ενημέρωση 3:55, 8 September, 2026

Δέκα ζωές σε μία

"Δέκα ζωές σε μία"

Ένα βιβλίο της Τατιάνας Αβέρωφ

Η ζωή, σαν παραμύθι... 

Περιπετειώδης, γεμάτη πάθη και ανατροπές. 
Η άγνωστη ζωή του πολιτικού Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα μέσα από τη ματιά της κόρης του. 
Ένα μυθιστόρημα με ήρωες υπαρκτούς και γεγονότα πραγματικά, που ζωντανεύει την ταραγμένη ατμόσφαιρα και τα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα, από το 1908 μέχρι τις αρχές του Εμφυλίου. 
Ένα ιστορικό μυθιστόρημα που είναι ταυτόχρονα βιογραφία, μαρτυρία και ταξίδι αναζήτησης.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Η Τατιάνα Αβέρωφ γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα. Σπούδασε ψυχολογία στην Αθήνα και στο Λονδίνο και εργάστηκε είκοσι χρόνια ως ψυχολόγος. Σήμερα διευθύνει την Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ στο Μέτσοβο, διδάσκει σεμινάρια Δημιουργικής Γραφής και εξοικονομεί όσο περισσότερο χρόνο μπορεί για να γράφει.
Έχει γράψει τέσσερα μυθιστορήματα Το Ξέφωτο, 2000, Αύγουστος, 2002, Ανοιχτή Γραμμή, 2005 και Θράσος, 2009. Έχει τιμηθεί με το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ελληνικής Εταιρείας Χριστιανικών Γραμμάτων 2001 για το μυθιστόρημα Το Ξέφωτο. Ήταν υποψήφια για το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Πεζογράφου του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω (shortlist, 2001, για το μυθιστόρημα Το Ξέφωτο) και για το Βραβείο Μυθιστορήματος του ίδιου περιοδικού δύο χρόνια αργότερα (shortlist, 2003, για το μυθιστόρημα Αύγουστος). Το μυθιστόρημά τηςΘράσος ήταν υποψήφιο για το Κρατικό Βιβλίο Λογοτεχνίας Παιδικού Βιβλίου 2010 (αν και πρόκειται για βιβλίο λογοτεχνίας που απευθύνεται καταρχήν σε ενηλίκους). 
Περισσότερα για την ίδια και το έργο της μπορείτε να βρείτε στον διαδικτυακό της τόπο:www.tatiana-averoff.gr.

Γιούργκεν Χάμπερμας: «Η Ευρώπη μεταξύ παράλυσης και διάλυσης»

Ο γερμανός φιλόσοφος θεωρεί καταστροφική μια διάλυση της ΕΕ και τονίζει ότι το ευρωπαϊκό μέλλον βρίσκεται στην πολιτική ένωση των χωρών
 
Γιούργκεν Χάμπερμας: «Η Ευρώπη μεταξύ παράλυσης και διάλυσης»
«Οι πολίτες πρέπει να λάβουν διαβεβαιώσεις ότι η ΕΕ δεν θα μετατραπεί σε ένα φοβερό υπερκράτος» λέει ο Γιούργκεν Χάμπερμας
 
Γερμανοί διανοούμενοι εξέφρασαν πρόσφατα αμφιβολίες και επικρίσεις για τον μαρασμό και την έλλειψη δημοτικότητας του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Η επιστροφή στο έθνος-κράτος είναι αναπόφευκτη; Οι ημέρες του κοινού νομίσματος είναι μετρημένες; Στα 85 του, ο γερμανός φιλόσοφος Γιούργκεν Χάμπερμας λέει σε συνέντευξή του στον «Monde» ότι δεν έχει χάσει τις ελπίδες του για την ΕΕ.
 
