ενημέρωση 3:59, 20 November, 2026

Η Binance, η Βόρεια Κορέα και ένα μολυσμένο λάπτοπ – Πώς έδρασαν οι χάκερ στη μεγαλύτερη κλοπή όλων των εποχών

Χρειάστηκαν μόνο 20 λεπτά για να κάνουν φτερά 6,3 δισ. δολάρια από τη Binance, το μεγαλύτερο ανταλλακτήριο κρυπτονομισμάτων.

Η αγορά κρυπτονομισμάτων βρίσκεται την Παρασκευή σε αναταραχή μετά την κλοπή κρυπτονομισμάτων αξίας 6,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τη Binance, τη μεγαλύτερη κλοπή ποσού σε οποιαδήποτε μορφή, ένα ψηφιακό ριφιφί που αποδίδεται σε χάκερ της Βόρειας Κορέας.

Οι τιμές των κρυπτονομισμάτων υποχώρησαν μετά την είδηση, ενώ η Binance ανέστειλε τις αναλήψεις και δήλωσε ότι θα καλύψει τις απώλειες.

Περίπου τα μισά από τα κλεμμένα περιουσιακά στοιχεία ήταν stablecoin, ή κρυπτονομίσματα σταθερής αξίας, τα οποία έχουν έκτοτε δεσμευτεί από τους εκδότες τους, μεταξύ των οποίων η Tether, η Circle, η Ripple και η World Liberty Financial, η επιχείρηση κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα stablecoin θα επιστραφούν στη Binance, περιορίζει όμως σημαντικά τη δυνατότητα των δραστών.

Το υπόλοιπο ποσό παραμένει για την ώρα άφαντο. Τα δύο μεγαλύτερα κρυπτονομίσματα, το boitcoin και το ethereum, δεν εκδίδονται από κάποιο κεντρικό οργανισμό και δεν μπορούν να παγώσουν από απόσταση, κάτι που σημαίνει ότι οι χάκερ ίσως πρόλαβαν να τα μεταφέρουν σε ασφαλή πορτοφόλια.

Η Binance, η οποία έχει 335 εκατομμύρια χρήστες και διατηρούσε υπό την προστασία της περιουσιακά στοιχεία 162,8 δισ. δολαρίων, πάγωσε όλες τις συναλλαγές και δεσμεύτηκε να καλύψει τις απώλειες. Η εταιρεία διατηρεί ταμείο 1,2 δισ. σε bitcoin για να καλύπτει τους πελάτες σε περίπτωση κυβερνοεπίθεσης.

«Τα χρήματά σας είναι ασφαλή και θα καλύψουμε όλες τις απώλειες», δήλωσε στο X ο συνδιευθύνων σύμβουλος Ρίτσαρντ Τενγκ.

Το κύριο μέρος της επιχείρησης ξεκίνησε αργά το βράδυ της Πέμπτης και διήρκεσε μόλις  20 λεπτά, σύμφωνα την TRM Labs και την Chainalysis, αμερικανικές εταιρείες ανάλυσης blockchain.

Και οι δύο εταιρείες εκτίμησαν με υψηλό επίπεδο βεβαιότητας ότι πίσω από το χακάρισμα βρίσκεται η Βόρεια Κορέα, επισημαίνοντας τις ομοιότητες με προηγούμενες κυβερνοεπιθέσεις της Πιονγκγιάνγκ.

Το κλεμμένο ποσό ξεπερνά το προηγούμενο ρεκόρ των 1,5 δισ. δολάριων που κλάπηκαν πέρυσι από το ανταλλακτήριο κρυπτονομισμάτων Bybit. Ξεπερνά επίσης οποιαδήποτε κλοπή μετρητών, με το ρεκόρ να ανήκει στο ένα δισ. δολάρια που αφαιρέθηκαν από την κεντρική τράπεζα του Ιράκ με εντολή του Σαντάμ Χουσεΐν τον Μάρτιο του 2003.

Αρκετοί αναλυτές σχολίασαν πως πρόκειται για το μεγαλύτερο χακάρισμα όλων των εποχών.

H υπόθεση Bitcoin είναι πιθανό να περιορίσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών στα κρυπτονομίσματα (Reuters)

H υπόθεση Bitcoin είναι πιθανό να περιορίσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών στα κρυπτονομίσματα (Reuters)

Ψηφιακό ριφιφί

Όπως ανέφερε η TRM οι επιτιθέμενοι κατάφεραν να δώσουν εντολή μεταφοράς όλων των κεφαλαίων από πορτοφόλια που χρησιμοποιεί η Binance σε πορτοφόλια υπό τον έλεγχό τους, όπως είχε συμβεί με την κλοπή του 2025 από την Bybit, την οποία το FBI είχε αποδώσει στην Πιονγκγιάνγκ.

Η Βόρεια Κορέα έχει εδώ και χρόνια δημιουργήσει ομάδες κυβερνοεπιχειρήσεων για κατασκοπεία και κλοπές crypto, σύμφωνα με τις ΗΠΑ, τη Νότια Κορέα και τον ΟΗΕ. Τα κλεμμένα κεφάλαια πιστεύεται ότι τροφοδοτούν την οικονομία της χώρας, η οποία ζει αποκλεισμένη λόγω των διεθνών κυρώσεων, και παράλληλα χρηματοδοτούν το πυρηνικό της πρόγραμμα.

Σύμφωνα με τα πρώτα ευρήματα της Binance, η παραβίαση ενδέχεται να ξεκίνησε από τον φορητό υπολογιστή ενός μηχανικού της, ο οποίος είχε παραβιαστεί, επιτρέποντας στους χάκερ να αποκτήσουν πρόσβαση σε ένα από τα συστήματά της.

