«Ποιος το είπε αυτό;» «Εγώ». «Α, τότε δεν έχει σημασία». Νομίζω όλοι σας πρέπει να έχετε ακούσει δεκάδες φορές την αναπαραγωγή αυτού του διαλόγου που τοποθετείται σε μια από τις κοινοβουλευτικές μάχες του '65 με πρωταγωνιστή τον Γ. Παπανδρέου. Ένας διάλογος που πρέπει να ομολογήσουμε ότι δεν διεκδικεί δάφνες ιδιαίτερα σπινθηροβόλου πνεύματος και ευρηματικότητας- περισσότερο εξυπνακισμός ήταν, που όμως είχε την τύχη να τον διαιωνίσει η δημοσιογραφική πένα ως στερεότυπο. Γιατί άραγε; Νομίζω η απάντηση μπορεί να δοθεί ευκολότερα στις μέρες μας. Λόγω σπανιότητος.

Ένας πολιτικός διάλογος των περασμένων δεκαετιών δύσκολα έφθανε στα αυτιά των πολιτών αν δεν είχε ουσιώδες πολιτικό περιεχόμενο. Οι εφημερίδες αναπαρήγαν μόνο κουβέντες με πραγματικό πολιτικό νόημα το δε κρατικό ραδιόφωνο, το μόνο που υπήρχε, κρατούσε ακόμα πιο αυστηρή απόσταση από τις προσωπικές αποχρώσεις των πολιτικών γεγονότων. Για αυτό οι λίγοι διάλογοι που απαθανατίστηκαν απέκτησαν ισχύ δυσανάλογου συμβολισμού. Είναι και ο λόγος για τον οποίο επί δεκαετίες έμενε άτρωτο το κύρος πολιτικών που σήμερα άνετα θα αποκαλούσαμε τενεκέδες. Ο λαός στην ουσία δεν είδε ποτέ απογυμνωμένες τις προσωπικότητες στις πραγματικές άνθρώπινες διαστάσεις τους αλλά πάντα μέσα από τον ηθμό των τυποποιημένων προσεγγίσεων του Tύπου και των δημοσίων ανακοινώσεων. Το απρόσιτο προσέδιδε κύρος.

«Το ανθώπινο βάρος τους /φτιαγμένο από πηλό και αμαρτία» το γνωρίσαμε στην ουσία με την άνθηση της ιδιωτικής τηλεόρασης. Ειδικά εκείνοι που από νωρίς έπιασαν στασίδι σε αυτά που μετά μάθαμε ότι λέγονται πάνελ μας συστήθηκαν, στην αρχή από την καλή αλλά μοιραία μετά και από την ανάποδη. Η τηλεοπτική οθόνη είναι αμείλικτη και κάποιους τους μάθαμε καλύτερα κι από τους γείτονές μας- τα παράθυρα της τηλεόρασης είναι πιο κοντινά από των απέναντι. Μπορεί εκείνοι να ωφελήθηκαν γιατί νομίζω ότι οι εκλογικές τους επιτυχίες ήσαν ευθέως ανάλογες των τηλεοπτικών τους εμφανίσεων, αλλά και οι ίδιοι πρέπει να ομολογήσουν ότι η κατάχρηση τους κόστισε σε κύρος. Παραγνωριστήκαμε, βρε αδερφέ, πώς να το πώ;. Και απ' την άλλη θα ΄θελε κανείς ο πολιτικός που ψηφίζει να κάνει κάτι πιο δημιουργικό από το να ξοδεύει τη μισή του ζωή στα στούντιο.

Η κατάσταση απόγινε με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αρκετοί δίνουν την εντύπωση ότι κάνουν πολιτική αποκλειστικά μέσω facebook. Εκθέτουν στην κοινή θέα τις μύχιες σκέψεις τους με την ευκολία που φαντάζομαι δημιουργεί η ψευδαίσθηση της ιδιωτικότητας των συνομιλιών σε συνδυασμό με κάποια δόση ναρκισσισμού αλλά και τη μόνιμη επιθυμία των πολιτικών να βρίσκονται στο προσκήνιο. Το μέσο είναι εύκολο, τα αποτελέσματα θεαματικά και άμεσα, τα κανάλια πάντα πρόθυμα να αναπαραγάγουν διαλόγους όσο ευτελέστερους τόσο συχνότερα, η παγίδα μεγάλη, το αποτέλεσμα συχνά θλιβερό. Δεν μιλούμε πια για μειωμένο κύρος, δεν μιλούμε για πολιτικό της διπλανής πόρτας, δεν μιλούμε καν για τον χαμένο χρόνο ενός ανθρώπου που εκπροσωπεί το έθνος μπροστά στο κομπιούτερ. Μιλάμε για το ανακάτεμα του δημόσιου με το ιδιωτικό σε ένα καφενειακό ξεκατίνιασμα που δεν μπορεί να απομονωθεί από την συνολική εικόνα του πολιτικού.

