ενημέρωση 6:59, 4 October, 2026

Οι λιμοκοντόροι της ενημέρωσης

Γράφει ο Σταύρος Ψυχάρης
Το περιστατικό είναι αληθινό και συνέβη πριν από περίπου πενήντα χρόνια. Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, καθηγητής Ξενοφών Ζολώτας, παρακολουθούσε έκπληκτος το παραλήρημα ενός «εκδότη» μιας, συνήθως εβδομαδιαίας, «οικονομικής εφημερίδας». Απαιτούσε ο εν λόγω... «λειτουργός του Τύπου» διαφημιστικές καταχωρίσεις της τράπεζας για το λαθρόβιο έντυπό του.

Ο καθηγητής-τραπεζίτης του απαντούσε αρνητικά. Και ο «εκδότης» είπε στον Ζολώτα:

- Στον (Τάδε) γιατί δίνεις;

- Μα αυτός είναι εκβιαστής!

- Και εγώ τι είμαι;

Η αφήγηση τελειώνει εδώ γιατί το σημαντικό δεν είναι πώς αντέδρασε ο Ζολώτας αλλά το ότι, όσο και αν δεν ομολογείται, υπάρχουν και σήμερα Μέσα Μαζικής Εκβιάσεως.

Είναι διάφοροι μικροαπατεώνες που τριγυρίζουν ιδιωτικές και δημόσιες επιχειρήσεις ζητώντας, άλλοτε με ικεσίες και άλλοτε με εκβιασμούς, χρηματικά ποσά υπό τύπον διαφημίσεως. Βεβαίως όσο εκπολιτίζεται ο τόπος λιγοστεύουν οι ιδιότυποι αυτοί εκβιαστές. Στη μείωση του αριθμού των εκβιαστών συμβάλλει επίσης και η αναπότρεπτη βιολογική εξέλιξη.

Στον καθημερινό βίο όμως συχνά ώσπου να πεις «Δόξα τω Θεώ» αναγκάζεσαι να αναφωνήσεις «Βοήθα, Παναγιά μου!». Τους παλαιούς, αμόρφωτους εκβιαστές διαδέχονται οι λιμοκοντόροι νέας τεχνολογίας. 

Το ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να αντιδράσει και να δημιουργήσει συνθήκες δικαστικού ελέγχου διαφόρων ηλεκτρονικών sites/blogs κ.λπ. γεννά την ελπίδα ότι ο χώρος των μέσων ενημερώσεως θα απαλλαγεί από τα νεοπλάσματα. Η κάθαρση μοιάζει να είναι, ευτυχώς, κοινός τόπος για τους κυβερνώντες, σημερινούς και αυριανούς.

ΥΓ.: Οσοι νομίζουν ή προσδοκούν συγχωνεύσεις μέσων ενημερώσεως εννοώντας μείωση της δημοσιογραφικής ακτινοβολίας του «Βήματος» και των «Νέων», ματαίως ελπίζουν. Ο μεγαλύτερος εκδοτικός οργανισμός της χώρας, παρά την κρίση, ανακάμπτει εντυπωσιακά. Και πολιτικά ισχύει πάντοτε η φράση του νεαρού δημοσιογράφου που απάντησε σε υπουργό της χούντας «Κύριε υπουργέ, εγώ θα είμαι και αύριο εδώ!». 
Πηγή : Το Βήμα
 
 
  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Χρήστος Χωμενίδης: «Φοβήθηκα ότι θα γίνει Εμφύλιος»

Με αφορμή την κυκλοφορία του τελευταίου μυθιστορήματός του, ο Χρήστος Χωμενίδης μιλάει για την ανατροφή σε μια πολιτικά ταγμένη οικογένεια, την υπεροχή, ορισμένες φορές, της λογοτεχνίας έναντι της Ιστορίας, αλλά και την οικονομική κρίση ή τα σαράντα χρόνια από τη Μεταπολίτευση.

