Θα σας άρεσε να μπορούσατε να οργανώνετε συναυλίες όπως εσείς τις θέλετε; Θα θέλατε να μιλάτε με τον αγαπημένο σας καλλιτέχνη για το πότε θα περάσει από την πόλη σας; Να φέρετε τους AC/DC ή τους U2 στις κάτω Κουκουβάουνες; Δεν είναι και τόσο δύσκολο, αρκεί να σας περισσεύει το πάθος και η αγάπη σας για τον αγαπημένο σας καλλιτέχνη. Όχι, δεν τρελάθηκα. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο έπεσα πάνω στην καμπάνια του Gigalize για τους Coldplay. Τι είναι το Gigalize; Όχι, δεν έχει να κάνει με χορταράκια. Είναι η πρώτη ελληνική πλατφόρμα διαδικτύου, όπου εσείς μπορείτε να οργανώσετε τη δική σας συναυλία (Gig) μέσω καμπάνιας, χωρίς να χρειάζεται να έχετε την παραμικρή γνώση οργάνωσης συναυλιών. Τα παιδιά που κρύβονται πίσω από αυτό το ευφάνταστο εγχείρημα είναι οι Παναγιώτης Χρονόπουλος (Πληροφορική & Τηλεπικοινωνιών - ΙΤ manager), Γιώργος Κόλλιας (Αγγλική Φιλολογία, MBA Bocconi/Milano – Bussiness) και Σεραφείμ Παπαγεωργίου (Στατιστική & Ασφαλιστική Επιστήμη - Community Manager). Μαζί τους μας μίλησε και η Γιώτα Γιάννου-υπεύθυνη της καμπάνιας για τους Coldplay. Δείτε τι μας είπαν.

Πώς ξεκίνησε το Gigalize?

Team Gigalize: Γυρνώντας από μια μεγάλη συναυλία αναρωτηθήκαμε πώς γίνεται ο κόσμος να διψάει για συναυλίες και να μην τις έχει. Αποφασίσαμε πως αυτό πρέπει και μπορεί να αλλάξει κι έτσι γεννήθηκε το Gigalize.

Ποια είναι η ομάδα του Gigalize?

Team Gigalize: Είμαστε τρεις φίλοι και μουσικόφιλοι: ο Παναγιώτης, ο Γιώργος και ο Σεραφείμ. Από διαφορετικά backrounds, αλλά ένα κοινό όνειρο: περισσότερες συναυλίες. Τα απαραίτητα συστατικά για μια δυνατή ομάδα, δηλαδή!

Ποιος είναι ο σκοπός του και σε ποιους απευθύνεται;

Team Gigalize: Σκοπός του Gigalize είναι να ενώσει τους θαυμαστές ενός καλλιτέχνη και υπό ένα κοινό σημείο αναφοράς να τους δώσει τη δύναμη να εκφράσουν την αγάπη τους και την επιθυμία τους να τον δουν ζωντανά στην πόλη τους. Απευθύνεται σε όποιον αγαπά τη μουσική και τις συναυλίες τόσο, ώστε να έκανε τα πάντα για να δει το όνειρό του να πραγματοποιείται.

Τι κερδίζει κάποιος χρησιμοποιώντας την πλατφόρμα σας;

Team Gigalize: Τη δυνατότητα να εκφραστεί. Να δείξει πόσο πολύ θέλει να δει έναν καλλιτέχνη και, φυσικά, να νιώσει μέλος μιας μεγάλης κοινότητας. Αν μάλιστα η συναυλία γίνει πραγματικότητα, κερδίζει το δικαίωμα να λέει πως ήταν μέρος της διαδικασίας!

Είναι δωρεάν; Πόσο εύκολο είναι στη χρήση του;

Team Gigalize: Είναι και θα παραμείνει απολύτως δωρεάν, πανεύκολο στη χρήση και φτιαγμένο από fans για τους fans.

