Ολόκληρη η ιστορία του σχηματισμού του νησιού σε 6 λεπτά
Στη σελίδα του Νίκου Κορακάκη στο vimeo, ανέβηκε αυτό το εξαιρετικό βίντεο, που δείχνει όλη την ιστορία δημιουργίας της Σαντορίνης. Ξεκινάει περίπου 2,5 εκατομμύρια χρόνια πριν και δείχνει όλα τα στάδια διαμόρφωσης του νησιού μέσα από εκρήξεις ηφαιστείων και σεισμούς.
Πρόκειται για εξαιρετική δουλειά. Απολαύστε την (σε πλήρη οθόνη).
Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας
Στις δημοτικές εκλογές ανέκαθεν υπήρχε η προσπάθεια αποϊδεολογικοποίησής τους από πολλούς. «Να ψηφίσουμε πρόσωπα ικανά για τη θέση ανεξάρτητα από κομματική ταυτότητα». Σε αρκετά αυτιά αυτό ακούγεται ως απόδοση δικαιοσύνης, και ίσως να έχουν και δίκιο, σε ιδανικές συνθήκες. Οι ιδανικές συνθήκες όμως υπάρχουν μόνο σε θεωρητικά υποδείγματα και όχι στον δρόμο. Ιδεολογία, όπως έχω υποστηρίξει με τα κείμενά μου, είναι ο τρόπος μας, τα μέσα μας, και όχι το σχήμα του κόσμου που οραματιζόμαστε. Ή τουλάχιστον δεν κρινόμαστε από το όραμα αλλά από τον δρόμο μας μέχρι εκεί. Η δημοτική αρχή μιας πόλης λοιπόν είναι κατεξοχήν έκφραση ιδεολογίας καθότι είναι από τις πλέον ενεργές εξουσίες και πιο «κοντινές» στην καθημερινότητά μας. Ανεξάρτητα από το πόσες αρμοδιότητες της έχουν απομείνει από την κεντρική εξουσία, και τι κονδύλια μπορεί να απορροφήσει, είναι επιφορτισμένη με την εμπέδωση της Δημοκρατίας σε μία κοινότητα ανθρώπων.
Από το δέντρο που θα φυτέψει, τους παιδικούς σταθμούς που θα κρατήσει με τα δόντια ανοιχτούς, τη ματιά και το νοιάξιμο για τους πλέον αδύναμους της κοινότητας, την ενθάρρυνση της συμμετοχής, τις φωλιές πολιτισμού -με την ευρεία έννοια- που θα μπορέσει να συντηρήσει μέσα στα όριά της.
Οι δημοτικές εκλογές λοιπόν είναι ίσως οι πλέον «ιδεολογικοποιημένες». Ο Δήμαρχος και το συμβούλιό του ασκούν άμεση πολιτική και οφείλουν να βρίσκουν λύσεις -ακόμη και αντάρτικες απέναντι στην αρτηριοσκλήρωση της κεντρικής εξουσίας- και να μην κρύβονται μονίμως πίσω από τη θεσμική τους αδυναμία απέναντι στις αποφάσεις της κυβέρνησης. Ο Δήμαρχος είναι ένας μικρός πρωθυπουργός και αν δεν είναι, τότε δεν μιλάμε για αυτοδιοικητικές εκλογές αλλά για μια απλή αύξηση των δημοσίων υπαλλήλων.
Θα ήθελα να γνωρίζω τις θέσεις του Δημάρχου της πόλης μου για γενικότερα πολιτικά ζητήματα και τις ιδεολογικές του κατευθύνσεις γιατί θα μπορέσω έτσι να ερμηνεύσω αλλά και να μαντέψω τις πρακτικές του και να υπολογίσω προς ποια κατεύθυνση θα χρησιμοποιήσει τις ελεγχόμενες -έστω- ικανότητές του στη Διοίκηση. Κατά πόσο πιστεύει πως υπάρχουν αγαθά αδιαπραγμάτευτα για τον πολίτη και τα οποία πρέπει να παρέχονται και όχι να πωλούνται. Κατά πόσο θεωρεί πως το φυσικό περιβάλλον είναι δημόσιος χώρος και δεν εκχωρείται σε ανώνυμες εταιρίες που υπόσχονται αμφίβολη ανάπτυξη. Κατά πόσο θεωρεί μονόδρομο και αποκλειστικό δικαιούχο την ελεύθερη οικονομία -στις πιο κυνικές εφαρμογές της- και την ιδιωτική πρωτοβουλία για την «κατασκευή» ομορφιάς και χρηστικότητας. Κατά πόσο δηλαδή θεωρεί τον πολίτη πελάτη και μια άβουλη και ανίκανη μονάδα που δεν μπορεί να πάρει τίποτα στα χέρια του και τίποτα να διαχειριστεί.