«Η ομάδα ασφαλείας μας ιχνηλατεί ολόκληρη τη διαδρομή της επίθεσης μέσω του παραβιασμένου υπολογιστή, ο οποίος ενδέχεται να αποτέλεσε το σημείο εισόδου», ανέφερε η Binance.

Σύμφωνα με τον Μαρκ Καρπέλες, πρώην επικεφαλής του ανταλλακτηρίου bitcoin Mt Gox με έδρα το Τόκιο, το οποίο κατέρρευσε πριν από δώδεκα χρόνια μετά την κλοπή bitcoin αξίας 500 εκατ. δολαρίων, δήλωσε πως «η Binance φαίνεται πως έχει κατανείμει τα περιουσιακά της στοιχεία σε πολλαπλά συστήματα, διασφαλίζοντας ότι μια επίθεση μπορεί να επηρεάσει μόνο ένα μέρος τους. Ακόμη κι έτσι, όμως, μία και μόνο επίθεση συνεπάγεται μεγάλη απώλεια».

Όπως είπε ο Καρπέλες στο Reuters, επιτιθέμενοι πιθανότατα απέκτησαν πρόσβαση στα ιδιωτικά κλειδιά τουλάχιστον δύο πορτοφολιών της Binance.

Το περιστατικό έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά πρόσφατων κλοπών crypto. Πέρυσι, χάκερ έκλεψαν κρυπτονομίσματα 2,9 δισ. δολαρίων σε σχεδόν 150 επιθέσεις, σύμφωνα με ερευνητές της TRM Labs.

Τον Σεπτέμβριο, το ανταλλακτήριο κρυπτονομισμάτων Bitget έπεσε θύμα κλοπής περίπου 350 εκατ. δολαρίων, αναδεικνύοντας την ευπάθεια του κλάδου στις επιθέσεις χάκερ.

Πέρα από την απώλεια περιουσιακών στοιχείων, αναφέρει το Reuters, η τελευταία κυβερνοεπίθεση αναμένεται να έχει ευρύτερες επιπτώσεις στην αγορά κρυπτονομισμάτων, η οποία ήδη δεχόταν πιέσεις λόγω των υψηλότερων επιτοκίων στις ΗΠΑ και της ασθενέστερης ζήτησης από αγοραστές διαπραγματεύσιμων αμοιβαίων κεφαλαίων (ETF).

Όπως δήλωσε ο Τιμ Σουν, ανώτερος ερευνητής της HashKey Group στο Χονγκ Κονγκ, το περιστατικό  «ενδέχεται να περιορίσει περαιτέρω τη διάθεση ανάληψης κινδύνου και να ωθήσει τους επενδυτές να επανεξετάσουν την ασφάλεια των περιουσιακών στοιχείων που διατηρούν σε κεντρικά ανταλλακτήρια».

«Ο τελευταίος πορτοφολάς της Νέας Υόρκης» – Ένας γηραιός Τζον Τορτούρο σε μπελάδες

Ο βετεράνος ηθοποιός, Τζον Τορτούρο, υποδύεται έναν άνδρα που, μετά την κλοπή ενός πορτοφολιού, εμπλέκεται σε πιο σοβαρές εγκληματικές δραστηριότητες σε αυτή την κομψή φθινοπωρινή περιπέτεια. Το «The Only Living Pickpocket in New York» είναι μια βαθιά ανθρώπινη ταινία.

Όλοι παλεύουν να τα βγάλουν πέρα στη Νέα Υόρκη, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Εκτός αν είσαι πολύ τυχερός, το να βγάζεις τα προς το ζην απαιτεί συνεχή αυτοσχεδιασμό και ευελιξία, με το ένα μάτι πάντα στραμμένο στις ευκαιρίες. Δεν μπορείς ποτέ να εφησυχάσεις. Αν το κάνεις, μάλλον ήρθε η ώρα να φύγεις. Ο Χάρι Λέμαν (ο εκπληκτικός Τζον Τορτούρο) όμως παλεύει περισσότερο από τους περισσότερους.

Η κύρια ασχολία του είναι η κλοπή πορτοφολιών, και είναι επαγγελματίας. Ντύνεται κομψά, με μαύρο πόλο και παλτό με μοτίβο houndstooth, και αποφεύγει να κινήσει υποψίες. Ξέρει όμως πώς να εντοπίζει ένα θύμα — κάποιον που δεν προσέχει καλά το κινητό ή το πορτοφόλι του, ειδικά αν ο τύπος μοιάζει κάπως βλάκας.

Αυτό ήταν που έκανε τον Ντίλαν (Γουίλ Πράις) τόσο ελκυστικό στόχο: η αλαζονική του συμπεριφορά και το κλασικό του αυτοκίνητο καθιστούν σαφές ότι αυτός ο νεαρός έχει χρήματα και μια υπερβολική αυτοεκτίμηση. Δυστυχώς, ο Χάρι δεν είχε υπολογίσει τι συνοδεύει τον Ντίλαν.
Τορτούρο

Photo: Τζον Τορτούρο / Sony Pictures Classics

Η Νέα Υόρκη από μέσα

Δεν έχουν μείνει και πολλοί από αυτούς, οι γέροι της Νέας Υόρκης, αυτοί οι καυστικοί τύποι που τα έχουν δει όλα και λένε «Φύγε από εδώ», «Είναι φούμαρα» και «Την πάτησες». Η επόμενη γενιά γερόντων δεν θα είναι η ίδια (θα είναι μέλη της Γενιάς Χ με ψηφιακή ευχέρεια, πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, από τους οποίους κατάγονται από άλλες πόλεις) και η πικάντικη ατμόσφαιρα της πόλης θα έχει αποδυναμωθεί ξανά.