Πώς επιβιώνετε; Πώς βγάζετε χρήματα;

Team Gigalize: Όποιος είναι στον χώρο των startups ξέρει καλά τις θυσίες που χρειάζονται για να δουλέψεις πάνω στο όνειρό σου. Τα καταφέρνουμε χάρη στις οικονομίες μας, συγγενείς και φίλους που κατανοούν και αγαπάνε την τρέλα μας. Στόχος μας το Gigalize σύντομα να είναι βιώσιμο και να μπορούμε να τους το ανταποδώσουμε!

Ποιες εκστρατείες έχουν δημιουργηθεί και πώς πάνε; Ξεχωρίζετε κάποια;

Team Gigalize: Ήδη σε τρεις μήνες λειτουργίας του Gigalize έχουν τρέξει πάνω από 20 καμπάνιες. Οι τρεις που έχουν πιάσει μέχρι τώρα τον στόχο τους είναι του Son Lux, του Ed Sheeran και των One Direction. Αυτή τη στιγμή τρέχουν καμπάνιες για τους Coldpaly, τους Black Keys, τον Damian Marley και τους Green Day, αλλά και πολλές άλλες που μπορείτε να ανακαλύψετε στο www.gigalize.com.

Coldplay και Gigalize. Ποιος είχε την ιδέα;

Γιώτα Γιάννου: Η ιδέα για την καμπάνια των Coldplay ήταν στο μυαλό όλων, από την πρώτη στιγμή. Το είχαμε συζητήσει αρκετές φορές με τα παιδιά του Gigalize, ώσπου μια μέρα μου πρότειναν να γίνω η δημιουργός του «gig». Ενθουσιάστηκα, φυσικά! Είναι τεράστιο απωθημένο οι Coldplay. Στην τελευταία τους περιοδεία υπήρξαν πολλές φήμες για ένα live στη χώρα μας, αντίστοιχες με αυτές που υπάρχουν τώρα. Το live δεν έγινε ποτέ και δεδομένου ότι τα ταξίδια για συναυλίες γίνονται δύσκολα πια - νομίζω πως είναι η κατάλληλη ώρα να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Ο στόχος του campaign είναι μεγάλος - είμαι όμως σίγουρη ότι υπάρχουν και παραπάνω από 20.000 Έλληνες fans που θέλουν μία τέτοια συναυλία. Αρκεί να πειστούν πως αξίζει ένα λεπτό (τόσο διαρκεί η διαδικασία) για να υποστηρίξουν την καμπάνια και να το διαδώσουν. "If you never try you 'll never know", δε λένε οι ίδιοι οι Coldplay; Ας το προσπαθήσουμε, λοιπόν.

Ποιες τεχνολογίες χρησιμοποιήσατε;

Team Gigalize: Η υλοποίηση της πλατφόρμας έγινε εξ ολοκλήρου από την ομάδα μας και δεν βασιστήκαμε σε κάποιο προϋπάρχον template. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως Javascript πάνω σε play framework και για το front end κομμάτι της υλοποίησης HTML5. Για αρχή τις ανάγκες μας για hosting τις καλύπτουμε μέσω του cloud της amazon και όσο η δραστηριοποίησή μας παραμένει εγχώρια θεωρούμε πως μια τέτοια λύση μας καλύπτει απόλυτα.

Υπάρχουν σκέψεις για εφαρμογές για έξυπνα κινητά; Η πλατφόρμα θα αποκτήσει αδελφάκια σε Android και IOS?

Team Gigalize: Ναι, φυσικά! Είναι στα άμεσα πλάνα μας να δημιουργήσουμε εφαρμογή για smartphones ώστε να διευκολύνονται οι χρήστες στην ενημέρωσή τους (νέες καμπάνιες, εξέλιξη μιας τρέχουσας κ.λπ). Προς το παρόν πάντως το site είναι mobile responsive (φαίνεται άψογα στον browser του κινητού σας χωρίς να «σπάει»).

Όσοι πιστοί... προσέλθετε. Εξάλλου και οι ίδιοι λένε "Make Gigs Happen", στο χέρι σας είναι.

