Στην εποχή του γκουρμέ και της καλοφαγίας, οι δύο συγγραφείς επιχείρησαν να «ψυχογραφήσουν» μερικούς από τους πιο άτεγκτους άνδρες του 20ού αιώνα εξετάζοντας τις διατροφικές τους συνήθειες. Αν και το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν είναι ότι ούτε οι ειδεχθείς πράξεις ούτε οι μεγαλομανία τους έχει σχέση με την κατανάλωση κάποιου συγκεκριμένου τροφίμου ή με τη φυσική τους κατάσταση, διαπίστωσαν ωστόσο ορισμένα κοινά σημεία. Ενα από αυτά είναι πως όσο μεγάλωναν οι δικτάτορες τόσο αυξανόταν η εμμονή τους να τρώνε αποκλειστικά αγνά προϊόντα.
  
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Ιλ Σουνγκ, ο οποίος ήθελε το ρύζι που έτρωγε να συλλέγεται ξεχωριστά και επιπλέον είχε δημιουργήσει ένα ινστιτούτο με αποκλειστικό ρόλο τη μελέτη τρόπων για να παρατείνει τη ζωή του. Στην ίδια κατηγορία, εντάσσεται και ο πορτογάλος δικτάτορας Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ, ο οποίος έτρωγε πολύ συχνά σούπα από κόκαλα ψαριών, είχε αδυναμία στις σαρδέλες - διότι του θύμιζαν τα φτωχικά παιδικά του χρόνια, όταν έπρεπε να μοιραστεί μία σαρδέλα με τον αδελφό του - ενώ από τη διατροφή του είχε αποκλείσει εντελώς το βούτυρο. 

Εμμονή με τη συγκρατημένη και υγιεινή διατροφή είχε επίσης ο ιρακινός δικτάτορας Σαντάμ Χουσεΐν. Παρόλ’ αυτά, τού ήταν αδύνατο να καταπολεμήσει την αδυναμία που είχε σε καραμέλες και σοκολατάκια, «τα οποία πολλοί καλεσμένοι θυμούνται να τους προσφέρει», σύμφωνα με τις συγγραφείς του βιβλίου. Αγνωστο παραμένει εάν είχε μπορέσει να απολαύσει τις σοκολάτες που βρέθηκαν στο κρησφύγετό του. 

Στο αντίθετο άκρο, στους λαίμαργους δικτάτορες, συναντάμε ηγέτες όπως ο Τίτο της Γιουγκοσλαβίας, ο Μομπούτου του Ζαΐρ, ο Ιντί Αμίν της Ουγκάντα και ο Στάλιν. Παραδοσιακοί μεζέδες της Γεωργίας, όπως το σατσίβι (κρύο κοτόπουλο με σάλτσα καρυδιού), συνδυάζονταν με ποτό πολλές φορές μέχρι πρωίας. Επειτα από ένα τέτοιο φαγοπότι, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο βιβλίο, ο Χρουστσόφ «μούσκεψε» το κρεβάτι του, ενώ ο Τίτο είχε κάνει εμετό πάνω στο μανίκι του. Σχετικό ή άσχετο, σύμφωνα με την Guardian, ένας από τους σεφ του Στάλιν ήταν ο παππούς του Βλαντίμιρ Πούτιν. 

Ειδική αναφορά γίνεται στο βιβλίο των Κλαρκ και Σκοτ για τις διάφορες «παρενέργειες» που είχαν στον οργανισμό των ανδρών αυτών τα διατροφικά τους καπρίτσια. Μονίμως φουσκωμένος (με ό,τι αυτό συνεπάγεται) ήταν ο Μουαμάρ Καντάφι, πιθανότατα εξαιτίας του πολύ θρεπτικού γάλακτος καμήλας, το οποίο κατανάλωνε σε μεγάλες ποσότητες. Ανάλογα προβλήματα με το έντερο φέρεται πως είχε και ο Χίτλερ, αν και ποτέ δεν ανακάλυψε για ποιον λόγο. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν στο βιβλίο τους ότι ένας λόγος που ήταν χορτοφάγος ήταν γιατί πίστευε ότι με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να το καταπολεμήσει. Ο Κάνταφι πάλι δεν αισθανόταν καμία ντροπή, όπως επιβεβαιώνει ο βρετανός ανταποκριτής του BBC Τζον Σίμπσον, 

Η παράνοια τέλος είναι πολύ συχνά ίδιον των τυράννων, γεγονός που βρίσκει πρακτική εφαρμογή στο μενού τους. Ο Τσαουσέσκου, για παράδειγμα, δεν ταξίδευε ποτέ εκτός Ρουμανίας χωρίς τον προσωπικό του χημικό και ένα φορητό εργαστήριο προκειμένου να κάνει χημική ανάλυση στο φαγητό που επρόκειτο να καταναλώσει. Ουκ ολίγες φορές, ο ρουμάνος δικτάτορας έπαιρνε μαζί και το φαγητό του, εκνευρίζοντας συχνά τους ξένους ηγέτες – ο Τίτο είπε πάθει σοκ από την εμμονή τού Τσαουσέσκου να αποφεύγει τα λαχανικά σε στερεά μορφή και να τα πίνει αποκλειστικά σε μορφή χυμού με καλαμάκι. 

Δοκιμαστές είχε επίσης και ο Χίτλερ. Τίποτα δεν κατέληγε στο πιάτο του Φίρερ, εάν δεν το είχαν πρώτα δοκιμάσει 15 γυναίκες (μέλη μίας επίλεκτης ομάδας), και ήταν ακόμη ζωντανές 45 λεπτά μετά την πρώτη μπουκιά. Ο γιος τού Σαντάμ Χουσεΐν κατέληξε στη φυλακή αφότου σκότωσε έναν από τους «γευσιγνώστες» που εργάζονταν για τον πατέρα του. 