Οι άνθρωποι της κινηματογραφικής βιομηχανίας συνηθίζουν να λένε «η πόλη είναι ένας χαρακτήρας», αλλά θα ήταν πιο ακριβές να πούμε ότι η πόλη είναι οι χαρακτήρες της.

Αυτό δεν απέχει πολύ από το νόημα της ταινίας. Η ιστορία είναι κάτι οικείο σε κάθε κάτοικο της πόλης: ο χαλαρός ιστός των σχέσεων που δημιουργούνται, μέρα με τη μέρα, είτε από ανάγκη είτε από συμπάθεια.

«Οι μπαρίστες και οι μπάρμαν, οι διανομείς και οι ιδιοκτήτες μικρών παντοπωλείων, οι περιστασιακοί φίλοι και οι στενοί σύντροφοι με τους οποίους συναναστρεφόμαστε τακτικά γίνονται ένα είδος οικογένειας, άνθρωποι στους οποίους βασιζόμαστε ενστικτωδώς» σχολιάζει η Alissa Wilkinson στους New York Times.

Και ο Χάρι έχει τους δικούς του. Υπάρχει ο Μπεν (Στιβ Μπουσέμι), που έχει ενεχυροδανειστήριο στο Μπρονξ και βοηθά τον Χάρι να βρει αγοραστές για τα αντικείμενά του, και η Εύα (Βικτόρια Μορόλες), μια νεότερη κλέφτρα που είναι σαν ανιψιά του.

Ακόμη και ο ντετέκτιβ Γουόρεν (Τζιανκάρλο Εσπόζιτο), που εδώ και χρόνια ασχολείται με τα μικροεγκλήματα, μοιάζει περισσότερο με έναν αβέβαιο φίλο παρά με εχθρό.

Όταν οι δύο άνδρες συναντιούνται τυχαία στο τρένο, κουβεντιάζουν σαν παλιοί φίλοι, αν και ο Χάρι ξέρει καλά να κρατάει τα χέρια του ακίνητα όσο μιλάνε. Και είτε πρόκειται για φίλους είτε για «φίλεχθρους», όλοι ρωτούν για τη σύζυγο του Χάρι, τη Ρόζι (Καρίνα Αρογιάβε), η οποία βρίσκεται σε κατάσταση σχεδόν κατατονίας εδώ και χρόνια.

Η ιστορία είναι κάτι οικείο σε κάθε κάτοικο της πόλης: ο χαλαρός ιστός των σχέσεων που δημιουργούνται, μέρα με τη μέρα, είτε από ανάγκη είτε από συμπάθεια

Μηδέν μετρητά

«Ο τελευταίος πορτοφολάς στη Νέα Υόρκη» του Νόα Σέγκαν είναι, εκ πρώτης όψεως, ένα καλά δομημένο θρίλερ όπου ο πρωταγωνιστής αγωνίζεται ενάντια στον χρόνο. «Είναι λιτό σαν σύρμα, μια ιστορία που εξελίσσεται σε 88 λεπτά με γρήγορο ρυθμό» γράφει η Kyle Smith στη Wall Street Journal και συνεχίζει: «Κάτω από την επιφάνεια, όμως, είναι ένας φόρος τιμής στους παλιούς και στις τεχνικές τους που τείνουν να εξαφανιστούν.

»Όπως υποδηλώνει ο τίτλος, η κλοπή πορτοφολιών δεν είναι πια ιδιαίτερα κερδοφόρα δραστηριότητα και το σημαδεμένο από το χρόνο πρόσωπο του Τζον Τουρτούρο στον ομώνυμο ρόλο λέει πολλά για το πώς πάνε τα πράγματα στον κλάδο.

»Στις αρχικές σκηνές, ο Χάρι του Τουρτούρο κλέβει το πορτοφόλι ενός πλούσιου τύπου της Γουόλ Στριτ, μόνο για να ανακαλύψει ότι περιέχει, μαζί με πολλές άχρηστες πλατινένιες πιστωτικές κάρτες, ακριβώς μηδέν μετρητά.

»Η κατάσταση έχει φτάσει σε σημείο που ένας τίμιος κλέφτης δεν μπορεί καν να πληρώσει τους λογαριασμούς του. Και ο Χάρι έχει πολλούς λογαριασμούς».

Ανθρώπινη κλίμακα

«Η ταινία είναι αξιοσημείωτη από πολλές απόψεις, με πρώτη και κύρια την ερμηνεία του Τορτούρο» παρατηρεί η Alissa Wilkinson στους New York Times. «Παρά την 40ετή καριέρα του, γεμάτη αξέχαστους ρόλους, ο Τορτούρο παραμένει, κατά κάποιον τρόπο, υποτιμημένος. Αυτή η ταινία του δίνει την ευκαιρία να αναδείξει όλες τις καλύτερες πτυχές του: είναι ευφυής και ευκίνητος, αλλά και γεμάτος αγάπη και θλίψη.

»Τον παρακολουθούμε να σχεδιάζει τις κινήσεις του, αλλά ποτέ δεν τον προλαβαίνουμε, πράγμα που σημαίνει ότι απολαμβάνουμε τη χαρά να τον βλέπουμε να πετυχαίνει και την κάθαρση του να χαιρόμαστε που δεν είμαστε εμείς το θύμα.