Πηγή:protagon

Πηγή:protagon

Η crossover εκδοχή του Fiat 500 έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Παρίσι.

Το 500Χ, που θα διατίθεται στην ευρωπαϊκή αγορά από την Άνοιξη του 2015, θα προσφέρεται με τρεις επιλογές μετάδοσης: μια απλή εμπροσθοκίνητη, μια εμπροσθοκίνητη με το ηλεκτρονικό σύστημα πρόσφυσης «Traction Plus» και μία με σύστημα τετρακίνησης.

Το τελευταίο θα συνοδεύεται με το νέο ηλεκτρονικό σύστημα που προσφέρει τη δυνατότητα απενεργοποίησης της μετάδοσης στον πίσω άξονα, για λόγους μείωσης της κατανάλωσης. Η εναλλαγή μεταξύ δικίνητου και τετρακίνητου γίνεται αυτόματα, χωρίς την επέμβαση του οδηγού, αναλόγως των συνθηκών και της ανάγκης οικονομίας.

Για πρώτη φορά, επίσης, στο 500Χ θα τοποθετηθεί το νέο αυτόματο κιβώτιο εννέα ταχυτήτων της Fiat, με τη χαρτογράφηση «shift-on-the-fly» και τη δυνατότητα αλλαγής σε σειριακό mode. Ο έλεγχος της οδικής συμπεριφοράς συμπληρώνεται από το ηλεκτρικό σύστημα πρόσφυσης ESC και τα συστήματα προειδοποίησης αλλαγής λωρίδας, τυφλού σημείου και υποβοήθησης πέδησης «Brake Control», μεταξύ άλλων.

Ο οδηγός έχει στη διάθεσή του το διακόπτη «Drive Mood Selector» που προσαρμόζει τη ρύθμιση του 500Χ (σε κινητήρα, φρένα, τιμόνι και σύστημα μετάδοσης) ανάλογα με τις επιθυμίες του οδηγού σε τρεις διαφορετικές κλίμακες. Η θέση «Auto» προσφέρει τον καλύτερο ανά πάσα στιγμή συμβιβασμό μεταξύ άνεσης και κατανάλωσης, ενώ η θέση «Sport» προσφέρει πιο πολύ ισχύ και πρόσφυση. Τέλος, υπάρχει και η θέση «All Weather» για τη μέγιστη ασφάλεια σε συνθήκες χαμηλής πρόσφυσης.

Στην πιο «oof-road» εκδοχή του 500Χ, στη θέση «All Weather» υπάρχει η λειτουργία «Traction» η οποία στις εμπροσθοκίνητες εκδόσεις με το σύστημα «Traction Plus» και στις εκδόσεις με τετρακίνηση κάνει τις ρυθμίσεις για τη βέλτιστη κατανομή της ροπής και την καλύτερη δυνατή πρόσφυση εκτός δρόμου.

Αυτές οι επιλογές χρησιμεύουν σε όσους δεν βγαίνουν συχνά από την άσφαλτο: ενώ στην πλειοψηφία των περιπτώσεων κινούνται με οικονομικές ρυθμίσεις και χωρίς τη δαπανηρή τετρακίνηση, εκτός δρόμου έχουν τη δυνατότητα καλύτερων ρυθμίσεων πρόσφυσης. Ειδικά στη δικίνητη έκδοση με το «Traction Plus», η απουσία του βάρους του συστήματος τετρακίνησης έχει σημαντική επίδραση στη μείωση της κατανάλωσης. Εδώ προστίθεται και το eco:Drive της Fiat, το οποίο μειώνει κατά 16% τις εκπομπές ρύπων και την κατανάλωση.

