Η κοιλάδα Yili Apricot στην Κίνα είναι ονομαστή για πολλούς λόγους. Ο πρώτος είναι πασιφανής: Η ομορφιά της. Οι άλλοι έχουν να κάνουν με την παραγωγή βερίκοκων αλλά και με τα παράγωγά του. Πλήθος δέντρων βρίσκονται στην ανθοφορία και η κοιλάδα μεταμορφώνεται σε ένα λευκό-ροζ τοπίο που κερδίζει τις εντυπώσεις.

Μέσα στο απέραντο πράσινο των λόφων οι βερικοκιές βγάζουν τα λουλουδάκια τους και ετοιμάζονται να δέσουν καρπούς. Είναι η στιγμή που ένα μαγικό χρωματιστό χαλί καλύπτει την περιοχή και κάνει το μέρος αυτό διάσημο αλλά και από τα πλέον πολυφωτογραφημένα στον κόσμο.

Ένα fake προϊόν για να αποτρέπει τους γονείς να εκθέτουν τα μωρά τους στο internet

New Born Fame: Ένα fake προϊόν για να ευασθητοποιήσει τους γονείς σχετικά με την υπερέκθεση των νεογέννητών τους στα social media.

Προκειμένου να ευαισθητοποιήσει τους γονείς να μην ποστάρουν φωτογραφίες των νεογέννητων και των βρεφών τους στα social media, η ολλανδή designer Laura Cοrnet σχεδίασε ένα βρεφικό παιχνίδι που στο άγγιγμα του μωρού, έστελνε αυτόματα 'selfies' στο Facebook και το Twitter των γονιών του, σύμφωνα με δημοσίευμα του CNN.  

Φυσικά δεν πρόκειται για ένα κανονικό προϊόν αλλά για την πτυχιακή της εργασία που άντλησε την έμπνευσή του από έρευνες που έδειξαν ότι η πρώτη φουρνιά χρηστών του Facebook που γίνονταν γονείς, ήταν πρόθυμοι να εκθέτουν φωτογραφίες των νεογέννητών τους στα social media και το μοναδικό πρόβλημά τους ήταν ότι αυτό γινόταν εν αγνοία των μωρών.  

Το περιστρεφόμενο κρεμαστό μόμπιλ, ονόματι New Born Fame, που δημιούργησε η Ολλανδή σχεδιάστρια και έστελνε selfies που τραβούσαν τα μωρά αγγίζοντας ένα ομοίωμα του λογοτύπου του Facebook ή του Twitter, δημιούργησε έντονες αρνητικές αντιδράσεις. "Είχα αποδείξει τη θεωρία μου και ήμουν χαρούμενη", δήλωσε στο CNN η Cοrnet.  

Το περίεργο είναι ότι υπήρξε αρκετά μεγάλος αριθμός ατόμων που ήθελαν στ' αλήθεια να αγοράσουν αυτό το βρεφικό παιχνίδι. "Επρεπε να τους εξηγήσω ότι δεν πρόκειται για πραγματικό προϊόν, αλλά για ένα prototype για την πτυχιακή μου", εξηγεί η Cornet, που πλέον επανασχεδιάζει το New Born Fame ώστε να στέλνει φωτογραφίες και βίντεο στο κινητό των γονιών του μωρού, και να το λανσάρει ως κανονικό προϊόν. 

Το SoundCloud γίνεται συνδρομητικό

To SoundCloud, η πλατφόρμα δωρεάν streaming μουσικής που φιλοξενεί ως επι το πλείστον κομμάτια ανεξάρτητων δημιουργών, αλλά και αρκετών mainstream καλλιτεχνών, όπως και εταιρειών σαν την NASA, επιβεβαίωσε προ ολίγου το κλείσιμο συμφωνίας με έναν από τους εναπομείναντες 'μεγάλους' της μουσικής βιομηχανίας, την Warner Music Group.  

Το συγκεκριμένο deal θεωρείται μεγάλης σημασίας αφού πρόκειται να εξαναγκάσει το SoundCloud, τη δεύτερη μεγαλύτερη πηγή streaming μουσικής μετά το YouTube, με τα 175 εκατομμύρια χρήστες, να αποδώσει για πρώτη φορά από το 2009 που ιδρύθηκε, δικαιώματα στους καλλιτέχνες της Warner, που διαθέτουν τη μουσική τους μέσω του Soundcloud, αναφέρει ο Guardian.  

Η συμφωνία μεταξύ της Γερμανικής εταιρείας και της Warner Music, κατέστη δυνατή μετά την δέσμευση του SoundCloud να εισάγει ένα νέο συνδρομητικό μοντέλο ακρόασης και χρήσης των υπηρεσιών του, που θα σερβίρει υποχρεωτικά διαφημίσεις σε όσους χρήστες επιλέξουν τη δωρεάν χρήση του.   

"Είμαστε ενθουσιασμένοι που η Warner Music Group γίνεται η πρώτη μεγάλη δισκογραφική που θα ενταχθεί στο νέο πρόγραμμα συνεργασιών μας", δήλωσε ο Alexander Ljung, ιδρυτής & CEO του SoundCloud. "Το deal πρόκειται να αποφέρει σημαντικά έσοδα για την Warner και τους καλλιτέχνες της κατά τους επόμενους μήνες και τα επόμενα χρόνια". 

