Και όμως! τα γκράφιτι κινούνται! 

Και όμως κινούνται! Οι κινήσεις μπορεί να είναι μικρές, αλλά είναι στην πραγματικότητα κινούνται με έναν ιδιότροπο και ξεκαρδιστικό πολλές φορές τρόπο δημιουργώντας μια νέα αφήγηση.Λένε μια καινούργια ιστορία, όταν πια θα έχουν ξεφύγει από την ακινησία των δυο διαστάσεων και των τοίχων.

Πηγή: lifo

Το μυστηριώδες αριστούργημα του Καραβάτζιο είναι μια πολύτιμη προσθήκη στον κόσμο της Τέχνης

Ο αυθεντικός πίνακας του Caravaggio εντοπίστηκε σε μια ιδιωτική Ευρωπαϊκή συλλογή, υποστηρίζει η μεγαλύτερη αυθεντία στον Caravaggio, η Mina Gregori στον Telegraph.    Είχαν γίνει τουλάχιστον έξι πιστές αντιγραφές του έργου τέχνης που ο ζωγράφος είχε δημιουργήσει το 1606, αλλά τώρα, για πρώτη φορά, βρέθηκε το πρωτότυπο.  

"Είναι εκπληκτικό. Το κατάλαβα [πως είναι το πρωτότυπο] αμέσως με το που το είδα", δήλωσε η Mina Gregori απ' το σπίτι της στην Φλωρεντία. Το έργο είναι εμπνευσμένο απ' τον μύθο σύμφωνα με τον οποίο η Μαρία η Μαγδαληνή, που ζούσε ως ερημήτισσα σε μια σπηλιά της Νότιας Γαλλίας μετά το θάνατο του Ιησού, ένιωθε έκσταση επτά φορές την ημέρα απ' τις "υπέροχες αρμονίες των ουράνιων χορωδιών".   

Η Gregori, που θεωρείται η Νο1 ειδικός στον κόσμο για τον Καραβάτζιο δεν θέλησε να αποκαλύψει τη χώρα στην οποία εντόπισε τον πίνακα, λέγοντας πως οι ιδιοκτήτες του δεν επιθυμούν τη δημοσιότητα, αλλά επιβεβαίωσε ότι με την πρώτη ματιά στην ελαιογραφία διαστάσεων 100/90 εκ. στην κατοικία τους, κατάλαβε ότι είχε χτυπήσει φλέβα χρυσού.   

"Τον κατέβασαν και τον άπλωσαν στο πάτωμα. Έσκυψα να τον εξετάσω, κι όταν είδα τα χέρια της Μαρίας Μαγδαληνής είπα "Ναι, είναι γνήσιο. Αυτή είναι".  

Υπάρχουν τουλάχιστον οκτώ αντίγραφα που κυκλοφορούν παγκοσμίως, που δείχνουν τη Μαγδαληνή με τα μάτια της γεμάτα δάκρυα σε μια στάση και έκφραση που θυμίζει σεξουαλικό οργασμό.    

Η Gregori λέει πως αφού εξέτασε προσεκτικά τα χρώματα και το φωτισμό στα χέρια και το πρόσωπο της εικονιζόμενης, πρόσεξε επιπλέον μια κέρινη σφραγίδα του τελωνείου του Βατικανού (που χρησιμοποιούνταν μόνο κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα), αλλά και ένα χειρόγραφο σημείωμα στο πίσω μέρος που έγραφε ότι η Μαγδαληνή του Καραβάτζιο ήταν στην Chiaia και έπρεπε να παραδοθεί στον Καρδινάλιο Borghese.  Η 80χρονη σήμερα ερευνήτρια Mina Gregori Το μυστήριο της τέχνης σχετικά με τον εξαφανισμένο πίνακα του Καραβάτζιο μοιάζει να λύθηκε, αλλά παρ' ό,τι η εφημερίδα La Repubblica δημοσίευσε τις πρώτες φωτογραφίες του έργου τέχνης, η Gregori δε νομίζει ότι οι ιδιοκτήτες του θα θελήσουν να το εκθέσουν δημοσίως. "Νομίζω ότι θα το κρατήσουν σπίτι τους και θα το χαίρονται. Πράγμα πολύ καλύτερο απ' το να είναι πάντως κλειδωμένο σε μια τράπεζα όπου κανείς δεν θα το χαίρεται..."  

Η 80χρονη γυναίκα που αφιέρωσε τη ζωή και την καριέρα της στον Καραβάτζιο τονίζει πως ο πίνακας είναι μια "υπέροχη προσθήκη στον κόσμο της Τέχνης. Το ότι είδα με τα ίδια μου τα μάτια τον αυθεντικό πίνακα ήταν η καλύτερη στιγμή της καριέρας μου... Μετά από τόσα χρόνια, το άξιζα!"  

Πηγή:lifo

Ταξιδεύοντας στο μισοναρκωμενο εθνικό μας λεωφορείο, ο μύθος δίνει την πιο αισιόδοξη για το μέλλον μας απάντηση

Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης

«Πότε έπαψε ο Έλληνας να είναι Οδυσσέας;» αναρωτήθηκα κοιτάζοντας μέσα απ'το ΚΤΕΛ, Πάτρα-Αθήνα, τον φουρτουνιασμένο Κορινθιακό.

