ενημέρωση 3:59, 20 November, 2026

Μετασεισμικές δονήσεις στη ΝΔ ύστερα από την κριτική Καραμανλή

Τι σηματοδοτούν οι κεραυνοί στην τελευταία παρέμβαση Καραμανλή. Η έντονη κριτική του «γαλάζιου» βουλευτή Ευριπίδη Στυλιανίδη στην κυβέρνηση για τα ελληνοτουρκικά στον απόηχο της ομιλίας του πρώην πρωθυπουργού και η συναντίληψη Καραμανλή - Σαμαρά σε σειρά ζητημάτων που διαφάνηκε και στο Πολεμικό Μουσείο.

Μόνο ανώδυνα δεν πέρασε η τελευταία εμφάνιση του Κώστα Καραμανλή στο Πολεμικό Μουσείο για το Μαξίμου, το οποίο με εμφανή αμηχανία προσπαθεί να διαχειριστεί τους νέους κεραυνούς που επεφύλασσε για την κορυφή του «επιτελικού κράτους» ο πρώην πρωθυπουργός στην παρέμβασή του, κι ενώ η κυβέρνηση βρίσκεται τώρα αντιμέτωπη και με τις μετασεισμικές δονήσεις που εξακολουθούν να εκδηλώνονται στο εσωτερικό της ΝΔ μετά το Πολεμικό Μουσείο.

Είναι χαρακτηριστική η έντονη εσωκομματική κριτική που άσκησε στην κυβέρνηση για τα ελληνοτουρκικά, την επομένη του Πολεμικού Μουσείου, ο βουλευτής της ΝΔ και πρώην υπουργός, Ευριπίδης Στυλιανίδης, ο οποίος αναφερόμενος στο θέμα του καλωδίου για την ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο, σημείωσε (ΔΕΛΤΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ, 26.10.2026) ότι ρωτήθηκα πριν μιλήσει ο Καραμανλής και είχα την ίδια άποψη.

Διαφοροποίηση

Και καθιστώντας ξεκάθαρη τη διαφοροποίησή του από την κεντρική κυβερνητική γραμμή, τόνισε: «Θεωρώ ότι και η απλή ενημέρωση θα παρερμηνευτεί από την τουρκική πλευρά και κάποια στιγμή θα χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα εναντίον μας, αμφισβητώντας και την κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα».

Για να επισημάνει: «Όταν από το ίδιο ακριβώς σημείο διέρχονται μέχρι τώρα γύρω στα 6-7 καλώδια, όταν το διεθνές δίκαιο τέτοιου είδους συνδέσεις τις επιτρέπει να γίνονται χωρίς πρόβλημα, δεν μπορώ να διανοηθώ πώς η Τουρκία έχει το θράσος να ζητάει και μάλιστα σε χώρο, τον οποίο δεν ελέγχει, να της κοινοποιηθεί ή να αδειοδοτήσει κάτι τέτοιο. […] Ως εκ τούτου πιστεύω ότι σε αυτήν την περίπτωση έχει ο κ. Καραμανλής δίκιο. […] Εγώ νομίζω ότι η γνωστοποίηση αυτή καθεαυτή αποτελεί πράξη υποχώρησης».

Για το τουρκολιβυκό

Αλλά έντονη και σαφή κριτική στην κυβέρνηση ο κ. Στυλιανίδης διατύπωσε και για το ζήτημα της επικύρωσης του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης.

Αν και δεν θέλησε να χαρακτηρίσει την εξέλιξη αυτή «εθνική ήττα», δηλώνοντας ότι «δεν υιοθετώ τους όρους “νίκη” και “ήττα”, διότι αυτή η μάχη δεν προσδιορίζει το μέλλον του “πολέμου”», η κριτική του στην κυβέρνηση ήταν ξεκάθαρη: «Ενδεχομένως μπορώ να πω ότι ήταν μία κακή στιγμή. Μία στιγμή που η ελληνική διπλωματία δεν εκτίμησε σωστά τις συνθήκες. Επένδυσε υπερβολικά πάνω στον Χαφτάρ και δεν εισέπραξε αυτό το οποίο φιλοδοξούσε να εισπράξει, ενδεχομένως από λάθος εκτιμήσεις ή επειδή διέγνωσε διαφορετικά τη συγκυρία κτλ.».

Η αμήχανη στάση Μαξίμου

Ωστόσο από την πλευρά του το Μαξίμου, το οποίο εξακολουθεί να επενδύει στην τακτική διαχωρισμού του Κώστα Καραμανλή από τον Αντώνη Σαμαρά και σε αυτό το πλαίσιο δεν θέλει να ανοίξει τώρα (και εν όψει εκλογών) μέτωπο με τον πρώτο, επιχειρεί να απαντήσει στην κριτική αυτή του κ. Καραμανλή (που όπως είδαμε εκφράζει και βουλευτές της ΝΔ) με εμφανή αμηχανία.

