Πηγή:protagon

Στις 24 Οκτωβρίου 1947, ο δημιουργός του θρυλικού Mickey Mouse καταθέτει ενώπιον της Επιτροπής Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων, καταδεικνύοντας ως κομουνιστές καλλιτέχνες του Χόλιγουντ για λογαριασμό του Edgar Hoover. Μυστικός πράκτορας και πληροφοριοδότης του FBI ήδη από το Νοέμβριο του 1940, ο Walt Disney αποδείχτηκε ακραίος αντισημίτης κι αντικομμουνιστής.

 
Με τη συνδρομή του αρκετοί καλλιτέχνες μπήκαν στη «μαύρη λίστα» της Επιτροπής και παρακολούθησαν την καριέρα τους να καταστρέφεται. Και μάλιστα το 1950 καταδικάστηκαν δέκα σεναριογράφοι και σκηνοθέτες για προσβολή προς το Κογκρέσο, επειδή τρία χρόνια νωρίτερα είχαν αρνηθεί να εμφανιστούν ενώπιον της Επιτροπής, επικαλούμενοι το συνταγματικό δικαίωμα της ελεύθερης γνώμης.

Ο μεγάλος δημιουργός αντιτάχθηκε στις απεργίες του 1941, θεωρώντας ότι τις υποκινούσε κομουνιστικός δάκτυλος, και κατηγόρησε αριστερούς συνεργάτες του ότι προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν τον Μickey για να περάσουν «την κομμουνιστική τους προπαγάνδα». Σύμφωνα με τον Mark Eliot, οι εργαζόμενοι αυτοί δεν βρήκαν ξανά δουλειά σε αυτή τη βιομηχανία.

Ο Disney περιγράφεται επίσης ως ο εργοδότης που μπορούσε να απολύσει έναν Εβραίο υπάλληλό του μόνο και μόνο επειδή είχε μεγάλη μύτη, μία ρατσιστική διάθεση την οποία περιγράφει κι ο μοναδικός έγχρωμος εργαζόμενός του ως προσωπικός του λούστρος για 25 χρόνια.

Ο «σκοτεινός πρίγκιπας» της γιγαντιαίας βιομηχανίας διετέλεσε κατάσκοπος της επιτροπής για 25 χρόνια, από το 1940 έως το τέλος της ζωής του.

Ξαφνικά λαμβάνεις τηλεφώνημα ότι απόψε θα γίνει μάζωξη στο σπίτι σου, επειδή οι φίλοι σου έτσι το αποφάσισαν και φυσικά πολύ χαίρεσαι γι’ αυτό. Θέλεις να ετοιμάσεις κάτι, να δείξεις τη χαρά σου, αλλά κι επειδή είναι ντροπή να μην έχεις κάτι να τους τρατάρεις. Σκέφτεσαι ότι τις προάλλες ο ξάδελφός σου από το χωριό σου έδωσε ένα μπούτι από τα δικά του ερίφια... Θα το μοιραστείς λοιπόν με την παρέα!  

Σήμερα, λοιπόν, σας έχω μια ιδιαίτερη συνταγή με αρνάκι (φυσικά) και είναι του νου μου, όπως λέμε εδώ. Άλλωστε όταν η πρώτη ύλη είναι καλή με λίγη φαντασία και πολύ απλά υλικά, μπορούμε να ετοιμάσουμε πιάτα που λίγο ξεφεύγουν απο τα κλασικά και ικανοποιούν τις ιδιαίτερες γευστικές μας προτιμήσεις. Ειδικά όταν περιμένεις επισκέψεις στο σπίτι, που το μαθαίνεις τελευταία στιγμή και σίγουρα δεν έχεις τα απαιτούμενα υλικά, τότε είναι που «αναγκαστικά» επιστρατεύεις τη φαντασία σου. Προσπάθησα λοιπόν να σκεφτώ πώς θα ήθελα να φτιάξω το αρνάκι με λίγα υλικά αφιερώνοντας λίγο χρόνο στην προετοιμασία του για να μπορέσω όσο ψήνεται να είμαι με τους καλεσμένους μου.

Αρνάκι στον φούρνο σκορδάτο με καραμελωμένα κρεμμύδια

Υλικά

Σε ένα τηγάνι με βαρύ πάτο ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο και ρίχνουμε το σκόρδο και τη δάφνη να το αρωματίσουμε. Σοτάρουμε το αρνί να θωρακιστεί καλά απο όλες τις πλευρές. Σβήνουμε με το κρασί και, μόλις εξατμιστεί το αλκοόλ, αλατοπιπερώνουμε. Σε ένα ταψί απλώνουμε το αρνί και το καλύπτουμε με τα κρεμμύδια απο πάνω.

Προσθέτουμε τον ζωμό ή το νερό μέχρι να καλύψει το κρέας αλλά όχι να κολυμπάει, σκεπάζουμε το φαγητό μας πρώτα με λαδόκολλα και μετά με αλουμινόχαρτο και ψήνουμε στους 200 βαθμούς σε προθερμασμένο φούρνο. Στα μισά της διαδικασίας αναποδογυρίζουμε το αρνί και τα κρεμμύδια και αφαιρούμε τη λαδόκολλα και το αλουμινόχαρτο για να ροδίσει.

