Όταν η εμπορία κλεμμένων έργων τέχνης είναι ακόμα συχνό φαινόμενο, το τρίτο κατά σειρά γρηγορότερα αναπτυσσόμενο λαθρεμπόριο, μετά τα όπλα και τα ναρκωτικά

“Woman in Blue in Front of a Fireplace"/ Henri Matisse  

Όταν οι γερμανικές αρχές εισέβαλαν σε ένα λιτό, ακατάστατο διαμέρισμα στο Μόναχο τον Μάρτη του 2012, βρήκαν περίπου 1500 πίνακες και σχέδια, που βρίσκονταν εκεί, κρυμμένα για πάνω από 70 χρόνια. Η συλλογή, της οποίας η αξία εκτιμήθηκε γύρω στο 1 δισεκατομμύριο δολάρια, περιελάμβανε αριστουργήματα του Σαγκάλ, του Πικάσο και του Ματίς, και άνηκε στον Cornelius Gurlitt, γιο διακινητή των παράνομων λαφύρων τέχνης των Ναζί.

Πολλά από τα έργα είχαν κλαπεί από διακεκριμένους Εβραίους συλλέκτες και ιδιοκτήτες γκαλερί, στα πλαίσια της λεηλασίας που είχε διατάξει ο Χίτλερ τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μεταξύ αυτών βρισκόταν και ένας πίνακας του Ματίς, που άνηκε στον Paul Rosenberg, ένα φημισμένο Παριζιάνο έμπορο τέχνης και προσωπικό φίλο του καλλιτέχνη. Όταν η ιστορία αυτή έγινε γνωστή στα γερμανικά μέσα το Νοέμβριο του προηγούμενου χρόνου, οι απόγονοι του Rosenberg ξεκίνησαν διαδικασίες για την ανάκτηση του πίνακα, με τη βοήθεια του Chris Marinello, ενός από τους πιο έμπειρους κυνηγούς τέχνης στον κόσμο. Σαν ιδρυτής της Art Recovery International, μιας εταιρείας που έχει τη βάση της στο Λονδίνο, η οποία εξειδικεύεται στην ανάκτηση έργων τέχνης που έχουν κλαπεί από τους Ναζί και άλλους, πιο σύγχρονους εγκληματίες, ο 52χρονος δικηγόρος έχει εντοπίσει και ανακτήσει έργα αξίας 350 εκτομμυρίων δολαρίων μέσα σε 20 χρόνια.  

Κατά τη διάρκεια των δύο προηγούμενων δεκαετιών, ο Chris Marinello έχει βοηθήσει στην ανάκτηση έργων τέχνης αξίας 350 εκατομμυρίων δολαρίων, τα οποία είχαν κλαπεί ή λεηλατηθεί. Μεταξύ αυτών βρίσκονται και έργα ανεκτίμητης αξίας που οι Ναζί είχαν πάρει ως λάφυρα κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

«Κάποιες από τις μεγαλύτερες υποθέσεις που διαχειριζόμαστε αυτή τη στιγμή είναι από τις σημαντικότερες υποθέσεις του πεδίου αυτού παγκοσμίως», λέει ο Marinello. «Ένα κομμάτι αξίας 30 εκατομμυρίων ευρώ στην Ιταλία, ένας Crivelli αξίας 10 εκατομμυρίων ευρώ στην Πορτογαλία και ορισμένα ακόμα έργα του Ματίς. Νομίζω ότι μέσα στα χρόνια έχουμε ανακτήσει πέντε ή έξι έργα του». Ο Marinello είναι από τους λίγους δικηγόρους παγκοσμίως που εργάζονται σε αυτόν τον τομέα και την περασμένη Παρασκευή πολλοί από αυτούς συγκεντρώθηκαν στη Νέα Υόρκη για το "NYU's Art Law Day", ένα συνέδριο για τη σύνδεση του νόμου και την αγοράς τέχνης. Ο Marinello μίλησε στο συνέδριο για την ανάκτηση των κλεμμένων έργων, στο οποίο συμμετείχε και η Marianne Rosenberg, εγγονή του Paul Rosenberg. Η Marianne αυτή τη στιγμή ηγείται ενός αγώνα για την αποζημίωση της οικογένειάς της για τα έργα που έκλεψαν από αυτούς οι Ναζί. Μέχρι σήμερα αγνοούνται ακόμα περίπου 60 από τα έργα από τη συλλογή του Rosenberg, μαζί με 100.000 ακόμα έργα που ανήκουν σε άλλες οικογένειες.

