Στο σπίτι της μητέρας μου περάσαμε με φαγητά, γλυκά και λιγοστή οικογενειακή παρέα.
Όλα σε μετρημένες δόσεις. Ήρεμα. Τα φαγοπότια είχαν για τελείωμα σοκολατένιες απολαύσεις, μιας και είναι η αδυναμία μου. Για να πω την αλήθεια είμαι περισσότερο της μαγειρικής και όχι της ζαχαροπλαστικής. Στο σπίτι όμως και στην κουζίνα άλλης νοικοκυράς δεν γίνεται να λειτουργήσω, ακόμα και αν αυτή είναι η μάνα μου. Αναλαμβάνω λοιπόν το ρόλο του γλυκατζή.
Θα μου πείτε «και τα λεμόνια»;

Τα λεμόνια έκαναν αισθητή την παρουσία τους για μέρες, με τρόπο θορυβώδη. Στην μπροστινή αυλή υπάρχουν δύο λεμονιές, τεραστίων πλέον διαστάσεων, μιας και λυπούνται να τις κλαδέψουν, κατάφορτες με ογκώδεις καρπούς. Μιλάμε για 400 με 600 γραμμάρια το λεμόνι - στο φόρτε τους!
Μόλις πέφτει ένα, πετάγεται η γειτονιά. Οι πελάτες του απέναντι καφενείου το έμαθαν πια, δεν τρομάζουν.
Ο βαρύγδουπος ήχος έρχεται από τα λεμόνια που πέφτουν απ' το δέντρο στο στέγαστρο της πόρτας, πάνω σε καμιά γλάστρα ή απλά στο χώμα.

Κάτι έπρεπε να κάνουμε με τα λεμόνια που μαζεύονταν στο πεζούλι, μοιράζονταν στους περαστικούς ή δίνονταν για σιρόπι και για παγάκια στη γειτόνισσα. Έχω κάνει πολλά πράγματα με αυτά τα λεμόνια αλλά ποτέ μαρμελάδα. Η ιδέα μου κόλλησε αναπολώντας ένα ταξίδι στην Ινδία πριν πέντε χρόνια, όπου είχα δοκιμάσει μια από τις ωραιότερες μαρμελάδες λεμόνι. Άλλωστε λέγεται πως από τις κοιλάδες της Ινδίας κρατά η καταγωγή της λεμονιάς, του κίτρου, της πορτοκαλιάς. Διαλέγεις χρώμα, άγγιγμα, σχήμα, υφή, άρωμα, σπιρτάδα και πίκρα σαν συντροφιά για τη δύσκολη εποχή των μουσώνων.

Όλα αυτά λοιπόν μπορούν να μπουν σε ένα βαζάκι. Τα λεμόνια μου είναι μεγάλα, χοντρόφλουδα, ζουμερά, χωρίς σχεδόν καθόλου κουκούτσια.
Να φανταστείτε πως 6 λεμόνια ζύγιζαν 2 κιλά. Για τη μαρμελάδα χρειάζονται επίσης 1500 με 1800 γραμμάρια ζάχαρη - ανάλογα με τα γούστα, εγώ είμαι του ξινού -, λίγη πιπερόριζα και κόλιαντρο φρεσκοτριμμένο, αν σας βρίσκεται.

Ξύνουμε καλά τα λεμόνια με ένα μικρό τρίφτη που είναι πιο εύχρηστος. Προσέχουμε κόβοντας τη βάση του κοτσανιού να μη φτάσουμε στο ζουμερό μέρος του φρούτου, μη το πληγώσουμε από πουθενά. Ξεπλένουμε καλά και τρίβουμε.

Τα βράζουμε σε μια κατσαρόλα με μπόλικο νερό για 20 λεπτά μέχρι με το πιρούνι να δούμε ότι έχουν μαλακώσει αρκετά. Ξεπλένουμε και αφήνουμε να κρυώσουν καλά. Τα ανοίγουμε και αφαιρούμε τα κουκούτσια, αν υπάρχουν, προσεκτικά. Αρχίζουμε να τα ψιλοκόβουμε ανάλογα με το γούστο μας. Σε αυτό το σημείο μπαίνει η εργασιοθεραπεία με λυτρωτικό χαρακτήρα - δυο κιλά λεμόνια είναι ό,τι πρέπει για μέτρια περιστατικά. Εγώ τα κάνω μικρά, ίσια μπαστουνάκια. Αν έχουν σκληρά άσπρα κομμάτια στο εσωτερικό, τα αφαιρούμε. Προσοχή μη χάσετε τον πολύτιμο χυμό.

