρκετές ώρες που διέρχονται από τη βορειοανατολική κορυφογραμμή, φτάσαμε τελικά το πέρασμα. Στο 4,650m, θα μπορούσε να ήταν μόνο κατά το ήμισυ του ύψους του στην κορυφή του Έβερεστ, αλλά ήταν ακόμα μια αξιοπρεπή προσπάθεια.Δυστυχώς, η κάλυψη χαμηλό επίπεδο σύννεφο οδήγησε σε συνολική λευκό έξω, το κλείδωμα αυτό που κανονικά θα ήταν μια καταπληκτική θέα. Το όνομα "Salkantay" είναι μια λέξη Κέτσουα, που σημαίνει "Savage Mountain". Με τις συνθήκες αλλάζει τόσο γρήγορα, είναι εύκολο να δούμε πώς αυτή η κορυφή - το υψηλότερο στην οροσειρά Willkapampa - κέρδισε το παρατσούκλι του. (Credit: Guy Wilkinson)

Πολλά οικοσυστήματα σε πέντε μέρες

Ξεκινώντας την καταγωγή μας, οδοιπορικό πάνω από σαρωτικές πεδιάδες προς ένα δάσος σύννεφο και μια γραφική άποψη σε Huayracpunka πριν από τον τίτλο στην προς τη ζούγκλα. Η δεύτερη ημέρα ήταν η μεγαλύτερη από λίγες ώρες, αλλά και τα πιο εντυπωσιακά, χάρη στις εντυπωσιακές αλπικές κορυφές είχαμε όλα στους εαυτούς μας. Ήταν σκοτάδι από τη στιγμή που φτάνουμε επόμενη περιοχή κάμπινγκ μας στο Chaullay. (Credit: Guy Wilkinson)

Ένα απαραίτητο διάλειμμα

Κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ημερών, έχουμε περπατήσει μέσα από το ανώτερο ζούγκλα και διέσχισε τον ποταμό Lluskamayo, παίρνοντας το χρόνο να κάνουν μπάνιο σε φυσικές θερμές πηγές κοντά στο κάμπινγκ μας στη μικρή πόλη της Santa Teresa. Μετά από μια σιδηροδρομική γραμμή με τα πόδια, φτάσαμε τελικά την πόλη της Aguas Calientes (φωτογραφία), όπου κλώτσησε πίσω και ξεκούραστα για το βράδυ. Ένα ζεστό ντους και μια κρύα μπύρα ποτέ δεν ένιωσα τόσο καλά. (Credit: Guy Wilkinson)

Μια ήσυχη άφιξη στο Μάτσου Πίτσου

Την πέμπτη ημέρα, ήμασταν μέχρι την αυγή για να πάρουν το πρώτο λεωφορείο στο Μάτσου Πίτσου, τη μεταφορά 25 λεπτών με τα πόδια από την πόλη. Ήταν ακόμα σκοτάδι όταν μπήκαμε στο site? ήμασταν μεταξύ των πρώτων στην και μόνο μια μικρή ομάδα λάμα ήταν εκεί για να μας χαιρετήσει. Ο ανατέλλων ήλιος αποκάλυψε σύντομα ένας από τους πιο σεβαστούς αρχαιολογικούς χώρους του κόσμου, η αύξηση 2,340m πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και περικλείεται από την ορεινή ζούγκλα του άνω λεκάνη του Αμαζονίου. Αρχικά χτίστηκε τον 15ο αιώνα από τους Ίνκας, η περιοχή εγκαταλείφθηκε τον 16ο αιώνα και ανακαλύφθηκε μόλις το 1911, όταν μια περουβιανή οδηγός οδήγησε τον καθηγητή του Yale Hiram Bingham στη «χαμένη πόλη». Ήταν ένα ταιριαστό φινάλε σε μία από τις πιο θεαματικές οδοιπορικά στον κόσμο. (Credit: Guy Wilkinson)

Πηγή: BBC