ενημέρωση 5:41, 20 November, 2026

Η ελβετική πολιτική έθαψε τη φήμη της χώρας ως μεσολαβητή — Ρωσική Πρεσβεία

Ένας εκπρόσωπος της πρεσβείας πρόσθεσε ότι η ελβετική ουδετερότητα έχει πάψει να υφίσταται.

ΓΕΝΕΥΗ, 8 Νοεμβρίου. /TASS/. Η πολιτική που ακολουθεί η Βέρνη έχει θάψει τη φήμη της Ελβετίας ως παγκόσμιου μεσολαβητή και ουδέτερου χώρου, δήλωσε στο TASS εκπρόσωπος της Ρωσικής Πρεσβείας στην Ελβετία.

Η μη φιλική πολιτική της επίσημης Βέρνης και η ευθυγράμμιση των άρχουσων ελίτ με τη δυτική γραμμή «έχουν οδηγήσει σε απώλεια εμπιστοσύνης στη συνομοσπονδία ως ουδέτερου χώρου», σημείωσε ο αξιωματούχος. Η υπηρεσία Τύπου «πρέπει να δηλώσει ότι η ελβετική ουδετερότητα έχει στην πραγματικότητα πάψει να υπάρχει».

«Το πάγωμα των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, η αδιάκριτη αντιγραφή των πακέτων κυρώσεων της ΕΕ και των ΗΠΑ και η προοδευτική ευθυγράμμιση της Ελβετίας με το ΝΑΤΟ έχουν θάψει τη φήμη της συνομοσπονδίας ως παγκόσμιου μεσολαβητή», πρόσθεσε ο εκπρόσωπος της διπλωματικής αποστολής.

Στις 4 Νοεμβρίου, η Ελβετία επέκτεινε τους καταλόγους κυρώσεων κατά της Ρωσίας προσθέτοντας 254 άτομα, εταιρείες και οργανισμούς. Σημειώθηκε ότι οι αλλαγές έγιναν σύμφωνα με το 21ο πακέτο κυρώσεων της ΕΕ και τις επακόλουθες αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Τραμπ έχασε από το Ιράν και στις ενδιάμεσες εκλογές

Ο Τραμπ εκλέχθηκε πρόεδρος το 2024, αφού δεσμεύτηκε να σταματήσει τους πολέμους των ΗΠΑ. Ωστόσο, η ιστορία θα γράψει ότι έχασε στις ενδιάμεσες εκλογές, αφού πρώτα ηττήθηκε από το Ιράν σε έναν νέο πόλεμο που ξεκίνησε επί της θητείας του.

Ταπεινωτική ήττα υπέστη ο Ντόναλντ Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, οι οποίες διεξάγονται κάθε δύο χρόνια, δηλαδή στο μέσο της τετραετούς θητείας του προέδρου, και αφορούν την εκλογή των μελών του Κογκρέσου. Ο Τραμπ έχασε τον έλεγχο της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων, αφού ηττήθηκε ακόμη και σε πολιτείες και κρίσιμες περιφέρειες, που παραδοσιακά αποτελούν προπύργια των Ρεπουμπλικανών.

Είναι ένα συνηθισμένο μοτίβο το κυβερνών κόμμα να ηττάται στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, οι οποίες θεωρούνται παράλληλα ως ψήφος αποδοχής ή απόριψης της μέχρι τώρα πολιτικής του. Οι περιπτώσεις που εν ενεργεία πρόεδρος έχει νικήσει την «κατάρα της ενδιάμεσης θητείας» είναι ελάχιστες, καθώς οι ψηφοφόροι συνηθίζουν να τιμωρούν τους προέδρους για τη διάψευση των προεκλογικών τους δεσμεύσεων, περιορίζοντας τους μέσω της ψήφου των αντιπάλων τους στα δύο σώματα του Κογκέσου. Ο Τραμπ δεν ξέφυγε από αυτή την «κατάρα», δηλαδή να τιμωρηθεί για τα ψέμματα του στους ψηφοφόρους.

Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Μπεν Νόρτον, επισημαίνει σε ανάρτησή πως ο μοναδικός λόγος που ο Τραμπ κέρδισε στις εκλογές του 2024, είναι η αντιδημοφιλια της διοίκησης Μπάιντεν-Χαρις, καθώς και οι υποσχέσεις ότι θα μείωνε τις τιμές μετά τον εκρηκτικό πληθωρισμό και ότι θα σταματούσε τους πολέμους. Ωστόσο, επισήμανε σωστά πως τίποτα από αυτά δεν έγινε. Αντίθετα, ο Τραμπ ξεκίνησε έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν, τον οποίο και έχασε. Ακόμα, συνέχισε να υποστηρίζει τη γενοκτονία στη Γάζα, βομβάρδισε την Υεμένη, εισέβαλε στη Βενεζουέλα απαγάγοντας τον νόμιμο πρόεδρο της, επέβαλε το πιο σκληρό αποκλεισμό στην Κούβα, απέτυχε να σταματήσει τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων στην Ουκρανία και διεξήγαγε αδιάκοπο εμπορικό πόλεμο εναντίον φίλων και εχθρών, χάνοντας τον πόλεμο των δασμών κατά της Κίνας.

Μάλιστα, τα παραπάνω, και ιδιαίτερα η ήττα στο Ιράν, επιδείνωσαν την οικονομία των ΗΠΑ. Δεν είνα μόνο το άμεσο κόστος των επιχειρήσεων για τους Αμερικανούς φορολογούμενους έχει ήδη ξεπεράσει τα 47 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με στοιχεία του Πενταγώνου.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Moody’s Analytics, το μέσο κόστος του πολέμου ανέρχεται συνολικά σε 2.147 δολάρια ανά νοικοκυριό. Η σημαντικότερη οικονομική επίπτωση του πολέμου για τους καταναλωτές προέρχεται από την αύξηση των τιμών ενέργειας, εκτινάζοντας το κόστος κατά 1.227 δολάρια ανά νοικοκυριό. Οι τιμές εκτινάχθηκαν ως συνέπεια της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ, που ώθησε την Τεχεράνη να απαντήσει στους αμερικανοϊσραηλινούς βομβαρδισμούς με τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ, από όπου διακινείται περίπου το 20% της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου και το 1/3 του υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Η μείωση της προσφοράς της προϊόντων ενέργειας προκάλεσε αύξηση των τιμών τους, με μεγάλες κερδισμένες τις εταιρείες εξόρυξης σχιστολιθικού πετρελαίου στη λεκάνη Περμιάν των ΗΠΑ, που πουλάνε σε υψηλότερες τιμές αυξάνοντας τα κέρδη τους. 