Στα προηγούμενα 15 χρόνια, ο Marinello βοήθησε τους Rosenberg να ανακτήσουν τον πίνακα "Waterlillies" του Μανέ, ο οποίος βρέθηκε στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης, καθώς και το έργο "Woman in Blue in Front of a Fireplace" του Ματίς, το οποίο αποδείχτηκε πως ήταν μέρος της μόνιμης συλλογής ενός Νορβηγικού μουσείου. Σήμερα, ο Marinello και η οικογένεια των Rosenberg ασχολούνται με την ανάκτηση ενός Mατίς από την αποθήκη Gurlitt και έχουν έρθει αντιμέτωποι με αμέτρητες επιπλοκές, συμπεριλαμβανομένου και του θανάτου του Gurlitt τον περασμένο Μάιο.

Η ανάκτηση των κλεμμένων από τους Ναζί έργων δεν είναι εύκολη υπόθεση. Δεν μπορείς απλά να ζητήσεις να στα επιστρέψουν. Αρχικά πρέπει να αποδείξει κανείς την προέλευσή του έργου, δεκαετίες μετά το έγκλημα. Ακόμα και αφού γίνει αυτό, ο τωρινός ιδιοκτήτης του, είτε πρόκειται για μουσείο είτε για ιδιώτη, δεν είναι νομικά υποχρεωμένος να το επιστρέψει.  

Ο Paul Rosenberg δίπλα από τον πίνακα του Ματίς

Δυσκολεύοντας τα πράγματα ακόμα περισσότερο, στις περισσότερες περιπτώσεις, οι άνθρωποι που καταλήγουν με τα έργα, είναι γνωστοί ως «αγοραστές καλής πίστης», τίτλος που υπονοεί ότι τα αγόρασαν χωρίς να γνωρίζουν ότι πρόκειται για αντικείμενα κλοπής. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι ο Marinello, παρόλο που είναι δικηγόρος, δεν μπορεί να βασιστεί στη νομοθεσία για την πλειοψηφία της δουλειάς που πρέπει να κάνει. Αντί αυτού, είναι αναγκασμένος να βασιστεί σε πιο ανίσχυρες δυνάμεις, όπως αυτές τις ηθικής και της πολιτικής, για να πείσει τους ανθρώπους να επιστρέψουν τους πίνακες. Εκείνος το αποκαλεί «δημιουργικές λύσεις».

Για παράδειγμα, με τον Ματίς των Rosenberg που βρέθηκε στο μουσείο της Νορβηγίας «έπρεπε να πάω στον πρέσβη της Νορβηγίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και να κάνω μία μεγάλη συζήτηση για το ποια είναι η άποψη των Αμερικάνων για τους Νορβηγούς που ζουν εκεί, για τις συνέπειες στη δημοσιότητα και στη βιομηχανία τουρισμού της Νορβηγίας εάν φαινόταν πως ο νορβηγικός νόμος τους επέτρεψε να κρατήσουν ένα έργο που έκλεψαν οι Ναζί από μια οικογένεια», λέει ο Marinello. «Τους κάναμε να το συνειδητοποιήσουν πολύ καλά αυτό το κομμάτι και επιπλέον, είχαμε κάποια βοήθεια από τους πολιτικούς αρχηγούς και των δύο κρατών, που ενθάρρυναν τις δύο πλευρές να καταλήξουν σε ένα συμβιβασμό».  

Η ελπίδα του Marinello είναι ότι η τεχνολογία θα κάνει ιδιαίτερα δύσκολο στο μέλλον το λαθρεμπόριο έργων τέχνης, που είναι και ο απώτερος στόχος των κλεφτών.

Για τον εντοπισμό ενός έργου, η ομάδα του Marinello βασίζεται πάρα πολύ σε μία εξειδικευμένη τεχνολογία που ονομάζεται Art Claim, μία ιδιωτική περιεκτική βάση δεδομένων των κλεμμένων έργων τέχνης σε όλο τον κόσμο.  

