Μόλις δημοσιεύτηκε το βίντεο στο οποίο φαίνεται ο Ray Rice, αθλητής του αμερικάνικου ποδοσφαίρου, να γρονθοκοπεί βάναυσα την αρραβωνιαστικιά του, και πλέον σύζυγο του, ο πέλεκυς της αθλητικής δικαιοσύνης ήταν βαρύς. Η ομάδα του, Baltimore Raven, διέκοψε το συμβόλαιό του και η διοργανώτρια αρχή, NFL, του επέβαλε ποινή επ' αόριστον αποκλεισμού από το πρωτάθλημα.

Έχει ειπωθεί πολλές φορές ότι η δύναμη της εικόνας είναι ασυναγώνιστη και επιβεβαιώθηκε και σε αυτήν τη περίπτωση. Η εικόνα της λιπόθυμης γυναίκας, να σωριάζεται στο έδαφος σοκάρει. Αρκετούς μήνες νωρίτερα -όταν και είχε δημοσιοποιηθεί το γεγονός, χωρίς τη δημοσιοποίηση του βίντεο- στις αρχές του έτους, ο παίκτης είχε τιμωρηθεί τότε, με μόλις δύο αγωνιστικές ενώ είχε αποφύγει την ποινική καταδίκη καθώς είχε ενταχθεί σε πρόγραμμα εναλλακτικής απονομής δικαιοσύνης.

Από τη φύση τους κάποια αδικήματα, όπως η ενδοοικογενειακή βία, η διαφθορά και η αδήλωτη εργασία, επειδή θύτης και θύμα έχουν μια ιδιάζουσα σχέση, δύσκολα φτάνουν στις αίθουσες των ακροατηρίων, με συνέπεια κανένα νομικό πλαίσιο και κανένας δικαστής να μπορεί να επιβάλει δικαιοσύνη σε αυτές τις κοινωνικές παθογένειες. 

Η ενδοοικογενειακή βία είναι ένα φαινόμενο χωρίς σύνορα και χωρίς ταξικά στεγανά, που η κοινωνία, ακόμα και οι μελετητές του, με δυσκολία αντιλαμβάνονται τις πραγματικές του διαστάσεις. Τα στόματα είναι ερμητικά κλειστά, ενώ η βία παραμένει μέσα στους 4 τοίχους. Και αν αυτό είναι ο κανόνας, η κάμερα ασφαλείας μέσα στο ασανσέρ του ξενοδοχείου όπου έγινε το συμβάν, τον ανέτρεψε.

Ο εξοστρακισμός του αθλητή από το πρωτάθλημα ήταν η μόνη διέξοδος για τη διοργανώτρια αρχή. Προφανώς και οι διοργανωτές είχαν συνείδηση ότι η κοινωνική κατακραυγή για την πράξη του αθλητή θα είχε σοβαρές επιπτώσεις σε όλη τη διοργάνωση, ώστε μόνο ο επ’ αόριστον αποκλεισμός του, θα μπορούσε να αποσοβήσει τι όποιες αρνητικές αντιδράσεις.
Στην Ελλάδα, από το 2006 και μετά, το νομικό πλαίσιο έγινε αρτιότερο, ενώ η Γραμματεία Ισότητας έχει αναλάβει αρκετές πρωτοβουλίες για την ενημέρωση της κοινής γνώμης. Όμως καμία κρατική δράση δεν έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα αν η κοινωνία στέκεται απαθής. Ο Rice τιμωρήθηκε γιατί απαξιώθηκε στα μάτια της κοινωνίας.

Θα ξαναχτυπούσε ο Ray Rice τη γυναίκα του; Η ερώτηση είναι ρητορική.

Πηγή : protagon

Κατά τη Citroen, το βασικό χαρακτηριστικό του φουτουριστικού πρωτοτύπου DS Divine Concept -που δεν φέρει καν το όνομά της, αλλά υπάρχει αυτόνομα ως DS- είναι η «εξατομίκευση υψηλής ραπτικής».

Μέσα στο συμπαγές σπορ τετράθυρο αμάξωμα, η καμπίνα εναλλάσσεται μέσα σε μόλις δεκαπέντε λεπτά σε τρία διαφορετικά βασικά σχέδια, καθένα με δική του ατμόσφαιρα και στιλ. Τα τρία σχέδια ονομάζονται Male, Parisienne Chic και Fatale Punk και, μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν πολυτελή κεντήματα της εταιρείας Lesage και κρύσταλλα της εταιρείας Swarowski.