Αντίθετα, χαμένοι από τον πολεμικό τυχοδιωκτισμό είναι οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στις πετρομοναρχίες του Κόλπου, που βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στο Στενό για να διοχετεύσουν το πετρέλαιό τους στις αγορές. Αυτό βέβαια επηρεάζει την ίδια τη δομή του πετροδολαρίου, που βασίζεται σε μια γεωπολιτική συμφωνία από τη δεκαετία του 1970, σύμφωνα με την οποία οι ΗΠΑ παρέχουν στρατιωτική ασφάλεια στις χώρες του Κόλμου με αντάλλαγμα αυτές να τιμολογούν το πετρέλαιο τους αποκλειστικά σε δολάρια, ανακυκλώνοντας τα κέρδη σε αμερικανικά ομόλογα. Όμως η κρίση στο Στενό του Ορμούζ περιορίζει τη ρευστότητα στις αμερικανικές χρηματοπιστωτικές αγορές των ενεργειακών προϊόντων από τις μοναρχίες του Κόλπου, που είδαν τις αμερικανικές βάσεις στα εδάφη τους να καταστρέφονται από τα ιρανικά χτυπήματα. Παράλληλα, η Τεχεράνη προωθεί τη λύση να επιτρέπεται η διέλευση πετρελαιοφόρων από το Ορμούζ υπό τον όρο οι πληρωμές να γίνονται σε κινεζικό γουάν.

Με άλλα λόγια, για να ικανοποιήσει τους ντόπιους πετρελαιάδες και το αμερικανοϊσραηλινό λόμπι, ο Τραμπ βλάπτει την πρωτοκαθεδρία του δολαρίου, ενώ αντιδράσεις έχουν ξεσπάσει από μερίδα του κατεστημένου των ΗΠΑ για το γεγονός πως ο πόλεμος κατά του Ιράν έχει μειώσει τα αποθέματα πυρομαχικών, δυσχεραίνοντας την ικανότητα παρέμβασης τους σε άλλα μέρη του κόσμου, ιδιαίτερα στην Ανατολική Ασία. Παράλληλα, η αύξηση στο ενεργειακό κόστος επιβραδύνει τη βιομηχανική δραστηριότητα και την οικονομική μεγέθυνση υπέρ της Κίνας, διαψεύδοντας τις υποσχέσεις του Τραμπ για επαναβιομηχάνηση και να «κάνει ξανά την Αμερική μεγάλη». Οι τιμές της ενέργειας συμπαρασύρουν επίσης το κόστος των μεταφορών και τροφίμων, με την άνοδο του πληθωρισμού να προκαλεί τη μείωση των πραγματικών μισθών των εργαζομένων, που έχουν κάθε λόγο να είναι εξοργισμένοι.

Παρότι τις παραμονές των εκλογών υπήρξαν έντονες διπλωματικές προσπάθειες μέσω του Κατάρ για το άνοιγμα του περάσματος, το Στενό παρέμεινε κλειστό καθώς το Ιράν χαρακτήρισε μη πειστικές τις προτάσεις των ΗΠΑ, διατηρώντας την πίεση στον Τραμπ ενόψει των εκλογών. Ούτε η ληστεία του πετρελαίου της Βενεζουέλας, που είχε στόχο να καλύψει τα αμερικανικά στρατηγικά αποθέματα, δεν κατάφερε να συγκρατήσει την άνοδο των τιμών. Οι συνεχείες κυρώσεις των ΗΠΑ κατά της λατινοαμερικανικής χώρας έχουν πλήξει τις υποδομές της, ενώ το πετρέλαιο της είναι εξαιρετικά «βαρύ» και δύσκολο στην επεξεργασία του για τα αμερικανικά διυλιστήρια που λειτουργούν ήδη στο μέγιστο της χωρητικότητάς τους.

Η δε άρση των αμερικανικών κυρώσεων στο ρωσικό ντίζελ, που θέλει τις ΗΠΑ να αγοράζουν πετρέλαιο από τη Μόσχα και να το μεταπωλούν στο εξωτερικό, αφορά πολύ μικρές ποσότητες, μάλλον σταγόνες στο ωκεανό της διεθνούς αγοράς, αφού ο Τραμπ δεν υλοποποίησε την προεκλογική του δέσμευση να φέρει μόνιμη κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία, κάτι που θα γινόταν μόνο αν αντιμετωπιζόταν η πραγματική αιτία του πολέμου, δηλαδή εξάπλωση του ΝΑΤΟ.

Ο Τραμπ προσπάθησε να μειώσει το περιθώριο ήττας, υποσχόμενος στο παρά ένα πριν τις εκλογές πως θα σταματήσει από το 2027 να παρέχει στρατιωτική βοήθεια περίπου 4 δισ. δολάρια τον χρόνο στο σιωνιστικό κράτος, παραδεχόμενος πως είναι ένα «κακό προεκλογικό επιχείρημα» για τους Ρεπουμπλικανούς. Επιπλέον, σύμφωνα με δημοσιεύματα φέρεται να άσκησε πιέσεις στο Νετανιάχου να μην προχωρήσει σε μια νέα επίθεση κατά του Ιράν κατά τη προεκλογική περίοδο.  Ωστόσο, αποδείχτηκε αργά για να ανατρέψει το αποτέσμα. Τελικά παραδέχτηκε πως ο αντιδημοφιλής πόλεμος στο Ιράν «έπαιξε ρόλο» στην ήττα του, δηλώνοντας όμως κυνικά πως θα το ξαναέκανε.