Όταν ένα χαμένο αντικείμενο ενταχθεί στη βάση δεδομένων, η ομάδα χρησιμοποιεί ένα λογισμικό αναγνώρισης εικόνας, το οποίο διατρέχει τους καταλόγους κάθε χώρο δημοπρασιών και αγοραπωλησιών, μέχρι να το βρουν. Από εκεί και πέρα, είτε ενημερώνουν την επιβολή του νόμου, εάν πρόκειται για πρόσφατα κλεμμένο αντικείμενο είτε επικοινωνούν με τον έμπορο ή τον οίκο δημοπρασιών για να τους ενημερώσουν ότι το έργο που θέλουν να πουλήσουν είναι στην πραγματικότητα παράνομο λάφυρο των Ναζί. Έχουν υπάρξει ακόμα και περιπτώσεις που ο Marinello και η ομάδα του ενεπλάκησαν άμεσα και βοήθησαν την αστυνομία ή κάποια κυβερνητική υπηρεσία να συλλάβουν έναν εγκληματία.  

80 χρόνια μετά τις λεηλασίες των Ναζί, η εμπορία κλεμμένων έργων τέχνης είναι ακόμα συχνό φαινόμενο, το τρίτο κατά σειρά γρηγορότερα αναπτυσσόμενο λαθρεμπόριο, μετά τα όπλα και τα ναρκωτικά. Η αξία των πινάκων και της τέχνης έχουν αυξηθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια αλλά η κλοπή τους είναι ακόμα πολύ εύκολη.

Η ελπίδα του Marinello είναι ότι η τεχνολογία θα κάνει ιδιαίτερα δύσκολο στο μέλλον το λαθρεμπόριο έργων τέχνης, που είναι και ο απώτερος στόχος των κλεφτών. Στις αρχές του επόμενου χρόνου, η βάση δεδομένων Art Claim θα είναι διαθέσιμη στο κοινό, με στόχο να γίνει ευκολότερο για πωλητές και συλλέκτες να ελέγχουν εάν ένα έργο είναι κλεμμένο. «Η κλεμμένη τέχνη δεν έχει πραγματικά καμία θέση σε μία νόμιμη αγορά», λέει ο Marinello.  

Εκτός από το να κάνουν την αγορά έργων τέχνης πιο έντιμη και διαφανής, ο Marinello επίσης βοηθά πολλούς ανθρώπους να επουλώσουν πληγές του παρελθόντος. Πολλές από τις δωρεάν υπηρεσίες του αφορούν τα θύματα του Ολοκαυτώματος που έχουν χάσει αντικείμενα πολιτισμικής και συναισθηματικής σημασίας από τα σπίτια τους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το 2008 Marinello και η ομάδα του εντόπισαν το πορτρέτο ενός μικρού κοριτσιού του  Anto Carte το οποίο είχε κλαπεί από το σπίτι μιας οικογένειάς, στις Βρυξέλλες, κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής. Με την βοήθεια του FBI κατάφερε να επιστρέψει το έργο στην οικογένεια στο Βέλγιο και να γνωρίσει το κορίτσι από το πορτρέτο που πια ήταν μια ηλικιωμένη γυναίκα.  

"Μας δίνει μεγάλη ικανοποίηση η επανένωση των θυμάτων με τα χαμένα υπάρχοντά τους, διότι σε πολλές περιπτώσεις, ειδικά με τα θύματα του Ολοκαυτώματος, αυτά δεν είναι μόνο αντικείμενα αξίας" λέει ο Marinello. "Είναι σύμβολα και κειμήλια της ζημίας που υπέστη η οικογένειά τους στα χέρια των Ναζί. Είναι σαν να τους δίνεται πίσω ένα μικρό κομμάτι της ζωής τους που είχε κλαπεί με βίαιο τρόπο."  

Πηγή: lifo

Μερικά εξαιρετικά παραδείγματα για το πώς η διαστημική έρευνα αλλάζει τη ζωή μας

Oι οργανισμοί (NASA, ESA κ.α.) δεν πετούν άσκοπα τα λεφτά των φορολογούμενων στο κενό του διαστήματος, αλλά επιστρέφουν τα οφέλη της έρευνας σε πολλαπλάσια αξία, είτε άμεσα είτε έμμεσα    

Τα τελευταία 50 χρόνια, η εξερεύνηση του διαστήματος μας έχει χαρίσει δυνατές στιγμές συγκίνησης, επεκτείνοντας την επιστημονική γνώση και τους ορίζοντες μας, εκτός συνήθους πλαισίου αναφοράς. Παράλληλα, οι αφορμές για αναστοχασμό περί της ανθρώπινης ύπαρξης στάθηκαν πολλές. Ποιο είναι το μέλλον του είδους μας; Προερχόμαστε από τα άστρα; Θα μετοικήσουμε σε αυτά; Ο έλλογος, αν και κάπως αφηρημένος, προβληματισμός δεν εκτονώνεται παρά μόνο μετά την αποκλιμάκωση του δέους που μπορεί να σου προκαλέσει το Interstellar, βγαίνοντας από την αίθουσα του κινηματογράφου.  