Τα κρύσταλλα, μάλιστα, επεκτείνονται και στα φωτιστικά σώματα, τα οποία επιπλέον υιοθετούν την τεχνολογία φωτισμού laser που η Citroen εισήγαγε με το ανανεωμένο DS3. Τα κρύσταλλα βρίσκονται στη βάση των φωτιστικών σωμάτων, τα οποία περιλαμβάνουν δύο διόδους laser σε κάθε μονάδα, η οποία έχει 50 τοις εκατό ισχυρότερη φωτεινότητα σε σχέση με τις απλές λυχνίες LED.

Κατά τα άλλα, το πρωτότυπο Divine DS -το οποίο δεν αναμένεται να βγει στην παραγωγή αλλά μονάχα να εισάγει ορισμένα τεχνολογικά στοιχεία στις νέες γενιές των DS- έχει μήκος 4,21 μέτρων, πλάτος 1,98 μ. και ύψος μόλις 1,35 μ. και κινείται από τον turbo βενζίνης κινητήρα 1.6 ΤΗΡ που αποδίδει 270 ίππους και 330 Nm ροπής στις 1.900-5.500 σ.α.λ.

Πενήντα εννέα χρόνια μετά την πρώτη της προβολή, μία από τις κλασσικές δημιουργίες του σπουδαίου Λουίς Μπουνιουέλ, επιστρέφει στις κινηματογραφικές αίθουσες σε επανέκδοση και με νέες ψηφιακές κόπιες. Ο λόγος για το φιλμ «Η Εγκληματική Ζωή του Αρτσιμπάλντο Ντε Λα Κρουζ» (Ensayo de un crimen / The Criminal Life of Archibaldo de la Cruz - 1955). Ένα υπέροχο δείγμα γραφής της Μεξικανικής περιόδου του κορυφαίου Ισπανού σκηνοθέτη, που με το έργο του σημάδεψε για πάντα την πορεία και την εξέλιξη της έβδομης τέχνης.

Ο Αρτσιμπάλντο ντε λα Κρουζ (Ερνέστο Αλόνσο / Ernesto Alonso) είναι ένας εύπορος Μεξικανός, μεγαλοαστικής καταγωγής, που εργάζεται ως αγγειοπλάστης. Στα χρόνια της Μεξικανικής Επανάστασης ήταν ακόμη παιδί, αλλά έζησε με πλούτη και προνόμια. Είδε όμως την γκουβερνάντα του να σκοτώνεται καθώς του έλεγε ένα παραμύθι για το μουσικό κουτί που μόλις του είχε δωρίσει η μητέρα του, γεγονός που τον σημάδεψε για πάντα. 

Η συγκυρία αυτή, δηλαδή ο θάνατος της γκουβερνάντας και η ιστορία του μουσικού κουτιού, έκανε τον Αρτσιμπάλντο να πιστέψει ότι αυτός σκότωσε τη γυναίκα χρησιμοποιώντας το παιχνίδι. Από εκείνο το σημείο, ξεκινά και η επιθυμία του να σκοτώνει νεαρές γυναίκες...

Ως ενήλικας, ο Αρτσιμπάλντο αφηγείται την ιστορία αυτή σε μία μοναχή που τον φροντίζει. Την ίδια στιγμή απειλεί να την σκοτώσει μ' ένα ξυράφι. Η τρομοκρατημένη γυναίκα προσπαθώντας να ξεφύγει, βρίσκει τραγικό θάνατο. Στη διάρκεια των ερευνών για το απρόσμενο αυτό συμβάν, ο Αρτσιμπάλντο αποφασίζει να ομολογήσει στον ανακριτή ότι αυτός είναι ο δολοφόνος, κι ότι ακόμη είναι ένας κατά συρροή δολοφόνος, αφηγούμενος όλους τους... φόνους που έχει διαπράξει.