Μάλιστα, ενώ στις προεδρικές του 2024 ο Τραμπ κατέκτησε το 44% της ψήφου των Λατίνων, λίγες ημέρες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, δημοσκόπηση του Pew έδειξε ότι η αποδοχή του Τραμπ μεταξύ της συγκεκριμένης ομάδας ψηφοφόρων έπεσε στο 24% ως αποτέλεσμα των δολοφονιών του ICE.

Όσο για την επικράτηση των Δημοκρατικών, παρά το αποτέλεσμα δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για αποδοχή της πολιτικής τους. Τον Μάιο, το Pew διαπίστωσε ότι το 59% των Αμερικανών έβλεπε τους Δημοκρατικούς αρνητικά, ένα ποσοστό χειρότερο από αυτό των Ρεπουμπλικανών. Τον Σεπτέμβριο, το Quinnipiac διαπίστωσε ότι μόνο το 21% των ψηφοφόρων ενέκρινε τους Δημοκρατικούς του Κογκρέσου, μερικά από τα χαμηλότερα ποσοστά που έχουν καταγραφεί ποτέ, με τους ίδιους τους Δημοκρατικούς ψηφοφόρους να αποδοκιμάζουν τους δικούς τους εκπροσώπους. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Marist, 4 στους 5 Δημοκρατικούς είπαν ότι η ψήφος τους στις ενδιάμεσες εκλογές θα είναι κυρίως «εναντίον του Τραμπ» – με άλλα λόγια, όχι μια ανταμοιβή για οτιδήποτε έχουν πετύχει οι Δημοκρατικοί.

Ο φαύλος κύκλος, όπου η κάθε μια παράταξη του μονοκόμματος του πολέμου εναλλάσεται την άλλη, αφού πρώτα έχει διαψέυσει τις προεκλογικές υποσχέσεις της, δεν είναι τελικά κάποια «κατάρα της ενδιάμεσης θητείας», αλλά δομικός στο σύστημα των ΗΠΑ. Οι Δημοκρατικοί έλαβαν τη διακυβέρνηση στις 20 Ιανουαρίου 2021, μετά από μαζικές διαδηλώσεις κατά του Τραμπ, και ηττήθηκαν το 2024, αφού προκάλεσαν τον πόλεμο στην Ουκρανία και υποστήριξαν την ισραηλινή γενοκτονία στη Γάζα. Ο Τραμπ εκλέχθηκε πρόεδρος το 2024, αφού δεσμεύτηκε να σταματήσει τους πολέμους των ΗΠΑ. Ωστόσο, η ιστορία θα γράψει ότι έχασε στις ενδιάμεσες εκλογές, αφού ηττήθηκε από το Ιράν σε έναν ακόμα πόλεμο από όσους ξεκίνησε κατά τη θητεία του.

Πάντως η κυβέρνηση του Ιράν, που ο Τραμπ είχε απειλήσει με «αλλαγή καθεστώτος», όχι μόνο παραμένει στη θέση της, αλλά φαίνεται πως είναι ο μεγάλος νικητής των αμερικανικών εκλογών.

Πηγή: tpp

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Αλμπέρ Καμύ- Μαρία Κασάρες - Η καρμική γνωριμία μέσα από τις φλογερές ερωτικές τους επιστολές

Ο Αλμπέρ Καμύ, ο οποίος ήρθε στη ζωή στις 7 Νοεμβρίου 1913, παρά το γάμο του, είχε δεκαετή σχέση με την ηθοποιό Μαρία Κασάρες, κάτι που κλόνισε βαθιά τη σύζυγό του και καθόρισε την πορεία του.

Το πρωί της 6ης Ιουνίου 1944, οι Συμμαχικές Δυνάμεις αποβιβάζονται στα παράλια της Νορμανδίας. Το ίδιο βράδυ, ο Αλμπέρ Καμύ, που ήρθε στη ζωή στις 7 Νοεμβρίου 1913, και η Μαρία Κασάρες (ή Καζαρέ/Κασαρέ για τους γαλλόφωνους) κάνουν έρωτα για πρώτη φορά. Εκείνη ήταν 21 ετών κι εκείνος 30. Αυτή η πρώτη ερωτική συνεύρεση σηματοδότησε κάτι βαθύτερο από μια στιγμή απιστίας για τον παντρεμένο συγγραφέα· ήταν η αρχή μιας συναισθηματικής διαλεκτικής και μιας αλληλογραφίας, που έμελλε να διαρκέσει έως τον θάνατο του Καμύ το 1960. Αντάλλαξαν περίπου 865 επιστολές μεταξύ τους, οι οποίες συγκεντρώθηκαν κι εκδόθηκαν αργότερα από την κόρη του Καμύ, Κάθριν.

Όταν γνώρισε την Κασάρες, ο συγγραφέας βρισκόταν σε μια κρίσιμη φάση της καριέρας και της προσωπικής του ζωής. Ο Αλμπέρ Καμύ, γεννημένος στην Αλγερία, είχε ήδη γράψει τα δύο σημαντικότερα έργα του, Ο Ξένος και Ο Μύθος του Σίσυφου, έργα που τον ανέδειξαν ως έναν από τους πατέρες της φιλοσοφίας του παραλόγου. Επίσης, αρθρογραφούσε στην εφημερίδα Combat, δραστηριοποιούμενος ενεργά σε αντιστασιακές προσπάθειες κατά της ναζιστικής κατοχής.

Πιστός στο σύνθημα της εφημερίδας, «De la résistance à la révolution» («Από την αντίσταση στην επανάσταση»), ο Καμύ θα γράψει την ίδια περίοδο ότι η αντίσταση ήταν απλώς το πρώτο βήμα. Σκοπός δεν ήταν μόνο η απελευθέρωση, αλλά και η ανασυγκρότηση του έθνους. Οι άντρες και οι γυναίκες που πολέμησαν για να ελευθερώσουν τη Γαλλία, γράφει στις 24 Αυγούστου 1944, «δεν θα δεχτούν την επιστροφή των δυνάμεων της παραίτησης και της αδικίας με κανέναν τρόπο». Αυτή η δήλωση αντανακλούσε μια φράση που είχε γράψει λίγες εβδομάδες νωρίτερα σε γράμμα του στην Κασάρες: «Αρνήθηκα την παραίτηση όλη μου τη ζωή, επιλέγοντας αυτό που μου φαίνεται ουσιώδες και κρατώντας το σφιχτά κοντά μου».