Βάζουμε τα κομματάκια σε μεγάλη κατσαρόλα και απλώνουμε τη ζάχαρη από πάνω. Βράζουμε σε μέτρια φωτιά για περίπου ένα μισάωρο, ανακατεύοντας απαλά, να μη «πιάσει» η ζάχαρη στις άκρες. Όταν αρχίσει να γυαλίζει και έχει δέσει, μπορούμε να κάνουμε τη δοκιμή με το πιατάκι για να είμαστε σίγουροι για το πόσο δεμένη την θέλουμε. Αν πάλι μας φαίνεται ότι έχει μεγάλα κομμάτια, περνάμε μια μικρή ποσότητα από το μούλτι για πιο δεμένο αποτέλεσμα.

Δοκιμάστε την με στραγγιστό πλήρες γιαούρτι και πείτε πως κάνετε αποτοξίνωση και ότι άλλο σας βαραίνει.

Πόσο μ’ αρέσουν τα "μικρά τίποτα". Αυτά τα αδιόρατα κολπάκια, τα πανεύκολα, που πάραυτα αλλάζουν το κλίμα. Στο τραπέζι, στο φαγητό, ένα τσακ, μια αλλαγή τόση δα, μια εξαίρεση στον κανόνα μεταμορφώνει ένα πασίγνωστο, κοινό μαγείρεμα. Η έκπληξη, η μη αναμενόμενη επανάληψη. Να πώς θα μεταμορφώσω απόψε το “κοτόπουλο-στον φούρνο-με-πατάτες” για να μην ακούσω από τους ομοτράπεζούς μου, το αποθαρρυντικό “πάααααλι;”. Το αποτόλμησα τις προάλλες και μόνο χαρά μας επιφύλαξε.

Κοτόπουλο ψητό, καραμελωμένο και σκορδάτο

Στεγνώνω το κοτόπουλο πολύ καλά – του λόγου μου προτιμώ ολόκληρο γιατί μου φαίνεται πιο εδιαφέρουσα η ποικιλία στα κομμάτια του και το σερβίρισμα – παρουσίαση που δίνει την εντύπωση (ψευαίσθηση) γιορτινού τραπεζιού.

Ανάβω τον φούρνο στο 200 να ζεσταίνεται όσο ετοιμάζω την επικάλυψη του πουλερικού.
Σε μικρό κατσαρολάκι ζεσταίνω σε μέτρια φωτιά το λάδι και ρίχνω το σκόρδο, ψιλοκομμένο. Μόλις αρχίσει να μαραίνεται προσθέτω τη ζάχαρη, αλάτι και πιπέρι και ανακατεύω μέχρι να αρχίσει να λιώνει. Μη φανταστείτε ότι θα προκύψει ρέουσα καραμέλα, αλλά αντιθέτως μια κοκκωτή πάστα. Μ’ αυτήν αλείφω το κοτόπουλο. Μέσα στο άνοιγμα της κοιλιάς του βάζω ένα λεμονάκι τρυπημένο πολλές φορές.

Φουρνίζω για δύο ώρες (ελέγχετε μετά τη 1.30 ώρα και προφανώς, αν επιλέγετε μερίδες, μειώνεται ο απαραίτητος χρόνος).

Τώρα, όσοι μπορούν να αντισταθούν στις πατάτες, καταφεύγουν σε μια γιγάντια, πράσινη, ξινούτσικη σαλάτα. Αν επιθυμείτε να υποκύψετε στην κατευναστική του στρες γοητεία του άμυλου, ψήστε μαζί με το κοτόπουλο, πατάτες, καλά λεμονισμένες. Θα γίνουν λουκούμι. (Πιθανότατα να χρειαστεί, κατά τη διάρκεια του φουρνίσματος, να προσθέσετε λίγο νεράκι στο φαγητό).

Στα εφτά κεφάλαια του βιβλίου και στις 250 του σελίδες,ο αναγνώστης γίνεται κοινωνός του κλίματος της εποχής σε πολιτικό,πολιτισμικό και ηθογραφικό επίπεδο.

Η ιστορία ξεκινά από το 1973με το κεφάλαιο «Το τέλος της Δικτατορίας» και την Ειρήνη να είναι 13 ετών.Περιγραφές από το προαύλιο του σχολείου ,τις φιλίες ,τα αναγνώσματα,το ντύσιμο της εποχής ,την επιστράτευση ,συνεχίζει στην «πρώτη χρονιά της Μεταπολίτευσης»,1974-75,την ενωμένη αριστερά,τις προκηρύξεις το δίλημμα «Καραμανλής ή τανκς»,περνά στο «Μαθητικό κίνημα»(1975-76) ,τη «Χρονιά των αποφθεγμάτων»(1976-77)και το «Προεκλογικό καλοκαίρι»,συνεχίζει με τη «Χρονιά της ήττας»,(1977-78) και φτάνει ως το 1979 με το κεφάλαιο «Απόπειρα συγκρότησης».