»Κάθε πτυχή του ταιριάζει απόλυτα σε αυτόν τον ρόλο, ενώ περιβάλλεται από εξαιρετικούς ηθοποιούς, ειδικά τον Μπουσέμι ως έναν εξίσου μακρόβιο απατεώνα και την Τατιάνα Μασλάνι ως την αποξενωμένη κόρη του Χάρι.

»Είναι επίσης το είδος της ταινίας για τη Νέα Υόρκη σε ανθρώπινη κλίμακα, γυρισμένη με ειρωνικό τρόπο στο στυλ ενός αστυνομικού δράματος της δεκαετίας του 1970, που αποτελεί καθαρή απόλαυση, γεμάτη από χαρακτήρες που συναντάς στο δρόμο ή δίπλα σου στο μετρό ή από τους οποίους αγοράζεις ένα Yoo-hoo στη γωνία.

»Πρέπει να γνωρίζεις μια πόλη για να φτιάξεις μια ταινία γι’ αυτήν που να φαίνεται αληθινή στους κατοίκους της, ένα κατόρθωμα ιδιαίτερα απολαυστικό εδώ, επειδή ο Χάρι πηγαίνει σε κάθε δήμο. Ζει στο Νότιο Μπρονξ. Εκνευρίζεται που πρέπει να πάρει το τρένο μέχρι την Τσάιναταουν του Μανχάταν και πάλι πίσω. Σε κάποιο σημείο πηγαίνει από το Σίπσχεντ Μπέι στο Φόρεστ Χιλς. Και ναι, τελικά φτάνει και στο Στάτεν Άιλαντ».

«New York, I Love You, But You’re Bringing Me Down»

Ο Χάρι, ο Μπεν, αλλά και ο ντετέκτιβ Γουόρεν, ασχολούνται επίσης με ένα αγαπημένο τους χόμπι: να παραπονιούνται ότι η Νέα Υόρκη ήταν καλύτερη στις μέρες της δόξας τους.

Η αδυναμία τους να χρησιμοποιήσουν βασικά τεχνολογικά εργαλεία αυτής της δεκαετίας προσφέρει μερικές αρκετά αστείες στιγμές στην ταινία, αλλά υπάρχει και μια νότα νοσταλγίας σε αυτό: Στο παρελθόν μπορούσες απλά να κλέψεις ένα πορτοφόλι χωρίς να ανησυχείς μήπως κάποιος είχε αφήσει ένα AirTag μέσα, και κανείς δεν σκεφτόταν τα κρυπτονομίσματα.

Η νοσταλγία τους θυμίζει τους χαρακτήρες από τη σειρά «The Sopranos», που πάντα εύχονταν να ζούσαν στην ακμή της μαφίας. Δεν συμπαθείς πραγματικά τον τρόπο ζωής τους, αλλά κατανοείς το συναίσθημα.

Η ταινία ξεκινά με τους ήχους του τραγουδιού «New York, I Love You, But You’re Bringing Me Down» των LCD Soundsystem, που αποτυπώνει αρκετά καλά τη διάθεση της ταινίας. Ο Χάρι είναι ένας κλέφτης με χρυσή καρδιά και ένα παρελθόν γεμάτο τύψεις, έχει προσπαθήσει να επανορθώσει για κάποια πράγματα, ενώ για άλλα δεν σκοπεύει ποτέ να το κάνει.

Αγαπά την πόλη του και τη βρίσκει γεμάτη αναμνήσεις από πιο ευτυχισμένες εποχές. Τώρα θέλει ηρεμία, και σε μια πράξη καλοσύνης, αυτή η ταινία του τη χαρίζει.

  • Η ταινία έκανε την επίσημη αθηναϊκή της πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 2026, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας, όπου και προβλήθηκε στον κινηματογράφο Cinobo Όπερα 1 στις 2 και 8 Οκτωβρίου 2026.
  • Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ενεργό πρόγραμμα προβολών σε κάποια αθηναϊκή αίθουσα. Ωστόσο, η ταινία αναμένεται να γίνει σύντομα διαθέσιμη για online streaming μέσα από την ελληνική πλατφόρμα του Cinobo

*Με στοιχεία από nytimes.com και wsj.com | Αρχική Φωτό: Ο Τζιανκάρλο Εσπόζιτο στον ρόλο του ντετέκτιβ Γουόρεν, αριστερά, και ο Τζον Τουρτούρο στον ρόλο του Χάρι Λέμαν στην ταινία «The Only Living Pickpocket in New York», σε σκηνοθεσία Νόα Σέγκαν. Jon Pack /Sony Pictures Classics

Το όχι στη «σκλαβωμένη» ζωή παραμένει ευτυχώς ηχηρό, ενώ με Μπεκίρηδες ξεμπροστιάζεται το κράτος το επιτελικό και με Κασιδιάρηδες ξεπλένουν τον ναζισμό

Όλοι περιμένουν με έκδηλη αγωνία τον πρώην διευθυντή του πρωθυπουργού κ. Μπεκίρη να αποδείξει πόσο συκοφάντες είναι όσοι τον έκριναν. Εκείνοι που χαίρονται βέβαια είναι κάποιοι εντός της ΝΔ. Η επικαιρότητα του ΟΧΙ έχει μεγαλύτερη σημασία τώρα που ξεμύτισαν και πάλι τα ναζίδια.