 
Χρήστος Χωμενίδης: «Φοβήθηκα ότι θα γίνει Εμφύλιος»
Παρά τις ενδεχόμενες εικασίες περί του αντιθέτου, το γεγονός ότι η «Νίκη» είναι βασισμένη στη ζωή της μητέρας τού Χρήστου Χωμενίδη, για εκείνον δεν έχει πολλή σημασία. Θα μπορούσε δηλαδή να μην το πει καν, ώστε να μη χρειάζεται ας πούμε να εξηγεί αν η κυκλοφορία και άλλων βιβλίων για το οικογενειακό περιβάλλον των συγγραφέων τους συνιστά σύμπτωση ή κάτι άλλο. «Μπορώ να σας πω χιλιάδες παρόμοια» λέει και μνημονεύει τη «Μάνα» του Μαξίμ Γκόρκι ή τον «Τρελαντώνη» της Πηνελόπης Δέλτα. «Και αν θέλετε, η διαφορά είναι ότι εγώ δεν έχω ανοιχτούς λογαριασμούς, δεν έγραψα με στόχο την κάθαρση μεταξύ εμού και των νεκρών, ούτε για να καταγγείλω, να συμφιλιωθώ μαζί τους».
 
Γιατί έγραψε τότε; Γιατί αισθάνθηκε κιβωτός ιστοριών προσώπων απελθόντων, που μόνο αυτός θα μπορούσε να διηγηθεί στην τετράχρονη κόρη του. Που με τα πολλά αποδείχθηκαν αρκετές για μυθιστόρημα. «Και όχι μαρτυρία, διότι με ενδιέφερε το πνεύμα, όχι το γράμμα του κόσμου αυτού».
Η "Νίκη" είναι η ιστορία ενός κοριτσιού γεννημένου σε μια οικογένεια αφοσιωμένη στην κοινωνική δικαιοσύνη. Ενός κοριτσιού που αναπνέει αέρα εξορίας σε βρεφική ηλικία, χρησιμοποιεί ψεύτικο όνομα νωρίτερα από το συνηθισμένο ή που το σχεδόν πολυκομματικό σόι του αναμετριέται με την Ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας.
 
Το μεγαλύτερο "κακό" που επιφυλάσσει σε ένα παιδί ένα τέτοιο περιβάλλον είναι, για τον συγγραφέα, να συμπεριληφθεί και εκείνο στις οικογενειακές ταλαιπωρίες, «να μην μπορέσει να πάρει αποστάσεις, ώστε να πλάσει τη δική του προσωπικότητα και αντ' αυτού να καταλήξει γόνος, αχνή φωτοτυπία των γονιών του». Η Νίκη ωστόσο τα καταφέρνει με όπλο τον έρωτα, μήπως επομένως υπερβάλλουμε στην ασφυκτική δύναμη που αποδίδουμε στην Αριστερά; «Μα δεν είναι η Αριστερά που καταπιέζει, είναι οι συνθήκες» απαντά ο συγγραφέας. «Αν ένα συνομήλικό της παιδάκι μεγάλωνε σε περιβάλλον "πατρίς - θρησκεία - οικογένεια", θα έτρωγε άλλου τύπου καταπίεση στη μούρη».
 
Είναι επίσης κόρη του «Αντώνη», του Βασίλη Νεφελούδη, ιστορικού στελέχους της Αριστεράς, τον οποίο ο Χωμενίδης γνώρισε καλά. Τον περιγράφει σαν άνθρωπο «με ευρύ κοινωνικό spectrum», αναδειγμένο σε ηγετική μορφή του χώρου χάρη στην αξία του, όχι σε κάποια κομματική οδηγία. Ο μυθιστορηματικός γαμπρός του βέβαια είναι ένας δωσίλογος από εκείνους που η οικογένεια περιλαμβάνει σε διάφορες εκδοχές και που ο Χωμενίδης μοιάζει με την πένα του να προσπαθεί να κατανοήσει.
 