Αναρωτήθηκα από μέσα μου, εννοείται. Θα ήταν σχεδόν κωμικό να θέσω τέτοιο προβληματισμό στους μισοναρκωμένους απ'το κούνημα του λεωφορείου και στιβαγμένους στα στενά καθίσματα συνεπιβάτες μου... Χάρη στην κρίση, τα «υπεραστικά» –που στον καιρό της ευμάρειας τα καταδέχονταν μονάχα οι μετανάστες- γνωρίζουν σήμερα μεγάλες δόξες. Η μεσαία τάξη, η οποία κάποτε δεν χαμπάριαζε από βενζίνες και διόδια, κατακλύζει τώρα τους σταθμούς των ΚΤΕΛ. Και ταξιδεύει σχετικά ανθρώπινα κι απρόσωπα. Πού οι παλιές εποχές, τα ηρωικά '70ς, όταν ο οδηγός έβαζε στη διαπασών λαϊκοδημοτικά, οι επιβάτες μεράκλωναν και έπιαναν τον σκοπό ή και τον χορό - καλαματιανοί εν κινήσει στην Εθνική Οδό; Μόνο ένας Κουστουρίτσα ή ένας Πάνος Χ. Κούτρας μπορεί να αναπαραστήσει τέτοια γλέντια...  

Το ερώτημά μου πάντως για τον Οδυσσέα στάθηκε κάθε άλλο παρά ποιητικό.  

Εάν ένας ήρωας αντανακλούσε επί χιλιετίες τον εθνικό μας χαρακτήρα, αυτός δεν ήταν άλλος από τον θρυλικό βασιλιά της Ιθάκης. Όχι ο απρόσιτα ωραίος και γενναίος Αχιλλέας. Ούτε ο απάνθρωπα αλλαζών Αγαμέμνων. Ούτε ασφαλώς ο σοφός Νέστορας...  

Πώς συμπολίτες μας προτιμούν την ασφάλεια από την ελευθερία; Αντιδρούν με πανικό σε ό,τι απειλεί την μίζερη έστω βολή τους; «Εγώ από μικρό παιδί δεν γούσταρα ντράβαλα και περιπέτειες. Να σχολάω ήθελα κάθε μεσημέρι στις δύο και να επιστρέφω ξένοιαστος στο σπίτι μου.»

Αλλά ο εμπνευστής του Δούρειου Ίππου. Ο πολυμήχανος, ο μπαγαπόντης. Εκείνος που ήξερε τους πλάγιους τρόπους, τα πονηρά κόλπα. Που έπαιζε με τις ψυχολογικές αποχρώσεις φίλων και εχθρών - που έπαιζε και με τους θεούς ακόμα. Ο κατ'εξοχήν επιβιωτικός. Ο επί δεκαετία περιπλανώμενος σε μακρινές στεριές και θάλασσες, πότε τραβώντας των παθών του τον τάραχο, πότε απολαμβάνοντας μέρες κρασιού και λουλουδιών στην αγκαλιά της Καλυψώς. Ο καυχησιάρης, που αφού τύφλωσε τον Πολύφημο με το όνομα «Κανένας», μετά δεν άντεξε να μην του συστηθεί, για να θαυμάσει όλος ο ντουνιάς το ανδραγάθημα του, τι κι αν το μάθαινε κι ο πατέρας του Κύκλωπα, ο Ποσειδώνας, και τον καταδίωκε ως τα πέρατα της οικουμένης; «Οδυσσεύς» εξάλλου σημαίνει εκείνον που εξοργίζει τους άλλους... Ο παραμυθάς, ο οποίος μάγεψε τους Κερκυραίους τραγουδώντας τα πάθη του κι έπεισε τον πατέρα της Ναυσικάς να τον στείλει με ασφάλεια στην Ιθάκη. Ο μάστορας, που κατασκεύαζε με τα χέρια του καράβια και κρεββάτια. Εκείνος που εξόντωσε τους μνηστήρες για να ξανακερδίσει το βασίλειο του και την Πηνελόπη όμως αντί να γαληνέψει και να τα χαρεί, άρχισε από την επομένη κιόλας μέρα να σχεδιάζει καινούργια ταξίδια...

Μικρούς και μεγάλους Οδυσσείς συναντάμε καθ'όλη τη διαδρομή του Ελληνισμού. Ανθρώπους που φλέγονταν από τη λαχτάρα ενός γυρισμού, γνωρίζοντας ότι και πάλι –ανικανοποίητοι- θα έβγαιναν στο δρόμο. Που ονειρεύονταν το αιώνιο, ποντάροντας στο εντελώς πρόσκαιρο. Που κατακτούσαν με διπλωματία και με γαλιφιά τους ίδιους τους κατακτητές τους.  

