ενημέρωση 3:59, 20 November, 2026

Ο Pablo Picasso μέσα από 15 άγνωστες ιστορίες του

Ο Ισπανός καλλιτέχνης γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1881. Κατά τη διάρκεια της πολυτάραχης ζωής του παρήγαγε περίπου 50.000 έργα. Η αστείρευτη δημιουργικότητά του και η αδιάκοπη ορμή για ελεύθερη έκφραση, τον ξεχώρισαν ως έναν από τους πιο παραγωγικούς καλλιτέχνες της ιστορίας.

Ο Pablo Picasso, ένας από τους πιο αναγνωρισμένους, επιδραστικούς και εμβληματικούς καλλιτέχνες στην παγκόσμια ιστορία της τέχνης, έζησε μια συναρπαστική ζωή γεμάτη δημιουργική ιδιοφυΐα και ιδιαίτερες ιστορίες. Πέρα από τα επαναστατικά του έργα, η προσωπικότητα και οι εμπειρίες του Picasso άφησαν ανεξίτηλο στίγμα στην κληρονομιά του. Ο Ισπανός καλλιτέχνης γεννήθηκε, στις 25 Οκτωβρίου 1881. Το πραγματικό του όνομα ήταν Pablo Diego José Francisco de Paula Juan Nepomuceno María de los Remedios Cipriano de la Santísima Trinidad Ruiz y Picasso (ναι!).

Κατά τη διάρκεια της γόνιμης καριέρας του, ο Picasso παρήγαγε περίπου 50.000 έργα, συμπεριλαμβανομένων πινάκων, γλυπτών, κεραμικών, σκίτσων και κολλάζ. Η αστείρευτη δημιουργικότητά του και η αδιάκοπη ορμή για έκφραση τον ξεχώρισαν ως έναν από τους πιο παραγωγικούς καλλιτέχνες της ιστορίας.

Με αφορμή την επέτειο της γέννησής του, ας θυμηθούμε 15 συναρπαστικές ιστορίες για τον Picasso, ρίχνοντας φως στη δημιουργική του διαδικασία, τις σχέσεις του και τις μοναδικές του ιδιορρυθμίες. Αυτές οι αφηγήσεις μας επιτρέπουν να ρίξουμε μια ματιά στον άνθρωπο πίσω από την τέχνη και να εκτιμήσουμε τη μοναδική του ζωή.

Ο Picasso και η κλεμμένη Mona Lisa

Το 1911, όταν το αριστούργημα του Leonardo da Vinci, Mona Lisa, κλάπηκε από το Λούβρο, ο Picasso βρέθηκε ανάμεσα στους υπόπτους. Η γαλλική αστυνομία τον ανέκρινε λόγω της φιλίας του με τον ποιητή Guillaume Apollinaire, ο οποίος είχε κατηγορηθεί για συνεργασία με τον διαβόητο κλέφτη τέχνης Joseph Géry Pieret. Ο Pieret είχε κλέψει αρχαιοελληνικά αντικείμενα από το μουσείο, κάποια από τα οποία κατέληξαν στην κατοχή του Apollinaire και κατόπιν στον Picasso. Παρότι τελικά απαλλάχθηκε, το περιστατικό αυτό πρόσθεσε ένα μυστήριο γύρω από την ήδη αινιγματική προσωπικότητά του. Τελικά, η Mona Lisa βρέθηκε δύο χρόνια αργότερα στην Ιταλία, όταν ένας πρώην υπάλληλος του Λούβρου, ο Vincenzo Peruggia, προσπάθησε να την πουλήσει.

Η πληρωμή σε πετσέτα

Σε μία περίσταση, όταν ο Picasso βρέθηκε χωρίς χρήματα για να πληρώσει το λογαριασμό του σε ένα εστιατόριο, σχεδίασε γρήγορα ένα σκίτσο σε μια πετσέτα, λέγοντας στον σερβιτόρο, «Σε λίγα χρόνια, αυτό το σκίτσο θα αξίζει περισσότερο απ’ όσο νομίζεις». Πράγματι, δεκαετίες αργότερα, ο σερβιτόρος πούλησε την πετσέτα αρκετά ακριβά.