Ο Καμύ ήταν παντρεμένος με τη Φρανσίν Φορ, πιανίστα και μαθηματικό από την Αλγερία. Ωστόσο, ο γάμος τους δεν ήταν ευτυχισμένος, καθώς ο Καμύ αντιμετώπιζε έντονες εσωτερικές συγκρούσεις. Η γνωριμία του με την Κασάρες ήρθε σε μια στιγμή που ο Καμύ ένιωθε εγκλωβισμένος στη ρουτίνα και στους περιορισμούς της καθημερινής του ζωής. Η Κασάρες, με το πάθος και την ανεξαρτησία της, του προσέφερε μια διέξοδο από αυτήν τη σύγχυση, δίνοντάς του την ελευθερία να βιώσει έντονα συναισθήματα. Η αλληλογραφία τους αποτυπώνει αυτή τη διπλή ζωή του Καμύ: την καθημερινότητα ενός διανοούμενου της αντίστασης και τον έντονο, σχεδόν υπερβατικό έρωτα που έζησε με την Κασάρες.

 Για τον Καμύ, η Μαρία εκπροσωπούσε την ένταση και την ορμή μιας άλλης πραγματικότητας, μια απελευθερωτική αντίφαση ανάμεσα στην επιθυμία και την αυτονομία. Ήταν η ενσάρκωση μιας ζωής ελεύθερης από περιορισμούς, μιας ζωής που ανατρέπει τον Καμύ των φιλοσοφικών αντιφάσεων και τον ρίχνει στον κόσμο των παθών. «Είναι ένα θαύμα το ότι πάντα ξέρεις πώς να απαντήσεις στις προσδοκίες μου, ακόμα κι όταν ούτε εγώ ο ίδιος δεν τις βλέπω ή δεν της κατανοώ ξεκάθαρα», είχε εκμυστηρευτεί στην ερωμένη του σε ένα από τα πρώτα τους γράμματα. «Μου δίνεις περισσότερα από όσα θα μπορούσα να αξίζω. Και αποδέχομαι με σεβασμό και ευγνωμοσύνη αυτό το θαυμάσιο πάθος που με κάνει να ζω».

Η Κασαρές ήταν Ισπανίδα ηθοποιός και κόρη του πρώην πρωθυπουργού της χαμένης Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας. Εξόριστη στο Παρίσι κατά τη διάρκεια του Εμφυλλίου Πολέμου και της δικτατορίας του Φράνκο, σπούδασε θέατρο και φιλοσοφία - τα ίδια αντικείμενα που είχε σπουδάσει ο Καμύ ως φοιτητής στην Αλγερία, δέκα χρόνια νωρίτερα και, το 1944, είχε ήδη καταπλήξει το κοινό στο θρυλικό Théâtre des Mathurins.

Η πρώτη γνωριμία

Το συγκεκριμένο θέατρο αποτέλεσε το σκηνικό για τη γνωριμία της Κασαρές με τον Καμύ. Στην ακόμα κατεχόμενη γαλλική πρωτεύουσα, η Κασαρές είχε αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο του Καμύ "Le Malentendu" (Η Παρεξήγηση) το 1944. Παρά την αποτυχία της πρεμιέρας, με ειρωνείες και αντιδράσεις από το κοινό, ο Καμύ δεν απογοητεύτηκε. Θεωρούσε πως το έργο δεν ήταν έτοιμο για την ευρεία σκηνή. Όμως, το σημαντικότερο ήταν ότι, όπως έγραψε στο ημερολόγιό του, είχε «λάβει τη μεγαλύτερη χαρά που μπορεί να λάβει ένας συγγραφέας: να ακούσει τη γλώσσα του να εκφέρεται από τη φωνή και την ψυχή μιας υπέροχης ηθοποιού στο ακριβές ύφος που είχε ονειρευτεί».

Ας επιστρέψουμε όμως σε εκείνο το κομμάτι της επιστολής, όπου ο συγγραφέας γράφει στην ερωμένη του «Αρνήθηκα την παραίτηση όλη μου τη ζωή». Δεν αναφέρεται εδώ σε κάποια πολιτική παραίτηση από τις θέσεις του, αλλά στον γάμο του με την Φορ και συγκεκριμένα στην αντίστασή του στον πειρασμό να την χωρίσει. Οι δυο τους είχαν παντρευτεί τέσσερα χρόνια πριν, μια δέσμευση που αρνιόταν να παραβιάσει. «Ξέρω πολύ καλά ότι το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να πω κάποιες λέξεις και να γυρίσω την πλάτη μου σε αυτό το κομμάτι της ζωής μου. Αλλά καθώς έδωσα τον λόγο μου, αυτές είναι λέξεις που δεν θα πω και υπάρχουν δεσμεύσεις που δεν μπορώ να σπάσω». Σε γράμμα που έγραψε λίγες μέρες αργότερα, ο Καμύ λέει στην Κασάρες «θα προσπαθήσω να κάνω την Φρανσίν ευτυχισμένη».

Προς έκπληξη κανενός, ο Καμύ απέτυχε σε αυτό το καθήκον. Ούτε στο να κάνει την Μαρία Κασάρες ευτυχισμένη τα πολυ-κατάφερε. Λίγο καιρό αργότερα, μετά την απελευθέρωση του Παρισιού, η Φρανσίν καταφτάνει στην πρωτεύουσα για να είναι στο πλευρό του άντρα της. Τοτε, η Μαρία Κασάρες δίνει στον Καμύ ένα τελεσίγραφο κι εκείνος επιλέγει να παραμείνει παντρεμένος. «Οπουδήποτε γυρίζω βλέπω τη νύχτα. Χωρίς εσένα έχασα τη δύναμή μου. Θέλω να πεθάνω», εξομολογείται ο Καμύ στην ηθοποιό μετά τον χωρισμό τους.