Και τότε επανέρχεσαι στην πραγματικότητα και αναρωτιέσαι πόσο πολύ απέχουν όλα αυτά από την καθημερινή σου ζωή και που αποσκοπεί η εξερεύνηση του διαστήματος. Πολλές φορές μοιάζει με ένα ακραίο παιχνίδι ιμπεριαλισμού εντυπώσεων που εκτείνεται πέρα από τη στρατόσφαιρα, για την εμπέδωση της κυριαρχίας των ισχυρών "παικτών" και των μιλιταριστικών κυβερνήσεων τους.  

Για σένα, λοιπόν, τον κυνικό, που έχεις μια ένσταση για όλα και δεν πείθεσαι εύκολα, έχω συντάξει μία λίστα με τις πιο πρακτικές και χρήσιμες εφαρμογές που προέκυψαν από το ράλι εξερεύνησης του διαστήματος. Οι οργανισμοί (NASA, ESA κ.α.) που ανέλαβαν την υλοποίηση των διαστημικών προγραμμάτων και χρηματοδοτούνται από τον δημόσιο προϋπολογισμό των κρατών, δεν πετούν άσκοπα τα λεφτά των φορολογούμενων στο κενό του διαστήματος, αλλά επιστρέφουν τα οφέλη της έρευνας σε πολλαπλάσια αξία, είτε άμεσα είτε έμμεσα.  

Φωτοβολταϊκά πάνελ: τα μονοκρυσταλλικά κύτταρα πυριτίου αναπτύχθηκαν αρχικά για την αεροδιαστημική και είναι πλέον ευρέως διαθέσιμα σε χαμηλό κόστος, ενώ αποδίδουν 50% περισσότερη ενέργεια από τα συμβατικά.  

Μαγνητική τομογραφία MRI: η μη επεμβατική μέθοδος απεικόνισης που σώζει εκατομμύρια ζωές κάθε χρόνο, μπορεί να μην εφευρέθηκε από επιστήμονες της NASA, αλλά ενσωματώνει τεχνολογίες που αναπτύχθηκαν σε δικά της εργαστήρια, όπως η ψηφιακή επεξεργασία και ενίσχυση σήματος εικόνας.  

LEDs: μικροσκοπικές δίοδοι εκπομπής φωτός με εφαρμογές στην ιατρική και πιο συγκεκριμένα στη θεραπεία καρκινικών όγκων, όπως π.χ. του μαστού.  

Ψηφιακοί αισθητήρες κάμερας (CMOS) που χρησιμοποιούνται και στα smartphones: οι πρώτοι από αυτούς αναπτύχθηκαν στη NASA με σκοπό να αντέχουν την επιβλαβή ακτινοβολία κατά τη διάρκεια διαπλανητικών ταξιδιών, ενώ ήταν και 100 φορές λιγότερο απαιτητικοί σε ενέργεια.  

Καθαρισμός νερού: oι μηχανικοί της NASA έχουν εφεύρει κατά καιρούς διάφορα συστήματα καθαρισμού ακόμη και των πιο δύσκολων πηγών νερού, ώστε να μετατρέπουν κάθε υγρό στοιχείο σε πόσιμο. Με αυτό τον τρόπο καθίστανται εφικτές οι μελλοντικές διαστημικές αποστολές, ενώ στη γη επωφελούνται όσοι δεν έχουν πρόσβαση στο πιο πολύτιμο αγαθό.  

Τεχνητά μέλη: στο ιστορικό των παραπάνω επιτυχιών συγκαταλέγεται και η βελτιωμένη ευελιξία ρομποτικών βραχίονων, που έχει οδηγήσει σε καλύτερα προσθετικά μέλη προσαρμοσμένα στις ανάγκες και τη ζωή των χρηστών.  