Ο γερμανός φιλόσοφος Εντμουντ Χούσερλ έλεγε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που απειλεί την Ευρώπη είναι η κόπωση. Αυτό ισχύει σήμερα;
«Ναι, ο όρος "κόπωση" μου φαίνεται κατάλληλος: τόσο από πολιτική όσο και από οικονομική άποψη, η ΕΕ και ιδίως η ευρωζώνη βυθίζονται σε μια δίνη προβλημάτων για τα οποία είναι υπεύθυνες οι ίδιες. Την ατμόσφαιρα "κόπωσης", που επί χρόνια μετριάζει τον ενθουσιασμό, θα τη χαρακτήριζα σαν ένα μοιραίο μείγμα παράλυσης και διάλυσης».

Τι πιστεύετε για τις φωνές της Αριστεράς που ζητούν να εγκαταλείψουμε το ευρώ;
«Η επιστροφή στα εθνικά νομίσματα συνιστά καταστροφικό σενάριο, σύμφωνα με τους οικονομολόγους. Ως κοινωνιολόγος, δεδομένης της προχωρημένης ολοκλήρωσης των κοινωνιών και των οικονομιών μας δεν είμαι σε θέση ούτε καν να φανταστώ ότι μπορούμε ακόμη και να εξετάζουμε μια τέτοια ριζοσπαστική διάλυση. Η μοναδική οδός σωτηρίας για το κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη είναι, κατά την άποψή μου, να περάσουμε από το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα σε μια πολιτική ένωση».
 
Τι πιστεύετε για τη γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη;
«Αν η γερμανική κυβέρνηση είχε παίξει τον ρόλο μιας δύναμης τόσο κυριαρχικής όσο και υπεύθυνης, δεν θα είχε εκμεταλλευθεί τόσο ασυνείδητα τις πολιτικές κρίσεις των τελευταίων ετών προς όφελός της. Από την άλλη πλευρά, το κλειδί της εξόδου από την κρίση πρέπει να αναζητηθεί κυρίως στην ίδια τη γερμανική κυβέρνηση: αυτή θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει προ πολλού μια σοβαρή συζήτηση για τις μελλοντικές εναλλακτικές της Ευρώπης».
 
Πιστεύετε ότι η γαλλογερμανική «ατμομηχανή» έχει μόνιμη βλάβη;
«Το γαλλογερμανικό ζεύγος, το οποίο μέσω μιας κοινής πρωτοβουλίας είναι το μοναδικό που μπορεί να βγάλει την ΕΕ από το τέλμα, έχει βαλτώσει. Ο θεσμικός συντονισμός της φορολογικής, οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής δεν μπορεί να επιτευχθεί με τεχνοκρατικά μέσα. Η απαραίτητη μεταβίβαση κυριαρχίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο απαιτεί έναν δημοκρατικό έλεγχο, συνεπώς μια κλίση της ζυγαριάς υπέρ του Ευρωκοινοβουλίου. Δυστυχώς δεν βλέπω κανέναν Τσόρτσιλ, κανέναν πολιτικό που θα είχε το απαιτούμενο κύρος να θέσει μια τέτοια αλλαγή σε κίνηση».
 
Θεωρείτε ακόμη πιθανό να κινητοποιηθεί το ευρωπαϊκό οικοδόμημα μέσω μας συνταγματικής συζήτησης;
«Το επόμενο βήμα που πρέπει να κάνουμε δεν είναι μια αφηρημένη συνταγματική μεταρρύθμιση αλλά τα κόμματα να αποφασίσουν επιτέλους να εξοικειώσουν τους οπαδούς τους με ένα σχέδιο το οποίο οι πολιτικές ελίτ αποφεύγουν επί περισσότερο από μισό αιώνα. Οι πολιτικοί δεν θα έπρεπε να φοβούνται τη μάχη. Θα έπρεπε να σηκώσουν τα μανίκια και να θέσουν ενώπιον της κοινής γνώμης τις εναλλακτικές που προσφέρονται σήμερα στην Ευρώπη. Θα έπρεπε να συνάψουν μια συμμαχία ανάμεσα στα φιλοευρωπαϊκά κόμματα εντός κάθε χώρας. Είναι αλήθεια ότι μια τέτοια "μεγάλη ευρωπαϊκή συμμαχία" είναι δύσκολο να επιτευχθεί στη Γερμανία. Ακόμη περισσότερο στη Γαλλία, όπου το χάσμα μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς είναι τόσο βαθύ... Αλλά σήμερα, απέναντι στο Εθνικό Μέτωπο, τι σημαίνει "Δεξιά";».
 