Τέσσερα χρόνια μετά τον χωρισμό, οι δρόμοι τους συναντήθηκαν τυχαία -ξανά, αξιοσημείωτα, στις 6 Ιουνίου- στην οδό Σαιντ-Ζερμέν. Τους χώριζαν πια ακόμη περισσότερες επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις - η Φρανσίν είχε φέρει στον κόσμο δίδυμα. Παρ' όλα αυτά, αυτό έκανε την αλληλογραφία τους συχνότερη και αυτή τη φορά, οι δρόμοι τους παρέμειναν ενωμένοι μέχρι τον πρόωρο θάνατο του Καμύ.

Τα πρώιμα γράμματα του Καμύ πλημμυρίζουν με τη λυρικότητα των νεανικών του δοκιμίων. Από την Προβηγκία γράφει στην Κασάρες ότι έκανε μια ευχή ενώ παρακολουθούσε τα πεφταστέρια να στολίζουν τον νυχτερινό ουρανό. «Αν σηκώσεις τα μάτια σου προς τον ουρανό απόψε, ας πέσουν σαν βροχή στο όμορφο πρόσωπό σου τα πεφταστέρια, υπενθυμίζοντάς σου την αγάπη μου». Από την πλευρά της, η Κασάρες αναθεωρεί τη συγκαταβατική στάση που είχε κρατήσει στην αρχή της σχέση. «Ήμουν πολύ νέα όταν σε γνώρισα για να καταλάβω πλήρως ό,τι αντιπροσωπεύει η λέξη "εμείς". Ίσως ήταν αναγκαίο να χτυπήσω το κεφάλι μου πάνω στη ζωή για να επιστρέψω με μια ασταμάτητη δίψα για σένα και για νόημα».

«Πέφτω στο πάτωμα, συνεχίζω να φαντάζομαι τη στιγμή που κλείνουμε την πόρτα του υπνοδωματίου», της γράφει ο Καμύ. «Εγώ βράζω μέσα και έξω, όλα καίγονται, η ψυχή μου, το σώμα, έξω, μέσα, η καρδιά μου και η σάρκα μου» του απαντούσε εκείνη. Σε άλλα σημεία, τον επιπλήττει όταν κάνει καιρό να της στείλει γράμμα: «Κανείς δε θα μπορούσε να πει ότι σπαταλάς την ιδιοφυΐα σου γράφοντας μου ερωτικά γράμματα. Ναι, το καταλαβαίνω! Μετά από δώδεκα χρόνια, κατά τα οποία συχνά περιοριζόμαστε σε προθεσμίες αλληλογραφίας, κουράζεσαι να βρίσκεις νέους τρόπους για να μου λες ότι με αγαπάς. Παρ' όλα αυτά, τουλάχιστον μπορείς να μου στείλεις λίγες γραμμές για να με ενημερώσεις για την υγεία και τη διάθεσή σου».

Το «διαζύγιο» με τον Σαρτρ και η αντίδραση της Φορ στην αποκάλυψη του κρυφού δεσμού

Το 1944, ο Καμύ παραδέχτηκε στην Κασάρες το «παράλογο» της επιθυμίας του να παραμείνει για πάντα δική του, παρόλο που αυτός παρέμενε παντρεμένος. Όταν επανασυνδέθηκαν, η Κασάρες έμεινε πιστή σε αυτό το «παράλογο», με όλον τον υπαρξισμό της έννοιας. Ο Καμύ, επέμενε πως η σχέση τους ήταν «ηλίθια» και ηλίθιοι και οι δυο που επέμεναν σε κάτι άπιαστο. «Και λοιπόν; Όλα είναι ηλίθια, αν θες. Αλλά αφού έτσι είναι τα πράγματα και δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε, ας προσπαθήσουμε να τα διαχειριστούμε όσο καλύτερα μπορούμε και ας μη ρισκάρουμε να τα καταστρέψουμε απαιτώντας πάρα πολλά από μια ζωή που είναι … παράλογη;».

Οι παραλογισμοί δεν τελείωσαν εκεί. Το 1951, σημειώθηκε το δραματικό «διαζύγιο» του Καμύ με τον Ζαν-Πολ Σαρτρ, το οποίο προκλήθηκε από την έκδοση του βιβλίου του Καμύ "L'Homme révolté" (Ο επαναστατημένος άνθρωπος). Στην εξαιρετική, αν και ενίοτε ασαφή ανάλυσή του για τον κομμουνισμό και τον ολοκληρωτισμό, ο Καμύ κατακεραυνώνει τα μέλη της γαλλικής αριστεράς που έκλεισαν τα μάτια στα σταλινικά εγκλήματα. Όπως ήταν αναμενόμενο, το έργο αυτό εξόργισε τον Σαρτρ. Όταν το περιοδικό του Σαρτρ "Les Temps Modernes" (Μοντέρνοι Καιροί) δημοσίευσε μια οξεία κριτική για το βιβλίο, ο Καμύ απάντησε με ένα μακροσκελές γράμμα, αιχμηρό και σε σημεία με διάθεση αυτολύπησης. Η καυστική και βαθιά προσωπική απάντηση του Σαρτρ συγκλόνισε τον Καμύ. Σε κατάσταση «περίεργης κατάθλιψης», είπε στην Κασάρες ότι δεν είχε πια «την επιθυμία να ζήσει». «Πρέπει να δουλέψω, αλλά δεν μπορώ να δουλέψω. Πραγματικά, δεν μπορώ».

Ο Καμύ σύντομα θα ξαναβρεί τη θέληση για ζωή, αλλά ήταν μια ζωή όλο και περισσότερο πολιορκημένη από εσωτερικές και εξωτερικές διαμάχες. Την ίδια περίοδο, το 1953, η Φρανσίν Φορ μαθαίνει για τη σχέση του συζύγου της με τη διάσημη ηθοποιό και πέφτει σε βαθιά κατάθλιψη. Η κατάστασή της επιδεινώθηκε μέχρι που οδηγήθηκε σε νευρικό κλονισμό. Σε ένα ιδιαίτερα εξοργιστικό γράμμα, ο Καμύ αναφέρει μια απόπειρα αυτοκτονίας της Φρανσίν, όταν προσπάθησε να πέσει με φόρα από το παράθυρο.

