Ένας εκ των σπουδαιότερων οδηγών της Ιστορίας του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι, ο Bjorn Waldegaard, απεβίωσε την Παρασκευή 29/08 σε ηλικία 71 ετών. Ο «Walle» παρουσίασε ραγδαία κατάπτωση της υγείας του τις τελευταίες μέρες, μετά την πρόσφατη διάγνωση ότι έπασχε από καρκίνο.

Γεννημένος στα 1943 στη Σόλνα της Σουηδίας, ξεκίνησε την αγωνιστική του καριέρα το '62 και κατέκτησε τα πρωταθλήματα της χώρας του το 1967 και '68. Η πρώτη του παγκοσμίου βεληνεκούς νίκη ήρθε στο Ράλι Μόντε Κάρλο του '69, με μια Porsche 911.

Οι επόμενες δύο δεκαετίες τον βρήκαν πρωταγωνιστή στην παγκόσμια σκηνή, όπου κέρδισε συνολικά 16 ράλι του Παγκοσμίου. Σχεδόν τις μισές, τις επτά από αυτές, τις κέρδισε επί αφρικανικού εδάφους - με τέσσερις νίκες στο Ράλι Σαφάρι της Κένυας και τρεις στο Ράλι της Ακτής Ελεφαντοστού.

Η τελευταία του νίκη σε παγκόσμιο επίπεδο ήρθε το 1990, στο Σαφάρι, με την Toyota Celica GT-Four ST165, και δύο χρόνια αργότερα αποχώρησε οριστικά από την παγκόσμια σκηνή.

Σποραδικά τα τελευταία χρόνια έδινε το παρόν σε αγώνες -κυρίως- κλασσικών rallycars και στις αρχές του φετινού καλοκαιριού οδήγησε στο Φεστιβάλ Ταχύτητας του Γκούντγουντ της Βρετανίας.

Στις 31 Αυγούστου του 1821 αφήνει την τελευταία του πνοή, σε ηλικία μόλις 46 ετών, ο Γάλλος ποιητής, μεταφραστής και κριτικός τέχνης, Charles Baudelaire. Το έργο του ποιητή της θρυλικής συλλογής Τα άνθη του κακού είχε τεράστιο αντίκτυπο στον γαλλικό συμβολισμό. Επιπλέον, ο Baudelaire υπήρξε μεγάλος θαυμαστής του έργου του Edgar Allan Poe στη Γηραιά Ήπειρο, το οποίο και διαδόθηκε σε αυτή τη μεριά του πλανήτη χάρη στις μεταφράσεις του «καταραμένου ποιητή», όπως αποκαλείται. 

Ο Baudelaire για ορισμένους αποτελεί την κριτική και τη σύνθεση του ίδιου του Ρομαντισμού, για άλλους είναι ο θεμελιωτής του συμβολισμού και για άλλους, αμφότερα. Ο Baudelaire θεωρείται επίσης ο πατέρας του πνεύματος της παρακμής με στόχο τον σκανδαλισμό της αστικής τάξης. Όλοι πάντως συμφωνούν στο ότι το έργο του άνοιξε το δρόμο για την σύγχρονη ευρωπαϊκή ποίηση.

Με επιρροές όπως οι Théophile Gautier, Joseph de Maistre (για τον οποίο είπε ότι του έμαθε να σκέφτεται) και τον Edgar Allan Poe, με τη μετάφραση του έργου του οποίου ασχολήθηκε εκτενώς, τον «ποιητή-ζωγράφο» Eugène Delacroix και τον Édouard Manet, ο ποιητής κατόρθωσε να συνυφάνει στο έργο του την ομορφιά και την σατανική κακία, τη βία και την ηδονή, τη φρίκη και την έκσταση, τη μελαγχολία και το σκοτεινό χιούμορ, τη νοσταλγία και την αίσθηση της κατάρας που κατατρέχει το ανθρώπινο είδος.