Οδυσσέας και Τηλέμαχος σκοτώνουν τους μνηστήρες

Έτσι δεν επιβίωσαν η γλώσσα και η συλλογική μας ταυτότητα υπό αλλεπάλληλους ξένους ζυγούς; Απ'την προσάρτηση της Ελλάδας στην ρωμαϊκή κυριαρχία, το 146 π.Χ., η οποία περισσότερο επηρέασε τους Ρωμαίους παρά τους Έλληνες. Μέχρι τη διακυβέρνηση των παραδουνάβιων χωρών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από Έλληνες ηγεμόνες. Απ'τις απανταχού παροικίες, που ανέθρεφαν δαιμόνιους επιχειρηματίες σαν τον Συγγρό και ποιητές σαν τον Καβάφη, μεγιστάνες σαν τον Ωνάση και σκηνοθέτες σαν τον Καζάν. Από τον Κεφαλλονίτη Κωνσταντίνο Γεράκη, ο οποίος έγινε τον 17ο αιώνα αντιβασιλιάς στο Σιάμ. Έως τον Ανδρέα Κορδοπάτη, τον φτωχό Πελοποννήσιο των αρχών του 20ου αιώνα, που δεν θα το έβαζε κάτω εάν δεν μετανάστευε νόμιμα ή παράνομα στην Αμερική. Που οι Αμερικάνοι του βρόνταγαν στα μούτρα την πόρτα κι εκείνος τρύπωνε από το παράθυρο – τα γράφει απαράμιλλα ο Θανάσης Βαλτινός στο ομώνυμο βιβλίο του...

Πώς από εκεί που δεν ορρωδούσαμε προ ουδενός –«το δισάκι μου στον ώμο και στο δρόμο!»- καταλήξαμε δέσμιοι του ίδιου μας του κράτους; Εναποθέσαμε τις ανάγκες και τις ελπίδες μας σε γραφειοκράτες και σε διαπλεκόμενους πολιτικούς, οι οποίοι ανταλλάσσουν ψήφους με ρουσφέτια, που κάνουν τούμπες για να μπουν στο payroll ή ακόμα και στο σαλόνι κάποιου αντιστοίχως διαπλεκόμενου επιχειρηματία; Πώς γραπωθήκαμε –ισόβια βρέφη- απ'τον μαστό του δημόσιου τομέα κι όταν εκείνος στέρεψε, πάθαμε άρνηση, αγανάκτηση, κατάθλιψη; Πώς συρρικνώσαμε τους πόθους μας σε ένα πανεπιστημιακό αμφιθέατρο υπό διαρκή κατάληψη, σε μια θεσούλα υπαλλήλου που δεν παράγει σχεδόν τίποτα, σε ένα κρεββάτι πληκτικού γάμου και σε ένα ράντζο υπολειτουργούντος νοσοκομείου;

Πώς συμπολίτες μας –οι περισσότεροι, φοβάμαι, συμπολίτες μας, σαράντα αλλά και είκοσι χρονών- προτιμούν την ασφάλεια από την ελευθερία; Αντιδρούν με πανικό σε ό,τι απειλεί την μίζερη έστω βολή τους; «Εγώ από μικρό παιδί δεν γούσταρα ντράβαλα και περιπέτειες. Να σχολάω ήθελα κάθε μεσημέρι στις δύο και να επιστρέφω ξένοιαστος στο σπίτι μου» μου έλεγε, ειλικρινέστατα, τις προάλλες ένας συνομήλικός μου. «Όποιον μου το εξασφαλίσει αυτό, θα τον ψηφίσω...»

Το πότε και το πώς έπαψε ο Έλληνας να είναι Οδυσσέας σηκώνει πολυποίκιλες ερμηνείες. Ιστορικές, κοινωνιολογικές, ψυχολογικές. Την πιο αισιόδοξη ωστόσο για το δικό μας μέλλον απάντηση την δίνει ο ίδιος ο πανάρχαιος μύθος: Καμιά διάθεση δεν είχε ο ίδιος ο Οδυσσέας να εγκαταλείψει την Ιθάκη και να τρέχει στην Τροία. Τόσο εξαρτημένος ήταν από τη βολή του μικρού του νησιού –στο οποίο ήταν όμως βασιλιάς- ώστε όταν τον κάλεσαν στην Αυλίδα, όπου συγκεντρωνόταν ο ελληνικός στόλος, υποδύθηκε τον τρελό. Πήγε σε ένα χωράφι του και άρχισε να σπέρνει αλάτι. Και μόνο αφού ο Παλαμήδης ακούμπησε μπροστά στο άροτρο του τον νεογέννητο Τηλέμαχο, πέταξε ο Οδυσσέας τη μάσκα και φόρεσε την πανοπλία. Έπρεπε να τον φέρουν δηλαδή στο μη παρέκει. Ίσως και εμείς να μην έχουμε φτάσει ακόμα στο μη παρέκει.

Για αυτό και δίνουμε ακόμα βάση σε έωλες υποσχέσεις μέτριων δημαγωγών. Και μισοναρκωμένοι ταξιδεύουμε μέσα στο εθνικό μας λεωφορείο.

Πηγή: lifo