Πώς να φανταστούμε τον υπερεθνικό φεντεραλισμό που εύχεστε;
«Η δημόσια συζήτηση για τη μετατροπή της ΕΕ σε μια υπερεθνική δημοκρατία, στην οποία συμμετέχω, αποτελεί μια διαμάχη του είδους που απασχολεί τους συνταγματολόγους. Η ΕΕ δεν πρέπει να λάβει, όπως επιθυμούν οι "φεντεραλιστές", τη μορφή ενός ομοσπονδιακού κράτους όπως είναι οι ΗΠΑ, η Ελβετία ή η Γερμανία. Οι πολίτες πρέπει να λάβουν διαβεβαιώσεις ότι η ΕΕ δεν θα μετατραπεί σε ένα φοβερό υπερκράτος το οποίο, ήδη στην εθνική τους σφαίρα, έχει λάβει επικίνδυνες διαστάσεις για την ελευθερία και την ισότητα».

*Ο Γιούργκεν Χάμπερμας, που γεννήθηκε το 1929 στο Ντίσελντορφ, είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους γερμανούς φιλοσόφους και διανοουμένους. Μαθητής του Τέοντορ Αντόρνο και του Μαξ Χορκχάιμερ, παραθέτει στα φιλοσοφικά του έργα μια κοινωνιολογική προσέγγιση. Ανέπτυξε μια φιλοσοφία στο σταυροδρόμι της ηθικής, της πολιτικής και του δικαίου. Επεμβαίνει συχνά στη δημόσια συζήτηση και υπερασπίζεται επίμονα το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
 
 

Ο Ελ Γκρέκο στο Μπενάκη: Άγνωστες ιστορίες για τον «Έλληνα του Τολέδο»

Η έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη παρουσιάζει το φιλικό περιβάλλον του μεγάλου ζωγράφου, τους ανθρώπους που τον επηρέασαν, στιγμές από τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αλλά και τη σύγκρουσή του με τη λογοκρισία

 
  Θύμα λογοκρισίας έπεσε ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος όταν οι παραγγελιοδότες της «Παναγίας του Ελέους» στο Νοσοκομείο του Ελέους στην Ιγιέσκας τού ζήτησαν να αλλάξει τα κολάρα στις ανδρικές μορφές και να αφαιρέσει τη μορφή του γιου του – τον οποίο αποκαλούσαν νόθο – κάτω δεξιά. Τα έγγραφα και οι εικόνες αποδεικνύουν ότι ο ζωγράφος τελικά πληρώθηκε, αλλά το έργο αλλοιώθηκε και αποκαταστάθηκε στον 20ό αι.    

Ενάμιση μήνα πριν εκπνεύσει το 2014, χρονιά κατά την οποία συμπληρώνονται 400 χρόνια από τον θάνατο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, του ζωγράφου που έθεσε τις απαρχές της μοντέρνας τέχνης και έμεινε στην ιστορία ως «Ο Ελληνας», η γενέτειρά του αρχίζει να ξετυλίγει τον μίτο των εκδηλώσεων και των εκθέσεων για να τον τιμήσει.
 
Παράλληλα η Ισπανία έχει διοργανώσει ήδη σειρά μεγάλων και επιτυχημένων εκθέσεων, αρχής γενομένης από τον Μάρτιο με την αφρόκρεμα των έργων του σπουδαίου μανιεριστή. Λίγο η οικονομική κρίση, λίγο η γραφειοκρατία - η οποία έγινε αιτία ένα από τα λιγοστά έργα ζωγραφικής που έχει η έκθεση (σύνολο επτά, εκ των οποίων δύο του Ελ Γκρέκο και ένα αποδιδόμενο στο εργαστήριό του) να μην έρθει τελικά στην Αθήνα -, λίγο που η Ελλάδα είχε την τιμητική της σε προηγούμενη επέτειο εορτασμού με αφορμή τη συμπλήρωση 450 χρόνων από τη γέννηση του ζωγράφου (1991), αποφάσισε να δώσει την πρωτοκαθεδρία στην Ισπανία αφού στο Τολέδο ο ζωγράφος άφησε την τελευταία του πνοή. 