Γεγονός που καθίσταται σαφές και από τις τοποθετήσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, ο οποίος επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις αναφορικά με την κριτική του Κ. Καραμανλή στην κυβέρνηση για τα ελληνοτουρκικά, λέγοντας (MEGA) σε σχέση με το τουρκολιβυκό μνημόνιο ότι «ο κ. Καραμανλής μίλησε για μια δυσάρεστη εξέλιξη. Μα είναι δυσάρεστη εξέλιξη. Ούτε για εθνική ήττα μίλησε και, παράλληλα, επεσήμανε το παράνομο και ανυπόστατο. Μακάρι η αντιπολίτευση της χώρας, γιατί κάποιοι θέλουν να τον επικαλεστούν ακόμα και στην αντιπολίτευση τον κ. Καραμανλή, να είχε αυτή τη στάση».

Όσο, δε, για τη σαφή κριτική του Κ. Καραμανλή στην κυβέρνηση για το θέμα του καλωδίου με την Κύπρο, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υποστήριξε ότι «το αίτημα αδείας και η ενημέρωση είναι εντελώς δύο διαφορετικά πράγματα», ότι «το πρώτο παράγει νομικά αποτελέσματα, αναγνωρίζει, δηλαδή, δικαιοδοσία όταν ζητάς άδεια», ενώ «το δεύτερο δεν παράγει κανένα αποτέλεσμα», ότι «καμία άδεια δεν θα πάρουμε από κανένα άλλο κράτος» και ότι «ως προς την ενημέρωση, που δεν παράγει κανένα αποτέλεσμα […] θα γίνει ό,τι προβλέπεται σε κάθε τέτοιο έργο», κάνοντας λόγο για μια «απλή» και μια «τυπική ενημέρωση».

Οι προειδοποιήσεις Καραμανλή

Υπενθυμίζεται ότι ο Κ. Καραμανλής, για το θέμα του καλωδίου είχε στείλει σαφείς προειδοποιήσεις προς το Μαξίμου, επισημαίνοντας ότι «οποιοδήποτε αίτημα για εκχώρηση άδειας από την Τουρκία για το καλώδιο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Είτε αυτό ονομαστεί ενημέρωση είτε ανακοίνωση είτε όπως αλλιώς», προσθέτοντας ότι «μετά από αυτό, δεν θα μπορούμε πια να κάνουμε τίποτα στο Αιγαίο, χωρίς την άδεια της Τουρκίας. Ακόμη και το παραμικρό έργο υποδομής μεταξύ των νησιών μας πια».

Όσο, δε, για την κύρωση του τουρκολιβυκού συμφώνου από το λιβυκό Κοινοβούλιο, είχε κάνει λόγο για μία «αναμφίβολα αρνητική εξέλιξη για τα εθνικά μας συμφέροντα, διότι μπορεί μεν να μην παράγει νομικά αποτελέσματα, είναι όμως επίδειξη δύναμης, επιρροής και πρόκλησης τετελεσμένων, από τους γείτονες».

Αιχμές

Σε αυτό το πλαίσιο, ο πρώην πρωθυπουργός είχε διατυπώσει σαφείς αιχμές για τα ελληνοτουρκικά, σημειώνοντας ότι «σφάλλουν λοιπόν και σφάλλουν βαρέως», διαβάζοντας «λάθος τη στρατηγική της Τουρκίας», όσοι «προωθούν τις αντιλήψεις» ότι «υπερβάλλουμε σχετικά με την στάση της Τουρκίας. Ότι παρεξηγούμε κάθε της κίνηση και υπερθεματίζουμε στα δίκαιά μας. Ότι πρέπει να της αναγνωρίσουμε κάποια δικαιώματα. Ότι, έστω και αν μερικώς υπερβάλλει, έχει και θεμιτές απαιτήσεις, που πρέπει να τις αντιμετωπίσουμε με πνεύμα καλής πίστης και συνδιαλλαγής. Ότι δεν μπορούμε να τα θέλουμε όλα δικά μας, να έχουμε μαξιμαλιστικές θέσεις, ότι μεταξύ γειτόνων πάντα υπάρχει η δυνατότητα ενός αποδεκτού συμβιβασμού».

Στο ίδιο πλαίσιο, απέδωσε στην Τουρκία «ολοκληρωμένο σχεδιασμό που αποσκοπεί στην συνολική ανατροπή του status quo στο Αιγαίο, στην απόκτηση δικαιωμάτων στην καρδιά του Αιγαίου στην πλάτη των ελληνικών νησιών, για έλεγχο του Αιγαίου μέχρι τον 25ο παράλληλο», καταλογίζοντας στην τουρκική πλευρά, μεταξύ άλλων, ότι «πλέον χρησιμοποιεί την αποστρατιωτικοποίηση ως εργαλείο αμφισβήτησης της κυριαρχίας αυτών των νησιών» και ότι «αποπειράται, στη θέση των κανόνων δικαίου, να επιβάλλει αυθαίρετα το δίκαιο του ισχυρότερου».