Εκείνος την έπιασε, αλλά η εμπειρία αυτή άφησε και τους δύο ψυχικά τραυματισμένους. Θα γράψει αργότερα στην Κασαρές: «Θα τα είχε καταφέρει αν δεν ήμουν αρκετά γρήγορος». Παρά την επιμονή του ότι δεν «καταλάβαινε πλήρως» την επιδεινούμενη κατάσταση της Φρανσίν, δε χωρά αμφιβολία ότι ο κλονισμός της γυναίκας του ήταν, σε μεγάλο βαθμό, δικό του δημιούργημα.

Με τη σύζυγό του στην Αλγερία:

«Τελευταία επιστολή»

Σε μία από τις τελευταίες τους επιστολές, η Κασαρές εξομολογείται: «Ω, φυσικά, δεν είμαι πια η ίδια που ήμουν το 1950, πόσο μάλλον το 1944. Και πάλι καλά!». Αυτές οι αλλαγές είναι το αποτέλεσμα της «εκπληκτικής μας συνεννόησης». «Ό,τι είμαι τώρα», λέει στον Καμύ, «δεν είναι αυτά που έκανα, αλλά αυτό που φτιάξαμε από το μέσα μου και οι δυο μας».

Τα Χριστούγεννα του 1959, η Κασαρές γράφει στον Καμύ, που βρισκόταν στο Λουρμαρέν, όπου είχε πρόσφατα αγοράσει σπίτι. Του λέει για τα γιορτινά ψώνια που έκανε και για το βιβλίο που διάβαζε εκείνη την περίοδο: Τα Χαμένα Όνειρα, του Μπαλζάκ, «για να συντηρήσω τα δικά μου», εξηγούσε. «Θα περιμένω την επιστροφή σου για να σου τα πω» του λέει κλείνοντας. Ο Καμύ, ενώ ετοιμαζόταν να γυρίσει στο Παρίσι για να τη συναντήσει, βρίσκει το χρόνο να της γράψει: «Είμαι τόσο ευτυχισμένος στην ιδέα να σε δω ξανά που γελάω ενώ σου γράφω… Σου στέλνω φιλιά και αγκαλιές μέχρι την Τρίτη, όταν θα ξεκινήσω από την αρχή».

Πάνω στο γράμμα είχε σημειώσει τις λέξεις που τώρα μοιάζουν τόσο προφητικές: «Τελευταία επιστολή». Ίσως αναφερόταν στο ότι αυτή ήταν η τελευταία επιστολή του χρόνου, αφού γράφτηκε την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Ή μπορεί να εννοούσε ότι ήταν το τελευταίο γράμμα που της έστελνε πριν βρεθούν από κοντά. Σε κάθε περίπτωση, αυτή ήταν πράγματι η τελευταία του επιστολή.

Στις 4 Ιανουαρίου 1960, το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε μαζί με ένα φιλικό ζευγάρι, τους Μισέλ και Ζανίν Γκαλιμάρ και την κόρη τους Άννα, εκτροχιάστηκε λίγο έξω από το Παρίσι και συγκρούστηκε με ένα δέντρο, σκοτώνοντας τον Καμύ ακαριαία. Ήταν μόλις 47 ετών. Η New York Times, μη χάνοντας την ευκαιρία να σχολιάσει το παράλογο του θανάτου του, έγραψε: «Υπάρχει μια σφοδρή φιλοσοφική ειρωνία στο γεγονός ότι ο Αλμπέρ Καμύ πέθανε σε ένα αδιάφορο τροχαίο ατύχημα».

Πηγή: Grace

Μαρί Κιουρί - Η σκανδαλώδης και μυστική σεξουαλική ζωή της

Αφού έφτασε στη Γαλλία ως άφραγκη Πολωνή φοιτήτρια, η Μαρί Κιουρί, που ήρθε στη ζωή στις 7 Νοεμβρίου του 1867, κατάφερε να κυριαρχήσει στην επιστήμη των αρχών του αιώνα χωρίς να παραλείψει τα πάθη ανάμεσα στις μετρήσεις ακριβείας.

«Τίποτα στη ζωή δεν πρέπει να φοβάσαι- πρέπει μόνο να το καταλαβαίνεις», θα πει η Μαρί Κιουρί, η γυναίκα που ανακάλυψε το ράδιο και το πολώνιο, ήταν μια γυναίκα με πάθος. Η δημοφιλής άποψη για τη ζωή της εστιάζει στο επιστημονικό της έργο, παραβλέποντας το γεγονός ότι ήταν γυναίκα με αισθήματα, επιθυμίες και λαχτάρες.  

Της απονεμήθηκαν δύο βραβεία Νόμπελ, ανακάλυψε δύο χημικά στοιχεία, επινόησε ουσιαστικά την έννοια της ραδιενέργειας και ίδρυσε μια επιστημονική δυναστεία: η κόρη της Ιρέν και ο γαμπρός της Φρεντερίκ Ζολιό-Κιουρί μοιράστηκαν από κοινού ένα βραβείο Νόμπελ τη δεκαετία του '30.

Η Μαρί ήταν η πρώτη -και η Ιρέν μόλις η δεύτερη- γυναίκα που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ.

Μαρί και Πολ σε ένα διαμέρισμα στη Σορβόννη

Ωστόσο, τα πάθη της Μαντάμ Κιουρί δεν περιορίζονταν στην επαγγελματική και επιστημονική της ζωή. Το 1910, περίπου τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του συζύγου της, Πιέρ, σε τροχαίο ατύχημα, η 43χρονη χήρα Μαρί ξεκίνησε μια ιδιαίτερα φορτισμένη ερωτική σχέση με τον Πολ Λανζεβέν, έναν επιστήμονα πέντε χρόνια νεότερό της.