Από το σημείο αυτό, παρακολουθούμε μέσα από επιλεγμένα φλας μπακ την «εγκληματική» ζωή του μοναχικού Αρτσιμπάλντο ντε λα Κρουζ. Ο ίδιος εξιστορεί στον ανακριτή τους φόνους του: εκείνον της γοητευτικής πλην ατίθασης Πατρίσια Τεράζας, η οποία - κατά τη γνώμη της αστυνομίας - αυτοκτόνησε από μια ερωτική απογοήτευση. Εκείνον της Λαβίνια, μιας ξεναγού και μοντέλου ταυτόχρονα η οποία όμως δεν αποδέχεται το φλερτ του Αρτσιμπάλντο γιατί σύντομα παντρεύεται κάποιον άλλον. Αυτός όμως πιστεύει ότι τη σκότωσε. Όπως επίσης ομολογεί και τον φόνο της γυναίκας του Καρλότα Θερβάντες, η οποία εντέλει δολοφονήθηκε από τον παράνομο εραστή της κι όχι από τον ίδιο.

Στο τέλος της διήγησης, όταν ανακριτής αποφαίνεται ότι ο Αρτσιμπάλντο δεν έχει διαπράξει κανένα έγκλημα κι ότι όλα είναι αποκυήματα της φαντασίας του, ο πλούσιος αγγειοπλάστης το παίρνει πλέον απόφαση και ξεφορτώνεται το μουσικό κουτί που τον έχει «στοιχειώσει». Για να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα, ο Μπουνιουέλ δημιουργεί ένα από τα λίγα "happy end" που θα παρακολουθήσουμε σε ταινίες του, αφού δείχνει τον Αρτσιμπάλντο ντε λα Κρουζ να βρίσκει επιτέλους την ευτυχία στην αγκαλιά μιας γυναίκας...

Η ταινία «Η Εγκληματική Ζωή του Αρτσιμπάλντο Ντε Λα Κρουζ» (Ensayo de un crimen / The Criminal Life of Archibaldo de la Cruz - 1955), είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Μεξικανού συγγραφέα Ρομπέρτο Ουσίλι, "Ensayo de un crimen". Πρόκειται για μία ιδιότυπη μαύρη κωμωδία για τα φιλόδοξα εγκληματικά σχέδια ενός κατά φαντασία serial killerαλλά και μία έμμεση κριτική στην αστική τάξη, μέσα από το κυνήγι των επιφανών απολαύσεων.

Ο Λουίς Μπουνιουέλ δούλεψε αρχικά μαζί με τον συγγραφέα του βιβλίου Ρομπέρτο Ουσίλι το σενάριο, όμως μετά από δυο εβδομάδες εργασίας, η συνεργασία διακόπηκε γιατί, αφενός ο Ουσίλι δεν ήθελε να γίνουν τόσο ουσιαστικές αλλαγές στην ιστορία του, αφετέρου ο Μπουνιουέλ δεν έβρισκε ενδιαφέροντα ορισμένα στοιχεία της ιστορίας για τα οποία ο Μεξικανός συγγραφέας επέμενε. Αξίζει επίσης να σημειώσουμε ότι η ταινία έχει αποτελέσει αντικείμενο μελέτης πολλών πανεπιστημιακών.

Ο ίδιος ο Λουίς Μπουνιουέλ γράφει σχετικά με την ταινία αυτή δυο περιστατικά, στην αυτοβιογραφία του που εκδόθηκε και κυκλοφόρησε το 1983 με τίτλο Mon dernier soupir: Στο ένα αναφέρεται στην ορχήστρα που συνέθεσε και έπαιξε τη μουσική της ταινίας. Όταν κάποια στιγμή τα μέλη της κουράστηκαν και ίδρωσαν λόγω της ζέστης, έκατσαν να ξεκουραστούν και χαλάρωσαν. Τότε ο Μπουνιουέλ διαπίστωσε ότι τρία από τα μέλη της μπάντας κουβαλούσαν μαζί τους... όπλα. Στο άλλο περιστατικό αναφέρεται στη μια εκ των πρωταγωνιστριών της ταινίας, τη Μιροσλάβα Στερν (η ξεναγός-μοντέλο), η οποία μετά το τέλος των γυρισμάτων αυτοκτόνησε με παρόμοιο τρόπο με εκείνον που βλέπουμε τον πρωταγωνιστή να φαντάζεται ότι την σκοτώνει!