Για «εταίρους και συμμάχους»

Ταυτόχρονα άσκησε σφοδρή κριτική σε «εταίρους και συμμάχους» που, όπως είπε, «δεν είναι άμοιροι ευθυνών», καταλογίζοντάς τους, μεταξύ άλλων, ότι «μας καλούν σε συστράτευση και θυσίες υπέρ της Ουκρανίας, αλλά για την αιμορραγούσα Κύπρο σφυρίζουν αδιάφορα και ευνοούν λύσεις που επί της ουσίας δικαιώνουν τον παράνομο εισβολέα και κατακτητή»

Αλλά έκανε λόγο και για «πρόσθετες απαιτήσεις εκ μέρους συμμάχων και εταίρων», λέγοντας: «Μη μιλάτε με τους Ρώσους, μη συνεργάζεστε με τους Κινέζους», ενώ, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε και στην αποστολή «όπλων στην Ουκρανία», αλλά συντάχθηκε και με την εκ δεξιών κριτική για «άκριτη υιοθέτηση των υπερβολών της woke agenda», με τις αιχμές του να απευθύνονται έτσι εμμέσως και στην ελληνική κυβέρνηση, στην οποία θέλησε να στείλει το μήνυμα ότι «ήρθε όμως η ώρα να τους πούμε ότι οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Ότι οι απαιτήσεις συνοδεύονται από κάποια αντιπαροχή» και πως «κανένας δεν σέβεται κάποιον που δεν υπερασπίζεται τα δίκαια του, τις αρχές του, την πατρίδα του. Και κανένας δεν λαμβάνει υπ’ όψιν του σοβαρά αυτόν που δεν αντέχει να ορθώσει το ανάστημά του όταν θίγεται».

Συναντίληψη

Και βέβαια με το συνολικό πλαίσιο που ο κ. Καραμανλής έθεσε στην ομιλία του στο Πολεμικό Μουσείο, κατέστη σαφές ότι εξακολουθεί να έχει συναντίληψη σε σειρά ζητημάτων (και ως προς την κριτική απέναντι στην κυβέρνηση) με τον έτερο πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος ήταν παρών στην εκδήλωση, όπως και ο τρίτος πρώην πρόεδρος της ΝΔ Βαγγέλης Μεϊμαράκης (που, όπως όλοι οι πρώην πρόεδροι του κόμματος, απουσίαζε από την επίσημη κομματική γιορτή, όσο και αν ο πρωθυπουργός επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις σπεύδοντας να τον συναντήσει στις Βρυξέλλες).

Η συναντίληψη αυτή φάνηκε και από την, αιχμηρή για το Μαξίμου, δήλωση του Αντ. Σαμαρά, μετά την ομιλία Καραμανλή, ότι «το θέμα δεν είναι ότι τον άκουσα εγώ (σ.σ. τον κ. Καραμανλή). Το θέμα είναι ότι άλλοι πρέπει να τον ακούσουν».

Η στάση Καραμανλή

Φυσικά ο Κ. Καραμανλής, με δεδομένο ότι λόγω και της οικογενειακής του παράδοσης -όπως λέγεται στο «γαλάζιο» εσωτερικό- είναι Νέα Δημοκρατία ήδη από πριν ο ίδιος γεννηθεί, δεν θα μπορούσε ποτέ να στηρίξει ένα άλλο κόμμα, όπως το υπό διαμόρφωση κόμμα Σαμαρά, απέναντι στο οποίο, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, κρατάει στάση ουδετερότητας και ούτε προτρέπει ούτε αποτρέπει, όποιον ενδιαφέρεται για αυτό, να στραφεί προς τα εκεί.

Κάτι που βέβαια προφανώς δε σημαίνει ότι έχει πάψει να υπολογίζει και να εντάσσει τον πρώην πρωθυπουργό Αντ. Σαμαρά, στο κομμάτι της παραδοσιακής ΝΔ που ο ίδιος εκφράζει και το οποίο αισθάνεται αυτή τη στιγμή εξαιρετικά αποκομμένο από τη σημερινή ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη και έχει έντονη δυσαρέσκεια απέναντι στη διακυβέρνηση του «επιτελικού κράτους». Άλλωστε ο κ. Καραμανλής έχει δημοσίως πάρει σαφή θέση κατά της διαγραφής του κ. Σαμαρά από τον πρωθυπουργό.