Οι εραστές μάλιστα νοίκιασαν ένα διαμέρισμα κοντά στη Σορβόννη, όπου μπορούσαν να συναντιούνται κρυφά. Υπήρχε, ωστόσο ένα μειονέκτημα. Ο Λανζεβέν ήταν παντρεμένος και πατέρας τεσσάρων παιδιών.

Η Γαλλία της εποχής σκανδαλίστηκε

Η σύζυγος του Λανζεβέν ανακάλυψε τα ερωτικά γράμματα που του είχε γράψει η Μαρί Κιουρί και τα αποκάλυψε στο παρισινό αντίστοιχο της News of the World.

Η δημοσίευση των επιστολών σκανδάλισε τη Γαλλία. Είναι σαφές ότι δεν επρόκειτο απλώς για σωματικό έρωτα.

Σύμφωνα με μια βιογραφία του 1995, της Σούζαν Κουίν με τίτλο «Marie Curie: A Life», οι φήμες για την παράνομη σχέση είχαν ήδη κυκλοφορήσει. Η δημοσίευση των επιστολών σκανδάλισε τη Γαλλία. Είναι σαφές ότι δεν επρόκειτο απλώς για σωματικό έρωτα.

Η Μαρί Κιουρί είχε γράψει στον εραστή της, προτρέποντάς τον να χωρίσει τη σύζυγό του και να την παντρευτεί, αν και αυτό θα ήταν ακόμα πιο σοκαριστικό εκείνη την εποχή. Επιπλέον, ο Πολ Λανζεβέν δεν είχε σε καμία περίπτωση εγκαταλείψει τον γάμο του αφού η σύζυγός του, Ζαν, γέννησε το τέταρτο παιδί τους λίγο πριν ξεκινήσει τη σχέση του με τη Μαρί.

Μαρί Κιουρί: Η σκανδαλώδης και μυστική σεξουαλική ζωή της 2
Η Μαρί Κιουρί με τον Πιέρ / Photo: Wikimedia Commons

Η μονομαχία για την τιμή της Μαρί Κιουρί

Αφού έγινε γνωστή η είδηση, η Σουηδική Ακαδημία Επιστημών προσπάθησε να την αποτρέψει από το να πάει στη Στοκχόλμη για να παραλάβει το βραβείο Νόμπελ, ώστε η «μοιχαλίδα» να μη δώσει το χέρι της στον Σουηδό βασιλιά.

Η φήμη της Μαρί Κιουρί δεν αποκαταστάθηκε ποτέ πλήρως μέχρι τις ηρωικές προσπάθειές της να βοηθήσει τους τραυματισμένους Γάλλους στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Πολ Λανζεβέν αισθάνθηκε την τιμή να μονομαχήσει με τον δημοσιογράφο που έγραψε την αποκάλυψη και γνωστοποίησε το θέμα. Κανόνισε να χωρίσει νομικά από τη σύζυγό του, αλλά παρά τις προτροπές της Μαρί, αρνήθηκε να ζητήσει ευθέως διαζύγιο. Η φήμη της Μαρί Κιουρί δεν αποκαταστάθηκε ποτέ πλήρως μέχρι τις ηρωικές προσπάθειές της να βοηθήσει τους τραυματισμένους Γάλλους στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Η στιβαρή απάντηση της Μαρί Κιουρί στη Σουηδική Ακαδημία Επιστημών

Αν η Μαρί Κιουρί ήταν καλλιτέχνιδα, αυτό το σκάνδαλο θα μπορούσε να είναι ασήμαντο. Η Μαρί Κιουρί δεν είχε καμία αμφιβολία γι' αυτό. Όταν ο Σβάντε Αρρένιους, μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών, της έγραψε μετά τη δημοσιοποίηση της ιστορίας της ερωτικής της σχέσης, εκείνη απάντησε ζωηρά:

«Το βραβείο απονεμήθηκε για την ανακάλυψη του ραδίου και του πολωνίου. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ του επιστημονικού μου έργου και των γεγονότων της ιδιωτικής ζωής.

»Δεν μπορώ να δεχθώ ότι η εκτίμηση της αξίας του επιστημονικού έργου θα πρέπει να επηρεάζεται από συκοφαντίες και δυσφημίσεις που αφορούν την ιδιωτική ζωή».

Και ενώ η Μαρί Κιουρί φαίνεται να έχει δίκιο ότι η σεξουαλική ζωή των επιστημόνων δεν έχει σημασία, φαίνεται ότι η κοινωνική τους τάξη έχει.

Μαρί Κιουρί: Η σκανδαλώδης και μυστική σεξουαλική ζωή της 3
Photo: Wikimedia Commons

Η δύσκολη ζωή της Μαρί και οι ταξικές ανισότητες

Όταν ο πατέρας της έχασε τη δουλειά του, αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν σε ένα μικρότερο διαμέρισμα. Επίσης, οι γονείς της, που ήταν και οι δύο καθηγητές, υποστήριζαν πολύ τις ακαδημαϊκές επιλογές που ήθελε να κάνει στη ζωή της. Έτσι, παρόλο που αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα, την έστειλαν σε ένα Πανεπιστήμιο για να εκπληρώσει τα όνειρά της.

Δεν είχαν καν την οικονομική δυνατότητα για σωστό φαγητό και συχνά πάλευε για να τραφεί. Περιστασιακά λιποθυμούσε από την πείνα, αν και αυτό δεν την εμπόδιζε από αυτό που είχε μπροστά της για την καριέρα της.

Οι σοβιετικοί νόμοι εμπόδιζαν τις γυναίκες να αποκτήσουν ανώτερη εκπαίδευση. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τη Μαρί Κιουρί να αποκτήσει την εκπαίδευσή της.

Εκείνη την εποχή, η Μαρί Κιουρί μεγάλωνε στην Πολωνία, η οποία βρισκόταν υπό τον έλεγχο της ρωσικής κυβέρνησης. Οι σοβιετικοί νόμοι εμπόδιζαν τις γυναίκες να αποκτήσουν ανώτερη εκπαίδευση. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τη Μαρί Κιουρί να αποκτήσει την εκπαίδευσή της. Η οικογένειά της πίστευε ότι υποστήριζε πολύ την ακαδημαϊκή της σταδιοδρομία, αλλά δεν είχαν τα χρήματα για να τη στείλουν σε ένα φημισμένο πολωνικό πανεπιστήμιο. Έτσι έπρεπε να φοιτήσει κρυφά στο Ιπτάμενο Πανεπιστήμιο.