Η περιπέτεια του Picasso με τον θάνατο

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Picasso ζούσε στο κατεχόμενο από τους Ναζί Παρίσι. Κάποτε, οι Γερμανοί αξιωματικοί είδαν στο στούντιό του μια φωτογραφία από τον πίνακά του "Guernica" και τον ρώτησαν αν εκείνος το είχε δημιουργήσει. Ήρεμα, ο Picasso απάντησε, «Όχι, εσείς το κάνατε», απάντηση που τον έσωσε από ενδεχόμενα αντίποινα.

Ο Pablo Picasso μέσα από 15 άγνωστες ιστορίες του 2
Instagram @pablopicasso_arty

Η γάτα που πετούσε

Ο Picasso είχε μια γάτα του Σιάμ ονόματι Minou. Μια μέρα, καθώς ζωγράφιζε, η Minou πήδηξε στον αέρα, και αντί να τρομάξει, ο Picasso ενσωμάτωσε την κίνηση της γάτας στο έργο του, κρυσταλλώνοντας για πάντα στον χρόνο εκείνη τη στιγμή. Ο Picasso, με την ιδιαίτερη ματιά του στην τέχνη και την ικανότητά του να αιχμαλωτίζει τη ζωή, ενσωμάτωσε την κίνηση της γάτας στο έργο του, αποτυπώνοντας με μοναδικό τρόπο τον αυθορμητισμό της στιγμής. Η σχέση του Picasso με τα ζώα συχνά έβρισκε τον δρόμο της στην τέχνη του, ενώ αγαπούσε να περιλαμβάνει στο έργο του στοιχεία από το περιβάλλον του.

Οι έρωτες του Picasso

Ο Pablo Picasso ήταν γνωστός για τις θυελλώδεις ερωτικές του σχέσεις, που είχαν μεγάλο αντίκτυπο στην τέχνη του και τον συναισθηματικό του κόσμο. Οι γυναίκες στη ζωή του συχνά λειτουργούσαν ως μούσες και εμπνέονταν από αυτές, δημιουργώντας έργα με έντονο συναισθηματικό βάθος και ανατρεπτικές τεχνικές. Ακολουθούν μερικές από τις σημαντικότερες συντρόφους του:

Fernande Olivier: Η Fernande, η πρώτη μακροχρόνια σύντροφος του Picasso, ήταν γαλλίδα καλλιτέχνις και μοντέλο. Ήταν η μούσα του κατά την Περίοδο των Ρόδων (1904–1906), μια φάση στην οποία τα έργα του απέκτησαν πιο ζωηρές και ζεστές αποχρώσεις, αφήνοντας πίσω τη μελαγχολική Μπλε Περίοδο.

Dora Maar: Μια από τις πιο γνωστές του ερωμένες, η Γαλλίδα φωτογράφος Dora Maar, είχε μαζί του μια πολυτάραχη σχέση. Η Dora αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον πίνακα "Η Γυναίκα που Κλαίει", όπου αντικατοπτρίζονται η ταραχώδης ψυχολογία της και οι δυσκολίες της σχέσης τους, καθώς η καλλιτεχνική και συναισθηματική τους σχέση επηρέασε το κυβιστικό ύφος του.

Françoise Gilot: Ζωγράφος και συγγραφέας, η Françoise ήταν σχεδόν 40 χρόνια νεότερη από τον Picasso και του χάρισε δύο παιδιά, τον Claude και την Paloma. Αν και ήταν η μόνη από τις συντρόφους του που τον άφησε, η σχέση τους ήταν έντονα καλλιτεχνική και τολμηρή, επηρεάζοντας σημαντικά τα μεταπολεμικά του έργα.

Jacqueline Roque: Η δεύτερη σύζυγός του και τελευταία σύντροφός του, Jacqueline, υπήρξε η γυναίκα που συντρόφευσε τον Picasso για το υπόλοιπο της ζωής του. Η τρυφερότητά της και η αφοσίωσή της στο πρόσωπό του αντικατοπτρίζονται στις πολλές προσωπογραφίες της που δημιούργησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Ο Pablo Picasso μέσα από 15 άγνωστες ιστορίες του 3
Instagram @pablopicasso_arty

Το γλυπτό με το ποδήλατο

Το 1942, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στο Παρίσι, η έλλειψη υλικών δυσκόλευε τον Picasso στην καλλιτεχνική του παραγωγή. Χωρίς να πτοηθεί, δημιούργησε το διάσημο γλυπτό Bull’s Head από μία σέλα και τιμόνι ποδηλάτου. Η ευρηματικότητά του στη χρήση αντικειμένων καθημερινής χρήσης επιβεβαίωσε την ικανότητά του να μετατρέπει ακόμα και τα πιο απλά υλικά σε τέχνη.