Ποτέ δεν χυνόταν τόση χολή δημοσίως, όπως τώρα, στο facebook. Aυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ήμασταν καλύτεροι άνθρωποι.

Το facebook απελευθέρωσε την αληθινή μας φύση – την υπαρκτή μας επιθετικότητα. Και μας απογύμνωσε από την υποκρισία των «καλών τρόπων».  

Τις προάλλες, ένας καλοθελητής μού έστειλε μερικά screenshots. Ήταν από τον τοίχο ενός (πρώην πια) φίλου, ο οποίος έγραφε μερικά πολύ επιθετικά πράγματα για μένα. Φυσικά, στενοχωρήθηκα. Αλλά δεν εξεπλάγην κιόλας. Αφότου έσκασαν τα μπλογκ και τα social media, είδαμε τον Χριστό φαντάρο. Φίλοι που τα πίνουν μαζί σου αποβραδίς και το πρωί σε συκοφαντούν σε κλειστά φόρουμ. Παραδείγματα άπειρα. Ποτέ πριν στην Ιστορία δεν καταγράφηκαν τόσες ενυπόγραφες ή ανυπόγραφες ύβρεις, δεν χύθηκε τόση χολή δημοσίως από άνθρωπο για άνθρωπο. Όλοι το λουστήκαμε (καμιά φορά, βάλαμε και τα χέρια μας) και τώρα περίπου το συνηθίζουμε.  

Όμως, σε αντίθεση με όσους λένε ότι το facebook επανατοποθετεί την ανθρώπινη ταυτότητα στον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή, ότι τα κάνει όλα ένα ηδονικό Κολοσσαίο, όπου ο ένας αποθρασύνεται από τη χαιρεκακία του άλλου και όλα γίνονται τελικά ένα σφαγείο ξεδιαντροπιάς – εγώ πιστεύω ότι ίσως και το facebook απλώς να μας ξεβράκωσε. 

Ο «φίλος» που με έβριζε ποτέ δεν ήταν φίλος. Πριν από το facebook, θα με συναντούσε σε νερόβραστα και ίσως λίγο αμήχανα ραντεβού, θα μου γελούσε ξεντώνοντας τους μυς του, θα με δούλευε κανονικά – σε αυτό το γιγάντιο κοινωνικό θέατρο που ονομάζουμε είτε καλούς τρόπους είτε επιβιωτική ορμή. Θα με μισούσε πάντα, μυστικά, αλλά θα το εξέφραζε μόνο στον άηχο κύκλο του. Και δεν θα το μάθαινα ποτέ, ούτε θα εκφραζόταν γραπτά ποτέ – εκτός αν ξαναδούλευε κάποιος μεγάθυμος ρουφιάνος ή μου έστελνε ανώνυμες επιστολές, ποτισμένες με στρυχνίνη. Το facebook απελευθέρωσε την αληθινή του φύση – την υπαρκτή του επιθετικότητα. Και τον απογύμνωσε από την υποκρισία των «καλών τρόπων».  

Είναι ανεπίτρεπτο να αφήνεις κάποιον να σε τρολάρει δεύτερη φορά. Όλα αυτά τα πάθη και οι επιθετικότητες που μαίνονται στο φαντασιακό πεδίο έχουν το κουμπί τους. Το ban. Νομίζω ότι το facebook, πρώτη φορά, θέτει τους ανθρώπους τόσο αβοήθητους ενώπιον της φύσης τους. Τους επιτρέπει να εκφράσουν όλες τις πλευρές τους, αχαλίνωτα. Να πουν ψέματα. Να πουν αλήθεια. Να είναι καλοί. Ψευτοκαλοί. Ευγενείς. Αγενείς. Καλοί ή σκάρτοι. Έχω, επίσης, την εντύπωση ότι η σούμα κάθε timeline και η γενική συμπεριφορά στο fb (συμπεριλαμβάνω τις τρολιές που σχεδόν πάντα «αποκαλύπτουν» τον δράστη τους), όσο δουλεμένες κι αν είναι, όσο κι αν μεταμφιέζονται, βγάζουν πάντα στο τέλος αυτό που είναι κάποιος πραγματικά.

Και αυτό που είναι πραγματικά οι άνθρωποι, όταν δεν φοβούνται τα αντίποινα, είναι κάτι πολύ επιθετικό και θηριώδες. Κάτι αξεδίψαστο για αίμα. Οπότε, η συζήτηση, νομίζω, πρέπει να μετατοπιστεί. Όχι στη δαιμονοποίηση του μέσου (δεν δέρνεις τη θάλασσα επειδή έχει φουρτούνα!), αλλά στην ασφαλή πλοήγηση κάθε ζωής. Στην ιστορική σημασία που έχει η κατά συνθήκην υποκρισία των καλών τρόπων. Στο κυνήγι των πειρατών της ανοιχτής, αχαλίνωτης θάλασσας. Και στο απόλυτο δικαίωμά σου να βρίσκεις το λιμάνι σου και να αράζεις. Είναι ανεπίτρεπτο να αφήνεις κάποιον να σε τρολάρει δεύτερη φορά. Όλα αυτά τα πάθη και οι επιθετικότητες που μαίνονται στο φαντασιακό πεδίο έχουν το κουμπί τους. Το ban. To πατάς – και δεν υπάρχουν! Ενώ η ζωή συνεχίζεται.  

Πηγή:lifo