Στην απόφαση συνέβαλε και το γεγονός ότι οι διοργανωτές περίμεναν επισήμως να ολοκληρωθούν οι εκδηλώσεις στην Ισπανία ώστε να είναι διαθέσιμα τα έργα που θα μπορούσαν να δανειστούν. Μοναδική εξαίρεση υπήρξε η καλοκαιρινή, μικρή έκθεση που φιλοξενήθηκε στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης στο Ηράκλειο, γενέθλιο τόπο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, η οποία μετακομίζει εμπλουτισμένη τώρα στην Αθήνα. 

Και τώρα λοιπόν που σηκώνεται η αυλαία, ποιο πρόσωπο του ζωγράφου-μύθου που επιβλήθηκε ως καλλιτέχνης, αλλά και ως προσωπικότητα στην εποχή του, χάθηκε στη λήθη για δύο αιώνες και επέστρεψε δυναμικά για να αναδειχθεί σε «προφήτη» του μοντερνισμού, καλούμαστε να ανακαλύψουμε;

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΤΟΛΕΔΟ. Τους ανθρώπους που αποτελούσαν το περιβάλλον του: τους φίλους του, τους πελάτες του, τους συνεργάτες του. «Πρόκειται για μια έκθεση που αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία. Δεν γίνονται πολλές τέτοιες εκθέσεις» τόνισε ο διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη Αγγελος Δεληβορριάς. «Πράγματι, είναι η πρώτη φορά που διοργανώνεται μια τέτοια έκθεση που ασχολείται με το ανθρώπινο κεφάλαιο γύρω από τον Ελ Γκρέκο και επιχειρεί να ανασυστήσει το πνευματικό περιβάλλον γύρω από τον ζωγράφο» προσέθεσε ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins της Βαλτιμόρης Ρίτσαρντ Κέιγκαν, που επιμελήθηκε την πρώτη έκθεση με την οποία αρχίζουν οι εκδηλώσεις στην Αθήνα και στο Μουσείο Μπενάκη, υπό τον τίτλο «Ο φιλικός κύκλος του Γκρέκο στο Τολέδο». 

Οποιος περιμένει να δει μια έκθεση γεμάτη αριστουργήματα θα απογοητευτεί, καθώς τα περισσότερα από τα 20 πορτρέτα που συνέθεταν το περιβάλλον του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου στο Τολέδο είναι ψηφιακές αναπαραγωγές και τα αυθεντικά έργα λιγοστά. 

Οποιος όμως θέλει να ανακαλύψει ποιοι ήταν εκείνοι με τους οποίους συνομιλούσε, από τους οποίους επηρεαζόταν και τους επηρέαζε, δεχόταν τις παραγγελίες τους και διαπληκτιζόταν μαζί τους, τότε θα γοητευτεί, καθώς οι προσωπικότητες αυτές δεν αποκαλύπτονται μόνο μέσα από την εικόνα τους αλλά και από σπάνιο αρχειακό υλικό, χαρακτικά και έγγραφα εποχής.

«Δεν πρόκειται για μια έκθεση-θέαμα, για μια εύκολη έκθεση» τονίζει ο συνεπιμελητής της, εμπνευστής των εκδηλώσεων για το Ετος Ελ Γκρέκο και γενικός συντονιστής τους, ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης Νίκος Χατζηνικολάου. «Πρόκειται για μια ατελή εισαγωγή στο πρόσωπο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, καθώς έχουμε ελάχιστα στοιχεία για να διαμορφώσουμε το πορτρέτο εκείνων που τον βοήθησαν». 