Κατά πόσο η φιλοσοφική του αρματωσιά τού επιτρέπει να δει το διαφορετικό, να το σεβαστεί και να το ενθαρρύνει. Κατά πόσο μπορεί να γίνει παρηγορητικός -ναι, ξέρω, δεν είναι παπάς- προς τα ανυπεράσπιστα μέλη της μικρής του κοινωνίας, διεκδικώντας για εκείνους αυτά που δεν μπορούν οι ίδιοι.
Όλα αυτά είναι εξόχως ιδεολογικά. Και σε μία εκλογική αναμέτρηση που η Κηφισιά έδωσε περίτρανα το μήνυμα της αλλαγής, κανένας δεν μπορεί να μιλάει για αποϊδεολογικοποίηση των Δημοτικών εκλογών. Ούτε για χαλαρή ψήφο που δεν επηρεάζει κανέναν και τίποτα. Η Κηφισιά ετοιμάζεται να ξανά-λερώσει την ιστορία της; Έχουν βέβαια προηγηθεί πολλά που θα την οδηγήσουν τελικά εκεί, αλλά ακριβώς όπως τα μαχαίρια μετατράπηκαν σε μυξοκλάματα, έτσι και τα αληθινά κλάματα μπορούν να μετατραπούν σε αξιοπρέπεια και αγωνιστικότητα.-
ΥΓ. Το κείμενο γράφτηκε πριν από την επιπόλαια-ακατανόητη, θα τολμούσα να πω και βλακώδη πρόσφατη κίνηση, καταθέσεων μηνύσεων.
Γράφει ο Νίκος Δήμου
Ο παλιός φίλος ήταν μελαγχολικός. Είχε διάθεση να μιλήσει και τον άφησα:
«Στην οικογένειά μας» είπε, «δεν είχαμε ιστορίες για σπουδαίους προγόνους που πλούτισαν και έγιναν εκατομμυριούχοι. Αντίθετα είχαμε πολλές θλιβερές αφηγήσεις για θείους, προ-παππούδες και παππούδες που ήταν πάμπλουτοι, τα έχασαν όλα και πέθαναν στην ψάθα. Με αποκορύφωμα την υπόθεση του παππού μου από την πλευρά τη μητέρας μου, που ήταν εφοπλιστής και τραπεζίτης, έχασε τα πάντα στο κραχ του 1929 (έπαιζε στο χρηματιστήριο στο Παρίσι) και δεν βρέθηκαν χρήματα ούτε για την κηδεία του, όταν μετά την καταστροφή πέθανε από καρδιακή προσβολή.
«Αυτή η ιστορία με νανούριζε παιδί. Τα μεγάλα σπίτια με τις οροφογραφίες, οι βίλες του Τσίλερ με τα ιδιωτικά πάρκα, οι υπηρέτες, οι μάγειροι και οι σοφέρ του 1920, οι θαλαμηγοί…».
«Και να σκεφτείς» συνέχισε, «ότι αυτά τα άκουγα στην Κατοχή, που δεν είχαμε να φάμε».
Ανήκε και αυτός, όπως και οι δικοί μου, στους «ξεπεσμένους». Τέως πλούσιους, τέως άρχοντες, τέως γενικώς. Νεόπτωχοι. Αλλά με περιφρόνηση για τους νεόπλουτους. «Ακούς αυτά τα μεγάλα ονόματα;» του έλεγε η μητέρα, αναφέροντας γνωστούς εφοπλιστές. «Αυτοί ξεκίνησαν ναύτες και μούτσοι στα καράβια του παππού σου».
«Η έννοια της πτώσης, της παρακμής, της χρεωκοπίας, ήταν μέσα στην παιδική μου μυθολογία. Και να τώρα που την ζω σε ολόκληρη τη χώρα μου. Και στον εαυτό μου – αφού εμπιστεύθηκα τις οικονομίες μίας ζωής στο Ελληνικό Δημόσιο».
«Μία από τις πρώτες παροιμίες που μου έμαθε η δασκάλα των Αγγλικών (κι αυτή ξεπεσμένη αρχόντισσα, που έδινε μαθήματα για να ζήσει) ήταν «beggars can’t be choosers». Οι ζητιάνοι δεν μπορούν να διαλέγουν. Την σκέπτομαι συχνά όταν ακούω λεονταρισμούς από την αντιπολίτευση ή την κυβέρνηση. Εκεί που φτάσαμε, με το χρέος μας όχι μόνο να μην λιγοστεύει αλλά να αυξάνεται, τι περιθώρια, τι επιλογές έχουμε;» έκλεισε τον μονόλογό του ο φίλος.