Προγραμματιζόμενοι βηματοδότες: τη δεκαετία του 1970 τρία προγράμματα υπό την επίβλεψη της NASA οδήγησαν στον πρώτο βηματοδότη με σημαντική διάρκεια ζωής, ο οποίος μπορούσε να προγραμματιστεί από απόσταση με δεδομένα τηλεμετρίας, χωρίς να χρειάζεται χειρουργική επέμβαση  

Ανάλυση εικόνας/βίντεο: πολλά από τα προγράμματα ανάλυσης εικόνας και βίντεο που χρησιμοποιούνται σήμερα για κάθε είδους απαιτητική εφαρμογή, προέκυψαν ως εξέλιξη των αλγόριθμων που γράφτηκαν για τη βελτίωση των εικόνων από το διάστημα.  

Πηγή:lifo

Έχει σημασία η αισθητική του χρήματος; Και βέβαια έχει.

Γράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης

Χωρίς καμία γνώση οικονομικών, μια διεισδυτική ματιά στα χαρτονομίσματα της ευρωζώνης θα έφτανε για να προϊδεάσει τον προσεκτικό παρατηρητή για το ότι το κοινό μας νόμισμα ήταν προδιαγεγραμμένο να έχει πρόβλημα.  

Θα έβλεπε τα χαρτονομίσματα των 5, 10 και 20 ευρώ και ίσως, μετά από σύντομη έρευνα, θα διαπίστωνε ότι οι αψίδες, τα υδραγωγεία και οι γέφυρες που τα κοσμούν είναι αποκυήματα της φαντασίας κάποιου γραφίστα εξουσιοδοτημένου από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) να τα σχεδιάσει. Ακόμα και το μοντερνιστικό κτίριο που απεικονίζεται στο αγαπημένο χαρτονόμισμα της ρωσικής μαφίας, των €500, δεν υπάρχει πουθενά στην Ευρώπη. Ούτε καν ως ανεκπλήρωτο σχέδιο κάποιου κορυφαίου Ευρωπαίου αρχιτέκτονα.  

Πράγματι, εμείς οι οικονομολόγοι πλανώμαστε πλάνην οικτράν όταν θεωρούμε πως η αισθητική δεν έχει σχέση με την αξία ενός νομίσματος ή με τη φιλοσοφία που κρύβει η ετυμηγορία σχετικών λέξεων.  

Είναι δυνατόν, αναρωτιόμαστε εύλογα, η ήπειρος με τη μεγαλύτερη πολιτιστική παραγωγή της Οικουμένης, με αρχιτεκτονική παράδοση που καθορίζει την παγκόσμια αισθητική, να αναθέτει σε κάποιους γραφίστες τον σχεδιασμό ανύπαρκτων, ανώδυνων, μέτριας ποιότητας και χαμηλής αισθητικής σχεδίων για να κοσμήσουν αυτά τα κοινά χαρτονομίσματα με τα οποία συναλλάσσονται οι κληρονόμοι μιας τόσο βαριάς αισθητικής κληρονομιάς; Κι όμως! Αυτό ακριβώς επέλεξαν οι ιθύνοντες της Κεντρικής «μας» Τράπεζας.  

Γιατί; Ντρέπονται για την ευρωπαϊκή κληρονομιά; Όχι, δεν είναι επειδή ντρέπονται γι' αυτήν. Απλώς, η απόφασή τους να επιλέξουν την μπανάλ αισθητική ανύπαρκτων γεφυρών και αψίδων αντανακλά το κεντρικό πρόβλημα του ευρώ, που σήμερα η Ευρώπη το βιώνει στο πετσί της υπό τη μορφή της ατέρμονης κρίσης.  

Ώρα να διακρίνουμε τον πραγματικό συμβολισμό των νομισμάτων που περνούν καθημερινά από τα χέρια μας...  

Το σκεπτικό τους ήταν απλό: αν επέλεγαν, παραδείγματος χάριν, να απεικονίσουν το Κολοσσαίο στο χαρτονόμισμα των €50, υπήρχε ο φόβος της Γερμανικής Κεντρικής Τράπεζας (της περίφημης Bundesbank) ότι το κοινό νόμισμα θα εντυπωνόταν στο μυαλό των χρηστών του, ιδίως εκτός Ευρώπης, ως ένα νόμισμα κοντά στην ιταλική λιρέτα – ένα νόμισμα πληθωριστικό, «μαλακό», με τάση υποτίμησης. Το ίδιο φοβήθηκαν και στην περίπτωση της απεικόνισης ενός από τα σαγηνευτικά αρχιτεκτονήματα που συρρέουν οι τουρίστες να δουν στη Βαρκελώνη. Ναι μεν θα ήταν πανέμορφο το χαρτονόμισμα των €100 εάν απεικόνιζε ένα από τα κτίρια του Γκαουντί, αλλά, όπως φοβήθηκαν οι της ΕΚΤ, οι Γερμανοί πολίτες μπορεί να ένιωθαν απαίσια να αντικαταστήσουν στο πορτοφόλι τους την αυστηρή αισθητική του μάρκου των 500 με ένα μοβ χαρτονόμισμα γεμάτο περίτεχνα σχέδια μεσογειακής αισθητικής.  

