Αχ βρε Χριστίνα! Δεν ήταν να μου τηλεφωνήσεις να πάμε για καφέ; Να τα λέγαμε μεταξύ μας. Έτσι όπως μας έβγαλες στη σέντρα... Πρώτα τον εαυτό σου και στα μετόπισθεν εμένα, πρέπει να πιούμε τώρα πια, δημοσίως τον καφέ. Να! Πες ότι είμαστε με τα φλυτζάνια μας μπροστά. Θα μου έλεγες, θα μου έλεγες, πάντα ορμητική. Και γω θα ξεκινούσα με ένα Σαλονικιώτικο «Πας καΛά; ΚαΛα, πλάκα με κάνεις;». Με όλα τα παχιά λάμδα της πατρίδας σου στο στόμα. Αρχικά θα απορούσα. «ΚαΛά βρε κορίτσι μου, τα έβγαζες πέρα με τα 11.500 ευρώ τον χρόνο και σε δυσκόλεψε το 5.500 ευρώ τον μήνα; Στην Αυστρία οι βουλευτές πληρώνονται 4.080, στο Βέλγιο 6.369, στη Γαλλία 7.100, Γερμανία 7.668, Δανία 6.717, Ηνωμένο Βασίλειο 5.478...

Εντάξει υπάρχει και η Βουλγαρία με 1.126, η Πορτογαλία 3.700, η Ισπανία 2.814. Μην μου πεις, ότι δεν ήμαστε κιμπάρης λαός, αν συνυπολογίσεις το μαύρο μας το χάλι; ». Από την άλλη, γραφιάδες και οι δυο μας, έχουμε την ενσυναίσθηση και την παρατηρητικότητα στο DNA μας. Τι να γράψεις αν δεν μπορείς ακραία να παρατηρείς; Σε παρατήρησα χοντρά, πίσω από κάθε λέξη και ανάσα του κείμενού σου. Και ξέρεις τι είδα; Θυμό για ένα όνειρο που χάλασε και παρέα μια αξιοπρέπεια που τσιγκλίστηκε από το «πλούσιοι» του δικού μου κειμένου, κι ας παρεξήγησες την ουσία του. Έτσι είναι τούτα τα μπαμπέσικα τα χρόνια. Τα όνειρα του καθενός γκρεμίζονται. Ξέρεις τι άτιμο πράγμα είναι το όνειρο; Ονειρεύτηκες ότι κάτι μπορεί και να περνάει και από τα δικά σου χέρια σου για να αλλάξει.

Δεν γίνεται άλλο να τη βγάλουμε ως παρατηρητές στο ξεχαρβάλωμα μιας πατρίδας. Εσύ έπιασες θέση στης πολιτικής το στασίδι. Τέσσερα χρόνια το υπολόγισες. Πάνω κάτω τόσο έβγαιναν πάντα. Και δεν κιότεψες ότι οι μέρες μας είναι για τους πολιτικούς ότι πρέπει, για να έχουμε σάκους του μποξ οι πολίτες, να ξεσπάμε. Βρήκες τη στέγη σου σε ένα κόμμα που είχε όνειρα και να δεχτώ καλές προθέσεις. Και έφτασες στο ιερό μας Κοινοβούλιο. Φαντάζομαι τη συγκίνησή σου την πρώτη σου μέρα! «Πού έφτασες βρε Χριστίνα!» μπορεί και να ψέλλισες. Εγώ, έτσι θα έλεγα. Και μετά; Ορμάς, όπως όλοι οι καινούργιοι, στη δουλειά.

Να είσαι αποτελεσματικός είναι το ζητούμενο των χρήσιμων. Μα εγώ θα ξαναπασπατέψω τα υλικά των ονείρων. Την άτιμη τη γλίστρα τους. Ξεκινάει η ψυχή του ανθρώπου από το «Πού έφτασες, βρε Χριστίνα-Μαρία-Αναστασία-Ευτέρπη και πάει λέγοντας» αλλά μέρα τη μέρα, μια τρικλοποδία να! Αρχίζει και μπαίνει το «Το άξιζα» και δίκιο απόλυτο θα έχεις. Και το «το άξιζα» είναι μια στροφή διαφορά από το «Το δικαιούμουν». Και αν παρέμβει και η άτιμη η εξουσία; Όλες οι παροχές σου φαίνονται ΟΚ. Μια φίλη μου που είναι ξεφτέρι σε αυτή τη διαδρομή μου λέει συχνά «Δεν υπάρχει χειρότερο ναρκωτικό από την εξουσία της πολιτικής» και εγώ την πιστεύω. Το βλέπω, ρε παιδί μου, με τα μάτια μου. Περπατάνε αλλιώς αυτά τα όντα. Και μπαίνεις σε έναν άλλον κόσμο.