Δεν είναι δηλαδή κάπως ολισθηρή έστω και η λογοτεχνική ψυχολογικοποίησή τους; «Μα, με όποιον χαρακτήρα καταπιάνεσαι» αποκρίνεται ο συγγραφέας «πρέπει να μπεις στη θέση του. Οχι για να τον αθωώσεις αλλά για να τον εξηγήσεις. Η ταινία "Η πτώση", για παράδειγμα, έδειχνε τον Χίτλερ από μέσα. Και, τέλος πάντων, δεν είναι έντιμο σε ένα βιβλίο να εξυμνούνται οι πατριώτες και οι υπόλοιποι να παρουσιάζονται ως σκιάχτρα».
Ισως για αυτό, όπως σημειώνει στις πρώτες σελίδες, αυθαιρετεί, ενίοτε καλλιτεχνικά, φιλοδοξώντας να φτάσει στο μεδούλι των γεγονότων. Σαν να πιστεύει ότι η λογοτεχνία ειναι ικανότερη να προσεγγίσει το παρελθόν: ναι, απαντά, σε ευτυχείς περιπτώσεις, είναι.
 
Την πιο διεισδυτική κατά τη γνώμη του ανάλυση του Λι Χάρβεϊ Οσβαλντ την πέτυχε ο Ντον Ντελίλο στο «Λίμπρα», γιατί «η λογοτεχνία βάζει την κάμερά της στις ψυχές των ανθρώπων». Ενα ελληνικό παράδειγμα; Το «Κιβώτιο» του Αρη Αλεξάνδρου. Και, παρεμπιπτόντως, το «Persepolis» της Μαριάν Σατραπί μιλάει για ένα κοριτσάκι που η οικογένειά του συντάχθηκε με την επανάσταση και τους ήρθε ο Χομεϊνί. «Εκείνοι δεν ήταν αριστεροί, αλλά νομίζω ότι οι εμπειρίες τους έχουν εκλεκτικές συγγένειες με όσα γράφω στη "Νίκη"».
 
Πηγή : Τα Νέα

Το parking της πλατείας, στον πλάτανο, είναι έτοιμο.

Μούφα press

Σε μια λιτή εκδήλωση έγιναν τα εγκαίνια του δημοτικού parkingστην πλατεία πλατάνου.

Στα εγκαίνια παρευρέθησαν αρμόδιοι παράγοντες, επίσημοι, σύσσωμοι οι δημοτικοί άρχοντες με προεξέχοντα, τον εμπνευστή αυτού του κολοσσιαίου έργου, τον Δήμαρχο Νίκο Χιωτάκη.

Παρευρέθησαν επίσης οι τοπικές εφημερίδες, με την κορυφαία την «Κηφισιά» Ο εκδότης της Γιάννης Γρηγοράκος προφητικά πρώτος ανακοίνωσε, -στους μη πληροφορημένους πολίτες- ότι το έργο θα παραδοθεί την 1η Αυγούστου.

Για τον λόγο αυτό ακριβώς μοίραζαν εφημερίδες με το αποκαλυπτικό-προφητικό-έγκυρο δημοσίευμα.

Στην ομιλία του ο Δήμαρχος Νίκος Χιωτάκης είπε: είμαι στην ευχάριστη θέση να παραλάβω από την κατασκευάστρια εταιρεία, το μεγαλύτερο έργο αυτής της διοίκησης. Όταν πριν 2 μήνες είχα δηλώσει ότι θα είναι έτοιμο την 1η Αυγούστου, κακόβουλα στοιχεία θέλησαν να μας διαβάλουν και γελούσαν όλοι, ακόμα και οι πέτρες.

Διεψεύσθησαν οικτρά και σήμερα βρισκόμαστε όλοι μπροστά σε αυτό το μεγάλο έργο. Θέλω στο σημείο αυτό να ευχαριστήσω τον συνεργάτη μου, πρώην Δήμαρχο κ. Βασίλη Βάρσο, που ήταν ο αρχικός εμπνευστής αυτού του έργου.

Η μοίρα το έφερε έτσι να εγκαινιάσω αυτό το έργο, που είχε δρομολογηθεί από την εποχή που ήταν Δήμαρχος ο Βασίλης Βάρσος, πριν 16 χρόνια. Τον ευχαριστώ καθώς και όλους εσάς, που είσαστε στη στιγμή που η Κηφισιά αλλάζει ρότα, μπαίνει στον επόμενο αιώνα. Η πόλη μπαίνει στον δρόμο που χαράξαμε μαζί με τον Βασίλη Βάρσο.