Το Fiat 500X προσφέρει τις επιλογές τεσσάρων κινητήρων βενζίνης και τριών πετρελαίου. Οι εμπροσθοκίνητες εκδόσεις βενζίνης έχουν τον κινητήρα E-torQ 1.6 110 ίππων με μηχανικό κιβώτιο 5 σχέσεων ή τον 1.4 Turbo MultiAir II των 140 ίππων με μηχανικό 6 σχέσεων ή αυτόματο 6άρι διπλοσύμπλεκτο. Οι τετρακίνητες εκδόσεις βενζίνης διαθέτουν το νέο αυτόματο κιβώτιο 9 σχέσεων και τον κινητήρα 1.4 Turbo MultiAir II στη ρύθμιση με 170 ίππους ή τον κινητήρα Tigershark 2.4 με 184 ίππους.

Στις εκδόσεις diesel, τώρα. Ο μικρός 1.3 MultiJet II με 95 ίππους εφοδιάζει τη βασική έκδοση, μαζί με μηχανικό κιβώτιο 5 σχέσεων. Έπειτα ακολουθεί ο 1.6 MultiJet II με 6άρι κιβώτι και 120 ίππους και η τετρακίνητη έκδοση έχει τον 2.0 MultiJet II 140 ίππων, με την επιλογή του αυτόματου κιβωτίου 6 σχέσεων ή του νέου 9 σχέσεων.

Το Fiat 500X έχει μήκος 4,25 μέτρα, πλάτος 1,80 και ύψος 1,60 και στην πιο «off-road» έκδοση είναι κατά 2 εκατοστά μακρύτερο. Ο χώρος αποσκευών του προσεγγίζει την κατηγορία των μικρομεσαίων, καθώς αγγίζει τα 350 λίτρα, ενώ το εσωτερικό προσφέρει πολλές επιλογές διαμόρφωσης. Στο ταμπλό, τέλος, βρίσκεται η έγχρωμη οθόνη 5.0 ή 6.5 ιντσών με το σύστημα πολυμέσων Uconnect.

Γράφει ο Κώστας Αργυρός

Οι συνθήκες δεν θα μπορούσαν να είναι ιδανικότερες. Μια οικονομία όχι πολύ μικρή για να μην μπορεί να παίξει το ρόλο του παραδείγματος (προς αποφυγή), αλλά και ούτε πολύ μεγάλη για να μπορεί να προκαλέσει ανεξέλεγκτες εκρήξεις μέσα στο δοκιμαστικό σωλήνα. Ενα πολιτικό σύστημα διεφθαρμένο, απαξιωμένο και σε μεγάλο βαθμό ενοχικό, πρόθυμο να υπακούσει σε ξένους σωτήρες. Ενα μιντιακό τοπίο απολύτως συγκεντρωτικό και ελεγχόμενο από κρατικοδίαιτα κέντρα. Μια κοινωνία, που βαρυστομάχιασε από το ατελείωτο lifestyle και τα φθηνά δάνεια και σωριάστηκε στον καναπέ σε κατάσταση αφασίας.

 
Αν δε σταματήσουμε να βλέπουμε την Ελλάδα ως ομφαλό της γης “από την ανάποδη”, αν δεν απεμπλακούμε από τις θεωρίες της “χειροβομβίδας” και από το διαρκές αυτομαστίγωμα, που μας επιβλήθηκε από την πρώτη στιγμή ως θεραπεία, τότε ποτέ δεν πρόκειται να βρούμε τη λύση. Φυσικά και στη χώρα υπάρχει διαφθορά και διαπλοκή, φυσικά και το κρατικό οικοδόμημα είναι πεπαλαιωμένο, αναποτελεσματικό και ετοιμόροπο, αλλά δεν φταίνε για αυτό αποκλειστικά οι πολίτες, που πρέπει να το υποστούν καθημερινά. Τη βασική ευθύνη για την κατάντια του την φέρνουν εκείνοι, που υποτίθεται ότι ανέλαβαν εδώ και πέντε χρόνια να το “αναβαθμίσουν” και βρίσκονται μερικά βήματα μόλις από το να το ξεκάνουν οριστικά.
 