Ο Λουίς Μπουνιουέλ, γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1900, στην Ισπανία. Πατέρας του σουρεαλιστικού κινηματογράφου κι ένας εκ των κορυφαίων σκηνοθετών όλων των εποχών, ο Μπουνιουέλ δε δίστασε μέσα από τα έργα του - που αποτελούν μοναδικές στιγμές στην Ιστορία της 7ης Τέχνης - να ασκήσει δριμεία κριτική στην καθεστηκυία τάξη και στους αντιπροσώπους της. Στο στόχαστρό του καλλιτέχνη βρέθηκαν συχνά πυκνά, το Κράτος, η Εκκλησία αλλά και οι Αστοί (Μπουρζουαζία) της εποχής...

Στα τέλη του ΄70, ο Buñuel αποσύρθηκε από τη σκηνοθεσία μέχρι και το τέλος της ζωής του και μαζί με τον Carrière, έγραψε την αυτοβιογραφία του, "Mon Dernier Soupir" ((My Last Sigh) - 1982). Έναν χρόνο μετά, στις 29 Ιουλίου του 1983, ο μεγάλος αιρετικός του κινηματογράφου έφυγε, αφήνοντας πίσω του μία μοναδική πολιτιστική κληρονομιά.

«Ο Μπουνιουέλ είναι ένας εύθυμος πεσιμιστής. Δεν παραδίνεται στην απελπισία αλλά είναι σκεπτικιστής... Σαν τους συγγραφείς του 18ου αιώνα, ο Μπουνιουέλ μας διδάσκει πώς να αμφισβητούμε...» Φρανσουά Τρυφώ

Η ταινία «Η Εγκληματική Ζωή του Αρτσιμπάλντο Ντε Λα Κρουζ» (Ensayo de un crimen / The Criminal Life of Archibaldo de la Cruz) του Λουίς Μπουνιουέλ πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της στις 19 Μαΐου του 1955 στο Μεξικό, σε διανομή της εταιρείας Alianza Cinematografica. Πενήντα εννέα χρόνια μετά την πρώτη της προβολή το φιλμ επιστρέφει στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες σε επανέκδοση και με νέες ψηφιακές κόπιες, σε διανομή της Amafilms.

Διαβάστε επίσης:

Ο πατέρας του σουρεαλιστικού κινηματογράφου Λουίς Μπουνιουέλ

 

 

 

 

 

 

 

Πηγή : tvxs

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, 19 τρομοκράτες, που συνδέονταν με την οργάνωση Αλ Κάιντα, κατέλαβαν τέσσερα αεροπλάνα, με σκοπό να πραγματοποιήσουν επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον στόχων στις ΗΠΑ. Δύο από τα αεροπλάνα στα οποία εκδηλώθηκε αεροπειρατεία προσέκρουσαν στους Δίδυμους Πύργους του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη, το τρίτο στοΠεντάγωνο, ενώ το τέταρτο συνετρίβη τελικά σε ανοικτό χώρο στην Πενσυλβάνια. Η 11^ηΣεπτεμβρίου αποκλήθηκε ως «η ημέρα που άλλαξε τον κόσμο», καθώς πέρα από τους χιλιάδες θανάτους και καταστροφές που προκάλεσαν οι επιθέσεις αυτές στην καρδιά των ΗΠΑ, αποτέλεσαν τη «νομιμοποιητική βάση» για τις αμερικανικές εισβολές σε Αφγανιστάν και Ιράκ με πρόσχημα την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. 

Ήταν νωρίς το πρωί της Τρίτης της 11^ης Σεπτεμβρίου 2001 όταν ένα Boeing 767 της εταιρείας American Airlines προσέκρουσε στο βόρειο πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου της Νέας Υόρκης, προκαλώντας άμεσα το θάνατο εκατοντάδων ανθρώπων και των εγκλωβισμό πολλών ακόμη στον ουρανοξύστη των 110 ορόφων. Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθούσε ζωντανά από τους τηλεοπτικούς δέκτες την εκκένωση του κτιρίου, καθώς και του δίδυμού του, θεωρώντας πως επρόκειτο για ένα τραγικό δυστύχημα. Ωστόσο, 18 μόλις λεπτά πριν από την πρώτη επίθεση ένα δεύτερο Boeing 767 εμφανίστηκε στον ουρανό της Νέας Υόρκης και σύντομα κατέληξε στον δεύτερο Δίδυμο Πύργο. Η πρόσκρουση προκάλεσε τεράστια έκρηξη και συντρίμμια από τα κτίρια κατέκλυσαν τους γύρω δρόμους. Ήταν πλέον γεγονός: οι ΗΠΑ δέχονταν επίθεση.