Και οι ηγεσίες μας ολίγες και αμήχανες, σκέφθηκα εγώ, κι εμείς οι ίδιοι κολλημένοι στο παρελθόν σαν τους «ξεπεσμένους», να μην δεχόμαστε αλλαγές και μεταρρυθμίσεις αλλά να γαντζωνόμαστε στα (κενά πια) περασμένα μας προνόμια.
«Ακριβώς», είπε ο φίλος, «έτσι νιώθουν τώρα οι περισσότεροι Έλληνες. Ξεπεσμένοι. Νεόπτωχοι. Έχασαν τα εισοδήματα τους, τις ανέσεις τους, την ασφάλειά τους – εδώ ενάμιση εκατομμύριο από αυτούς έχασαν την δουλειά τους».
Εφιάλτες με λαβύρινθους και πολλαπλά αδιέξοδα βλέπω πια στα όνειρά μου. Προσάθησα να τα φωτογραφίσω, λες και η απεικόνισή τους θα μου άνοιγε τον δρόμο…
Πηγή:protagon
«Κυρία Βούλτεψη, πως ως κυβερνητική εκπρόσωπος, κουνάτε το δάκτυλο και δίνετε μαθήματα ηθικής, σε μία εξοντωμένη από τα μνημόνια κοινωνία όταν εσείς η ίδια, δεν είστε συνεπής στις υποχρεώσεις σας απέναντι στο κράτος; Υποχρεώσεις, στις οποίες, καθημερινά και με υπερβάλλοντα ζήλο, ζητάτε να ανταπεξέλθει ένας οικονομικά γονατισμένος λαός;».
Βάσει των περιουσιακών στοιχείων τα οποία κατέθεσε η κυβερνητική εκπρόσωπος με τη δήλωση του πόθεν έσχες στο ελληνικό κοινοβούλιο, κατέχει μεταξύ άλλων, ακίνητο στη Γλυφάδα 239 τετραγωνικών κύριων χώρων και 130 τετραγωνικών βοηθητικών χώρων, σύνολο δηλαδή 369 τ.μ. Στα αρχεία όμως των πληροφοριακών συστημάτων της ΔΕΗ είναι άλλη η εικόνα:
Σύμφωνα με τη νομοθεσία στα τετραγωνικά του ΤΑΠ βάσει του άρθρου 24 του Ν. 2130/93 συμπεριλαμβάνονται τα «Πάσης φύσεως ακίνητα που βρίσκονται εντός εγκεκριμένου σχεδίου πόλεως».
Η εγκύκλιος 20 (Αθήνα 15 Φεβρουαρίου 2011, Α.Π.: 65282/10) του Υπουργείου Εσωτερικών, αναφέρει ακόμη: «β.1) Το εμβαδόν των ημιυπαίθριων χώρων, των πιλοτών και των παταριών λαμβάνεται υπόψη πρωτογενώς ως στεγασμένος χώρος του κτιρίου για τον υπολογισμό του ύψους του τέλους καθαριότητας και φωτισμού και του φόρου ηλεκτροδοτούμενων χώρων (886/1987 Γνωμ. ΝΣΚ, 73/1991 ΣτΕ), χωρίς να εξετάζεται η πραγματική χρήση των χώρων αυτών. Επίσης, τα εκ της νομοθεσίας προβλεπόμενα πρόστιμα επιβάλλονται, μεταξύ άλλων, στην περίπτωση μη δήλωσης των χώρων αυτών και εν γένει λόγω της ανακρίβειας της δήλωσης ως προς το συνολικό εμβαδόν των στεγασμένων χώρων του ακινήτου (τ.μ.)».
«Δηλαδή», εξηγεί ο κ. Φωτόπουλος, «Χιλιάδες ιδιοκτήτες πληρώνουν Δημοτικά Τέλη, Φόρο και ΤΑΠ και επί των βοηθητικών χώρων των ακινήτων τους. Επίσης πληρώνουν ΕΕΤΗΔΕ και ΕΕΤΑ για τους βοηθητικούς χώρους, είτε αυτά ήταν αποθήκες είτε γκαράζ». Και προσθέτει:
«Νομίζω από τα παραπάνω πηγάζουν κάποια εύλογα ερωτήματα :
Τη Δευτέρα 15 Δεκέμβρη μετά από συνεχόμενες αναβολές στο Β’ Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών θα διεξαχθεί η δίκη των 10 συνδικαλιστών της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ, αλλά και 5 πολιτών, οι οποίοι στις 24 Νοέμβρη του 2011 κατέλαβαν το κτίριο Πληροφοριακών Συστημάτων της ΔΕΗ. Στόχος, να παρεμποδίσουν την έκδοση εντολών διακοπής ρεύματος στα σπίτια των φτωχών και ανέργων πολιτών, που αδυνατούσαν να πληρώσουν το χαράτσι.