Αγαπημένοι μου συγκάτοικοι στην τρέλα και στην παρακμή, αγαπημένα μου golden boys, αδικημένοι μου μικροαστοί, φτωχοί μου προλετάριοι εφιαλτικές μνήμες  από τα Τέμπη ξαναζωντάνεψαν με την τραγωδία στην Ισπανία στην εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, κάνοντας πιο ισχυρό και οργισμένο το «ΟΧΙ» σε οτιδήποτε και οποιονδήποτε δεν βάζει πάνω από όλα τη ζωή. Και ο σεβασμός στη ζωή και στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου είναι η ουσία της πολιτικής… Αυτό που στη χώρα μας, και όχι μόνο, είναι είδος προς εξαφάνιση. Όπως είναι και είδος προς εξαφάνιση το φιλότιμο, αν κρίνει κανείς απ’ το ποιους χτυπούσαν οι πραιτοριανοί του κ. Χρυσοχοίδη χθες στη Θεσσαλονίκη. Σε κάθε περίπτωση η Ιστορία απέδειξε πως μπορεί κανείς να πατήσει κάτω φασίστες και ναζίδια. Και πως αν χρειαστεί, η Ιστορία θα αναλάβει την ευθύνη της και θα επαναληφθεί…

Μαχαίρι στην καρδιά…

Τα μηνύματα της αντιπολίτευσης από τα αριστερά σου Κυριάκο μου, για το ΟΧΙ ήταν μαχαίρι στην καρδιά. «Όχι στην κανονικότητα της προκλητικής αδικίας, Όχι στη φαλκίδευση της ελευθερίας και της δημοκρατίας, Όχι στην υποταγή σε μια επίπλαστη σταθερότητα», είχε… ρέντα ο Τσίπρας. Σε είδα ταράχτηκες όλο το κινητό κοιτούσες στην παρέλαση… Είναι και να μην ταραχτείς; Η Ισπανία ξυπνά μνήμες Τεμπών, ο Χρυσοχοΐδης έστειλε να δείρουν τους αντιφασίστες για να μην διαταραχθεί η ομιλία του υμνητή του ναζισμού, εγκληματία Ηλία Κασιδιάρη, για τα έργα και τις ημέρες του άριστου Μπεκίρη αρχίζουν να ανοίγουν στόματα, και η άλλη… λαμπρή ιδέα με τη διαφημιστική καμπάνια με τους δικαιούχους των επιδομάτων λειτουργεί ως μπούμερανγκ και οι αφίσες φτύνουν μέλι με καρφιά…

Καύσωνας ή … Νευροκόπι;

«Θερμοκρασίες καύσωνα» στην κάλπη ζήτησε ο κ. Μητσοτάκης από το Κιλκίς και προσδιόρισε μάλιστα και το «ύψος της θερμοκρασίας» – «σαραντάρια» τα θέλει γιατί, λέει, τόσο ήταν! Βέβαια αυτή η αναφορά στη Βόρεια Ελλάδα μοιάζει με … «κρύο ανέκδοτο», όπως είναι και η τοπική θερμοκρασία! Σε αρκετούς νομούς της Μακεδονίας και της Θράκης ο κίνδυνος να πέσει η Νέα Δημοκρατία κάτω από το 20% είναι ορατός. Γι΄ αυτό ακριβώς τον λόγο και το «πήγαιν΄ έλα» και οι πολιτικές … «ερωτοτροπίες» με την Βόρεια Ελλάδα. Όμως έχω την εντύπωση ότι σκέφτηκαν πολύ αργά εκεί στο Μέγαρο Μαξίμου και πολύ φοβάμαι ότι θα συναντήσουν … θερμοκρασίες Νευροκοπίου στις εκλογές!

Ο Γεωργιάδης σε νέες περιπέτειες

Λοιπόν κάτι συμβαίνει με τον υπουργό Υγείας κ. Αδωνι Γεωργιάδη – έχει γίνει ο «αγαπημένος» υπουργός του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Παύλου Μαρινάκη. Τον διαψεύδει σχεδόν κάθε δεύτερη μέρα, που λέει ο λόγος. Και του αρέσει τελικά να λειτουργεί ως πολιτικός … agent provocateur! Βγήκε, λοιπόν, και προέβλεψε σα να ήταν στο … μυαλό του κ. Μητσοτάκη, ότι εκλογές ο πρωθυπουργός θα κηρύξει στις 16 Μαΐου! Μεταξύ μας δεν είναι απίθανο – αντιθέτως απίθανο είναι ένας υπουργός να ανακοινώνει την … ημερομηνία των εκλογών! Θα μου πείτε Ελλάδα είναι εδώ κι είναι άλλα τα πολιτικά … ήθη και έθιμα! Σωστό! Ε, ο συνυποψήφιος του στον Βόρειο Τομέα κ. Μαρινάκης για μία ακόμη φορά το διέψευσε! Θα μου πείτε άλλο που δεν ήθελε. Κι αυτό είναι σωστό! Διότι ο κ. Γεωργιάδης από την στιγμή που – όπως είναι φυσικό – ο κ. Αντώνης Σαμαράς απέσυρε την στήριξη του και «έβγαλε μπροστά» τον κ. Μάριο Σαλμά, έχασε τη μπάλα. Και ο κ. Μαρινάκης τον υπερσκέλισε. Και τώρα ποιος τον πιάνει….

Τον δουλεύουν

Οφείλω να ομολογήσω ότι έχω γίνει «οπαδός» του κυβερνητικού εκπροσώπου. Μου άρεσε πολύ η δήλωση που έκανε για τον … «εθελοντή» διευθυντή του πρωθυπουργικού γραφείου στη Βουλή. Χαρακτήρισε την «παραίτηση» του κ. Μιχάλη Μπεκίρη ως κίνηση που «δείχνει πολιτικό θάρρος»! Σας έχω ενημερώσει ότι η «καρατόμηση» του κ. Μπεκίρη ήταν αυτό που η μακαρίτισσα η Βάσω Παπανδρέου είχε χαρακτηρίσει ως «συντροφικά μαχαιρώματα»! Δηλαδή και τον … καθάρισαν «στεγνά» και τον δουλεύουν από πάνω!