Τώρα μας πλασάρουν την θεωρία των ικανών και άξιων, που αν έρθουν στα πράγματα θα τα διορθώσουν όλα. Η θεωρία αυτή ευνοείται και από την στοχοποίηση κοινωνικών ομάδων, που επιτεύχθηκε τα τελευταία χρόνια, προσφέροντας ενόχους σε μια παραζαλισμένη κοινωνία. Αλλοτε έφταιγαν οι “δημόσιοι υπάλληλοι”, άλλοτε οι “τραπεζικοί”, άλλοτε οι “συνδικαλιστές”, άλλοτε οι “καθηγητές”, άλλοτε οι “δημοσιογράφοι”, άλλοτε οι “ψευτο-ανάπηροι”, άλλοτε οι “ταξιτζήδες”. Μέχρι και οι καθαρίστριες προκρίθηκαν κάποια στιγμή ως υπαίτιες για τα χάλια μας. Τελικά οι μόνες που δεν κατηγορήθηκαν ποτέ είναι οι ημίγυμνες καλλονές, που τροφοδοτούν με τις δραστηριότητες τους τις μισές σελίδες των μεγάλων κυριακάτικων εφημερίδων. Υπάρχουν όμως οι “άξιοι”, που περιμένουν να σώσουν την κατάσταση. Είναι το τελευταίο χαρτί του νεοφιλελευθερισμού, που όταν ξέσπασε το σκάνδαλο της Lehman Brothers έμοιαζε προς στιγμήν να έχει χάσει οριστικά την μπάλα. Και δεν έσωσε την παρτίδα με αερολογίες του στυλ “η κρίση στα κινέζικα διαβάζεται και ως ευκαιρία”.
 
Πίσω από τη “θεωρία των άξιων” δεν κρύβεται παρά η ίδια λογική, που λέει ότι η πολιτική δεν είναι τίποτα άλλο παρά “αξιοπρεπής διαχείριση”. Δεν χρειάζεται να πάρεις πολιτικές αποφάσεις, δεν χρειάζεται να αλλάξεις το σύστημα, απλά πρέπει να εφαρμόζεις καλά το εγχειρίδιο χρήσης. Μια τέτοια λογική δεν θίγει το υπάρχον καθεστώς. Tο “δόγμα των Αξιων” eίναι  η άλλη όψη του νομίσματος που μέχρι πρότινος έγραφε ότι είμαστε “μάνατζερ του εαυτού μας”, ότι οι “ικανοί πάνε μπροστά”, ότι το κοινωνικό κράτος είναι μια μορφή φιλευσπλαχνίας προς τους “ανήμπορους”. Η θεωρία, που ενοχοποιεί πάντα την αδυναμία του ενός να τα καταφέρει. Και φυσικά αυτή η θεωρία δεν επιβλήθηκε μόνο στην Ελλάδα. Εσείς βεβαίως μπορείτε να συνεχίσετε να πιστεύετε ότι για όλα φταίει το DNA μας ή η τουρκοκρατία και να μηρυκάζετε ότι “όλα είναι ζήτημα παιδείας” (τι πρωτότυπη ατάκα) και να ρίχνετε χαστούκια στον εαυτό σας κάθε πρωί στον καθρέφτη.
 
Ας δούμε λίγο πώς λειτουργεί η Ευρώπη. Τα θεσμικά όργανα έχουν αποδυναμωθεί. Οι μεγάλοι επιβάλονται όλο και συχνότερα στους μικρούς. Η πολιτική έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα του διαχειριστή τραπεζικών και επιχειρηματικών συμφερόντων. Τη βραδιά της μεγάλης κρίσης το φθινόπωρο του 2008 η Ανγκέλα Μέρκελ δεν φώναξε κάποιους πολιτικούς συμβούλους, αλλά τους τραπεζίτες, για να της πουν τι πρέπει να κάνει, με πρώτο και καλύτερο τον διαβόητο Γιόζεφ Ακερμαν. Αυτά γράφτηκαν τότε, αλλά τώρα τείνουν να ξεχαστούν. Εξι χρόνια μετά βλέπουμε να παίζεται το ίδιο ακριβώς έργο στις Βρυξέλλες. Την ώρα που η Ευρωπαϊκή Ενωση παραπατά, κάποιοι σθεναρά μας επαναλαμβάνουν ότι δεν είναι στραβός ο γιαλός, εμείς αρμενίζουμε στραβά. Δεν λειτουργεί προβληματικά το σύστημα. Κάποιοι κακοί χειρισμοί το μπλόκαραν. Και ο “άξιος” κύριος Γιούνκερ σε συνεργασία με κάποιους ακόμα “άξιους” της ομάδας του θα μας δώσουν τώρα λύσεις. Αν το πιστεύετε πραγματικά, έχετε πειστεί ότι όσα λέγονται για τον Τσακ Νόρις ισχύουν.
 