Οι ίδιοι συνδικαλιστές, στον ίδιο χώρο, ένα χρόνο μετά την πρώτη τους σύλληψή και συγκεκριμένα στις 7 Οκτώβρη του 2012, συνελήφθησαν ξανά και διωκόνται για δεύτερη φορά. «Τη δεύτερη φορά που συλληφθήκαμε είχαμε εισέλθει ξανά στο κτίριο πληροφοριακών συστημάτων προκειμένου να βρούμε στοιχεία για να επιβεβαιώσουμε μια σειρά καταγγελίες που είχαν περιέλθει σε γνώση μας για φοροαποφυγή και χαριστικές ρυθμίσεις σχετικά με το χαράτσι. Θυμίζουμε ότι μεταξύ όσων αποκαλύψαμε τότε, αφού πρώτα προλάβαμε (πριν μας συλλάβουν) να τα επιβεβαιώσουμε, ήταν και το ότι ο ΣΚΑΙ δεν είχε πληρώσει ούτε ένα σεντς χαράτσι αλλά και ΤΑΠ
! Γεγονός αδιαμφισβήτητο παρ’ ότι επιχείρησε να μας βγάλει τρελούς και συκοφάντες», αναφέρει ο κ. Φωτόπουλος.
Και προσθέτει: «Εχει σημασία, ότι αυτή τη φορά συλληφθήκαμε άμεσα. Το γεγονός αυτό, συνδεόταν με τον κίνδυνο που διέτρεχε η κυβέρνηση, αν παραμέναμε εκεί επί μακρόν, να βρούμε σωρεία συγκεκριμένων στοιχείων που θα αποκάλυπταν και θα επιβεβαίωναν τα στοιχεία που ήδη είχαμε στα χέρια μας: Για το πόσο ευνοήθηκαν τα πραγματικά αφεντικά της χώρας από τη χαριστική ρύθμιση Βενιζέλου σε σχέση με το χαράτσι όπου τους έδωσε έκπτωση 30% και 60% κάνοντάς τους δώρο εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ παραβιάζοντας τη θεμελιώδη αρχή του Συντάγματος περί ισότητας όλων των πολιτών (άρθρο 4, παρ. 5). Διαπιστώσαμε και αποκαλύψαμε πολλά απαράδεκτα και ύποπτα, όπως για παράδειγμα το ότι σχεδόν όλα τα κτίρια συγκεκριμένου κύριου επί της οδού Κηφισίας εμφανίζονταν με δεκάδες χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα λιγότερο! γλυτώνοντας και ΤΑΠ και χαράτσι εκατοντάδες χιλιάδες €! Τα όσα προλάβαμε να δούμε τα καταγγείλαμε και με συνέντευξη τύπου αλλά και αυτοπροσώπως στην κυρία Εισαγγελέα που διεξάγει την έρευνα. Για το γεγονός αυτό, του ότι τους αποκαλύψαμε, όπως και το ότι εμποδίσαμε να σταλούν οι εντολές διακοπής ρεύματος στα σπίτια των φτωχών συνανθρώπων μας, τρία χρόνια τώρα συρόμαστε στα δικαστήρια».
Το μήνυμα που στέλνει ο εκπρόσωπος των εργαζομένων στο Δ.Σ της ΔΕΗ, είναι ότι η διώξή τους που σέρνεται επί μακρόν, «δεν πρόκειται να κάμψει το φρόνημά μας ούτε μας στεναχωρεί. Εκείνο το οποίο μας στεναχωρεί ιδιαίτερα στη δεύτερη σύλληψή μας, είναι το ότι συλλαμβάνοντάς μας σχεδόν αμέσως αφότου εισήλθαμε στο κτίριο δεν μπορέσαμε να επιβεβαιώσουμε και να βρούμε μια σειρά άλλα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας, για πολλούς ακόμη από αυτούς που σήμερα συνεχίζουν να κουνούν ανερυθρίαστα το δάκτυλο στους εξαθλιωμένους συνανθρώπους μας».
Πηγή:the press project