Η συνάντηση με τον Πιερ Κιουρί και με την ιστορία

Κατά τη διάρκεια του 1894, η Μαρί Κιουρί ήταν απορροφημένη στην έρευνά της, αλλά δεν είχε καθόλου χώρο για την εκτέλεση πειραμάτων στο εργαστήριο. Έψαχνε για ένα μεγαλύτερο εργαστήριο για την εργασία της. Ευτυχώς, ο Πιερ Κιουρί είχε έναν μεγαλύτερο χώρο στο εργαστήριό του. Αφού όμως γνωρίστηκαν, μέσω ενός κοινού γνωστού, ερωτεύτηκαν, αλλά δεν ήταν εύκολος ο δρόμος που ακολούθησε.

Η Μαρί Κιουρί ήταν τόσο επικεντρωμένη στην καριέρα της που η πρόταση γάμου του Πιέρ απορρίφθηκε τρεις φορές. Τον Ιούλιο του 1898, όταν και οι δύο εργάζονταν εντατικά στην έρευνά τους, ανακάλυψαν ένα νέο στοιχείο και το ονόμασαν πολώνιο. Το όνομα δόθηκε προς τιμήν της πατρίδα της, της Πολωνία. Κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους, συνάντησαν ένα άλλο στοιχείο που ήταν το ράδιο. Ο όρος «ραδιενεργό» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά.

Μαρί Κιουρί: Η σκανδαλώδης και μυστική σεξουαλική ζωή της 4
Photo: Wikimedia Commons

Το πρώτο Νόμπελ και η αιώνια προκατάληψη

Αν και η συμβολή της Μαρί Κιουρί στον τομέα της Φυσικής και της Χημείας είναι ανυπέρβλητη και δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη, η επιτροπή του βραβείου Νόμπελ δεν είχε την ίδια γνώμη αρχικά εκείνη τη χρονιά, όταν ήταν στον κατάλογο των βραβευθέντων.

Ο λόγος; Ήταν γυναίκα. Ευτυχώς, μια ισχυρή ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών από την επιτροπή των βραβείων Νόμπελ, ενημέρωσε τον Πιερ για την απόφαση αυτή. Ο Πιερ απείλησε την επιτροπή ότι δεν επρόκειτο να παραλάβει το βραβείο αν το όνομα της Μαρί δεν συμπεριλαμβανόταν δίπλα στο δικό του. Η επιτροπή άλλαξε γνώμη σχετικά με τη βράβευση της Μαρί Κιουρί.

Η Μαρί Κιουρί το 1911, κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Χημείας και έγινε το πρώτο άτομο που κέρδισε δύο βραβεία Νόμπελ.

Το οργισμένο πλήθος μπροστά στο σπίτι της Μαρί Κιουρί

Η Μαρί Κιουρί το 1911, κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Χημείας και έγινε το πρώτο άτομο που κέρδισε δύο βραβεία Νόμπελ. Αλλά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, άρχισαν οι κατηγορίες για τη σχέση της με τον Πολ Λανζεβέν, έναν συνάδελφο φυσικό και πρώην συνάδελφο του Πιέρ.

Οι εφημερίδες την αντιμετώπισαν σκληρά και τη χτύπησαν με τίτλους όπως «Εβραία καταστροφέας οικογενειών». Η Κιουρί βρισκόταν στο Βέλγιο εκείνη την περίοδο και συναντούσε διάσημους φυσικούς όπως ο Αϊνστάιν όταν ξέσπασε αυτό το σκάνδαλο και όταν επέστρεψε στο σπίτι της, υπήρχε μια ομάδα οργισμένου πλήθους μπροστά από το σπίτι της.

Η Μαρί Κιουρί πέθανε από το ίδιο της το πάθος της ανακάλυψης

Η Μαρί Κιουρί πέθανε το 1934, λόγω απλαστικής αναιμίας, η οποία συμβαίνει όταν το σώμα σταματά να παράγει αρκετά νέα κύτταρα του αίματος. Αυτό πιθανότατα οφείλεται στο γεγονός ότι είχε εκτεθεί σε ακτινοβολία για πάρα πολύ καιρό κατά την έρευνά της στο εργαστήριο. Ακόμη και το σημειωματάριο που χρησιμοποιούσε, θα είναι ραδιενεργό για τα επόμενα χρόνια. Είναι αποθηκευμένο σε κουτιά με επένδυση μολύβδου στη Γαλλία.

Το γεγονός ότι συνήθιζε να μεταφέρει δείγματα ραδίου στο εργαστηριακό της παλτό και επίσης τα χρησιμοποιούσε δίπλα στο κρεβάτι της ως νυχτερινό φως, λέει τα πάντα για τη δηλητηρίαση από ραδιενέργεια από την οποία υπέφερε.

Ο Αϊνστάιν στο πλευρό της

Στο αποκορύφωμα της καριέρας της, όταν ήταν έτοιμη να λάβει ένα ακόμη βραβείο Νόμπελ, το σκάνδαλο της παράνομης σχέσης με τον Πολ την έσυρε προς τα κάτω, όπως προαναφέρθηκε.

Όταν κυκλοφόρησε, λοιπόν, η είδηση του σκανδάλου, ο Αϊνστάιν, που ήταν μέγας θαυμαστής της, έγραψε μια επιστολή προς τη Μαρί ως μέσο στήριξης της θλίψης της, η οποία έλεγε:

«Πολύ σεβαστή κυρία Κιουρί, μη γελάτε μαζί μου που σας γράφω χωρίς να έχω κάτι λογικό να πω. Αλλά είμαι τόσο εξοργισμένος από τον άθλιο τρόπο με τον οποίο το κοινό τολμά σήμερα να ασχολείται μαζί σας, που πρέπει οπωσδήποτε να δώσω διέξοδο σε αυτό το συναίσθημα».

Πηγή: Grace