Ταυτόχρονα ο Κ. Καραμανλής εμμένει στις διαφωνίες και την κριτική του προς την κυβέρνηση και εξακολουθεί να είναι απολύτως σαφές ότι παραμένει ανεξίτηλη η διαχωριστική γραμμή που τον χωρίζει από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, με τον οποίο το ρήγμα, που έχει στην κορυφή του το σκάνδαλο των υποκλοπών, έχει καταστεί αγεφύρωτο.

Τεμπονέρας - Ο Αλέξης Τσίπρας το μόνο πρόσωπο τα τελευταία χρόνια που συσπείρωσε προοδευτικές δυνάμεις του 36%

Ο τομεάρχης Εργασίας της ΕΛΑΣ, Διονύσης Τεμπονέρας, τόνισε ότι πολιτικός αντίπαλος της Συμπαράταξης είναι αποκλειστικά η ΝΔ και οι πολιτικές της - «Στόχος μας είναι η πολιτική ανατροπή στην πρώτη κάλπη», είπε

«Πολιτικός μας αντίπαλος είναι αποκλειστικά η Νέα Δημοκρατία και κυρίως οι πολιτικές εκείνες, την ανατροπή των οποίων επιδιώκουμε στις επερχόμενες εκλογές», επισήμανε ο τομεάρχης Εργασίας της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ), Διονύσης Τεμπονέρας.

Ο κ. Τεμπονέρας, μιλώντας στο MEGA, τόνισε ότι το ζήτημα των πολιτικών συνεργασιών έχει εξαντληθεί και είναι η ώρα για μια μεγάλη πολιτική υπέρβαση. «Το γεγονός ότι ένα κόμμα σε 4,5 μόλις μήνες, χωρίς κρατική χρηματοδότηση, χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, με νέα στελέχη, με ένα πρόγραμμα το οποίο διατυπώθηκε μόλις πριν από μερικές εβδομάδες, αλλά και με μια οργανωτική διάταξη δυνάμεων, η οποία δεν έχει πάνω από δέκα μέρες ζωής αυτή τη στιγμή, έχει εμπεδωθεί σε όλες τις δημοσκοπήσεις ως δεύτερη δύναμη. Αυτό για εμάς μας χαροποιεί, μας κάνει αισιόδοξους, μας γεμίζει όμως και μια μεγάλη πολιτική ευθύνη», τόνισε, σχετικά με την ΕΛΑΣ.

«Θα διεκδικήσουμε να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας»

«Το επόμενο διάστημα εμείς θα επιδιώξουμε να είμαστε ο έτερος πόλος, ο προοδευτικός πόλος. Για τον λόγο αυτό θεωρούμε ότι αρκετές θέσεις μας ακόμα δεν έχουν φτάσει σε όλη την επικράτεια. Γι’ αυτό και έχουμε περιοδείες, εκδηλώσεις, θεματικές εκδηλώσεις τις οποίες θα αναπτύξουμε το επόμενο διάστημα. Προφανώς με το ΠΑΣΟΚ είμαστε σε μια σχέση αποκλειστικά και μόνο προγραμματικού ανταγωνισμού. Εμείς δεν είπαμε ότι διεκδικούμε την αυτοδυναμία. Είπαμε όμως ότι εφόσον επιτύχουμε μια μεγάλη πολιτική ανατροπή είτε στις πρώτες κάλπες και αν αυτό δεν συμβεί, ενδεχομένως στις δεύτερες κάλπες, τότε θα διεκδικήσουμε να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας. Και αυτό βεβαίως θα γίνει στη βάση μιας προγραμματικής συμφωνίας, η οποία δεν μπορεί να γίνει ούτε πίνοντας καφέ ούτε πίνοντας τσίπουρο αυτή τη στιγμή», ανέφερε.

Όσον αφορά τον πρώην πρωθυπουργό και πρόεδρο της ΕΛΑΣ, Αλέξη Τσίπρα, τόνισε ότι «την τελευταία δεκαπενταετία ένα και μόνο πρόσωπο ήταν εκείνο το οποίο κατάφερε να συσπειρώσει γύρω του αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις με αποτελέσματα εκλογικής καταγραφής του 35-36%. Και αυτό δεν είναι κανένα άλλο από τον Αλέξη Τσίπρα».

Τέλος, επισήμανε πως «δικός μας στόχος είναι μια πολιτική ανατροπή στην πρώτη κάλπη. Αν αυτό δε συμβεί, τότε στις επαναληπτικές κάλπες, όπου οι συσχετισμοί θα αλλάξουν άρδην κατά την άποψή μας και στον προοδευτικό χώρο, υπάρχει το περιθώριο, επαναλαμβάνω, να εφαρμοστεί ένα πρόγραμμα».