«Η πρωταρχική απασχόληση του καλλιτέχνη είναι να αποκαταστήσει τον άνθρωπο στην φύση, ώστε να επαναστατήσει εναντίον της. Αυτή η επανάσταση δεν λαμβάνει χώρα ψυχρά, ως κάτι το δεδομένο, σαν να ήταν κάποιος κώδικας ή ρητορική. Λαμβάνει χώρα παρορμητικά και αφελώς, ακριβώς όπως η αμαρτία, όπως το πάθος, όπως η επιθυμία», εξήγησε ο ίδιος για τις πλάνες του ρεαλισμού. Περιγράφοντας τον Ρομαντισμό, είπε:

«Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο». Επιπλέον, ο Baudelaire αρθρώνει την θεμελιώδη αρχή της σύγχρονης αισθητικής: «Το Ωραίο πάντα θα είναι παράξενο. Δεν λέω ότι θα είναι παράξενο εκούσια και ψυχρά, διότι τότε δεν θα ήταν παρά ένα τέρας που ξεπήδησε μέσα από τις ατραπούς της ζωής. Λέω απλώς ότι πάντα θα ενέχει ένα στοιχείο παραδοξότητας, όχι ηθελημένης αλλά υποσυνείδητης. Και σε αυτήν την παραδοξότητα θα έγκειται και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που θα το καθιστά ωραίο».

Το γνωστότερο έργο του σήμερα είναι τα Άνθη του Κακού, μια συλλογή η οποία όταν κυκλοφόρησε, το 1857, προκάλεσε τέτοιες αντιδράσεις που ο Baudelaire καταδικάστηκε για προσβολή της δημοσίας αιδούς, και έξι από τα ποιήματα του απαγορεύτηκαν. Μάλιστα, η εφημερίδα Le Figaro έγραφε λίγο μετά την κυκλοφορία του βιβλίου: «Σε ορισμένα σημεία αμφιβάλλουμε για την πνευματική υγεία του Κου Baudelaire. Όμως ορισμένα άλλα δεν μας επιτρέπουν περαιτέρω αμφιβολίες. Κυριαρχεί, ως επί το πλείστον, η μονότονη και επιτηδευμένη επανάληψη των ίδιων πραγμάτων, των ίδιων σκέψεων. Η αηδία πνίγει την αχρειότητα—για να την καταπολεμήσει σμίγει με το μόλυσμα».

Σήμερα, ο Baudelaire συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων ποιητών της Γαλλίας αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας, με το όνομά του να βρίσκεται μεταξύ των Κλασικών. «Ο Baudelaire είναι ο πρώτος οραματιστής, ο βασιλεύς όλων των ποιητών, ένας θεός» είπε γι’ αυτόν ο νεαρός Rimbaud ενώ χαρακτηρίστηκε «Δάντης μιας παρηκμασμένης εποχής».Στὸν ἀναγνώστη Ἡ ἀνοησία, τ᾿ ἁμάρτημα, ἡ ἀπληστία κι ἡ πλάνη κυριεύουνε τὴ σκέψη μας καὶ φθείρουν τὸ κορμί μας, κι εὐχάριστα τὶς τύψεις μας θρέφουμε στὴν ψυχή μας, καθὼς ποὺ θρέφουν πάνω τους τὶς ψεῖρες οἱ ζητιάνοι.

Στὰ μετανιώματα ἄναντροι κι ἁμαρτωλοὶ ὡς τὴν ἄκρια, ζητᾶμε πληρωμὴ ἀκριβὴ γιὰ κάθε μυστικό μας καὶ ξαναμπαίνουμε εὔκολα στὸ βοῦρκο τὸν παλιό μας, θαρρώντας πὼς ξεπλένεται μὲ τὰ δειλά μας δάκρυα.

