H πονηρή ψιλόλιγνη ροζ γάτα που μας καθήλωνε τα πρωινά του Σαββατοκύριακου στις οθόνες, έκανε το ντεμπούτο της στην τηλεόραση σαν σήμερα το 1964. Ο χαρακτήρας των κινουμένων σχεδίων δημιουργήθηκε για πρώτη φορά, για τους τίτλους της ταινίας "Ο Ροζ Πάνθηρας" (1964), στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Peter Sellers ως ενθουσιώδης επιθεωρητής Κλουζώ, που έψαχνε ένα εξωτικό διαμάντι με το όνομα "Pink Panther". Εμπνευστής και δημιουργός του ήταν ο Fritz Freleng, ο οποίος έδωσε στον Ρόζ Πάνθηρα, ό,τι έλειπε από τα παραδοσιακά καρτούν. Δροσερό θέμα, χαριτωμένη κίνηση και μια εμβληματική μουσική του Henry Mancini που είχε χρησιμοποιηθεί αρχικά στην ταινία.  

Ο Ροζ Πάνθηρας είναι γνωστός και ως Nathu και Pangu στην Ανατολική και Νοτιοανατολική Ασία και Paulchen Panther στη Γερμανία.  

Κάθε φορά που έκανε εισαγωγή το καρτούν του Ροζ Πάνθηρα σε μια ταινία, το κοινό παραληρούσε και απαιτούσε περισσότερο χρόνο για τον αγαπημένο του νέο ήρωα. Οι τίτλοι ήταν τόσο δημοφιλείς που ο DePatie και ο Freleng άρχισαν αμέσως να δουλεύουν μια σειρά animation μικρού μήκους, στο ύφος του Bugs Bunny και του Μίκυ Μάους, με πρωταγωνιστή την κινούμενη γάτα. Οι περιπέτειες του καρτούν δεν είχαν ωστόσο σχέση με τις περιπέτειες του επιθεωρητή Κλουζώ.    

Στα καρτούν αρχικά (και για πολλά χρόνια) δεν υπήρχε κανένας διάλογος, αλλά υποστηρίζονταν μόνο από τη χαρακτηριστική μουσική σαξοφώνου του Henry Mancini. Αργότερα (στα τελευταία επεισόδια), προστέθηκε φωνή η οποία μιμούνταν αυτήν του David Niven που υποδύονταν τον κλέφτη στην πρώτη ταινία.  

To πρώτο επεισόδιο του Ροζ Πάνθηρα είχε τίτλο "The Pink Phink" και η ιστορία έχει ως εξής: Ο Μικρός Άνθρωπος, βάφει το σπίτι του σε μπλε χρώμα. Κάτι όμως που δε χαροποιεί ιδιαίτερα τη ροζ γάτα, η οποία κάνει τα πάντα για να βαφτεί το σπίτι... ροζ. 6 λεπτά δράσης και αντίδρασης, από τα οποία νικητής θα βγεί ο αγαπημένος μας ήρωας.    

Εκτός από τον Ροζ Πάνθηρα και τον Μικρό Άνθρωπο, άλλοι χαρακτήρες του καρτούν είναι ο επιθεωρητής Κλουζώ και ο βοηθός του Ζούζου από την Ισπανία, ο σκύλος του ανθρωπάκου, το μυρμήγκι, ο μυρμηγκοφάγος και ο επίτροπος. Το πρώτο αυτό καρτούν του Ροζ Πάνθηρα, είχε τεράστια επιτυχία και κέρδισε το Οσκαρ κινουμένου σχεδίου μικρού μήκους το 1964. Ήταν η πρώτη φορά που ένα στούντιο κινουμένων σχεδίων κέρδιζε Όσκαρ με το πρώτο του καρτούν.    

Το 1969 τα καρτούν του Ροζ Πάνθηρα άρχισαν να μεταδίδονται τηλεοπτικά για το ΝBC κάθε Σάββατο πρωί με τον τίτλο "The Pink Panther Show". Συνολικά γυρίστηκαν και προβλήθηκαν 124 αυτοτελή επεισόδια με τις περιπέτειες του Ροζ Πάνθηρα.   Ο Ροζ Πάνθηρας είναι γνωστός και ως Nathu και Pangu στην Ανατολική και Νοτιοανατολική Ασία και Paulchen Panther στη Γερμανία. Ο Ροζ Πάνθηρας σταμάτησε να προβάλεται από την Αμερικάνικη τηλεόραση το 1979.