Αυτός θέλει οι άλλοι δεν θέλουν

Όμως ο υπουργός Υγείας είχε κι άλλες περιπέτειες. Αυτή τη φορά με την Χαριλάου Τρικούπη. Δήλωσε πως «μόνο με το ΠΑΣΟΚ μπορούμε να συνεργαστούμε». Και πάνω που τα πράγματα στο ΠΑΣΟΚ έχουν ηρεμήσει ήρθε ο κ. Γεωργιάδης να «κάνει παιχνίδι». Του απάντησε ο εκπρόσωπος τύπου του κόμματος, ο κ. Κώστας Τσουκαλάς, λέγοντας πως «γελάνε και τσιμέντα»! Μ΄ αυτά και ΄ αυτά όμως ο κ. Μητσοτάκης έχει ξεμείνει από συμμαχική δύναμη για να γίνει πρωθυπουργός για τρίτη φορά. Αρα;

Κληρώνει για την κυρία Διαμαντοπούλου

Σας είχα επισημάνει τις προάλλες ότι οι μεταγραφές που κάνει το ΠΑΣΟΚ από τους ανεξάρτητους βουλευτές δεν θα έχουν καμία εκλογική τύχη. Εκτός από τρεις περιπτώσεις, τις κυρίες Νίνα Κασιμάτη, Θεοδώρα Τζάκρη – που δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμη – και Ράνια Θρασκιά. Μου έλεγαν πως στην Αττική εφόσον κερδίσει μία μονάδα από τις εκλογές του 2023 – δηλαδή πλησιάσει το 8,5% – έχει την δυνατότητα να εκλέξει μία ακόμη έδρα στο Νότιο Τομέα, πράγμα που σημαίνει ότι η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου θα είναι η δεύτερη βουλευτής της περιοχής, ο πρώτος είναι ο κ. Παύλος Χρηστίδης. Και με την μεταγραφή της κυρίας Κασιμάτη θα βελτιώσει τα ποσοστά του στη Β΄ Πειραιά και θα εκλεγεί η προς μεταγραφή βουλευτής. Δηλαδή θα κερδίσει δύο έδρες και από πέντε που έχει σήμερα θα τις κάνει επτά! Οι υπόλοιποι απλώς θα κοσμήσουν με την παρουσία τους τα ψηφοδέλτια της αξιωματικής αντιπολίτευσης….

Κοινός ο κίνδυνος

Εχουν κυκλοφορήσει – τελικά – έγκυρες πληροφορίες σχετικά με το ενδεχόμενο της συνεργασίας μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ! Μου λένε πως το εύρος της συνεργασίας εκτείνεται από την κοινοβουλευτική δραστηριότητα μέχρι τις … εκλογές! Μην τρομάζετε, σε μονοεδρικές προς το παρόν! Και ποιος τους έφερε κοντά; Μα ποιος άλλος ο κοινός κίνδυνος: ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ κ. Αλέξης Τσίπρας. Προσέξτε να δείτε τις συμβαίνει. Το τελευταίο διάστημα ο κ. Τσίπρας κινείται προς τα αριστερά, ως εκ τούτου περιορίζει το ισχνό δημοσκοπικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ., Παράλληλα προς τα αριστερά κινείται και ο κ. Νίκος Ανδρουλάκης για να περιορίσει τις απώλειες προς τον κ. Τσίπρα. Ε, εκεί ακριβώς η Κουμουνδούρου … «συνάντησε» την Χαριλάου Τρικούπη! Και τα λένε. Δεν γνωρίζω ακόμη αν οι επικεφαλής πολιτικού σχεδιασμού των δύο κομμάτων, η κυρία Διαμαντοπούλου και ο κ. Παύλος Πολάκης σκοπεύουν να … συναντηθούν για να σχεδιάσουν από κοινού την στρατηγική των δύο κομμάτων.

Στην Β΄ Πειραιώς!

Όταν ρώτησα αν ο κ. Πολάκης συμφωνεί, μου είπαν πως δεν … γνωρίζουν γιατί δεν έχει συνεδριάσει η Πολιτική Γραμματεία. Αλλά κι ο γραμματέας του κόμματος κ. Νίκος Παππάς νομίζω δεν ξετρελαίνεται μ΄ αυτό το ενδεχόμενο, αλλά ποτέ κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος «τι κρύβει μέσα στο μυαλό του» που τραγουδούσε κι η Ελένη Βιτάλη! Ρώτησα επίσης αν ο κ. Πολάκης θα είναι υποψήφιος βουλευτής και μου είπαν πως θα είναι. Η έκπληξη είναι ότι δεν θα είναι στα Χανιά, αλλά στη … Β΄ Πειραιώς!