Η συνάντηση με τον Einstein

Το 1953, ο Picasso και ο διάσημος φυσικός Albert Einstein συναντήθηκαν σε ένα δείπνο που διοργάνωσε ο φιλόσοφος Henri Bergson. Οι δύο άντρες μίλησαν για θέματα που αφορούσαν την τέχνη και την επιστήμη, ενώ ο Picasso ζωγράφισε γρήγορα το πορτρέτο του Einstein σε μια πετσέτα, επιδεικνύοντας την καλλιτεχνική του ταχύτητα και ευρηματικότητα.

Η προσωπογραφία με τις στάχτες από τσιγάρο

Η ιστορία του Picasso που σχεδίασε ένα πορτρέτο χρησιμοποιώντας τις στάχτες από τσιγάρο είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα της δημιουργικής του ικανότητας να χρησιμοποιεί ασυνήθιστα υλικά. Σε αυτή την περίπτωση, καθώς καθόταν σε ένα καφέ, ο Picasso χρησιμοποίησε τις στάχτες που είχαν συσσωρευτεί πάνω σε ένα τραπέζι για να δημιουργήσει ένα πορτρέτο. Η έμπνευση από το καθημερινό περιβάλλον του και η ικανότητά του να μετατρέπει τα απλά και τα φαινομενικά άχρηστα σε τέχνη είναι αυτό που τον διαφοροποιούσε ως καλλιτέχνη.

Αυτή η στιγμή καταδεικνύει την προσέγγισή του στην τέχνη, που συχνά συνδύαζε τον πειραματισμό με τη δημιουργικότητα, δείχνοντας ότι η τέχνη μπορεί να γεννηθεί από τα πιο απλά και τα πιο αναπάντεχα υλικά.

Η έμπνευση από την αφρικανική τέχνη

Ο Picasso είχε επηρεαστεί βαθιά από την αφρικανική τέχνη, ειδικά από τις μάσκες και τα γλυπτά, τα οποία θεωρούσε πηγή αυθεντικής και ανεπεξέργαστης έκφρασης. Η έμπνευση αυτή οδήγησε στην ανάπτυξη του Κυβισμού, ενός κινήματος που εστίαζε στη γεωμετρική απόδοση των μορφών, αναδιαμορφώνοντας τα πρότυπα της δυτικής τέχνης.

Η αγάπη του για την ταυρομαχία

Ω περήφανος Ανδαλουσιανός από την πόλη της Μάλαγας, η ταυρομαχία αποτελούσε συχνό θέμα στην τέχνη του Picasso και εξέφραζε τη βαθιά του γοητεία για την ισπανική παράδοση. Εξερεύνησε τη συμβολική και δραματική διάσταση του θεάματος μέσα από τους πίνακές του, τα σκίτσα και τα κεραμικά του.

Στα έργα του, οι ταυρομαχίες συχνά συμβόλιζαν τον αγώνα και την πάλη, αντικατοπτρίζοντας τις εσωτερικές του συγκρούσεις και τα συναισθήματά του. Ειδικότερα, οι πίνακες του όπως "Les Demoiselles d'Avignon" και "Guernica" περιλαμβάνουν στοιχεία που παραπέμπουν σε ταυρομαχίες και τη βία που αυτές ενέχουν. Η αναπαράσταση της ταυρομαχίας στο έργο του Picasso συνέβαλε στην αναγνώριση της Ισπανικής παράδοσης στον καλλιτεχνικό κόσμο και ενίσχυσε τη φήμη του ως ενός από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.

Η Μπλε Περίοδος λόγω του χαμένου πορτοφολιού

Σύμφωνα με τον θρύλο, κατά τη διάρκεια της Μπλε Περιόδου του, ο Picasso επηρεάστηκε από την οικονομική του δυσχέρεια όταν έχασε το πορτοφόλι του. Η αίσθηση της μελαγχολίας και της μοναξιάς που ένιωσε αποτυπώθηκε στη σειρά έργων που δημιουργήθηκαν εκείνη την περίοδο, με την κυριαρχία του μπλε χρώματος.

Ο Pablo Picasso μέσα από 15 άγνωστες ιστορίες του 4
Instagram @pablopicasso_arty

Η αγάπη για την ποίηση

Ο Pablo Picasso είχε μια βαθιά αγάπη για την ποίηση, η οποία επηρέασε σημαντικά τη δημιουργική του διαδικασία. Είχε συνεργασίες με πολλούς γνωστούς ποιητές, όπως οι Max Jacob και Guillaume Apollinaire, με τους οποίους μοιράστηκε κοινές ιδέες και καλλιτεχνικές αναζητήσεις.