Με νοσταλγία και αγάπη , η Αγγέλα Καστρινάκη μιλά για την εποχή που«νομίζαμε ότι θα αλλάζαμε τα πάντα»,ελπίζει ότι τα νεότερα παιδιά θα εισπράξουν από την ανάγνωση του βιβλίου την αξία της συλλογικότητας και την πεποίθηση ότι η αλλαγή στη ζωή μας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από εμάς τους ίδιους,ενώ αναγνωρίζει ότι η γενιά εκείνη δικαιώθηκε μόνο στο ότι επιβεβαιώθηκαν οι χειρότερες προβλέψεις που έφεραν τη χώρα στην σημερινή της κατάσταση.

Με την πεποίθηση ότι οι νέοι της εποχής εκείνης μπορούσαν να ασχοληθούν,χάρη στην πληθωρική παρουσία της πολιτικής,με κάτι πέρα από τον εαυτό τους,διαποτισμένοι από τις ιδέες της ελεύθερης σκέψης ,της δημιουργικής αμφιβολίας και του ορθού λόγου αλλά και με μαρτυρίες νέων της εποχής που έζησαν σε διαφορετικό κοινωνικό πλαίσιο από την ηρωίδα,δίνει το προσωπικό της στίγμα,αλλά και μια αντικειμενική και αντιπροσωπευτική ματιά για την περίοδο της Μεταπολίτευσης.

Ένα εξαιρετικά καλογραμμένο βιβλίο,που αφήνει αίσθημα όχι μόνο προβληματισμού,αλλά κυρίως αισιοδοξίας ότι έχουμε το χρόνο να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα,αρκεί να αλλάξουμε πορεία,καταρχήν εντός μας....

Γράφει η Σώτη Τριανταφύλλου

Οι δυτικές χώρες πληρώνουν την πολιτική τους –και την απουσία πολιτικής– έναντι των εθνοτικών, φυλετικών και θρησκευτικών διαφορών που ανέχτηκαν και τροφοδότησαν στο έδαφός τους. Η εθελοτυφλία, η καλοπροαίρετη, ενοχική ή φοβική άρνηση να παραδεχτούν ότι δεν μοιράζονται τις ίδιες αξίες με όλον τον κόσμο τις φέρνει τώρα μπροστά σε μια πολύ συγκεκριμένη απειλή: το Ισλάμ δεν είναι απλώς μια διαφορετική θρησκεία με ελαφρώς αλλόκοτες ενδυματολογικές και διατροφικές συνήθειες· είναι μια επιθετική πολιτική και μια πολεμική μηχανή.

Πριν από λίγες μέρες είδα στο Channel 4 ένα ντοκιμαντέρ για την πολυγαμία των μουσουλμάνων στη Βρετανία – στην ουσία για το πώς οι μουσουλμάνοι επιβάλλουν τους δικούς τους νόμους στη χώρα που τους φιλοξενεί. Το εντυπωσιακό στοιχείο σ’ αυτό το ντοκιμαντέρ δεν ήταν ότι στη Βρετανία υπάρχουν 20.000 πολυγαμικές ενώσεις, αλλά ότι πολλές από αυτές –οι μισές σχεδόν– περιλαμβάνουν προσηλυτισμένες γυναίκες, μετανάστριες τρίτης και τέταρτης γενιάς ή Βρετανίδες που επέλεξαν να γίνουν μουσουλμάνες.

Αλλά η πραγματικότητα δεν φαίνεται αποτέλεσμα επιλογής όπως την αντιλαμβανόμαστε στη Δύση: πρόκειται για ένα είδος συμβολαίου σύμφωνα με το οποίο ο άνδρας παρέχει τα απαραίτητα υλικά μέσα σε όλες τις συζύγους και τα παιδιά του, ενώ, συγχρόνως, τις αντιμετωπίζει με «δικαιοσύνη». Τι σημαίνει άραγε δικαιοσύνη σ’ αυτή την περίπτωση; Ένας μουσουλμάνος από το Σέφιλντ, ονόματι Μοχάμεντ ελ Γκανέι, λέει: «Έχω τρεις γυναίκες και έντεκα παιδιά: είμαστε οικογένεια», αλλά παραλείπει να αναφέρει ότι είναι χρονίως άνεργος κι ότι η πολυμελής οικογένειά του ζει από τα κρατικά επιδόματα.