Ψυχρός Πόλεμος: Οι Ρώσοι κατάσκοποι της διπλανής πόρτας

Ψυχρός Πόλεμος: Οι Ρώσοι κατάσκοποι της διπλανής πόρτας
Tο ζεύγος Κόεν το 1969 κατά την πτήση επιστροφής τους στη Σοβιετική Ένωση μετά από μια ανταλλαγή κατασκόπων του Ψυχρού Πολέμου  
 
Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο
Είναι μια ιστορία που θυμίζει κατασκοπευτικό θρίλερ του Ψυχρού Πολέμου με την υπογραφή του Τζον Λε Καρέ. Ένα ζευγάρι κατάσκοπων ζούσε, στα τέλη της δεκαετίας του 1950 –όντως στην ψυχροπολεμική εποχή- σε ένα προάστιο του Λονδίνου.

Το ζευγάρι, που υποδυόταν μια οικογένεια Καναδών, στην πραγματικότητα βρισκόταν υπό την καθοδήγηση οδηγίες και τις εντολές της KGB, συγκεντρώνοντας πληροφορίες σχετικές με συστήματα εντοπισμού υποβρυχίων.

Όπως αναφέρει σε άρθρο του το BBC, ο Πίτερ και η Χέλεν Κρόγκερ εγκαταστάθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1950 στο Ρούισλιπ, ένα ήσυχο προάστιο της βρετανικής πρωτεύουσας. Νοίκιασαν ένα σπίτι στην οδό Κράνλεϊ Ντράιβ και ζούσαν ήρεμα τις ζωές τους. 

Ο Πίτερ κατέβαινε καθημερινά στο κέντρο του Λονδίνου, για να λειτουργήσει το βιβλιοπωλείο του, ενώ η σύζυγος του διέμενε σπίτι, ασχολούμενη με τα οικιακά. Το μεσήλικο ζευγάρι δεν είχε αποκτήσει παιδιά. Αυτή ήταν η εικόνα που έδιναν στους γείτονες, που έμεναν ακριβώς απέναντι από το σπίτι τους, την οικογένεια Σερτς, μια οικογένεια Βρετανών με δυο παιδιά, τον Φιλ και την Γκέι.

Οι Σερτς καλούσαν συχνά πυκνά την Χέλεν να περνά χρόνο σπίτι τους, ενόσω ο Πίτερ Κρόγκερ ήταν στη δουλειά του. Αυτό που δεν γνώριζαν, ωστόσο, ήταν το ότι οι δυο μεσήλικες Καναδοί δεν ήταν αυτό που έδειχναν. 

Στην πραγματικότητα, ο Πίτερ και η Χέλεν Κρόγκερ ονομάζονταν Μόρις και Λόνα Κόεν, ήταν Αμερικανοί  και είχαν προσληφθεί από την KGB ως μυστικοί πράκτορες, κάνοντας διπλή ζωή και συλλέγοντας πληροφορίες από συγκεκριμένους στόχους. 

Οι Κόεν αποτελούσαν τα δυο από τα πέντε μέλη της ομάδας με την ονομασία Δίκτυο του Πόρτλαντ. Επικεφαλής τους ήταν ο Ρώσος κατάσκοπος της KGB, Κόνoν Μόλοντι, που το 1954 διείσδυσε στη Βρετανία προσποιούμενος τον Καναδό επιχειρηματία Γκόρντον Λόνσντεϊλ και σταδιακά δημιούργησε γύρω από το πρόσωπο του μια ομάδα που δραστηριοποιούνταν με έδρα την πόλη Πόρτλαντ του Ντόρσετ (εξ’ ου και το όνομα του δικτύου). 

Για αρκετά χρόνια, η ομάδα του Πόρτλαντ κατάφερνε να αποσπά σημαντικές πληροφορίες από διάφορους σημαίνοντες Βρετανούς σχετικά με οπλικά συστήματα ή πρακτικές εντοπισμού υποβρυχίων. 

Η υπόλοιπη καθημερινότητα τους, ωστόσο, κυλούσε φυσιολογικά, σαν να μην συνέβαινε τίποτα. «Θυμάμαι να έρχεται η Χέλεν στο σπίτι μας. Ήταν φωνακλού και όλα γύρω της τα αντιμετώπιζε με υπερβολικό τρόπο. Μάλιστα, ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες που είδα να φοράνε παντελόνια, μια πράξη πολύ επαναστατική για την εποχή εκείνη» λέει στο BBC η, 68χρονη σήμερα, Γκέι Σερτς.