Όσο για τον Παρθενώνα, την Ολυμπία, τον Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο, τους Δελφούς, όταν έθεσα το ερώτημα σε άνθρωπο της ΕΚΤ, μεταξύ σοβαρού και αστείου, μου απάντησε: «Φαντάζεσαι να είχαμε τον Παρθενώνα στο χαρτονόμισμα των €50 και να έπρεπε να εκπαραθυρώσουμε την Ελλάδα από την ευρωζώνη;». Και όταν του επισήμανα ότι αυτό δεν τους εμπόδισε να τυπώσουν την ελληνική λέξη ΕΥΡΩ δίπλα στη λέξη EURO, τι νομίζετε ότι μου απάντησε;  

«Άλλο η ελληνική γραφή, που αποτελεί μέρος της ευρωπαϊκής κουλτούρας, και άλλο μια εικόνα ελληνικού μνημείου. Η εικόνα, αντίθετα με τη γραφή, παραπέμπει στη μεσογειακή νωχελικότητα, ενώ το κείμενο, το αλφάβητο της αρχαίας Ελλάδας, μας ανήκει. Αν σας διώχναμε από την ευρωζώνη, το να κρατήσουμε τα γράμματα έψιλον, ύψιλον, ρο και ωμέγα είναι ok. Δεν θα ήταν, όμως, ok να κρατήσουμε στο νόμισμά μας μια εικόνα που να παραπέμπει στην Ελλάδα».  

Είδατε αισθητικές ευαισθησίες οι κεντρικοί τραπεζίτες της Φρανκφούρτης;  

Να γιατί κανένα ελληνικό, ιταλικό ή ισπανικό μνημείο δεν κοσμεί τα κοινά μας νομίσματα. Και από τη στιγμή που έτσι αποφάσισαν, ήταν προφανές ότι τους ήταν δύσκολο να απεικονίσουν τον εξαιρετικό καθεδρικό ναό της Κολωνίας ή κάποιο άλλο εξαίσιο βορειοευρωπαϊκό μνημείο – καθώς σε μια τέτοια περίπτωση θα ξεσηκώνονταν οι Ιταλοί, οι Ισπανοί, ακόμα και εμείς. Το αποτέλεσμα ήταν η αισθητική που γνωρίζουμε. Αυτά τα θλιβερά, ανώδυνα, χαρτονομίσματα που στερούνται οποιασδήποτε σχέσης με πραγματικά επιτεύγματα ευρωπαϊκής αισθητικής σχεδιάστηκαν ώστε να παραπέμπουν σε μια αυστηρή, βορειοευρωπαϊκή αισθητική. Η ελπίδα των Βορειοευρωπαίων κεντρικών τραπεζιτών ήταν πως οι χρήστες των νομισμάτων θα εκλάβουν την αυστηρότητα της αισθητικής τους ως προσομοιάζουσα στην προτεσταντική ηθική που συνάδει περισσότερο με «σκληρό» νόμισμα.  

Όταν το 2000 εισήλθαμε με τυμπανοκρουσίες στο «κοινό» νόμισμα, λίγοι πρόσεξαν ότι ο ιός της κρίσης ήταν ήδη αποτυπωμένος στις εικόνες των χαρτονομισμάτων. Ότι ήδη είχε αποτυπωθεί στο DNA του νομίσματος η «εντολή» του περιορισμού της εντοπιότητας του νομίσματος στα ανατολικά του Ρήνου και βορείως των Άλπεων. Πως φαινόταν στα σχέδια που κοσμούσαν τα νομίσματα ακριβώς όπως, παρά την ανεξιθρησκία του αμερικανικού Συντάγματος, η αισθητική απεικόνιση του δολαρίου περιστρέφεται γύρω από τη φράση «In God we trust» («Εμπιστευόμαστε τον Θεό»).  