Περί εκλογικής νοθείας

Θα έχετε παρατηρήσει ότι το τελευταίο διάστημα έχουν πληθύνει στο διεθνή Τύπο τα δημοσιεύματα περί … εκλογικής νοθείας τουλάχιστον σε τρεις χώρες. Στο Ισραήλ, στη Βραζιλία, που έγιναν οι εκλογές και στις Ηνωμένες Πολιτείες που θα γίνουν την επόμενη εβδομάδα στις 3 Νοεμβρίου. Τι κοινό έχουν οι τρεις ηγέτες ή υποψήφιοι πρόεδροι;

Ισραήλ

Κατ΄ αρχήν στο Ισραήλ ο Νετανιάχου έκανε ότι περνάει από το χέρι του για να αναβάλει τις εκλογές – τελικά αρχηγός του στρατού αρνήθηκε να χτυπήσει το Ιράν λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές. Αυτό δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Ο Νετανιάχου «παίζει τα ρέστα» του. Ηδη υπάρχουν δύο καταδικαστικές αποφάσεις για διαφθορά κι Πρόεδρος Χέρτζογκ του Ισραήλ αρνήθηκε να του δώσει χάρη, παρότι του το ζήτησε ο Πρόεδρος Τραμπ δύο φορές δημοσίως. Αρα κινδυνεύει με … βραχιολάκια!

Βραζιλία

Ο Μπολσονάρο – γιος του Ζαίρ Μπολσονάρο – έπαθε αναπάντεχη ήττα από τον Λούλα κι άρχισε να μιλάει για νοθεία. Το κόμμα του αναγνώρισε το αποτέλεσμα και τελικά ο ίδιος πήρε το αεροπλάνο και έφυγε για τις ΗΠΑ. Ο πατέρας του είναι σε κατ΄ οίκον περιορισμό και ο γιος ερευνάται για θέματα διαφθοράς και κινδυνεύει να οδηγηθεί σε φυλακή!

ΗΠΑ

Και ο τρίτος που έχει αρχίσει να μιλάει για τον κίνδυνο της … εκλογικής νοθείας είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. Ο κίνδυνος στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ να χάσει την πλειοψηφία στη Βουλή και τη Γερουσία πιθανολογείται βασίμως. Γι΄ αυτό και η φιλολογία περί νοθείας. Ο Τραμπ κινδυνεύει για μια σειρά θέματα πχ λίστα Επστάιν, ενώ μόλις προχθές κυκλοφόρησε και η περίπτωση καταγγελίας βιασμού από την Μις Ελβετία για το μακρινό 1993!

Τους καλεί ο … φυσικός τους δικαστής;

Και οι τρεις περιπτώσεις που φιλολογούν ή φιλολογούσαν περί εκλογικής νοθείας κινδυνεύουν από τον … φυσικό τους δικαστή – που θα έλεγε κι ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης. Εδώ εμείς δεν αντιμετωπίζουμε τέτοιο ενδεχόμενο, διότι η Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη ελέγχει τον κρατικό μηχανισμό, υπάρχει το επιτελικό κράτος που «τα πανθ΄ ορά» και οι «λίστες» της αντιπολίτευσης είναι εξαιρετικά αδύναμες….

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Αναλώσιμοι εργαζόμενοι

Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να είναι «παράπλευρες απώλειες»

Η εργασιακή ομηρία στην οποία βρέθηκαν κυριολεκτικά από τη μία στιγμή στην άλλη οι χιλιάδες εργαζόμενοι στις αλυσίδες εστίασης «Pizza Fan» και «Χωριάτικο» είναι μία παράμετρος των δυσωδών αυτών υποθέσεων, στην οποία αξίζει να δοθεί περισσότερη προσοχή. Επαναλαμβάνω ότι πρόκειται για χιλιάδες εργαζόμενους – μόνο στην Pizza Fun 2.500 – που ξαφνικά βρέθηκαν χωρίς δουλειά και χωρίς καν τη δυνατότητα να διεκδικήσουν επίδομα ανεργίας, αφού δεν είναι απολυμένοι. Διαμαρτύρονται τα συνδικάτα, όπως είναι αυτονόητο, και το αρμόδιο υπουργείο δηλώνει ότι παρακολουθεί στενά το θέμα και θα στηρίξει τους εργαζόμενους, αν και προς το παρόν δεν έχει ενεργοποιηθεί κανένα μέτρο, αυξάνοντας την ανασφάλεια των ανθρώπων αυτών που ανατράπηκε η ζωή τους, χωρίς καμία δική τους ευθύνη, μέσα σε λίγες ώρες.

Για άλλη μια φορά, με έναν τρόπο πολύ οδυνηρό, διαπιστώσαμε πως στο τέλος της ημέρας οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται ως μια ακόμη παράμετρος κόστους, ως αναλώσιμο υλικό. Είτε αυτό αφορά τους όποιους επιχειρηματικούς σχεδιασμούς που μπορεί να αποφασίσουν ότι ακόμη και ολόκληρες μονάδες δεν είναι επαρκώς κερδοφόρες και πρέπει να κλείσουν, είτε τις τράπεζες που επιβάλλουν «περικοπές κόστους» για να μπορέσει να ανακάμψει η κερδοφορία και να αποπληρωθούν τα δάνειά τους, είτε τις επιπτώσεις της «οικονομικής συγκυρίας», είτε, όπως στις συγκεκριμένες περιπτώσεις, πρόκειται για παραβατικούς εργοδότες που κατέστησαν τους εργαζομένους τους «παράπλευρες απώλειες» των επιλογών τους.

Όλα αυτά αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, εάν αναλογιστούμε για ποιο κλάδο μιλάμε. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε με τον κλάδο της εστίασης. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία ο κλάδος των καταλυμάτων και της εστίασης («Δραστηριότητες υπηρεσιών παροχής καταλύματος και εστίασης) στο β’ τρίμηνο του 2026 απασχολούσε 440.000 εργαζομένους, το 10% του συνόλου των εργαζομένων στη χώρα, με σημαντική αύξηση σε σχέση με το α’ τρίμηνο καθότι είχε ξεκινήσει η «σεζόν». Όμως, ακόμη και στο α’ τρίμηνο ήταν στους 332.200 εργαζομένους.