Ούτε η υγιεινή διατροφή ωστόσο ούτε όλοι οι δοκιμαστές και χημικοί του κόσμου ήταν σε θέση να σώσουν αυτούς τους ανθρώπους. Ολοι τους πέθαναν κάποια στιγμή και αρκετοί με πολύ βίαιο τρόπο.

 

Ο ανεκπλήρωτος έρωτάς του τον καιρό που πολεμούσε στη γαλλική αντίσταση έμελλε να τον στοιχειώσει ως το τέλος της ζωής του: ο Νικολάι Βασένιν, στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού ο οποίος είχε ενταχθεί στην εθνική αντίσταση στη Γαλλία, απεβίωσε σήμερα στη Ρωσία σε ηλικία 95 ετών.

Ο Βασένιν, που είχε συλληφθεί από τα χιτλερικά στρατεύματα πριν αποδράσει από στρατόπεδο αναγκαστικής εργασίας στη Γαλλία, και ο οποίος είχε σταλεί σε γκουλάγκ μετά την επιστροφή του στη Σοβιετική Ένωση, αφιέρωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην έρευνα για να βρει τη Ζαν, την κόρη του καπετάνιου του, όταν πολεμούσε με τους Μακί, την οποία είχε ερωτευθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου.

«Ο μόνος επιζών του λόχου των Μακί της Ντρομ (νότια Γαλλία) απεβίωσε σήμερα στο νοσοκομείο στη Μπερεζόφσκι (στα Ουράλια), τρεις ημέρες μετά τα 95α του γενέθλια», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Βαλέρι Λομπανόφ, ένας φίλος του γηραιού άνδρα ο οποίος τον βοηθούσε τα τελευταία χρόνια.

«Ήταν ένας άνθρωπος θαρραλέος και τίμιος (...). Αυτά που του συνέβησαν ήταν μοναδικά», έγραψε ο Εβγένι Κουϊβάτσεφ, ο κυβερνήτης της περιοχής Σβερντλόβσκ, όπου ζούσε ο Βασένιν.

Τον Ιούλιο του 1941 ο στρατιώτης Βασένιν είχε αιχμαλωτιστεί από τους ναζί, πριν διαφύγει και ενταχθεί στην γαλλική αντίσταση στο Ντρομ. 

Ο «λόχος Νικολά» είχε συμμετάσχει σε διάφορες μάχες. Τραυματίας, ο Σοβιετικός στρατιώτης είχε ερωτευτεί τη Ζαν, την κόρη του καπετάνιου της μονάδας των ανταρτών στην οποία είχε ενταχθεί, του Ζεράρ Μονό, που τον φρόντιζε, και ζήτησε το χέρι της.

Μετά την άρνηση του επικεφαλής της μονάδας του, ο Νικολάι επέστρεψε το 1945 στην ΕΣΣΔ, όπου δικάστηκε για εσχάτη προδοσία -διότι είχε πέσει στα χέρια των ναζί- και καταδικάστηκε σε 15 χρόνια σε στρατόπεδα εργασίας.

Μετά τον θάνατο του Στάλιν το 1953, η ποινή του μετατράπηκε σε κατ' οίκον κράτηση στη Σιβηρία. Κατόπιν παντρεύτηκε με τη Ζινάιντα, μια γεωλόγο που περνούσε από το ορυχείο όπου εργάζονταν οι καταδικασθέντες. 

Δεν αποκαταστάθηκε παρά με την περεστρόικα, λίγο καιρό πριν από τη διάλυση της ΕΣΣΔ, το 1991.

Για περίπου 60 χρόνια κρατούσε μυστικό τον έρωτά του για τη Γαλλίδα, αλλά μετά τον θάνατο της γυναίκας του, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά, ο γηραιός άνδρας αποφάσισε «να ξαναβρεί τη Ζαν ό,τι κι αν του στοίχιζε», όπως είχε δηλώσει ο ίδιος στο Γαλλικό Πρακτορείο τον Μάρτιο του 2013.

Ο Βασένιν, που είχε λάβει τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής, μετέβη στη Γαλλία τον Ιούνιο. Είχε αργήσει πέντε μήνες: η Ζαν είχε πεθάνει τον Ιανουάριο.

Ο πρώην αντάρτης πήγε στο σπίτι όπου η Ζαν είχε φροντίσει τα τραύματά του, συνοδευόμενος από τον Αντρέι Γκριγκόριεφ, έναν ρώσο κινηματογραφιστή που γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ για τον Ρώσο Μακί.

Ο Βασένιν απέθεσε στον τάφο της Ζαν κόκκινα τριαντάφυλλα και ένα κουτί με σοκολάτες. «Της είχα υποσχεθεί ότι θα επέστρεφα και κρατάω τον λόγο μου, όπως κάνουν οι Ρώσοι στρατιώτες», είχε πει ο γηραιός άνδρας στον κινηματογραφιστή τότε.

Ο Βασένιν έλεγε πως ήταν αποφασισμένος να ζήσει τουλάχιστον ώσπου να μπορέσει να ξαναδεί τη Ζαν.

• 100 γραμμ. αλεύρι αμυγδάλου 
• 400 γραμμ. πικρής, μαύρης σοκολάτας σπασμένη σε κομμάτια
• 200 γραμμ. βούτυρο
• 50 γραμμ. φουντούκια ολόκληρα
• 8 αυγά χωρισμένα σε ασπράδια και κρόκους
• 150 γραμμ. μαύρη ζάχαρη
• 100 γραμμ. ζάχαρη λευκή (για το καραμέλωμα των φουντουκιών)

• 200 ml κρέμα γάλακτος
• 200 γραμμάρια μαύρης σοκολάτας