Η ποίηση προσέφερε στον Picasso έναν εναλλακτικό τρόπο έκφρασης και εμπνεύσεως, επιτρέποντάς του να εξερευνήσει νέα θέματα και συναισθήματα. Επίσης, πολλές από τις ζωγραφιές του είχαν ποιητική διάσταση, καθώς συνδύαζαν εικόνες και συναισθηματική φορτικότητα. Η σχέση του με την ποίηση ήταν τόσο ισχυρή που συχνά εικονογραφούσε ποιητικά έργα, δημιουργώντας έναν διάλογο μεταξύ της λογοτεχνίας και της εικαστικής τέχνης.

Το τασάκι από σπασμένο κεραμικό

Όταν ο Picasso έσπασε κατά λάθος ένα κεραμικό, αντί να το πετάξει, το μετέτρεψε σε τασάκι. Αυτή η πράξη καλλιτεχνικής αναμόρφωσης δείχνει την ικανότητά του να βλέπει την ομορφιά σε ατέλειες και να μετατρέπει τα ατυχήματα σε ευκαιρίες για δημιουργία.

Η ζωή στην εξορία

Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, ο Picasso, ως Ισπανός πολίτης, καταδίκασε το φασιστικό καθεστώς του Francisco Franco, με αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί ως “εκφυλισμένος” και αντιφρονούντας καλλιτέχνης και τα έργα του να αφαιρεθούν από τη δημόσια θέα στην Ισπανία, ώστε να μη μπορεί το κοινό να τα βλέπει. Έζησε σε αυτοεξορία στο Παρίσι μέχρι το θάνατο του Franco το 1975.

«Εμένα μου πήρε, μια ολόκληρη ζωή»

Ο Picasso βρίσκεται σε ένα πάρκο και σχεδιάζει. Μια γυναίκα περνάει, τον αναγνωρίζει και τον παρακαλεί να της κάνει το πορτρέτο. Ο Picasso, κατά κάποιον τρόπο, δέχεται. Λίγα λεπτά αργότερα, της παραδίδει το σκίτσο. Η γυναίκα είναι ενθουσιασμένη, θαυμάζει πόσο όμορφα αποτυπώνει την ουσία του χαρακτήρα της, πόσο υπέροχο είναι το έργο, και τον ρωτάει πόσο του οφείλει. «5000 φράγκα, κυρία», απαντά ο Picasso. Εκείνη, με δυσπιστία και αγανάκτηση, τον ρωτάει πώς είναι δυνατόν να κοστίζει τόσο, δεδομένου ότι χρειάστηκε μόλις 5 λεπτά. Ο Picasso σηκώνει το βλέμμα του και, χωρίς να διστάσει, της απαντά: «Όχι, κυρία μου. Αυτό το πορτρέτο μου πήρε μια ολόκληρη ζωή». Ο Ισπανός καλλιτέχνης γνώριζε πολύ καλά την αξία του αλλά και τον μόχθο και τις θυσίες κάθε ζωγράφου στην σύγχρονη εποχή, προκειμένου να κατακτήσει την τέχνη του και την αναγνώριση.

Πηγή: Grace

Το φάντασμα της αιθαλομίχλης πάνω από την Ελλάδα - Πετρέλαιο στα ύψη, γηρασμένος στόλος Ι.Χ. και κυκλοφοριακό κομφούζιο

Με το πετρέλαιο θέρμανσης να καταγράφει σημαντική ετήσια αύξηση και τον ελληνικό στόλο οχημάτων να παραμένει ο γηραιότερος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο κίνδυνος νέων επεισοδίων αιθαλομίχλης επανέρχεται.

Η πιθανή στροφή περισσότερων νοικοκυριών στην καύση ξύλου και άλλων στερεών καυσίμων, σε συνδυασμό με τις εκπομπές των οχημάτων και την έντονη κυκλοφοριακή συμφόρηση, δημιουργεί ένα σύνθετο πρόβλημα για την ποιότητα του αέρα.

Τα επιστημονικά δεδομένα προηγούμενων ετών έχουν καταγράψει σημαντική επιβάρυνση από την καύση βιομάζας, ιδιαίτερα κατά τις νυχτερινές ώρες, όταν οι συνθήκες ευνοούν τη συσσώρευση των ρύπων.