Σκεφτείτε πόσους τέτοιους διαλόγους έχουμε ακούσει στις μέρες μας. Εκατοντάδες. Θυμάστε κανέναν; Πολλοί ήσαν απείρως εξυπνότεροι από την ατάκα του Γ. Παπανδρέου που θυμούνται τρεις γενιές. Δεν τους θυμάστε γιατί η συχνότητα, η ευκολία, και η άσφαιρη φλυαρία έπεσαν σε μεγάλες δόσεις. Αυτό που, περιέργως, φαίνεται να μην καταλαβαίνει ο Πέτρος Τατσόπουλος είναι ότι μπορεί να κερδίζει την αντίπαλό του στις λέξεις (σιγά το δύσκολο) αλλά όταν παίζει στο γήπεδο του κιτς  εκείνη παίζει εντός έδρας. Και εκείνος χάνει απλώς και μόνο γι αυτό.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Το καλοκαίρι ο Κυριάκος Μητσοτάκης καταθέτει άλλον ένα μεταρρυθμιστικό νόμο για την επιλογή των στελεχών του δημοσίου. Εκεί περιγράφονται με εξονυχιστική λεπτομέρεια φανταχτερές διαδικασίες  για τα τεστ δεξιοτήτων και το ρόλο του Ειδικού Συμβουλίου Επιλογής Προϊσταμένων, που δεν έχουν καμία σημασία καθώς όλα αυτά προβλέπονται για το απώτερο μέλλον. Το ζουμί είναι στις μεταβατικές διατάξεις, που θεσμοθετούν τον εξής νεωτερισμό: Με πρόσχημα την αλλαγή των οργανογραμμάτων, θα καθαιρεθούν όλοι οι προϊστάμενοι που είχαν επιλεγεί αντικειμενικά και θα διοριστούν νέοι με απόφαση υπουργού. 

Έτσι κι έγινε. Καθαιρέθηκαν 13 συνολικά στελέχη που είχαν αναδειχθεί με τις κρίσεις του 2010 (ο νόμος Ραγκούση αν και δεν εφαρμόστηκε πλήρως, αποτελεί το πιο αντικειμενικό σύστημα κρίσεων που έχει εφαρμοστεί τουλάχιστον ως τώρα)και τη θέση τους πήραν άλλοι που κρίθηκαν ...από το αφεντικό. Ανάμεσα τους και μία Γενική Διευθύντρια που παρότι πληρεί τυπικά τις προϋποθέσεις, είχε καταγγελθεί από τέως Υπουργό Εσωτερικών ως «κοπανατζού» γιατί έλειπε σκανδαλωδώς για ένα χρόνο με αναρρωτική χωρίς να έχει νοσηλευτεί ούτε μια ημέρα σε νοσοκομείο .  

Το ίδιο μοντέλο θα εφαρμοστεί μέχρι το τέλος του μήνα και στα υπόλοιπα Υπουργεία. Αυτοί που θα διορισθούν, θα αναλάβουν και τις αρμοδιότητες των αξιολογητών. Θα έχουν από μόνοι τους την απόλυτη εξουσία της αξιολόγησης χωρίς να διαθέτουν καμία αξιοκρατική νομιμοποίηση παρά μόνο την εύνοια του Υπουργού.

Έχουν ήδη απολυθεί 8.500 εργαζόμενοι και σειρά παίρνουν άλλοι 6.500. Τηρουμένων των αναλογιών η κυβέρνηση εφαρμόζει στο δημόσιο ότι έκανε στην ΕΡΤ. Την κατάργησε κατηγορώντας την για αδιαφάνεια και κρατισμό (αληθές ως ένα βαθμό καθώς ήταν διαρκείς οι κυβερνητικές παρεμβάσεις, συναντούσαν όμως την αντίσταση των εργαζομένων που απαντούσαν με απεργίες) για να στήσει ένα απόλυτα κομματικό μαγαζί. Ψήφισε με τυμπανοκρουσίες τον ιδρυτικό νόμο της ΝΕΡΙΤ που προέβλεπε εποπτικό συμβούλιο σε ρόλο «θεματοφύλακα ανεξαρτησίας» και στη συνέχεια τον τροποποίησε νύχτα, προβλέποντας ότι θα ορίζεται από την κυβερνητική πλειοψηφία.

Η κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου, αφού λοιδώρησε συλλήβδην τους δημοσίους υπαλλήλους ως ανίκανους, επίορκους και βύσματα ,επικαλείται την ανάγκη για μεταρρύθμιση για να στήσει από την αρχή ένα πελατειακό κράτος που ανάλογο του έχει μόνο στην εποχή των κλαμάτων στην πλατεία κλαυθμώνος.

Αν ο Σύριζα γίνει κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπος με δύο εξίσου προβληματικές επιλογές: ή να ριψοκινδυνεύσει το μπλοκάρισμα των πολιτικών του από εχθρικά διακείμενα στελέχη σε όλα τα υπουργεία του δημοσίου, ή να κάνει και αυτός μεταβατική κομματική εκκαθάριση και να βάλει τους δικούς του ανθρώπους , επεκτείνοντας τον φαύλο κύκλο του κομματικού κράτους. 

Για να μην γίνει αυτό, το θεσμικό πλαίσιο για τη θωράκιση της αξιοκρατίας του δημοσίου πρέπει να είναι έτοιμο να εφαρμοστεί άμεσα. Η προετοιμασία του δεν αφορά μόνο τους ειδικούς της Κουμουνδούρου, αλλά και τους εργαζόμενους και τους επιστήμονες της Δημόσιας Διοίκησης. 

Πηγή:thepressproject

Το animation