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Ισραήλ - Ο Νετανιάχου κατηγορεί Τουρκία και Κατάρ ότι «έκλεψαν» τις εκλογές για τους Άραβες – Θολό τοπίο για την επόμενη μέρα

Τα υψηλά ποσοστά που κατέγραψαν τα δύο αραβικά κόμματα στις εκλογές του Ισραήλ προκαλούν πονοκέφαλο σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση - Πώς μοιράζονται οι έδρες με καταμετρημένο πάνω από το 90% των ψήφων

Με καταμετρημένο το 92,68% των ψήφων στο Ισραήλ το τοπίο της επόμενης μέρας παραμένει θολό, ενώ ο Μπενιαμίν Νετανιάχου εκμεταλλεύεται το προβάδισμά του για να πιέσει τη σιωνιστική αντιπολίτευση να ενωθεί μαζί του σε μία κυβέρνηση εθνικής ενότητας και κατηγορεί τα αραβικά κόμματα ότι «έκλεψαν τις εκλογές», μετά το εντυπωσιακό αποτέλεσμα που κατέγραψαν στις κάλπες.

Αρχικά, ζήτησε από τις αστυνομικές αρχές να διερευνήσουν τις καταγγελίες του ότι οι Άραβες «έκλεψαν» τις εκλογές, με πηγές της αστυνομίας να αρνούνται αυτή την πιθανότητα σε πολλά ισραηλινά ΜΜΕ .

 Στη συνέχεια έκανε λόγο για ξένο δάκτυλο που λειτούργησε υπέρ των αραβικών κομμάτων, αφού ο πρόεδρος της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής του Ισραήλ, δικαστής Νόαμ Σόλμπεργκ, έδωσε εντολή στη Σιν Μπετ (υπηρεσία εσωτερικής ασφαλείας) να διερευνήσει «σοβαρές υποψίες» για «εχθρική», ξένη επιρροή στις εκλογές, μέσω χρηματοδότησης από παράγοντες που δρουν ενάντια στα συμφέροντα του Ισραήλ.

Οι καταγγελίες περιλαμβάνουν τον ισχυρισμό ότι το Κατάρ παρείχε χρηματοδότηση με στόχο την αύξηση της συμμετοχής των ψηφοφόρων στις αραβικές κοινότητες. Η Σιν Μπετ δεν έχει ακόμη τοποθετηθεί επί των καταγγελιών.

Ο Σόλμπεργκ δήλωσε ότι, αν και ο ίδιος δεν είναι σε θέση να αξιολογήσει τις καταγγελίες, το γεγονός ότι εμπλέκονται ξένοι παράγοντες καθιστά απαραίτητη τη διερεύνησή τους.

Η αντίδραση των κομμάτων κυβέρνησης και αντιπολίτευσης

«Πρόκειται για επίθεση κατά της δημοκρατίας, η οποία αποσκοπεί στο να επιτρέψει την κατάληψη της Κνεσέτ από ξένα συμφέροντα, την ισλαμοποίηση του Ισραήλ και την ανατροπή της δεξιάς διακυβέρνησης, προκειμένου να επιβληθεί μια ισραηλινή υποχώρηση και η ήττα των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF) σε όλα τα μέτωπα — με κυριότερο εξ αυτών το Ιράν», είπε ο Νετανιάχου.

 Ο ακροδεξιός σύμμαχός του στην κυβέρνηση, Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, που δεν έχει κρύψει τη δυσαρέσκειά του για το χαμηλό ποσοστό που κατέγραψε στις κάλπες, το πήγε παραπέρα ζητώντας τη σύλληψη των ηγετών των αραβικών κομμάτων.

Ανώτερος αξιωματούχος της αστυνομίας δήλωσε νωρίτερα στην εφημερίδα Haaretz ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις εκλογικής νοθείας, προσθέτοντας μάλιστα ότι φέτος έχουν υποβληθεί λιγότερες καταγγελίες για νοθεία και παρατυπίες σε σύγκριση με προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. «Πρόκειται για φήμες που, μέχρι στιγμής, στερούνται παντελώς βάσης», πρόσθεσε.

Οι καταγγελίες για ξένη παρέμβαση στις εκλογές βρήκαν ευήκοα ώτα και στην αντιπολίτευση. Ο Γκάντι Άιζενκοτ ανέφερε σε ανακοίνωσή του ότι το Ισραήλ «οφείλει να πράξει ό,τι περνά από το χέρι του για να προστατεύσει την ακεραιότητα των εκλογών από κάθε απόπειρα παρέμβασης» και να «εξετάσει κάθε καταγγελία», προσθέτοντας όμως ότι «δεν πρέπει να επιτραπεί σε πολιτικούς να εκμεταλλευτούν την κατάσταση προκειμένου να επηρεάσουν την ημερομηνία ορκωμοσίας της 26ης Κνεσέτ».