Πάνω ἀπ᾿ τὸ προσκεφάλι μας ὁ Σατανᾶς γερμένος πάντα στὰ μάγια τοῦ κακοῦ τὸ νοῦ μας νανουρίζει, τὴ πιὸ ἀτσαλένια θέληση μεμιᾶς τὴν ἐξατμίζει, αὐτὸς ὁ Μέγας χημικός, ὁ Τετραπερασμένος.

Ὁ Διάολος, τὸ νῆμα αὐτὸς κρατᾶ ποὺ μᾶς κουνᾶ! Τὰ πράματα τὰ βρωμερὰ πιότερο τ᾿ ἀγαπᾶμε, κι ὅλο καὶ πρὸς τὴ Κόλαση κάθε στιγμὴ τραβᾶμε, μὲ δίχως φρίκη, ἀνάμεσα στὸ σκότος ποὺ βρωμᾶ.

Σὰν τὸ φτωχὸ ξεφαντωτὴ ποὺ πιπιλᾶ μὲ ζάλη μιᾶς παλιᾶς πόρνης ἀγκαλιὰ πολιομαρτυρισμένη, κλεφτάτα ἁρπάζουμε κι ἐμεῖς καμιὰ ἡδονὴ θλιμμένη, ποὺ τήνε ξεζουμίζουμε σὰ σάπιο πορτοκάλι.

Σὰν ἕνα ἑκατομμύριο σκουλήκια, μυρμηγκώντας, μὲς στὸ μυαλό μας κραιπαλοῦν τοῦ Δαίμονα τὰ πλήθη, κι ὅταν ἀνάσα παίρνουμε, ὁ Θάνατος στὰ στήθη σὰν ἄϋλος ποταμὸς κυλᾶ, σιωπηλὰ θρηνώντας.

Ἂν τὸ φαρμάκι κι ἡ φωτιὰ κι ἡ βιὰ καὶ τὸ μαχαίρι δὲν ἔχουνε τὰ φανταχτὰ κεντίδια ἀκόμα κάνει στὸ πρόστυχο τῆς μοίρας μας ἄθλιο καραβοπάνι, εἶναι ποὺ λείπει ἀπ᾿ τὴ ψυχὴ τὸ θάρρος κι ἀπ᾿ τὸ χέρι.

Μὰ μὲς στὶς σκύλες, τοὺς σκορπιούς, τὰ φίδια, τὰ τσακάλια, τοὺς πάνθηρες, τοὺς πίθηκους, τοὺς γύπες, τὰ θηρία ποὺ γρούζουν, σέρνουνται, ἀλυχτοῦν κι οὐρλιάζουν μὲ μανία μέσ᾿ στῶν παθῶν μας τὸ κλουβί, προβαίνει ἀγάλια, θεριὸ πιὸ βρώμικο, κακό, τὴν ἀσκημιὰ νὰ δείξει!

Κι ἂ δὲ σαλεύει κι οὔτε ἀκούει κανένας τὸ οὐρλιαχτό του, ὅλη γῆς θὰ ρήμαζε, καὶ στὸ χασμουρητό του θὰ ῾θελε νὰ κατάπινε τὸν κόσμο -αὐτὸ ῾ναι ἡ πλήξη!- πού, μ᾿ ἕνα δάκρυ ἀθέλητο στὰ μάτια τῆς κοιτάζεις, καθὼς καπνίζει τὸν οὐκᾶ, κρεμάλες νὰ στυλώνει.

Καὶ ξέρεις, ἀναγνώστη, αὐτὸ τὸ τέρας πῶς δαγκώνει! Ὦ ἀναγνώστη ὑποκριτή, ἀδέρφι ποὺ μοῦ μοιάζεις!