Η ευρωπαϊκή αξιολόγηση της ποιότητας του αέρα περιλαμβάνει 761 πόλεις και συνυπολογίζει τον εκτιμώμενο κίνδυνο θνησιμότητας από μακροχρόνια έκθεση σε λεπτά αιωρούμενα σωματίδια PM2.5, διοξείδιο του αζώτου και όζον.

Η αξιολόγηση βασίζεται σε μοντελοποιημένα δεδομένα και όχι αποκλειστικά σε μετρήσεις σταθμών.

Η έκθεση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Περιβάλλοντος για την Ελλάδα επισημαίνει, παράλληλα, ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση εξακολουθεί να συνδέεται με σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία, ιδιαίτερα στις αστικές περιοχές.

Το κόστος θέρμανσης και η καύση ξύλου

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Παρατηρητηρίου Τιμών Υγρών Καυσίμων για τις 22 Οκτωβρίου 2026, η πανελλαδική μέση τιμή του πετρελαίου θέρμανσης διαμορφώθηκε στα 1,559 ευρώ ανά λίτρο, έναντι 1,127 ευρώ την αντίστοιχη περίοδο του 2025.

Η αύξηση ανέρχεται σε 38,7%.

Η άνοδος αυτή επιβαρύνει τον οικογενειακό προϋπολογισμό και επαναφέρει το ερώτημα κατά πόσο περισσότερα νοικοκυριά θα αναζητήσουν φθηνότερες λύσεις για τη θέρμανση των κατοικιών τους.

Δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η αύξηση της τιμής έχει ήδη οδηγήσει σε μεγαλύτερη χρήση ξύλου κατά τη νέα χειμερινή περίοδο.

Το ενδεχόμενο, ωστόσο, έχει ιδιαίτερη σημασία για την ποιότητα του αέρα, καθώς η οικιακή θέρμανση αποτελεί σημαντική πηγή εκπομπών λεπτών αιωρούμενων σωματιδίων.

Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Περιβάλλοντος, η οικιακή θέρμανση αντιστοιχεί στο 46,6% των ελληνικών εκπομπών PM2.5.

Το ποσοστό αφορά τις εκπομπές του συγκεκριμένου ρύπου και όχι το σύνολο της ατμοσφαιρικής ρύπανσης ή των συγκεντρώσεων που καταγράφονται στον αέρα.

Η σύνδεση ανάμεσα στο κόστος θέρμανσης και στη χειμερινή ρύπανση έχει καταγραφεί και κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Από το 2009 έως το 2018, η χρήση ξύλου για οικιακή θέρμανση αυξήθηκε στην Ελλάδα, καθώς τα νοικοκυριά αναζητούσαν εναλλακτικές λύσεις απέναντι στο υψηλό κόστος των συμβατικών καυσίμων.

Μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2018 στο επιστημονικό περιοδικό Atmospheric Chemistry and Physics, με μετρήσεις στην Αθήνα από τον Δεκέμβριο του 2013 έως τον Μάρτιο του 2016, ανέδειξε τη σημαντική συμβολή της καύσης βιομάζας στα λεπτά αιωρούμενα σωματίδια.

Κατά τις χειμερινές περιόδους εντατικών μετρήσεων, η καύση βιομάζας εκτιμήθηκε ότι συνεισέφερε κατά μέσο όρο το 31% της μάζας των PM2.5.

Η συμβολή της συγκεκριμένης πηγής ήταν σαφώς μεγαλύτερη τη νύχτα: το ποσοστό που της αποδόθηκε αυξήθηκε από 19% κατά τη διάρκεια της ημέρας σε 39% τη νύχτα.

Για το σύνολο της περιόδου Μαρτίου 2014 – Φεβρουαρίου 2016, η εκτιμώμενη μέση ετήσια συμβολή ήταν 13%.

Νεότερη εργασία,  εξέτασε τη χημική σύσταση των PM2.5 σε πέντε ελληνικές πόλεις: την Αθήνα, τα Ιωάννινα, την Πάτρα, τον Βόλο και την Ξάνθη.

Με βάση περισσότερα από 545 δείγματα, που συλλέχθηκαν σε διαφορετικές εποχές και περιόδους μέτρησης, οι ερευνητές εκτίμησαν ότι η συμβολή της καύσης βιομάζας στα PM2.5 κυμαινόταν από 16,2% έως 50,9%, ανάλογα με την περιοχή και τις συνθήκες.