Στη λιτή εκδήλωση –λόγω των καιρών- προσφέρθηκαν διάφορα εδέσματα που είχε παρασκευάσει η Μαρία Σαλματάνη-Κεφαλά, όπως πάντα.

 Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα.

Οι θησαυροί του καταψύκτη II: κιμάς

Από τους πιο πολύτιμους (και συγχρόνως οικονομικούς) κατεψυγμένους θησαυρούς γι’ αντιμετώπιση της αυγουστιάτικης εισβολής αγαπητών φιλοξενούμενων είναι ο κιμάς. Όχι όπως τον φέρνουμε απ’ τον χασάπη, αλλά «κατεργασμένος» και έτοιμος να αποτελέσει τη βάση ενός γρήγορου φαγητού.

Η σάλτσα κιμά για ζυμαρικά είναι απ’ τις πιο αγαπητές σε παιδιά και μεγάλους. Όλοι μας έχουμε τις δικές μας αγαπημένες συνταγές. Είναι, επιπλέον, από τα φαγώσιμα που όχι μόνο δεν τα βλάπτει η κατάψυξη και το ξαναζέσταμα αλλά τα κάνει πιο νόστιμα. Φτιάχνουμε τη δική μας συνταγή με μεγάλη ποσότητα κιμά, την αφήνουμε να κρυώσει στην κατσαρόλα και μετά την χωρίζουμε σε δόσεις 6-8 μερίδων, σε πλαστικές σακούλες που κλείνουν αεροστεγώς (ζίπλοκ), τις στοιβάζουμε οριζόντια, χωρισμένες με χαρτί φούρνου (για να μη κολλήσουν), και τις βάζουμε στην κατάψυξη. Όταν έχουν παγώσει, μπορούμε να τις αποθηκεύσουμε και κάθετα για οικονομία χώρου.

Με τη σάλτσα αυτή φτιάχνουμε, όχι μόνο πάσης φύσεως μακαρονάδες, λαζάνια, παστίτσια, κλπ, αλλά και μερικά άλλα σχετικά απλά και γρήγορα φαγητά. Δύο παραδείγματα που φτιάχνω συχνά:

Chili con carne ή «Φασόλια πικάντικα με κιμά»
(Το πόσο πικάντικα ή καυτερά εξαρτάται απ’ τα γούστα σας)

Τσιγαρίζω, χωρίζοντας σε «ψίχουλα» το κρέας από καυτερά (ή όχι) χωριάτικα λουκάνικα μαζί με ψιλοκομμένο σκόρδο, ψιλοκομμένη πιπεριά Φλωρίνης (του κουτιού) και μπούκοβο ή και κομματιασμένες καυτερές πιπερίτσες. Συνδυάζω το μίγμα με ανάλογη ποσότητα της σάλτσας κιμά και τα βράζω μαζί για 5-10 λεπτά προσθέτοντας λίγο νερό ή ζωμό κρέατος έτσι ώστε να έχει την υφή πηχτής σούπας.

Προσθέτω ίση ποσότητα ξεπαγωμένα κόκκινα βρασμένα φασόλια (άλλος θησαυρός για τον οποίο θα μιλήσω σε προσεχές σημείωμα), ελέγχω για αλάτι και τα βράζω όλα μαζί για 5 λεπτά. Και τα κόκκινα φασόλια (kidney beans) από κονσέρβα είναι πολύ καλά. Στη Ν. Αμερική σερβίρεται με ρύζι αλλά εμάς μας αρέσει και με πατάτες τηγανητές. Στο πλάι σαλάτα φρέσκια και δροσιστική - ψιλοκομμένο αγγούρι, ας πούμε, ή λάχανο τον χειμώνα. Είναι πολύ χορταστικό και πολύ αγαπητό στη νεολαία (Περιττό να σας πω ότι αυτή δεν είναι η αυθεντική μεξικάνικη συνταγή, αλλά δικός μου αυτοσχεδιασμός με κριτήριο την ευκολία και τα έτοιμα υλικά).