Αφήνω στην άκρη ότι ο όρος “άξιος” είναι συχνά τόσο συγκεκριμένος όσο και ο όρος “νόστιμος”. Ο επιχειρηματίας που βρίζει δημοσίως το κράτος, επαινώντας τον ανταγωνισμό είναι συχνά αυτός που θεωρεί “αξιοσύνη” να του περάσουν κάποιοι βουλευτές κάποιο βολικό νομοσχέδιο στα μουλωχτά ή να του δωρίσουν μερικά εκατομύρια για να ανακαινίσει τις “εγκαταστάσεις του”. Το πρόβλημα δεν είναι όμως μόνο, πώς θα ορίσουμε τον όρο. Το πρόβλημα είναι να ξεφύγουμε από τις ιδεοληψίες, που αθωώνουν το οικοδόμημα και επικεντρώνονται στον περιβάλλοντα χώρο.

Τις λύσεις (δια)κυβέρνησης σωτηρίας τεχνοκρατών, μη πολιτικών προσώπων, άξιων, διορισμένων με κάποια ασαφή κριτήρια τις είδαμε άλλωστε να υλοποιούνται από μια ομάδα “φωτισμένων” μεγαλοαστών,  οι οποίοι δεν έχουν κοινωνική συνείδηση, επειδή δεν έχουν “ματώσει” από την κρίση. Την βλέπουν περισότερο ως μια παραβίαση κάποιων κανόνων ηθικής ή -ακόμα χειρότερα_ της αισθητικής τους, που απαιτεί απλές μικροδιορθώσεις.
 
Ομως όταν μια πολυκατοικία έχει ραγισμένα θεμέλια, σπασμένα παράθυρα και πεσμένους σοβάδες δεν αρκεί να βρεις κάποιον διαχειριστή, που θα είναι πιο σέξυ, πιο δυναμικός έστω και πιο φιλότιμος. Χρειάζεται να πάρεις γενναίες, ανατρεπτικές αποφάσεις. Και τις αποφάσεις πρέπει να τις λάβουν όλοι συλλογικά και όχι ο διαχειριστής μόνος του.

Ποιές θα είναι αυτές οι αποφάσεις; Κατ'αρχήν η εγκατάλειψη θεωριών συλλογικής ευθύνης, που δεν εφαρμόστηκαν ούτε καν στη μεταπολεμική Γερμανία. Μια συνολική αναθεώρηση, όχι στο στενό ελληνικό πλαίσιο, του προβλήματος των “δανείων”, που έγιναν παγκοσμίως η μαγιά αμύθητων εικονικών κερδών για λίγους. Και σίγουρα μια αναδιανομή του πλούτου, που συνεχίζει να συσσωρεύεται στα χέρια ελάχιστων και να μεγαλώνει το χάσμα σε ολες τις κοινωνίες.

Δεν θα λύσουμε εμείς οι Ελληνες τα πλανητικά προβλήματα. Αλλά πρέπει να δούμε την μεγάλη εικόνα, να αποδώσουμε τις ευθύνες εκεί που αυτές ανήκουν, να σταματήσουμε να παραμυθιαζόμαστε και να εκβιαζόμαστε. Αν δεν αλλάξει όλο το “λογισμικό” κανένας χρήστης του όσο καλός και να είναι δεν θα μας σώσει. Και αυτού του λογισμικού μέρη είμαστε όλοι.

Πηγή:tvxs