Ο γηρασμένος στόλος και οι εκπομπές

Στην επιβάρυνση της ατμόσφαιρας προστίθενται οι εκπομπές από τις οδικές μεταφορές.

Σύμφωνα με την έκθεση Vehicles on European Roads 2026 της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατασκευαστών Αυτοκινήτων (ACEA), η οποία βασίζεται σε στοιχεία του 2024, η μέση ηλικία των επιβατικών αυτοκινήτων στην Ελλάδα ανέρχεται στα 17,8 έτη, έναντι 12,7 ετών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στα ελαφρά επαγγελματικά οχήματα η μέση ηλικία φθάνει τα 21,2 έτη και στα φορτηγά τα 22,9 έτη.

Η Ελλάδα καταγράφει έτσι τον γηραιότερο στόλο επιβατικών αυτοκινήτων και φορτηγών στην ΕΕ, ενώ ιδιαίτερα υψηλή είναι και η μέση ηλικία των ελαφρών επαγγελματικών οχημάτων.

  • Κατηγορία GREEN LIFE
  • 0

KKE για Μητσοτάκη - Τα «μεγάλα ψάρια» της διαφθοράς περνούν και μέσα από τις νόμιμες τρύπες που έχει ανοίξει η κυβέρνηση

Το ΚΚΕ σημειώνει ότι ο κ. Μητσοτάκης στην ανάρτησή του δεν είπε τίποτα συγκεκριμένο για τους χιλιάδες εργαζόμενους της μεγάλης αλυσίδας που έχουν μείνει χωρίς δουλειά. «Είναι απαράδεκτος», τονίζει. Υπογραμμίζει δε ότι «το παραμυθάκι των “ισχυρών συμμάχων” που παπαγαλίζει ο πρωθυπουργός έχει επανειλημμένα διαψευστεί»

Σφοδρά πυρά στην κυβέρνηση εξαπολύει το ΚΚΕ, σχολιάζοντας την κυριακάτικη ανάρτηση του πρωθυπουργού.

«Όταν ο κ. Μητσοτάκης παπαγαλίζει τα περί “ισχυρών συμμαχιών”, που χτίζει η κυβέρνηση του, το μόνο που καταφέρνει είναι να αυτοδιαψεύδεται, γιατί όπως αποδείχτηκε και με το απαράδεκτο τουρκολιβυκό μνημόνιο, οι “ισχυρές συμμαχίες” με ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και Ισραήλ και τα “πάρε-δώσε” με το καθεστώς της Ανατολικής Λιβύης, δεν απέτρεψαν, τελικά, την έγκριση του και την τακτική των ίσων αποστάσεων από τους κατά τα άλλα “ισχυρούς συμμάχους”», σημειώνει το ΚΚΕ.

«Τα μεγάλα λόγια, συνεπώς, της κυβέρνησης και όλων εκείνων που εναποθέτουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας σε τέτοιου είδους συμμαχίες, προσκρούουν στους ανταγωνισμούς και τα παζάρια για λογαριασμό των συμφερόντων των ομίλων, στους οποίους εκτός από την Ελλάδα είναι μπλεγμένες όλες οι γειτονικές χώρες, γι’ αυτό και δεν επιτρέπεται κανένας επικίνδυνος εφησυχασμός», προσθέτει.

ΚΚΕ για Μητσοτάκη: Απαράδεκτος

Παράλληλα το ΚΚΕ σημειώνει: «Όσον αφορά τα “μεγάλα ψάρια” της διαφθοράς, στα οποία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός, θυμίζουμε ότι αυτά περνούν και μέσα από τις νόμιμες τρύπες που η κυβέρνηση του και το κράτος έχουν ανοίξει για να διασφαλίζεται η κερδοφορία τους με φοροαπαλλαγές, διαπλοκή με το κράτος, επιδοτήσεις και ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων με τους αντεργατικούς νόμους όλων των κυβερνήσεων.

Γι’ αυτούς, όμως, τους χιλιάδες εργαζόμενους της μεγάλης αλυσίδας που έχουν μείνει χωρίς δουλειά, ο κ. Μητσοτάκης δεν είπε τίποτα συγκεκριμένο στην ανάρτηση του. Απαράδεκτος!».