Και δεν είναι μόνο οι απόλυτοι αριθμοί. Είναι γεγονός ότι και λόγω του τουρισμού και λόγω γενικότερης στροφής προς το έτοιμο φαγητό, η εστίαση είναι ένας κλάδος που αναπτύσσεται. Για πάρα πολλούς ανθρώπους είναι συχνά η μόνη διέξοδος που έχουν για να βρουν εργασία, καθώς αν και πρόκειται για κοπιαστική δουλειά, εντούτοις δεν χρειάζεται μεγάλη προϋπηρεσία και δίνει τη δυνατότητα να βγάλει κανείς ένα μεροκάματο. Επίσης επειδή η εστίαση έχει μεγάλο εύρος ωρών εργασίας διευκολύνει και όσους για διάφορους λόγους αναζητούν απογευματινή βραδινή απασχόληση ή όσες/ους αναζητούν μια επιπλέον απασχόληση. Τα ίδια ισχύουν και για όσους εργάζονται με την ευρύτερη έννοια στον κλάδο, π.χ. ως διανομείς. Προσθέστε σε αυτό και ότι είναι ένας κλάδος που έχει και σημαντική παρουσία γυναικών και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία.

Και εδώ να ξεκαθαρίσουμε κάτι: όταν μιλάμε για την εστίαση ας μην έχουμε την εικόνα του πιτσιρικά που δουλεύει σε μια πιτσαρία μέχρι να βρει κάτι καλύτερο. Αυτά είναι για τις παλιές αμερικάνικες ταινίες. Σίγουρα είναι ένας κλάδος με σημαντική κινητικότητα, αλλά για τους περισσότερους αποτελεί την κύρια δουλειά τους από την οποία ζουν αυτοί και οι οικογένειές τους.

Αυτό σημαίνει ότι το να κλείσουν επιχειρήσεις και το να μείνουν απλήρωτοι οι εργαζόμενοι είναι πραγματικό κοινωνικό πρόβλημα. Δεν είναι απλώς μια συγκυριακή διακύμανση. Οικογένειες δεν θα ξέρουν τι να κάνουν με το δάνειο ή τα φροντιστήρια του παιδιού, σχέδια θα πρέπει να αλλάξουν, αποταμιεύσεις να εξαντληθούν. Και όλα αυτά την ώρα που ήδη η χώρα είναι αντιμέτωπη με ένα κύμα ακρίβειας που κατεξοχήν πλήττει τους χαμηλόμισθους.

Ξέρω ότι διάφοροι καλοθελητές θα σπεύσουν να πουν ότι όλα αυτά έχουν να κάνουν απλώς με κάποιους παραβατικούς εργοδότες. Αυτοί ευθύνονται, αυτοί πρέπει να πληρώσουν. Μόνο που αυτό δεν λύνει το πρόβλημα χιλιάδων εργαζομένων. Και βέβαια, δουλειά του κράτους είναι να φροντίζει να μην υπάρχουν παραβατικοί εργοδότες και επιχειρηματίες. Διαφορετικά, θα φτάσουμε να θεωρούμε «ατομική ευθύνη» του εργαζομένου να πρέπει να κάνει έλεγχο εάν ο εργοδότης του παρανομεί ή όχι. Άλλωστε, το ζήτημα είναι συνολικότερο και δεν αφορά μόνο τις περιπτώσεις όπου έχουμε να κάνουμε με τέτοια εργοδοτική ασυδοσία και παραβατικότητα.

Γιατί το επίδικο είναι εάν η εργασία θα παραμείνει έκθετη είτε στις διακυμάνσεις της αγοράς, είτε στις συνολικότερες οικονομικές τάσεις, είτε πολύ απλά στους όποιους σχεδιασμούς του κάθε εργοδότη. Αυτό θα σήμαινε στην πράξη μια εργασία χωρίς δικαιώματα, και εργαζόμενες και εργαζομένους που θα δούλευαν όποτε ήθελαν οι εργοδότες, για όσο θα ήθελαν, με την αμοιβή που αυτοί θα όριζαν, με την απόλυση να επικρέμαται διαρκώς σαν δαμόκλεια σπάθη πάνω από τους μισθωτούς.

Ας μην έχουμε αυταπάτες. Όσοι πιστεύουν ότι η αγορά είναι ο μόνος ορθολογικός μηχανισμός που μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα, λίγο πολύ αυτό θέλουν: μια εργασία διαρκώς διαθέσιμη, 24 ώρες το 24ωρο και επτά μέρες την εβδομάδα, και έτοιμη να δεχτεί να δουλέψει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και για χαμηλές αμοιβές. Μια εργασία έτοιμη να αναλάβει το «κόστος» όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά με την οικονομία. Μια εργασία που δεν αφορά ανθρώπους αλλά μόνο αριθμούς σε λογιστικές καταστάσεις.

Μόνο που αυτό δεν είναι κοινωνία. Είναι κοινωνική βαρβαρότητα. Είναι ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης με τους εργαζομένους να πληρώνουν πάντα το μεγαλύτερο κόστος. Γι’ αυτόν τον λόγο και κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσουμε ότι πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν οι άνθρωποι και οι ζωές τους και για αυτό το λόγο πραγματικός δείκτης «οικονομικής προόδου» δεν είναι το ΑΕΠ ή η «δημοσιονομική σταθερότητα», αλλά η αξιοπρέπεια των εργαζομένων, στην αμοιβή, τους όρους εργασίας, την προστασία απέναντι στην αυθαιρεσία του εργοδότη.

Πηγή: in