Ισραήλ

Ο πολιτικός χάρτης του Ισραήλ στον άξονα αριστερά – δεξιά

Ο πρόεδρος του κόμματος της αντιπολίτευσης «Yisrael Beytenu», Αβίγκντορ Λίμπερμαν, αντέδρασε επίσης στους ισχυρισμούς περί ξένης παρέμβασης στις εκλογές, δηλώνοντας: «Η επιστολή του δικαστή Σόλμπεργκ αποτελεί μια δραματική και πρωτοφανή εξέλιξη. Καλώ τις αρχές επιβολής του νόμου να ενεργήσουν άμεσα, ώστε να αποκαλυφθεί η αλήθεια το συντομότερο δυνατό».

Ο Λίμπερμαν (καταλαμβάνει μέχρι στιγμής 7 έδρες), αν και συμμετέχει στον συνασπισμό της αντιπολίτευσης, θεωρείται ένας από αυτούς που θα μπορούσαν να γίνουν «αποστάτες» και να στηρίξουν τον Νετανιάχου. Το ισραηλινό «Κανάλι 12» μετέδωσε χθες το βράδυ ότι έχει διακόψει την επικοινωνία με τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές ο Λίμπερμαν φέρεται να μην απαντά στις κλήσεις και του Άιζενκοτ και του Μπένετ. Το ισραηλινό κανάλι μετέδωσε ακόμα ότι «ο Λίμπερμαν παραμένει προσηλωμένος στην υπόσχεσή του να μην στηρίξει μία κυβέρνηση Νετανιάχου ή να συμμετάσχει σε μία κυβέρνηση μειοψηφίας που θα βασίζεται στην ψήφο εμπιστοσύνης των Αράβων».

Το μοναδικό κόμμα της αντιπολίτευσης που μιλά ανοιχτά για συνεργασία με τα αραβικά κόμματα είναι οι «Δημοκράτες» του Γιαΐρ Γκολάν, που μέχρι στιγμής εμφανίζεται να έχει 8 έδρες.

Πώς διαμορφώνονται οι έδρες

Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα αποτελέσματα ο συνασπισμός του Νετανιάχου συγκεντρώνει 53 έδρες ενώ ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης – χωρίς τα αραβικά κόμματα – 48. Τα αραβικά κόμματα καταγράφουν ιστορικό υψηλό 19 εδρών.

Αν και το μπλοκ του Νετανιάχου παρουσιάζει πτώση από τις προηγούμενες εκλογές προηγείται της αντιπολίτευσης, η οποία θα πρέπει να στηριχτεί στις αραβικές ψήφους για να εξασφαλίσει την πλειοψηφία των 61 εδρών για τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Το συντηρητικό αραβικό κόμμα Ράαμ (καταλαμβάνει μέχρι στιγμής 8 έδρες) έχει ανακοινώσει ότι είναι έτοιμο να μπει σε μία κυβέρνηση συνασπισμού του Άιζενκοτ, ενώ το κόμμα «Κοινή Λίστα» (καταλαμβάνει 11 έδρες) δήλωσε ότι θα μπορούσε να δώσει δίχτυ προστασίας σε μία κυβέρνηση απέναντι στον Νετανιάχου παρέχοντας ψήφο εμπιστοσύνης.

Ωστόσο, τα κόμματα της αντιπολίτευσης – πλην των Δημοκρατικών – ξόρκιζαν προεκλογικά τη συμμετοχή των Αράβων στην κυβέρνηση και μοιάζει αρκετά δύσκολο να αποδεχτούν τώρα αυτό το σενάριο.

Πηγή: Haaretz

Τα τελικά εκλογικά αποτελέσματα ενδέχεται να γίνουν γνωστά ακόμη και το βράδυ της Πέμπτης, αν και δεν αναμένεται να αναδείξουν ξεκάθαρο νικητή.

Απομένει η καταμέτρηση περισσότερων από 500.000 ψήφων μέσω της διαδικασίας των «διπλών φακέλων» (ειδική διαδικασία για όσους ψηφίζουν εκτός του εκλογικού τμήματος όπου είναι εγγεγραμμένοι), γεγονός που θα μπορούσε να μεταβάλει την κατανομή των εδρών. Σε αυτές περιλαμβάνονται ψήφοι στρατιωτών, διπλωματών και άλλων πολιτών που άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα μακριά από τα εκλογικά τμήματα όπου είναι εγγεγραμμένοι.

Το επίσημο αποτέλεσμα των εκλογών θα ανακοινωθεί στις 4 Νοεμβρίου, μία ημέρα μετά τις κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, με ανοιχτό το ενδεχόμενο ο Ντόναλντ Τραμπ να εξαπολύσει νέα πλήγματα στο Ιράν.