Πράγματι, εμείς οι οικονομολόγοι πλανώμαστε πλάνην οικτράν όταν θεωρούμε πως η αισθητική δεν έχει σχέση με την αξία ενός νομίσματος ή με τη φιλοσοφία που κρύβει η ετυμηγορία σχετικών λέξεων. Όταν, παραδείγματος χάριν, ανέφερα πρόσφατα σε Αμερικανό συνάδελφο πως η γερμανική λέξη για το «χρέος» είναι η ίδια με τη λέξη για την «ενοχή» (Schuld) ή ότι οι γέφυρες, τα υδραγωγεία, τα κτίρια και οι αψίδες που απεικονίζονται στα ευρώ μας δεν υπάρχουν πουθενά στην Ευρώπη, ξέρετε τι μου απάντησε; «Τώρα καταλαβαίνω...».  

Ώρα να καταλάβουμε κι εμείς.   Ώρα να διακρίνουμε τον πραγματικό συμβολισμό των νομισμάτων που περνούν καθημερινά από τα χέρια μας.

Πηγή: lifo

Ως εισβολή στο σύστημα διανομής ψηφιακής μουσικής της Apple έβλεπε το 2005 ο ισχυρός άνδρας της εταιρείας την εμφάνιση μουσικής από τρίτες πηγές εκτός iTunes στο iPod, σύμφωνα με στοιχεία που κατατέθηκαν στην δίκη που διεξάγεται αυτές τις ημέρες στην Καλιφόρνια. 

Η Apple καλείται να αποζημιώσει 14 εκατομμύρια κατόχους iPod την περίοδο 2005-2009 και να πληρώσει έως και 1 δισεκατομμύριο δολάρια εάν αποδειχτεί ότι χρησιμοποίησε αθέμιτες πρακτικές για να καταπνίξει τον ανταγωνισμό στην, νεότευκτη τότε, αγορά μουσικής σε ψηφιακή μορφή.

Ο Στηβ Τζομπς σε μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προς τον Έντι Κιου, επικεφαλής του τμήματος ανάπτυξης λογισμικού στην εταιρεία τότε, έγραφε«Κάποιος εισβάλλει στο σπίτι μας», αναφερόμενος στην προσπάθεια να απενεργοποίησης του συστήματος που απέτρεπε την αναπαραγωγή τραγουδιών χωρίς την υπογραφή της Apple (DRM), από ανταγωνιστικές υπηρεσίες.

Σύμφωνα με τους συνηγόρους των εναγόντων, η Apple επέλεξε να εμφανίζει ένα λιτό μήνυμα λάθους όταν εντόπιζε τραγούδια χωρίς το αποτύπωμα του δικού της συστήματος διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων επάνω τους. Προέτρεπε δε τους χρήστες να επαναφέρουν το σύστημα στις εργοστασιακές ρυθμίσεις, ενέργεια που οδηγεί στην πλήρη διαγραφή των δεδομένων της συσκευής αναπαραγωγής μουσικής, συμπεριλαμβανομένων των τραγουδιών από άλλες πηγές. Η επαναφορά του περιεχομένου μπορούσε να επιτευχθεί μόνο μέσω iTunes και αφορούσε μόνο στην βιβλιοθήκη τραγουδιών με το DRM της Apple. H απάντηση της Apple ακούστηκε στην αίθουσα από τον υπεύθυνο για θέματα ασφαλείας, Augustin Farrugia, ο οποίος υποστήριξε ότι «δεν χρειάζεται να παρέχουμε πολύ πληροφορία, δεν θέλουμε να προκαλέσουμε σύγχυση», είπε. Ο ίδιος άνθρωπος κατέθεσε πως όλοι στην Apple ήταν έξαλλοι με το "DVD Jon" -Jon Johansen- τον νεαρό Νορβηγό που τον Μάρτιο του 2005 βρήκε τρόπο να αγοράσει μουσική από το iTunes χωρίς DRM.