Απλός μουσακάς

Ψήνω στον φούρνο ξεπικρισμένες μελιτζάνες σε φέτες ψεκασμένες με ελαιόλαδο (15 - 20 λεπτά από κάθε μεριά). Σ’ ένα λαδωμένο πυρέξ βάζω μια στρώση βασικής σάλτσας ντομάτας, μια στρώση μελιτζάνες (διπλές και τριπλές ανάλογα με την ποσότητα και το μέγεθος του ταψιού) και μια στρώση σάλτσας κιμά. Αν βαριέμαι να κάνω μπεσαμέλ δεν χρησιμοποιώ μίγμα, που δεν μου αρέσει ως γεύση και υφή, αλλά καλύπτω με μια στρώση χοντροτριμμένης γλυκιάς γραβιέρας και ψιλοτριμμένης παρμεζάνας.

Εμάς μας αρέσει πολύ τελειωμένο με μια στρώση πουρέ πατάτας (με λάδι, όχι βούτυρο) και μπόλικο τριμμένο τυρί (Στην περίπτωση αυτή δεν θα φρίξω και να χρησιμοποιήσετε μίγμα, δεν είναι κακό). Ψήνω σε φούρνο 180 βαθμών. Είναι έτοιμο όταν ροδοκοκκινίσει (25-30 λεπτά).

Μπιφτέκια, κεφτέδες και άλλα

Η άλλη κοινή χρήση του κιμά είναι για μίγματα με τα οποία πλάθουμε τα διάφορα «της ώρας». Και μόνο μπιφτέκια να φτιάξετε, αξίζει τον κόπο. Αυτά, μάλιστα, με κρεμμύδι, ρίγανη, λίγο φρυγανιά ή αλεσμένο κρίθινο παξιμάδι, λάδι και αλατοπίπερο, μπορείτε να τα καταψύξετε έτοιμα πλασμένα, τυλιγμένα ένα - ένα σε μεμβράνη.  Για πιο αφράτα και υγιεινά μπορείτε αντί (ή εκτός από) φρυγανιά να βάλετε τριμμένο κολοκύθι ή τριμμένη κολοκύθα.

Με το μίγμα των μπιφτεκιών, με πρόσθετα μπαχαρικά και μυρωδικά, φτιάχνω ρολό σε ταψάκι μακρόστενο του ψωμιού. Από πάνω βάζω δυο φέτες μπέικον για να μη στεγνώσει στον φούρνο. Το τυλίγω όλο μαζί σε αλουμινόχαρτο και μετά σε πλαστική σακούλα. Ξεπαγωμένο το ψήνω σε φούρνο 180 βαθμών για περίπου μία ώρα και 45 λεπτά. Το σερβίρω με αραιωμένη σάλτσα ντομάτα και πατάτες τηγανητές ή πουρέ.

Στο μίγμα για τους κεφτέδες βάζω πάρα πολύ κρεμμύδι αλεσμένο στο μηχάνημα, αρκετό σκόρδο ψιλοκομμένο, αρκετό ψωμί αφράτο μουλιασμένο σε αραιωμένο ξύδι ή ούζο, ψιλοκομμένο μαϊντανό και τεράστιες ποσότητες ψιλοκομμένου δυόσμου. Δεν βάζω αυγό γιατί τους σφίγγει. Το μίγμα αυτό, πριν το βάλω στον καταψύκτη, το αφήνω δυο - τρεις ώρες σκεπασμένο εκτός ψυγείου για να φουσκώσει το ψωμί. Το τυλίγω σε μεμβράνη και μετά αλουμινόχαρτο. Το ξεπαγώνω τελείως για μερικές ώρες πριν την ώρα του φαγητού.

Πλάθω, αλευρώνω ελαφρά και τηγανίζω. Αν περισσέψουν κεφτέδες (πράγμα σπάνιο αλλά δεν ξέρεις ποτέ), τους σιγοβράζω την επομένη δέκα λεπτά σε βασική σάλτσα ντομάτα, αραιωμένη και με πρόσθετα μυρωδικά και σερβίρω με πατάτες, ρύζι ή ζυμαρικά. Όταν έχω χρόνο κάνω και ένα τρίτο μίγμα με ρύζι αντί ψωμί και μπόλικο μαϊντανό, για γεμιστά και γιουβαρλάκια.

Πηγή : bostanistas