Στο βίντεο που ακολουθεί βλέπει κανείς το πρότυπο της γυναικείας ομορφιάς ανά δεκαετία.
Τα μαλλιά, το μακιγιάζ, το ύφος-σήμα κατατεθέν της μετάβασης από εποχή σε εποχή.
Εσείς τη γυναίκα ποιας δεκαετίας βρίσκετε πιο όμορφη;
Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας
Διάφοροι που ξέρω καλά τα αλισβερίσια τους με διάφορες εξουσίες, άκουσα να μου υπερασπίζουν δυνατά και δημοσίως το Θωμάκο, εγκαταλείποντας τη Χιωτάκη ή άλλες παρατάξεις που τους εξυπηρετούσαν ως τώρα.
Κάποτε ο Κώστας Βουτσάς είχε πει πως καταλάβαινε αν θα πάει καλά το έργο, από το πόσοι δημοσιογράφοι πήγαιναν στη συνέντευξη Τύπου του. Ένας παλιός θεατρικός επιχειρηματίας έλεγε ότι καταλάβαινε αν θα πάει καλά το έργο από το πόσες προσκλήσεις του ζητούσανε. Νομίζω ότι μπορώ να καταλάβω όχι το αν μια παράταξη πάει για εξουσία, αλλά αν μια παράταξη φαίνεται πως οδεύει προς την εξουσία από το πόσοι ξαφνικά το υποστηρίζουν φανερά και αυτοί οι κάποιοι είναι κάποιοι που συνήθως είτε κυνηγούν δημόσιες θέσεις είτες προσβλέπουν σε …διάφορα από την εκάστοτε εξουσία, οποιανδήποτε κι αν είναι αυτή…
Το διαπίστωσα πάλι τελευταία με τον Γιώργο Θωμάκο, όταν διάφοροι που ξέρω καλά τα αλισβερίσια τους με διάφορες εξουσίες, άκουσα να μου υπερασπίζουν δυνατά και δημοσίως το Θωμάκο, εγκαταλείποντας τον Χιωτάκη ή άλλες παρατάξεις που τους εξυπηρετούσαν ως τώρα.
Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι μια παράταξη πάει κατευθείαν για την εξουσία, γιατί αυτοί οι κάποιοι μπορεί να κάνουν και λάθος μες στον πανικό και την απελπισία τους. Δείχνει όμως πολλά.
Επειδή προσωπικά καθόλου δε με νοιάζει αν ο Θωμάκος έχει την εξουσία - ούτε με φοβίζει, αλλά ούτε και το προσμένω- θα ήθελα απλώς να πω εκεί στην παράταξη να προσέχει ποιοί τη λιβανίζουν τελευταία, και να έχει το νου της. Για πολλούς λόγους. Και γιατί η κολακεία διαφθείρει και γιατί δε χρειάζεται στην όποια περίπτωση πάρουν την εξουσία, να γίνουν και αυτοί εξυπηρετητές προσωπικών συμφερόντων. Αν θέλουν δηλαδή να ξεχωρίζουν σε κάτι. Εδώ που τα λέμε όμως, ίσως και όλοι αυτοί είναι στηρίγματα της κάθε εξουσίας. Άλλωστε όπως τραγουδάει κι η Εβίτα στο ομώνυμο μιούζικαλ (μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη από το πρωτότυπο του Τιμ Ράις):
«Τη σαπίλα να διώξεις δεν είναι τρόπος,
όλοι οι λαοί κυβερνιούνται όπως όπως,
δεν τα βγάζεις πέρα χωρίς λίγη λέρα
και δίχως να βλάψεις τον άλλο…».
Μια άλλη ανάγνωση ένος ρομαντικού δείπνου, για δύο
Γράφει ο Νίκος Δήμου
Είναι από μεγάλη γενιά. Πρόγονοί του κάτι τεράστιες κολοκύθες, τόσο δυναμικές και απαιτητικές για τροφή, που στέγνωσαν το χωράφι. Έτσι αυτός βγήκε λίγος και φτενός. Μέριμνά του να ξαναγυρίσει στη δόξα.
Σκέπτεται. Τι σκέψεις μπορεί να κάνει μία κολοκύθα που έγινε κεφάλι; Ό,τι και ένα κεφάλι που έγινε κολοκύθα. Πολλά περνάνε μέσα από το νου του, ελάχιστα μένουν.
Ακούει. Τους συντρόφους από παλιά, τους κηπουρούς, που του μιλάνε για δοξασμένες ανθοφορίες και καρποφορίες, μποστάνια όπου όλα υπάρχουν. Τα ακούει και προσπαθεί να ξεχάσει τον μαρασμό, την πτώση και την άδικη αποπομπή.
Άδικο, άδικο! Αυτό τον τρώει, αυτό τον τρελαίνει. Υποφέρει. Γυρίζει παντού, σπέρνει άγονους κολοκυθόσπορους, αλλά ο νους του είναι στο πατρικό χωράφι.
Ποιος νους; Ένα κενό είναι ανάμεσα στα τοιχώματα. Ένα κενό που αντηχεί. (Γι’ αυτό οι παλιότεροι έφτιαχναν όργανα από κολοκύθες). Ένα ηχείο που απηχεί. Ήχους, ξένες φωνές, θορύβους και πολλά παράσιτα.
Ίσως θα τον βοηθούσε, αν μπορούσε να διαβάσει την «Αποκολοκύνθωση» (Λατινικά: Apocolocyntosis) που έγραψε ο μέγας Σενέκας για τον αυτοκράτορα Κλαύδιο. Ήταν μία πικρή σάτιρα. Το μόνο που μπορούσε να του προσφέρει, αντί για την (αυτοκρατορική) Αποθέωση.
Πηγή:protagon