 
Εκατομμύρια άνθρωποι παρακολουθούσαν παγωμένοι τις εξελίξεις στη Νέα Υόρκη, όταν έφτασε η είδηση ότι ένα τρίτο αεροσκάφος συνετρίβη στη δυτική πλευρά του Πενταγώνου, προκαλώντας κατάρρευση τμήματος του τεράστιου τσιμεντένιου κτιρίου. Όπως έγινε γνωστό από τις αμερικανικές αρχές, 125 στρατιωτικοί και πολίτες σκοτώθηκαν από την επίθεση στο Πεντάγωνο, μαζί με τους 64 επιβαίνοντες στο αεροσκάφος.

 
Πίσω στη Νέα Υόρκη, επιβεβαιώνονταν οι χειρότεροι φόβοι. Ο νότιος πύργος κατέρρευσε και ένα τεράστιο σύννεφο σκόνης και καπνού κάλυψε την αμερικανική μεγαλούπολη. Λίγη ώρα αργότερα, ακολούθησε και ο άλλος πύργος κατέρρευσε, παρασέρνοντας στο θάνατο σχεδόν 3.000 ανθρώπους, μεταξύ αυτών και αστυνομικοί κα πυροσβέστες που βοηθούσαν στις επιχειρήσεις διάσωσης των εγκλωβισμένων.

 
Στο μεταξύ, το τέταρτο αεροπλάνο στο οποίο είχε εκδηλωθεί αεροπειρατεία συνετρίβη σε ανοικτή περιοχή στη νοτιοδυτική Πενσυλβάνια. Όπως ανακοινώθηκε αργότερα, η πτήση αυτή κατευθυνόταν προς την Ουάσινγκτον με πιθανό στόχο το Καπιτώλιο ή το Λευκό Οίκο, ενώ η αποτυχία των αεροπειρατών να φθάσει το αεροπλάνο στο στόχο του θεωρείται πως οφείλεται στους επιβάτες της πτήσης που προσπάθησαν να ανακτήσουν τον έλεγχο του αεροσκάφους.

 
Το βράδυ της ίδιας ημέρας, σε διάγγελμά του προς τον αμερικανικό λαό, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους διαμήνυσε πως «οι τρομοκρατικές επιθέσεις μπορεί να πλήξουν τα θεμέλια των μεγαλύτερων κτιρίων μας, αλλά δεν μπορούν να αγγίξουν τα θεμέλια των ΗΠΑ», ενώ προαναγγέλλοντας την αμερικανική απάντηση, τόνισε ότι«δεν θα γίνει διάκριση μεταξύ των τρομοκρατών που πραγματοποίησαν τις επιθέσεις και εκείνων που τους βοήθησαν».
 
Η υπό την ηγεσία των ΗΠΑ επιχείρηση «Enduring Freedom», με στόχο τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και ειδικά των Οσάμα Μπιν Λάντεν, ξεκίνησε μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα μετά τις επιθέσεις σε Νέα Υόρκη και Ουάσινγκτον, στις 7 Οκτωβρίου. Σε διάστημα μόλις δύο μηνών, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους είχαν ανατρέψει το καθεστώς των Ταλιμπάν. Ο πόλεμος όμως συνεχίστηκε, με αποτέλεσμα να καταστεί ο πιο μακροχρόνιος στον οποίο έχουν εμπλακεί οι ΗΠΑ από την εποχή του Βιετνάμ.

 
Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν, που θεωρείται ως ο εγκέφαλος των επιθέσεων της 11^ης Σεπτεμβρίου, εντοπίστηκε και δολοφονήθηκε τελικά στις 2 Μαΐου 2011 από τις αμερικανικές δυνάμεις σε κρυψώνα του στο Πακιστάν. Τον Ιούνιο του 2011, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ανακοίνωσε την έναρξη της επιχείρησης αποχώρησης των αμερικανών στρατιωτών από το Αφγανιστάν, η οποία έχει προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί πλήρως το 2014.

Διαβάστε επίσης: Ο Κόσμος και οι ΗΠΑ πριν και μετά την 11η Σεπτεμβρίου, του Π. Ήφαιστου

 

 

 

 

 

 

 

 

Πηγή : tvxs