Charles Baudelaire

 

 

 

Πηγή : tvxs

Τα ξημερώματα της 1ης Σεπτεμβρίου του 1939 η ναζιστική Γερμανία εισβάλλει στην Πολωνία. Με μία σαρωτική στρατιωτική επιχείρηση, από ξηρά και αέρα, ο ναζιστικός στρατός αιφνιδιάζει τους Πολωνούς και μέσα σε μια εβδομάδα έχει διαλύσει σχεδόν την άμυνα τους. Στο τέλος του μήνα η Βαρσοβία θα παραδοθεί. Είναι η επίθεση που θα σημάνει την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου…

Στη συνέχεια το 1938 με βίαιο τρόπο διασφαλίζει την ενσωμάτωση της Αυστριακής Δημοκρατίας στη Γερμανία, ενώ η κρίση που ξέσπασε σχεδόν αμέσως μετά με τους Σουδήτες Γερμανούς, οι οποίοι ζούσαν στις παραμεθόριες περιοχές της δυτικής Τσεχοσλοβακίας, έληξε με τη Συμφωνία του Μονάχου και την παραχώρηση τσεχοσλοβακικών εδαφών στη Γερμανία.
 
 «Ο γερμανικός στρατός πρέπει σε τέσσερα χρόνια να είναι κατάλληλος για επιχειρήσεις. Η γερμανική οικονομία πρέπει σε τέσσερα χρόνια να είναι έτοιμη για πόλεμο», έγραφε ο Χίτλερ τον Αύγουστο του 1936 σε μία έκθεση για τους στόχους του τετραετούς Σχεδίου του.
 
Ο Χίτλερ από το 1938 έστρεψε το βλέμμα του στη Πολωνία. Τον Μάρτιο του 1939 η Βρετανία δηλώνει πως θα εγγυηθεί την ανεξαρτησία της Πολωνίας και θα ενισχύσει τη χώρα αν δεχτεί επίθεση.
 
Ωστόσο ο Χίτλερ έχει ήδη αποφασίσει την εισβολή στην Πολωνία απαλλαγμένος και από το φόβο επίθεσης των Σοβιετικών καθώς στις 23 Αυγούστου του 1939 υπογράφεται το Γερμανοσοβιετικό σύμφωνο μη επίθεσης. Μάλιστα το αρχικό του σχέδιο φέρεται να ήταν να επιτεθεί στις 26 Αυγούστου, ωστόσο, μια ημέρα πριν, στις 25 Αυγούστου η Βρετανία ανακοίνωσε πως η εγγύηση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας έχει πλέον επισημοποιηθεί και με σχετική συνθήκη και συμμαχία των δύο χωρών. Το αποτέλεσμα ήταν τελικά ο Χίτλερ να αναβάλει την επίθεσή του για την 1η Σεπτεμβρίου.
 
Η ναζιστική Γερμανία επινόησε μια ιστορία δήθεν παραβίασης συνόρων από πολωνικά στρατεύματα και πυρπόλησης εγκαταστάσεων ώστε να αιτιολογήσει την επίθεσή της στην Πολωνία.
 
Η Βρετανία και η Γαλλία που τα προηγούμενα χρόνια ανέχονταν τις ναζιστικές επεκτατικές κινήσεις, μετριάζοντας τις αντιδράσεις τους και αναζητώντας συμβιβαστικές λύσεις, πλέον αποστέλλουν τελεσίγραφο στη Γερμανία για απόσυρση των δυνάμεων από την πολωνική επικράτεια.  
 
Στις 9 το πρωί της 3ης Σεπτεμβρίου, ο  Neville Henderson, πρεσβευτής της Βρετανίας στη Γερμανία παραδίδει τελεσίγραφο στο οποίο αναφέρεται πως εάν οι εχθροπραξίες δεν σταματήσουν μέχρι τις 11 το πρωί τότε η Βρετανία θα κηρύξει τον πόλεμο στη Γερμανία.
 
Η Γερμανία δεν απάντησε ποτέ στο τελεσίγραφο και στις 11.15 ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Neville Chamberlain μέσω του ραδιοφώνου ανακοινώνει την έναρξη του πολέμου.
 