Ωστόσο, το Δίκτυο του Πόρτλαντ δεν έμελλε να μακροημερεύσει. Σύντομα, οι δραστηριότητες του υπέπεσαν στην αντίληψη της βρετανικής αντικατασκοπίας. «Στις 5 Νοεμβρίου 1960 όμως όλα άλλαξαν. Μας πήραν τηλέφωνο από τον Ειδικό Κλάδο Αντικατασκοπίας και ζήτησαν να περάσουν από το σπίτι μας και να μιλήσουν στους γονείς μου. Όταν ήρθαν, μας είπαν ρητά να μην μιλήσουμε σε κανέναν για αυτήν την επίσκεψη» θυμάται η Γκέι Σερτς, και προσθέτει πως λίγες ημέρες μετά στο σπίτι τους εγκαταστάθηκαν γυναίκες υπάλληλοι της Υπηρεσίας. 

«Μάλλον τους φάνηκε περίεργο και ύποπτο να μπαινοβγαίνουν καθημερινά στο σπίτι μας άντρες υπάλληλοι, με την μητέρα μου μόνη της μέσα σε αυτό, οπότε επιστρατεύτηκαν γυναίκες, οι οποίες κάθονταν διαρκώς στην κουζίνα με τη μητέρα μου» λέει η 68χρονη βρετανίδα. Η μητέρα της Σερτς δέχτηκε με ευχαρίστηση να παίξει το παιχνίδι των κατασκόπων και να προσποιείται μπροστά στην Χέλεν Κρόγκερ. 

«Η μητέρα μου ήξερε πως η Κρόγκερ της έλεγε ψέματα σχετικά με το ποια ήταν στην πραγματικότητα και είπε από μέσα της: «Αυτό το παιχνίδι μπορούν να το παίξουν δυο άνθρωποι ταυτοχρόνως». Οπότε, άρχισε κι εκείνη με τη σειρά της να παίζει το παιχνίδι αυτό» συμπληρώνει η Σερτς, που θυμάται ακόμη εκείνο το πρωινό της 7ης Ιανουαρίου του 1961 που ξαφνικά οι Καναδοί γείτονες τους εξαφανίστηκαν το ίδιο ξαφνικά, όπως είχαν μπει στη ζωή τους μερικά χρόνια πριν. 

Οι «Κρόγκερ» και ο «Λόνσντεϊλ» συνελήφθησαν στο σπίτι της οδού Κράνλεϊ Ντράιβ. Ο Μόλοντι δικάστηκε για κατασκοπία και φυλακίστηκε, ενώ το ζεύγος Κόεν, μετά από οκτώ χρόνια σε βρετανική φυλακή, αποφυλακίστηκε το 1969 και επέστρεψε στη Σοβιετική Ένωση μετά από μια ανταλλαγή κατασκόπων του Ψυχρού Πολέμου.

Μάλιστα, αυτόν τον καιρό παίζεται στην αμερικανική τηλεόραση η -δημοφιλής και στη χώρα μας- σειρά The Americans που αφηγείται την ίδια ακριβώς ιστορία: δυο πράκτορες της KGB παριστάνουν ένα φυσιολογικό ζευγάρι στις ΗΠΑ, την Ελίζαμπεθ και τον Φίλιπ, αποκρύπτοντας ακόμη κι από τα αμερικανοθρεμμένα τους παιδιά το μεγάλο τους μυστικό.

Ότι δηλαδή έχουν ορκιστεί πίστη στη πατρίδα τους, εκτελώντας κατά γράμμα τις διαταγές των ανωτέρων της, της KGB. Και, για να περιπλεχτεί η κατάσταση ακόμη περισσότερο,  απέναντι από το σπίτι των Ρώσων διαμένει ένας… βέρος Αμερικανός που τυγχάνει και ομοσπονδιακός πράκτορας του FBI.