Στη συνέχεια, ο Χασάν Φίλιπς λέει, με βρετανική προφορά: «Φέρομαι καλά στις γυναίκες μου για να με ανταμείψει ο Αλλάχ». Και ισχυρίζεται ότι οι τέσσερις γυναίκες του είναι φίλες όπως η Κάρι, η Σάρλοτ, η Σαμάνθα και η Μιράντα στο “Sex and the City”. (Κάτι τέτοιο έχω ακούσει κι από Αμερικανούς μορμόνους που είναι τρελοί για δέσιμο αλλά που, προς το παρόν, δεν έχουν κηρύξει πόλεμο εναντίον των αλλοθρήσκων.) Ο Ομάρ, ένας φυσικός, στην ερώτηση γιατί έχει δύο συζύγους απαντά: «Διότι επιτρέπεται», ενώ η δεύτερη σύζυγός του επαυξάνει: «Θέλουμε να αναβιώσουμε κάτι που πεθαίνει». Βρίσκω αχτύπητα αμφότερα τα επιχειρήματα.

Οι φανατικοί μουσουλμάνοι παραβιάζουν τον βρετανικό νόμο όχι μόνο εφαρμόζοντας την πολυγαμία αλλά και αφαιρώντας από τις γυναίκες τη νομική προστασία σε περίπτωση εγκατάλειψης ή διαζυγίου. Και μολονότι η πολυγαμία τιμωρείται (θεωρητικά μέχρι επτά χρόνια κράτηση) τα πρόσωπα στο ντοκιμαντέρ μιλούσαν ελεύθερα χρησιμοποιώντας τα αληθινά τους ονόματα. Όσο για το βρετανικό κοινό φαίνεται, ως συνήθως, αμήχανο: ένα μέρος του αποτροπιάζεται (όπως εγώ), ένα άλλο βλέπει το όλο ζήτημα σαν μια γελοία υπόθεση – στον “Guardian” ο Τιμ Ντάουλινγκ σχολιάζει το πώς πολλαπλασιάζονται τα μοντέλα μπούρκας τα οποία θα μπορούμε στο εξής να βρούμε σε οποιοδήποτε πολυκατάστημα. «Μερικοί άνθρωποι καλύπτουν τα αυτοκίνητά τους» λέει ο Χασάν. «Εγώ καλύπτω τα πρόσωπα των γυναικών μου».

Σύγχυση επικρατεί και στο εσωτερικό της μουσουλμανικής κοινότητας: μια μορφή ψυχικού διχασμού – πώς να συνδυάσει κανείς την πίστη στο Κοράνι με τα εγκλήματα, τις εκδηλώσεις σκοταδισμού και φαιδρότητας; Είναι αυτονόητο ότι υπάρχει πλήθος εκκοσμικευμένων μουσουλμάνων που δεν σχετίζονται με τις παραδοσιακές πρακτικές, αλλά δεν παίζουν σοβαρό ρόλο στην παγκόσμια στρατηγική· είναι απλώς ουδέτεροι. Το πρόβλημά μας σήμερα είναι ότι έχουμε περικυκλωθεί από φονταμενταλιστές οι οποίοι στρατολογούν με ξέφρενο τρόπο στο εσωτερικό της Ευρώπης. Ολόκληρη η μεταναστευτική πολιτική ήταν λανθασμένη, όπως λανθασμένη ήταν η παγκόσμια πολιτική· οι ΗΠΑ ενθάρρυναν τους Ταλιμπάν και επέδειξαν ασυγχώρητη προχειρότητα στη σύναψη συμμαχιών. Ωστόσο, τώρα είναι κάπως αργά – η ειρήνη και η συμφιλίωση δεν θα επιτευχθούν ούτε αν το Ισραήλ αλλάξει στάση, όπως οφείλει, και αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος. Βρισκόμαστε ήδη σε μια επικίνδυνη αντιπαράθεση πολιτισμών που, αυτή τη φορά, μπορεί να εξελιχθεί σε θερμό, όχι σε ψυχρό, πόλεμο.

Σε αυτόν τον δεύτερο τόμο, που ακολουθεί τη «Φοβερή τροπή των πραγμάτων» (2012), η Σώτη Τριανταφύλλου, πάντα καίρια, διορατική και διεισδυτική, ανατέμνει την ελληνική κοινωνία και την πολιτική αναλύοντας τα αίτια της κρίσης. Τι μας συνέβη; Τι θα μπορούσε να μας συμβεί; Τι πρέπει να κάνουμε; Εδώ λοιπόν υπάρχουν σκέψεις, επισημάνσεις και προτάσεις· κυρίως υπάρχουν όσα δεν ειπώθηκαν για πολύ-πολύ καιρό κι όσα αποτελούν ακόμα ταμπού των ιδεολογιών.

Πηγή:athensvoice