Μόλις μαλακώσουν τα κρεμμύδια μας και το κρέας μας ψηθεί, είμαστε έτοιμοι να το μοιραστούμε με τους συνδαιτυμόνες μας. Συνοδεύεται εξαιρετικά με μια πράσινη σαλάτα, ρύζι ή πατάτες τηγανισμένες σε ελαιόλαδο.

Τι κι αν για τους περισσότερους μουστάρδα σημαίνει ένα κίτρινο μπουκάλι, συνήθως ξεχασμένο, στην πόρτα του ψυγείου; Στο δικό μας νοικοκυριό, αφότου άδειασε και το τελευταίο βαζάκι - πεσκέσι εκ Γαλλίας moutarde de maux, η μουστάρδα έχει εξελιχθεί σε ζήτημα μέγα (ναι, καλόμαθε η γριά στα σύκα): η μια μας φαίνεται πολύ δυνατή, η άλλη αδιάφορη και ενοχλητικά κρεμώδης, η τρίτη ανυπόφορα καυτερή, η τελευταία υπέρ του δέοντος ξυδάτη. Αγανακτισμένος από τα παράπονα και τα ξινισμένα μούτρα αποφάσισα να πειραματιστώ με μουστάρδα ιδίας παραγωγής. Οι περισσότερες συνταγές φαίνονταν παιχνιδάκι.

Διασταύρωσα, λοιπόν, υλικά για να δω ποια επαναλαμβάνονται, είδα κάμποσες παραλλαγές, έκανα μια βόλτα μέχρι το γειτονικό μπαχαράδικο ξοδεύοντας λίγα ευρώ, ακολούθησαν δοκιμές για περίπου μια εβδομάδα και ιδού η μουστάρδα του σπιτιού μου, που (δεν θα ντραπώ να πω ότι) θυμίζει αρκετά εκείνη την έξοχη γαλλική, ιδίως στην υφή καθώς φρόντισα οι σιναπόσποροι να παραμείνουν σχεδόν ολόκληροι, να κρατάνε στο δόντι. Όχι πως σε νοστιμιά πάει πίσω!

(για ένα μικρό βάζο, περίπου 250 ml)

Σε ένα ανθεκτικό, σκληρό, γυάλινο μπολ άδειασα όλα τα υλικά: σπόρους σιναπιού, ξύδι, κρασί, σκόρδο, κουρκουμά, αλάτι και πιπέρι. Ανακάτεψα καλά με ένα μεγάλο κουτάλι και τα άδειασα σε βάζο που προηγουμένως είχα αποστειρώσει με τον γνώριμο τρόπο (στον φούρνο, στους 100 με 110 βαθμούς, για 30 λεπτά χωρίς, εννοείται, τo πλαστικό καπάκι του).

Κατά τον χημικό της οικογένειας, το ξύδι χρησιμεύει ως διαλυτικό της σκόνης τον σπόρων και μετά από μερικές ώρες προκύπτει διάλυμα παχύρευστο. Οι περισσότερες συνταγές έδιναν οδηγίες για 8 ή 10 ώρες παραμονής στο ψυγείο - εγώ, με τον φόβο του πρωτάρη, την άφησα μισή μέρα στην ησυχία της και το επόμενο μεσημέρι είχα μπροστά μου μουστάρδα σχεδόν έτοιμη!

Ένα ανακάτεμα με το κουτάλι χρειάστηκε και αμέσως μπήκε σε τοστ και πράσινη σαλάτα, το πρώτο βαζάκι έκανε φτερά. Ως περήφανος και έμπειρος πια μουσταρδοπαραγωγός, επανέλαβα για κάμποσα βαζάκια ακόμα. Η μουστάρδα μου δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από τις συσκευασμένες που ως σήμερα έχουμε δοκιμάσει.

Μετά τις ώρες που πέρασε στο ψυγείο, μπορούσα με το ραβδί-μίξερ να την φέρω σε κρεμώδη μορφή, όμως προτίμησα την τσαχπίνικη, κοκκώδη εκδοχή της κι έτσι την ανακάτεψα μόλις δυο κοφτές φορές με το ραβδί ώστε να δημιουργηθεί μεν κρέμα συνεκτική αλλά να μην αφανιστούν οι σπόροι. Πριν την μοιράσουμε σε βαζάκια (επίσης αποστειρωμένα), και από εκεί σε σπίτια φίλων, σε ένα μέρος της προσθέσαμε ελάχιστο μέλι, λιγότερο από κουταλιά του γλυκού ανά βαζάκι 250 ml, για όσους έχουν πιο γλυκές προτιμήσεις, και ανακατέψαμε ξανά.

Όσοι αγαπάμε τα πιπεράτα και ελαφρώς ξινά, την καταχαρήκαμε και, ασφαλώς, η εν οίκω παρασκευή της καθιερώθηκε. Στο ψυγείο μας δεν έχει μείνει πάνω από δύο ημέρες, όμως αρκετές συνταγές αναφέρουν πως διατηρείται στην ψύξη ως και για δύο εβδομάδες. Η πρεμιέρα της σε κανονικό φαγητό έρχεται εντός σαββατοκύριακου με κοτόπουλο φούρνου.

Υ.Γ.: Όσο ψάχνεις βρίσκεις, αναζητώντας παραλλαγές της βασικής συνταγής είδα πως συχνά συνδυάζεται με δυόσμο, εστραγκόν, βασιλικό, φασκόμηλο, ζαφορά, κόλιανδρο, κύμινο, με χρένο, με κάπαρη... ας αρχίσουν οι πειραματισμοί!