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Όσοι κάνουν ότι δεν βλέπουν την κοινωνία στο τέλος θα ζήσουν δυσάρεστες εκπλήξεις

Ένα μέρος του πολιτικού και μηντιακού συστήματος υποκρίνεται ότι δεν αντιλαμβάνεται τις διαθέσεις της κοινωνίας.

Την περασμένη Τετάρτη έγινε μια πολύ μεγάλη μαθητική και φοιτητική κινητοποίηση στην Αθήνα, όπως και σε δεκάδες άλλες πόλεις της Ελλάδας. Για όποιον παρακολουθεί τα κινήματα της νεολαίας σε βάθος χρόνου – και άρα έχει μέτρο σύγκρισης – η κινητοποίηση ήταν ιδιαίτερα μαζική για τόσο νωρίς μέσα στη σχολική και ακαδημαϊκή χρονιά. Είχε εντυπωσιακή παρουσία φοιτητών αλλά και αρκετούς μαθητές. Και όλα αυτά χωρίς να υπάρχει κάποιος από τους συνήθεις «πυροκροτητές» κινημάτων στην εκπαίδευση, δηλαδή ένα νέο νομοσχέδιο, αλλά τα αιτήματα αφορούσαν πρωτίστως την υποχρηματοδότηση, τις ελλείψεις προσωπικού και το ολοένα και μεγαλύτερο πρόβλημα με τη φοιτητική στέγη. Μένει να δούμε πώς θα εξελιχθεί τις επόμενες εβδομάδες αυτή η κινητοποίηση.

Εάν μάλιστα τη συγκρίνουμε με άλλες κοινωνικές κατηγορίες, θα διαπιστώσουμε ότι ήταν η μαζικότερη κινητοποίηση γύρω από κοινωνικά ζητήματα και διεκδικήσεις από τις περσινές μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις.

Και εύλογα μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι επειδή οι λόγοι που οδήγησαν φοιτητές, μαθητές και εκπαιδευτικούς στο δρόμο παραμένουν ακόμη ενεργοί, καθώς ούτε τα προβλήματα με την κατάσταση των σχολείων έχουν λυθεί, ούτε λύση στο ζήτημα της φοιτητικής στέγης φαίνεται να δίνεται, αντιθέτως βαθαίνει συνολικά η στεγαστική κρίση στη χώρα, ούτε καλύπτονται οι επιπλέον ανάγκες στο προσωπικό, άρα θα έχουμε και νέες κινητοποιήσεις. Ο κόσμος της εκπαίδευσης εξακολουθεί να έχει πολλούς λόγους να είναι οργισμένος.

Υπό κανονικές συνθήκες η δημόσια συζήτηση θα έπρεπε να κυριαρχείται από το πώς θα μπορέσουμε να απαντήσουμε στις ανοιχτές πληγές και τα επείγοντα αιτήματα που έρχονται από τον κόσμο της εκπαίδευσης. Αντιθέτως, τόσο πριν όσο και μετά την κινητοποίηση καμία έμφαση δεν δόθηκε ούτε από την κυβέρνηση ούτε από το φιλοκυβερνητικό μηντιακό οικοσύστημα στα προβλήματα της εκπαίδευσης.

Αυτό στο οποίο επέμειναν ήταν το «εάν θα γίνουμε Γαλλία». Γι’ αυτό και περίσσεψε η τρομολαγνεία τις ημέρες που προηγήθηκαν της κινητοποίησης και γι’ αυτό επίσης όταν έγινε η κινητοποίηση το μόνο που είχαν να πουν διάφοροι ήταν ότι «τελικά δεν γίναμε Γαλλία», ενίοτε μάλιστα το απεύθυναν και πολεμικά απέναντι σε όρους στήριξαν τις κινητοποιήσεις, λέγοντάς τους «αποτύχατε να κάνετε μπάχαλα», παρότι βεβαίως κανένας φοιτητικός σύλλογος, ούτε κάποια από τις δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις είχε μιλήσει για «μπάχαλα», αλλά καλούσαν σε μια μαζική ειρηνική διαδήλωση, όπως ακριβώς έγινε.

Μάλιστα, σύντομα ενεργοποιήθηκε και αυτό που στη δημοσιογραφική ορολογία ονομάζουμε «ρουλεμάν», δηλαδή μια πανομοιότυπη κατευθυνόμενη «ενημέρωση», που υποστήριζε ότι «δεν ήταν μαζικές οι κινητοποιήσεις», «ελάχιστοι κατέβηκαν», «ήταν απλώς οι αριστεροί μεταξύ τους».