Τα σενάρια για σχηματισμό κυβέρνησης είναι:

  • Το μπλοκ Νετανιάχου να διεμβολίσει το στρατόπεδο της αντιπολίτευσης και να καταφέρει να αποσπάσει βουλευτές που να τον στηρίξουν.
  • Νέες εκλογές που ο πρόεδρος του Ισραήλ, Ισαάκ Χέρτζογκ, περιέγραψε ως επώδυνο σενάριο.
  • Κυβέρνηση εθνικής ενότητας με τη σύμπλευση Νετανιάχου – Άιζενκοτ που προϋποθέτει «κωλοτούμπα» του τελευταίου, κάτι που ωστόσο δεν είναι τόσο σπάνιο στην πολιτική σκηνή του Ισραήλ.
  • Το μπλοκ της αντιπολίτευσης να δεχτεί τη στήριξη των αραβικών κομμάτων για να σχηματίσει κυβέρνηση.
  • Παραμονή στην εξουσία της υπηρεσιακής κυβέρνησης Νετανιάχου μέχρι νεωτέρας.

Με πληροφορίες από Haaretz και Al Jazeera

Οι λαοί λένε την τελευταία λέξη

Από τη Βραζιλία μέχρι τη Σερβία αποδεικνύεται ότι την κρίσιμη στιγμή οι κοινωνίες αποφασίζουν

Εάν κανείς παρακολουθήσει τη δημόσια συζήτηση στη χώρα θα παρατηρήσει ότι το βασικό άγχος πολλών δημοσιολογούντων είναι με ποιον τρόπο θα εξασφαλιστεί η συνέχιση της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, ακόμη και όταν είναι παραπάνω από σαφές ότι έχει χάσει εδώ και καιρό την ουσιαστική νομιμοποίηση μέσα στην κοινωνία και ότι εάν γίνονταν εκλογές αυτή τη στιγμή, θα έπαιρνε ένα ποσοστό που θα σήμαινε ότι έχει χάσει και την τυπική νομιμοποίηση.

Δεν είναι τυχαίο ότι ορισμένοι έχουν αρχίσει να υποστηρίζουν στα σοβαρά ότι αφού ο Μητσοτάκης είναι η μόνη πραγματική «πρόταση διακυβέρνησης», τότε θα πρέπει να κυβερνήσει ακόμη και εάν στις εκλογές πάρει 30%, δηλαδή ένα ποσοστό που απέχει από οποιαδήποτε έννοια κυβέρνησης με αυτοδυναμία.

Όλο αυτό έχει να κάνει με τις νοοτροπίες ανθρώπων που έχουν κολλήσει σε ιδεολογίες (και συμφέροντα) που αναδύθηκαν στη δεκαετία του 1990, οδήγησαν τη χώρα στην υπερχρέωση στο τέλος της δεκαετίας του 2000 και στην περίοδο της κρίσης αντιμετώπισαν με κυνισμό και περιφρόνηση τους ανθρώπους που κατέβηκαν στο δρόμο για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους και με ξεχωριστή εχθροπάθεια – ενίοτε με μεγαλύτερο μένος και από τους εκπροσώπους της Τρόικας – τις πολιτικές δυνάμεις που υποστήριξαν ότι τα Μνημόνια φέρνουν την πολιτική και κοινωνική καταστροφή.

Ανθρώπων που και σήμερα ακόμη όταν γράφουν ή σχολιάζουν στην τηλεόραση δεν απέχουν πολύ από το «ας φάνε παντεσπάνι» όταν το ζήτημα είναι η κρίση κόστους ζωής και που θεωρούν εκ προοιμίου αποτυχημένη οποιαδήποτε διεκδίκηση ενός διαφορετικού δρόμου για τη χώρα.

Ανθρώπων που απλώς μας θυμίζουν πόσο αντιδημοκρατική και τελικά αριστοκρατική ιδεολογία είναι αυτή του «Ακραίου Κέντρου» και πόσο έτοιμη να νομιμοποιήσει την περιφρόνηση της πραγματικής λαϊκής βούλησης.

Όμως, ό,τι και να κάνουν υπάρχει ένα όριο. Και αυτό τίθεται όταν εκφράζεται όντως η λαϊκή βούληση. Γιατί ένα πράγμα που ξεχνάνε είναι ότι κάποιες στιγμές έρχεται η ώρα και ο λαός δείχνει τι πραγματικά πιστεύει. Και όταν το κάνει, τότε κανένας σχεδιασμός και καμία «μηντιακή καμπάνια» δεν μπορεί να αντέξει.

Γι’ αυτό και ήταν πραγματικά ελπιδοφόρα τα μηνύματα από τις εκλογές που έγιναν σε δύο διαφορετικά μέρη του κόσμου, σε δύο χώρες με διαφορετικό μέγεθος και με πολύ διαφορετικές ιστορίες: τη Βραζιλία και τη Σερβία. Όμως, αυτό που τις ενώνει είναι το γεγονός ότι και στις δύο περιπτώσεις την τελευταία λέξη την είχαν οι λαοί.