Ο Paul Schmidt τότε μεταφραστής του υπουργείου Εξωτερικών της Γερμανίας παρουσιάζει τα γεγονότα, όπως τα έζησε ο ίδιος εκείνες τις ώρες. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της   3ης Σεπτεμβρίου του 1939, και ενώ τα γερμανικά στρατεύματα προελαύνουν στην Πολωνία παρά το αίτημα από Γαλλία και Βρετανία για απόσυρση τους, ένα μήνυμα φτάνει στα γραφείο του υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας, Joachim von Ribbentrop. 
 
Το μήνυμα ήταν από τον βρετανό πρέσβη Neville Henderson, ο οποίος ζητούσε άμεσα συνάντηση με τον Ribbentrop, ωστόσο ο υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας αποφασίζει να στείλει τον μεταφραστή του στη συνάντηση και ο ίδιο να μην παρευρεθεί.
 
Η εξιστόρηση του τότε μεταφραστή Paul Schmidtέχει δημοσιευτεί στο eyewitnesstohistory.com: «Ήταν μετά τα μεσάνυχτα όταν η Βρετανική Πρεσβεία τηλεφώνησε για να ενημερώσει πως ο Henderson έχει λάβει εντολή από το Λονδίνο να μας παραδώσει μια ανακοίνωση και πως ο ίδιος ζητάει να συναντηθεί με τον Ribbentrop στο υπουργείο Εξωτερικών. Ήταν σαφές πως αυτή η ανακοίνωση δεν θα μπορούσε να περιέχει κάτι ευχάριστο και ενδεχομένως ίσως να ήταν και ένα τελεσίγραφο. Ο Ribbentrop κατά συνέπεια δεν έδειξε καμία διάθεση να συναντηθεί με τον Henderson και εγώ έτυχε να βρίσκομαι κοντά του».
 
«’Αλήθεια θα μπορούσες να πας εσύ στη θέση μου’ μου είπε και πρόσθεσε: ‘απλά ρώτησε τον Βρετανό πρέσβη πότε επιθυμεί να γίνει η συνάντηση και πες πως στις 9.00 ο υπουργός δεν είναι διαθέσιμος’.  Η Βρετανική πλευρά ενημερώθηκε στις 4 τα ξημερώματα και συμφώνησε η συνάντηση να πραγματοποιηθεί στις 9.00 το πρωί χωρίς τη συμμετοχή του υπουργού εξωτερικών.
 
Την επομένη το πρωί εγώ βρισκόμουν στο γραφείο του Ribbentrop με τον Henderson να προσέρχεται εγκαίρως στις 9. Ήταν πολύ σοβαρός και αρνήθηκε την προτροπή του να κάτσει. Παρέμενε όρθιος στη μέση του δωματίου»
 
«’Λυπάμαι αλλά έχω εντολή να παραδώσω ένα τελεσίγραφο στη Γερμανική κυβέρνηση’ είπε. Και οι δύο μας ήμασταν πλέον όρθιοι. Άρχισε να διαβάζει το τελεσίγραφο. ‘Πάνω από 24 ώρες έχουν περάσει και δεν υπάρχει απάντηση στις προειδοποιήσεις της 1ης Σεπτεμρίου για την παύση των εχθροπραξιών στην Πολωνία, αντίθετα οι επιθέσεις έχουν εντατικοποιηθεί. Σε περίπτωση που η κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητος δεν λάβει ικανοποιητικές διαβεβαιώσεις για την παύση κάθε επιθετικές ενέργειας εναντίον της Πολωνίας και την αποχώρηση των δυνάμεων από τη χώρα αυτή, από τις 11.00 (Βρετανική ώρα) θα κηρύξει τον πόλεμο στη Γερμανία’».
 
Ο Paul Schmidt συνεχίζει: «Όταν ο Henderson τελείωσε την ανάγνωση μου έδωσε το τελεσίγραφο και με χαιρέτισε λέγοντάς μου: ‘ειλικρινά συγγνώμη που έπρεπε να παραδώσω ένα τέτοιο έγγραφο σε εσάς ειδικότερα, που προσπαθούσατε πάντα να βοηθήσετε’».
 