Φυσικά, όποια και όποιος ήταν στην κινητοποίηση ή έστω ενημερωνόταν από Μέσα όπως το in, που οι φωτορεπόρτερ του ήταν στην πορεία, θα διαπίστωσε αυτό που είπα και στην αρχή: ότι ήταν μια εντυπωσιακή μαζική και διεκδικητική κινητοποίηση.

Και αυτό το γεγονός το γνωρίζουν πολύ καλά όλοι οι δημοσιολογούντες που επαναλαμβάνουν την «καραμέλα» για την «άμαζη κινητοποίηση». Όμως, δεν το αναγνωρίζουν γιατί είναι έξω όχι απλώς από τις πολιτικές προσλαμβάνουσές τους, αλλά και από τον ίδιο τον διανοητικό τους ορίζοντα.

Γιατί σήμερα μια ολόκληρη πολιτική τάξη και ένα ολόκληρο μηντιακό σύστημα στελεχώνεται από ανθρώπους που η αντίληψή τους για την πολιτική δεν περιλαμβάνει τις μαζικές κοινωνικές διεκδικήσεις και κινητοποιήσεις ως τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία διατυπώνει τις αξιώσεις της απέναντι στην πολιτική εξουσία. Για όλους αυτούς ή αποδέχεσαι πλήρως την κυρίαρχη πολιτική και θεωρείς ότι «ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο» ή είσαι οπαδός του «χάους» ή νοσταλγός «των περιπετειών» της περασμένης δεκαετίας και σε κάθε περίπτωση δεν μπορείς να μιλάς για τη διακυβέρνηση.

Όμως, το ζήτημα δεν είναι εάν όλοι αυτοί αντιμετωπίζουν με αυτό τον απαξιωτικό τρόπο περίπου το σύνολο της αντιπολίτευσης. Είναι ότι εθελοτυφλούν και απέναντι στην κοινωνία.

Στην πραγματικότητα πιστεύουν το αφήγημα που οι ίδιοι κατασκεύασαν, σύμφωνα με το οποίο το 2019 η ελληνική κοινωνία ήρθε στα συγκαλά της μετά από μια δεκαετία πολιτικής παράκρουσης, βρήκε τον ηγέτη που της άξιζε στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη και έκτοτε το νερό μπήκε στο αυλάκι. Υπάρχουν βέβαια οι «σειρήνες του λαϊκισμού», που παίρνουν κατά καιρούς διάφορες μορφές, αλλά στο τέλος αποτυγχάνουν, γιατί δεν υπάρχει καμία άλλη εφικτή πρόταση διακυβέρνησης της χώρας από αυτή που προτείνει και κάνει πράξη η Νέα Δημοκρατία.

Όταν κανείς σκέφτεται έτσι, τότε προφανώς και θα κάνει ότι δεν υπάρχουν οι χιλιάδες μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί που κατέβηκαν στους δρόμους σε όλη την Ελλάδα, δεν υπάρχουν οι δημοσκοπήσεις που καταγράφουν συντριπτική αποδοκιμασία της κυβερνητικής πολιτικής, δεν υπάρχει η οργή για την ακρίβεια, δεν υπάρχει καν το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να καταγράψει στην πρόθεση ψήφου πάνω από 25%.

Μόνο που έτσι είναι σαν να ξεχνούν ότι υπάρχει η κοινωνία. Και αυτή σήμερα έχει δυσαρέσκεια, οργή και πολύ συγκεκριμένες απαιτήσεις για μια ριζική αλλαγή πολιτικής: για περισσότερη δημοκρατία και δικαιοσύνη, για στήριξη του κοινωνικού κράτους και της δημόσιας υγείας και παιδείας, για αντιμετώπιση του τεράστιου προβλήματος της κρίσης κόστους ζωής και της στεγαστικής κρίσης.

Και η κοινωνία στις κάλπες δεν θα πάει με τα αφηγήματα που επίμονα αναπαράγουν όσοι προσκολλώνται στη σημερινή εκδοχή διακυβέρνησης, αλλά με τις ανάγκες, τις αγωνίες, τις αξιώσεις, τις διεκδικήσεις της. Και αυτοί που ειρωνεύονται και «κονταίνουν» σήμερα τις αντιδράσεις της, θα διαπιστώσουν πόσο εύκολα μπορούν να παραμεριστούν.

Πηγή: in