Γκερνίκα, του Πάμπλο Πικάσο
Ο Εσταυρωμένος Χριστός, του Ντιέγκο Βελάσκεθ
Η Αλληγορία της Ζωγραφικής, του Γιαν Βερμέερ
Η γέννηση της Αφροδίτης, του Σάντρο Μποτιτσέλλι
Η Σχεδία της Μέδουσας, του Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ
Οι Δεσποινίδες των τιμών, του Ντιέγκο Βελάσκεθ
Ο Μυστικός Δείπνος, του Λεονάρντο Ντα Βίντσι
3η Μαΐου 1808, του Φρανσίσκο Γκόγια
Μετάβαση
Από τη δύναμη της συνήθειας στη διεκδίκηση της μαρξιστικής ουτοπίας
του Γιώργου Ρούση
Η λύση στη δομική κρίση του καπιταλισμού δεν μπορεί παρά να βρίσκεται εκτός των τειχών του. Για να επιτευχθεί, όμως, κάτι τέτοιο είναι ανάγκη ευρύτερες λαϊκές μάζες να τολμήσουν αυτήν την έξοδο, υπερνικώντας τη δύναμη της συνήθειας, η οποία, όπως καταδεικνύεται από την ιστορική εμπειρία και τις αναφορές σημαντικών στοχαστών όλων των εποχών, είναι πανίσχυρη.
Από την άλλη, όμως, το ίδιο ισχυρή είναι και η ανάγκη της ελπίδας για έναν διαφορετικό καλύτερο κόσμο. Και αυτή η ελπίδα, η οποία όταν στηρίζεται στην πραγματικότητα, όπως ο μαρξισμός, μετατρέπεται σε επιστημονική ουτοπία, αποτελεί σήμερα μια πραγματική δυνατότητα που προσφέρεται στην ανθρωπότητα για να βγει από το λιβάδι των δακρύων. Γι’ αυτό και οι πάσης φύσεως υποστηρικτές του κυρίαρχου συστήματος συνεχίζουν να την καταπολεμούν λυσσαλέα με σαθρά επιχειρήματα και διαστρεβλώσεις.
Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και αριστερές δυνάμεις είτε αποκηρύσσουν αυτήν την ουτοπία είτε την επικαλούνται, αδιαφορώντας για τον δρόμο που οδηγεί σε αυτήν. Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι εκμεταλλευόμενοι τα ρήγματα που δημιουργεί η αντιμετώπιση της κρίσης από τους κυρίαρχους, στη δύναμη της συνήθειας των κυριαρχούμενων, να ανοίξουμε τον δρόμο προς τη διεκδίκησή της.
Αυτός ο δρόμος σίγουρα απαιτεί την ιδεολογική πάλη. Αυτή, όμως, πόσω μάλλον που διεξάγεται από τα λαϊκά στρώματα εκτός έδρας και με στημένο διαιτητή, είναι ανεπαρκής από μόνη της για να ανατρέψει τις κυρίαρχες αξίες και τη μοιρολατρία. Γι’ αυτό και χρειάζεται να συνδυαστεί με τον αγώνα για ένα νέο αντισυστημικό μεταβατικό «Είναι», το οποίο θα πρέπει να στηρίζεται στο κεκτημένο επίπεδο συνειδητότητας των λαϊκών μαζών και να στοχεύει στην επαναστατικοποίησή του. Με βάση τα παραπάνω, στο παρόν βιβλίο ιχνηλατείται το περιεχόμενο αυτού του νέου «Είναι».
photo: lifenews.ruΕυχαριστώ».
Κάτι τέτοιο πρέπει να άκουσαν οι περίπου 70 επιβάτες της πτήσης τσάρτερ, στο αεροδρόμιο Ιγκάρκα, στο Κράσνογιαρσκ της Ρωσίας.
Η θερμοκρασία στον αεροδιάδρομο ήταν 52 βαθμούς κάτω από το μηδέν και ήταν αδύνατο να μετακινηθεί το σκάφος.
Τώρα, αλήθεια ή ψέματα, στημένο ή όχι, το βίντεο είναι απολαυστικό:
Όχι πολλά χρόνια πίσω, έγραφα εδώ «Τα Χριστούγεννα σε υποχρεώνουν σε θυσίες, που δεν γίνεται να μην κάνεις, γιατί δεν είναι ωραίο να χαλάς τις καρδιές των δικών σου. Άλλωστε οι δικοί σου άνθρωποι, η θαλπωρή του σπιτιού σου, το ότι στέκεσαι στα πόδια σου, είναι τα δεδομένα που δεν θα έπρεπε ποτέ να υποτιμήσεις. Τα Χριστούγεννα -ακόμη κι αυτά που η αγορά σου φέρνει δυο μήνες πριν- ξεσηκώνουν τις δύσκολες σκέψεις, υγραίνουν τα μάτια, κάνουν το λαιμό να κομπιάζει για να μη μπορείς να φωνάξεις αυτό που πραγματικά θέλεις…». Και έτσι ήταν. Στόλιζα το σπίτι μου, για «να το στολίσω». Πήγαινα στα οικογενειακά τραπέζια, για «να πάω». Προστακτικές που μισούσα. Καταθλίψεις. Και τελικά αχαριστία. Το μόνο που απολάμβανα ήταν η συμβίωση με τους καλικάντζαρους.
Ακριβώς ένα χρόνο πριν, βρέθηκα να περνάω μια κατάσταση που αφενός δεν είχε πλάκα αφετέρου την πήρα στην υπερβολή της δίχως λόγο. Στις 7 του Δεκέμβρη και ενώ αυτή είχε παρέλθει, αργά το απόγευμα πετάχτηκα από τον καναπέ και κατέβηκα στην αποθήκη. Μέσα σε τρεις ώρες είχα στολίσει το σπίτι μου ωραιότερα από ποτέ. Ένα λαμπιόνι στο λιγοστό φως μιας όποιας φλόγας είναι δεκάδες χρώματα άλλα από αυτά τα δεδομένα της χωρίς Χριστούγεννα καθημερινότητας.
Έτσι αγάπησα τα Χριστούγεννα. Παρατηρώντας. Εντοπίζοντας τι είναι αυτό «το άλλο» της συναλλαγής. Το επόμενο μεσημέρι ήμουν χαμογελαστή στην κουζίνα και έφτιαχνα αστέρια από μπισκότο. Ακολούθησαν αμέτρητες συνταγές. Χάριζα γλυκά σε όλο τον κόσμο. Έδινα γεύσεις, σχήματα, το ζούσα. Ούτε ξέρω πόσα χιλιόμετρα περπάτησα στη στολισμένη πόλη με ζεστό καφέ στο χέρι και την αγαπημένη μου μπίτερ στην τσέπη. Είδα το «Μόνος στο σπίτι» σαν να μην το’χα ποτέ ξαναδεί και θα το δω πάλι φέτος. Και δεν ήταν αντίδραση. Ο κόσμος μου όλος έβλεπε έναν άλλον άνθρωπο και εγώ ένιωθα ευγνωμοσύνη για αυτό που συνέβαινε. Ξαναθυμήθηκα πώς να κάνω σαν παιδί. Δεν ήταν δύσκολο. Ήταν αναγκαίο και τελικά λυτρωτικό. Κάντε το.