Έπρεπε να δεις, έναν πρώην πολιτικό όταν μου είχε πει, τρεις μήνες αφότου δεν είχε εκλεγεί (μετά από χρόνια στο κουρμπέτι) «Ξέρεις πόσο λογαριασμό τηλεφώνου, είδα ότι πληρώνω!» κι έγιναν τα μάτια του ολοστρόγγυλα! Τι λες ρε μικρο-μεγάλε! Τόσο μακριά από την πραγματικότητα! Χρόνια είχε να πληρώσει από την τσεπένια-τσέπη του λογαριασμό τηλεφώνου! Φαντάσου! Πού να υπολογίσεις αυτοκίνητο, σέρβις, οδηγό, φύλακα, εισιτήρια... Χέσε κι άστα! Σε παρατήρησα να στήνεις τη ζωή σου σε νέα βάση. Βάρδα μην εξοικειωθεί ο άνθρωπος με το δωρεάν. Λογαριάζει και το κέρασμα με άλλη μονάδα. Σε αυτό σου βγάζω το καπέλο. Να κεράσει πολιτικός;

Είναι που ήσουν ζεστή ακόμα. Η πλάκα είναι, ότι τον μόνο που δεν έβαλα στο μυαλό, όταν έγραφα το κείμενο, ήταν τους νεόκοπους, όπως εσύ, της πολιτικής σκηνής. Και ακόμα χειρότερα αυτούς που έβρεξαν, τόσο δα, τα χείλη τους με εξουσία και σε έξι μήνες... Στάχτη και μπούρμπερη. Μην κωλώνεις. Ούτε και σε φοβάμαι, δηλαδή. Θα παρηγορήσω την σκέψη σου (όχι ότι το έχεις ανάγκη) λέγοντάς σου ότι σε κάθε σπίτι ένα τέτοιο γκρέμι, μια τέτοια άτσαλη προσγείωση, ένα τέτοιο βιος ζυγισμένο που ξεζυγίζεται στο δευτερόλεπτο, ένα άγνωστο μέλλον. Παιχνίδια είμαστε σε χέρια παιδιών που παίζουν κυβερνήσεις. Που παίζουν αντιπολιτεύσεις μπροστά στις κάμερες και μετά όλοι «φίλοι».

Θα κατασταλάξει ο κουρνιαχτός Χριστίνα. Λες και δεν έχουμε θέματα; Μεταξύ μας, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνεις ακόμα, μπορεί και να είχες μεγάλο άγιο. Μέτρα πολιτικούς, μέτρα παρατρεχάμενους (αυτοί κι αν έχουν εξουσία), μέτρα αρχηγούς κομμάτων. Αυτά τα παράλληλα σύμπαντα. Πού να έκλεινες τετραετία! Η χρόνια εξοικείωση με το «πληρωμένα από το κράτος», η χρόνια εξοικείωση με τον ξερολισμό, με την παντογνωσία…Έχεις εντοπίσει πολιτικό να λέει «μπορεί και να μην είναι έτσι»;

Η χρόνια εξοικείωση με την εξουσία (δοτή βρε εξουσία) ….Καλή συνέχεια Χριστίνα-Μαρία-Ελένη-Ευτέρπη-Πολύκαρπε-Κώστα. Μπορεί η ζωή με το μπλοκάκι να είναι πιο δύσκολη αλλά και πιο υγιής περίπτωση. Στο κάτω κάτω άλλος κρατάει το μπλοκάκι της ύπαρξής μας. Και έχει ο άτιμος την απόλυτη εξουσία στα χέρια του. Απλώς καμιά φορά το ξεχνάμε….Άνθρωποι. Ερασιτέχνες άνθρωποι και οι πολιτικοί. Όποτε θες, κερνάω αληθινό καφέ.    

Υ,Γ Βρε μήπως οι πιο χρήσιμοι πολιτικοί είναι αυτοί που έζησαν και το πώς είναι η ζωή όταν χάνεις την εξουσία; Μήπως να υπάρχει ένα χρονόμετρο για την έκθεση στην εξουσία; Στραβώνει η άτιμη.

Πηγή:protagon