«Και εγώ από την πλευρά μου εξέφρασα τη λύπη μου, προσθέτοντας μερικά εγκάρδια λόγια. Είχα πάντα την καλύτερη άποψη για τον Βρετανό πρέσβη. Στη συνέχεια πήγα στην καγκελαρία, όπου όλοι με περίμεναν με αγωνία. Τα περισσότερα μέλη του υπουργικού συμβουλίου και υψηλόβαθμα στελέχη του κόμματος ήταν συγκεντρωμένα σε μια αίθουσα δίπλα από το γραφείο του Χίτλερ.
 
Μπήκα μέσα στο δωμάτιο και ο Χίτλερ καθόταν στο γραφείο του, ενώ ο  Ribbentrop στεκόταν όρθιος μπροστά στο παράθυρο. Σταμάτησα σε μια απόσταση από το γραφείο του Χίτλερ και άρχισα να διαβάζω το τελεσίγραφο της Βρετανίας. Όταν  τελείωσα υπήρξε απόλυτη σιωπή.
 
Ο Χίτλερ παρέμεινε ακίνητος κοιτάζοντας μπροστά του. Καθόταν απόλυτα σιωπηλός και ακίνητος. Μετά από λίγο χρονικό διάστημα, το οποίο φάνηκε αιώνας, ο Χίτλερ στράφηκε προς τον Ribbentrop, ο οποίος συνέχιζε να στέκεται στο παράθυρο. ‘Τι κάνουμε τώρα;’ ρώτησε ο Χίτλερ με άγριο βλέμμα, σαν να τόνιζε πως ο υπουργός εξωτερικών είχε πέσει έξω στις εκτιμήσεις του για την αντίδραση της Αγγλίας. ‘Υποθέτω ότι οι Γάλλοι θα παραδώσουν ένα παρόμοιο τελεσίγραφο σε μία ώρα’ απάντησε ο Ribbentrop.
 
Εγώ αποχώρησα από το δωμάτιο. Βγαίνοντας στο προθάλαμο τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου και τα υψηλόβαθμα στελέχη μαζεύτηκαν γύρω μου. ‘Οι ‘Αγγλοι μας έχουν δώσει τελεσίγραφο. Σε δύο ώρες θα κηρύξουν τον πόλεμο στη Γερμανία’. Όπως και μέσα στο γραφείο του Χίτλερ έτσι και στον προθάλαμο η είδηση ακολουθήθηκε από σιωπή.
 
Ο Hermann Goering (σ.σ. ένας από τους πιο δημοφιλής πολιτικούς της ναζιστικής Γερμανίας και στενός συνεργάτης του Χίτλερ) μου είπε: ‘Αν χάσουμε αυτόν τον πόλεμο τότε ο Θεός να μας συγχωρέσει’. Ο  Goebbels στάθηκε σε μια γωνία. Σε όλο το δωμάτιο επικρατούσε ανησυχία».

Πηγή : tvxs

Οταν ο Τ.Σ. Ελιοτ εξέδιδε το 1939 την ποιητική του συλλογή Εγχειρίδιο πρακτικής γατικής του γερο-Πόσουμ (Old Possum's Book of Practical Cats), ήταν αδύνατον να φανταστεί πως τα ποιήματα εκείνα θα ενέπνεαν τόσους και τόσους - μουσικούς κατά το πλείστον. Aποκορύφωμα το μιούζικαλ «Cats» του Αντριου Λόιντ Βέμπερ που παρουσιάστηκε το 1981 στο Λονδίνο και έναν χρόνο αργότερα στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης. Υπήρξε το μακροβιότερο του είδους, ώσπου να ξεπεραστεί από «Το φάντασμα της όπερας» του ίδιου συνθέτη.