Πηγή:lifo

δεν έχουμε μόνο τους Βάρσο και Θωμάκο να μας διασκεδάζουν,

έχουμε τον Ντινόπουλο, την Βούλτεψη, το πιστωτικό γεγονός,

με το μυαλό του Σίλα

Ναι, ο Μάρλον Μπράντο ήταν σίγουρα «ο μεγαλύτερος ηθοποιός όλων των εποχών» και η συμβολή του στην εξέλιξη της υποκριτικής θα συνεχίσει να απασχολεί για πολλές δεκαετίες στο μέλλον. Ωστόσο, δεν ήταν μόνον αυτό. Ήταν και κάτι ακόμα, ένας αυθεντικός αγωνιστής στο πλευρό των κάθε λογής καταπιεσμένων. Απανταχού γης αλλά και ειδικότερα στην καρδιά του ιμπεριαλιστικού τέρατος, σ’αυτές τις Ηνωμένες Πολιτείες που ποτέ δεν τον χώνεψαν και γι’αυτό έσπευσαν να τον περιλάβουν στις μαύρες λίστες τους και να τον χαρακτηρίσουν «εκκεντρικό», «παράφρονα» και «αντικοινωνικό στοιχείο».  

Ήδη το 1959 και ενώ ο ψυχρός πόλεμος βασιλεύει, ο Μπράντο δεν επαναπαύεται στις δάφνες του και ιδρύει μαζί με τους αφροαμερικανούς καλλιτέχνες Χάρι Μπελαφόντε και Όσι Ντέϊβις το χολιγουντιανό παράρτημα του SANE, του κινήματος ενάντια στα πυρηνικά όπλα. Το 1963, πρωτοστατεί στο κίνημα υπέρ των δικαιωμάτων των μαύρων και μπαίνει επικεφαλής (μαζί με τον Τζέϊμς Μπάλντουϊν) της μεγάλης πορείας στην Ουάσινγκτον. Λίγο αργότερα, κατεβαίνει στο ρατσιστικό αμερικανικό νότο σαν μέλος των περίφημων Freedom Riders για να σπάσει τις ρατσιστικές διακρίσεις στα μεταφορικά μέσα.

Από το 1964 και μετά, αρχίζει τον σχεδόν μοναχικό αγώνα του στο πλευρό των ιθαγενών αμερικανών, των Ινδιάνων, στον οποίο αφιέρωσε όλη την ενέργεια αλλά και την περιουσία του. Συνδέεται με τον Ινδιάνο φύλαρχο Bob Satiacum  που διεκδικεί τα αρχέγονα δικαιώματα της φυλής του και συλλαμβάνεται μαζί με πολλούς Ινδιάνους που ψαρεύουν «παράνομα» στο δικό τους ποταμό Puyallup. Αρνείται το (δεύτερο) Οσκαρ για την ερμηνεία του στο Νονό του Κόπολα, και στέλνει την Ινδιάνα ακτιβίστρια Σατσίν Λίτλφέδερ στην τελετή απονομής, όπου αυτή προκαλεί σοκ στηλιτεύοντας την απάνθρωπη συμπεριφορά των αμερικανικών κυβερνήσεων προς τους ιθαγενείς αμερικανούς.

 Παράλληλα με όλα αυτά, συνεχίζει τον αγώνα του στο πλευρό της εξεγερμένης μαύρης κοινότητας και αμέσως μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ (1968) εγκαταλείπει το Χόλιγουντ δηλώνοντας ότι αφιερώνεται εφεξής στο Κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων. Χρηματοδοτεί και υπερασπίζεται δημόσια τους Μαύρους Πάνθηρες, και συνδέεται στενά με τους ηγέτες του Μπόμπι Σηλ και Τζωρτζ Τζάκσον, στην κηδεία του οποίου εκφωνεί τον επικήδειο. Αυτή η δράση του προκαλεί τους ρατσιστές του αμερικανικού Νότου που απαγορεύουν ή μποϋκοτάρουν τις ταινίες του, ενώ ταυτόχρονα το Χόλιγουντ δημιουργεί αυτό που έμελλε να ονομαστεί “Brando Blacklist”, αποκλείοντάς τον από τις παραγωγές του…

 Παρά τις προσωπικές του τραγωδίες, ο Μπράντο έμεινε πιστός μέχρι το τέλος στα ιδανικά του προσφέροντας τη φωνή και τα χρήματά του στα κινήματα που μάχονται μέσα στις ΗΠΑ ενάντια στον αμερικανικό πόλεμο και στην κατοχή του Ιράκ!

 Προσωπικά, θα θυμάμαι πάντως τον Μπράντο-ηθοποιό για δύο ρόλους του: εκείνο στο προφητικό και πάντα επίκαιρο Αποκάλυψη Τώρα, και κυρίως στο μεγαλοφυές -και περιέργως επίσης «ξεχασμένο»- Κεϊμάντα του μεγάλου Ιταλού σκηνοθέτη Τζίλο Ποντεκόρβο («Η μάχη του Αλγερίου»). Το μοναδικό, από όσο ξέρω, φίλμ που εικονογραφεί τη θεωρία της διαρκούς επανάστασης σε μια μικρή χώρα του Τρίτου κόσμου.

Πηγή:tvxs