Διαβάστε περισσότερα για την δίκη, στην οποία αναμένεται να προβληθεί βιντεοσκοπημένη μαρτυρία του Στηβ Τζομπς για το θέμα του iTunes Music Store και του iPod.
Μια ματιά στο iTunes Music Store το 2007

To iTMS Apple ήταν το 2007 το δημοφιλέστερο διαδικτυακό δισκοπωλείο στον κόσμο και το πρώτο που απέδειξε ότι είναι εφικτή η πώληση μουσικής μέσω Διαδικτύου., σε μια εποχή που όλοι τη μοιράζονταν δωρεάν. Ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2003 και έως τον Οκτώβριο του ίδιου έτους απευθυνόταν μόνο σε χρήστες των υπολογιστών Mac. Μέσα σε τρία-τέσσερα χρόνια, έχει πουλήσει περί τα τρία δισεκατομμύρια download τραγουδιών, εκατό εκατομμύρια τηλεοπτικών σόου και δύο εκατομμύρια ταινιών. Όπως υπερηφανευόταν η Apple, oι πωλήσεις του iTMS ξεπερνούσαν αυτές του Amazon και της αμερικανικής αλυσίδας καταστημάτων Target. Είχε στην βάση του έξι εκατομμύρια τραγούδια, πεντακόσιες τηλεοπτικές σειρές και ισάριθμες ταινίες και την εμπιστοσύνη των τεσσάρων μεγαλύτερων δισκογραφικών εταιρειών του κόσμου(Sony BMG, EMI, Universal Music και Warner Music). Όλα τα τραγούδια πωλούνται στην ίδια τιμή (0,99 ευρώ ανά τραγούδι, 9,99 ευρώ ανά άλμπουμ), ήταν κωδικοποιημένα σε φορμά AAC στα 128Kbps και έφεραν το λογισμικό διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων της Apple, που ονομάζεται (με μια δόση ειρωνείας) FairPlay.

To DRM της Apple έθετε τους εξής περιορισμούς, σε ότι αφορά στα τραγούδια:

1. Τα τραγούδια που αγοράζονται από το iTMS αναπαράγονται μόνο σε πέντε υπολογιστές.

2. Η ίδια λίστα τραγουδιών μπορεί να αντιγραφεί μόνο επτά φορές.

3. Δεν είναι εφικτή η αναπαραγωγή τραγουδιών σε άλλη φορητή συσκευή πλην των iPod και iPhone (το γεγονός ότι το iPod αναπαράγει μόνο τραγούδια αγορασμένα από το iTunes Music Store είχε θεωρηθεί από τότε αθέμιτο μέσο ανταγωνισμού, όπως σχολίαζαν αρκετοί, δεν είχε όμως αποδειχτεί στο δικαστήριο, απόφαση που αναμένεται στην δίκη που διεξάγεται αυτές τις ημέρες στο Όκλαντ, πολλά χρόνια αργότερα). 

4. Τα τραγούδια από το iTMS αναπαράγονται σε οσαδήποτε iPod.

5. Δεν υπάρχει περιορισμός στις εγγραφές ενός τραγουδιού σε Audio CD

6. Οι χρήστες μπορούν να κατεβάσουν μόνο μια φορά τη μουσική που αγόρασαν

Οι επικρίσεις για τη διάθεση ψηφιακής μουσικής με περιορισμούς καθώς και η επικριτική για το DRM ανοικτή επιστολή του επικεφαλής της εταιρείας, Στηβ Τζομπς, οδήγησαν στη σύσταση του iTunes Music Store Plus, ένα διαδικτυακό δισκοπωλείο το οποίο πουλάει μουσική χωρίς DRM και μάλιστα σε καλύτερη ποιότητα ήχου (με υψηλότερη κωδικοποίηση 256Kbps AAC). Τα τραγούδια αυτά δεν υπόκεινται σε περιορισμούς ανάλογους με το αδελφό iTMS, είναι όμως 30% ακριβότερα (1,29 ευρώ ανά τραγούδι). Εντούτοις, αποκαλύφθηκε ότι οι ετικέτες ID3 των τραγουδιών αυτών εμπεριέχουν το ονοματεπώνυμο και την διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του αγοραστή (αφού συνοδεύουν κάθε τραγούδι χωρίς κωδικοποίηση), γεγονός που έχει χαρακτηριστεί πολλάκις απαράδεκτο. Έτσι έγινε αντιληπτό ότι η διάθεση μουσικής χωρίς περιορισμούς που επιβάλλονται μέσω λογισμικού DRM δεν σημαίνει ότι η βιομηχανία δέχτηκε να παραχωρήσει μουσική χωρίς προηγουμένως να διασφαλίσει ότι δεν θα πλουτίσει τα δίκτυα P2P.
Η EMI είναι η μόνη μεγάλη δισκογραφική εταιρεία (η μικρότερη από τις τέσσερις μεγαλύτερες) που έχει συμφωνήσει να διαθέσει προς πώληση χωρίς DRM ολόκληρο τον κατάλογό της online.