Στη Βραζιλία τα λαϊκά στρώματα βρέθηκαν αντιμέτωπα με το ενδεχόμενο να επιστρέψει στην εξουσία μια αυταρχική ακροδεξιά που υποστήριζε την αναίρεση των όποιων κατακτήσεων εξασφαλίστηκαν από τις κυβερνήσεις του Λούλα. Και κατάφεραν, κόντρα στα προγνωστικά να τον επανεκλέξουν.

Στη Σερβία μια παρατεταμένη λαϊκή κινητοποίηση για τα δικά τους «Τέμπη» οδήγησε σε μια διαδικασία «από τα κάτω» που κατάφερε να δώσει διέξοδο στην ανάγκη της σερβικής κοινωνίας για αλλαγή από μια διακυβέρνηση που είχε καταλήξει να είναι καθεστώς.

Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που έκανε τη διαφορά ήταν η λαϊκή κινητοποίηση, η ενεργοποίηση της κοινωνίας και η προσπάθεια για αυξημένη συμμετοχή στις εκλογές. Και έχει ιδιαίτερη σημασία ότι και στις δύο περιπτώσεις η συμμετοχή στις εκλογές ήταν αυξημένη. Στη Βραζιλία στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, η συμμετοχή αυξήθηκε και ξεπέρασε το 80% και στη Σερβία υπήρξε μια εντυπωσιακή αύξηση της συμμετοχής κατά 10%. Είναι σαφές ότι και στις δύο περιπτώσεις η αύξηση της συμμετοχής συνέβαλε και αυτή στο τελικό αποτέλεσμα.

Όλα αυτά δεν πρέπει να τα θεωρούμε μακρινά. Γιατί και στη χώρα μας αυτό που στην πραγματικότητα τίθεται είναι ένα μεγάλο δίλημμα: εάν διατηρηθεί το σημερινό καθεστώς ή όχι, εάν η χώρα θα παραμείνει μέσα σε αυτή τη συνθήκη βαθιάς κοινωνικής κρίσης, εάν θα αποκατασταθεί η ίδια η λειτουργία της δημοκρατίας.

Η κυβέρνηση είναι σαφές ότι ποντάρει στη μειωμένη συμμετοχή και συνολικότερα σε μια κοινωνία παθητική και αποπροσανατολισμένη. Σε μια τέτοια περίπτωση η κοινωνική μειοψηφία που αυτή τη στιγμή συσπειρώνεται γύρω της και αποτελεί τον σκληρό πυρήνα της εκλογικής της βάσης θα της δώσει τον «αέρα» ότι είναι η μόνη ισχυρή πολιτική δύναμη και σε αυτή τη βάση θα εκβιάσει διάφορους «προθύμους» να τη στηρίξουν, ώστε να αποφευχθεί το «χάος».

Όμως, αυτό το «σενάριο» δεν είναι καθόλου δεδομένο. Γιατί μπορεί τα πράγματα να εξελιχτούν διαφορετικά. Η κοινωνία να κινητοποιηθεί ακριβώς επειδή οι εκλογές θα κρίνουν το μέλλον της χώρας. Η συμμετοχή στις εκλογές να αυξηθεί. Να προσέλθουν να ψηφίσουν αυτοί που μέχρι τώρα δεν πιστεύουν ότι οι εκλογές μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, αυτοί που συνήθως δεν συμμετέχουν.

Και τότε τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας θα είναι, εκ των πραγμάτων πολύ μικρότερα. Και το αφήγημα που θέλει τον Κυριάκο Μητσοτάκη να είναι η μόνη πραγματική λύση διακυβέρνησης θα έχει καταρρεύσει και αντιθέτως θα έχει φανεί ότι στα μάτια της κοινωνίας είναι μια κυβέρνηση ανεπιθύμητη.

Μόνο που για να υπάρξει η αύξηση της συμμετοχής και η μαζική κινητοποίηση της κοινωνίας χρειάζεται με πολύ πιο συστηματικό, σοβαρό και μαχητικό τρόπο, να υπάρξει εκείνη η πολιτική πρόταση για το αύριο, που να μπορεί να εμπνεύσει την κοινωνία, να την κάνει να πιστέψει ότι υπάρχει πραγματικά εναλλακτική. Και τότε το τοπίο θα είναι διαφορετικό και όλοι αυτοί που πιστεύουν ότι μπορούν να υπαγορεύουν στην κοινωνία τις δικές τους εμμονές ως εθνικό συμφέρον, θα πάρουν επιτέλους την «τιμητική αποστρατεία» τους.

Πηγή: in

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0