Το καλό το εστιατόριο (ή η καλή η ταβέρνα) είναι εκείνο στο οποίο πηγαίνεις «για το γλυκό». Εκείνο στο οποίο περιμένεις πώς και πώς να τελειώσει το φαγητό και να έρθει ο σερβιτόρος λέγοντας τη μαγική φράση «Να μαζέψω να φέρουμε το γλυκό;». «Το γλυκό» είναι εκείνο που, πέρα από την κάρτα του μαγαζιού, προσφέρεται δωρεάν. Κατά κανόνα έχει τα χαρακτηριστικά του «σπιτικού», δηλαδή όχι απαραίτητα την άψογη εμφάνιση και την περίτεχνη έκφραση του «επαγγελματικού», αλλά έναν οικείο τόνο που σε κάνει να αναφωνήσεις «Μα, είναι σαν της μαμάς μου (ή σαν το δικό μου)». Στη Mandola φέρνουν τον μισοπαγωμένο χαλβά στο τέλος. Χαλβά ταχινένιο, όχι σιμιγδαλένιο ή σαπουνέ. Ο χαλβάς αυτός έχει υπέροχη υφή, χρώμα παγωτού μόκα, γαρνίρεται με λίγο σιρόπι και συνοδεύεται από λίγο κορμό. Μια, δυο, τρεις, πέντε - ε, άνθρωπος είμαι κι εγώ - ζήτησα τη συνταγή απ’ τον μάγειρα, σίγουρη ότι θα μου πει «Δεν σου την δίνω». Οποία έκπληξη, πήρε χαρτάκι κι άρχισε να γράφει, λέγοντας «Είναι πανεύκολο!». Ορίστε, λοιπόν, το μυστικό της Mandola αποκαλύπτεται εδώ και τώρα.

Υλικά

Εκτέλεση
Τρίβουμε πολύ καλά τον χαλβά. Χτυπάμε την κρέμα με τη βανίλια και την άχνη μέχρι να γίνει σαντιγύ αλλά όχι σφιχτή. Αναμιγνύουμε χαλβά και μίγμα και βάζουμε στην κατάψυξη.

Έτοιμο! Σερβίρεται εύκολα γιατί δεν παγώνει αλλά δίνει αίσθηση μισοπαγωμένου.

Κατόπιν ανάλυσης της γεύσης και της συνταγής, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι ταιριάζουν και οι ξηροί καρποί, αμύγδαλα ή φουντούκια, καβουρντισμένα και ίσως καραμελωμένα. Δοκιμή, προσεχώς.

Να εξομολογηθώ την αμαρτία μου: δεν είμαι και πολύ της σαλάτας. Ποτέ δεν άντεξα τις δίαιτες με τα άφθονα σαλατικά, ποτέ δεν μπόρεσα να αρκεστώ σε μια αγγουροντομάτα τα καλοκαιρινά μεσημέρια. Μου μοιάζουν βαρετές, σαν να κρύβουν μέσα στα πράσινα φύλλα τους έναν καταναγκασμό, ένα «πρέπει»!

Και να που έπεσα πάνω πάνω σε μια σαλάτα που λάτρεψα. Την ανακάλυψα ξεφυλλίζοντας το μαγειρικό περιοδικό του BBC, το Good Food. Μια σαλάτα-πίνακας ζωγραφικής, μια μεγάλη ποικιλία μικροκομμένων λαχανικών, ωμών, μαριναρισμένων η βραστών, για να διαλέγουν κάτι περίεργοι τύποι σαν εμένα αυτό που τους αρέσει. Και να μη βαριούνται!
Στην δική μου εκδοχή, αυτής της χρωματικής πανδαισίας, προστέθηκε λίγο σκόρδο, λίγος φρέσκος κόλιανδρος, μαϊντανός και δυόσμος, λίγο περισσότερο ελαιόλαδο, μια καυτερή πιπερίτσα.
Εσείς μπορείτε να δοκιμάσετε κάτι άλλο -διαφορετικά λαχανικά, διαφορετικά μυρωδικά, διαφορετικές υφές, διαφορετικά χρώματα. Μιλάμε για μια σαλάτα χωρίς κανόνες.

(Μην τρομάξετε με τα υλικά που φαίνονται πολλά - δεν είναι. Και η διαδικασία του ενός τέταρτου είναι. Άλλωστε δεν είναι σαλάτα της τελευταίας στιγμής, θέλει τον χρόνο της για να νοστιμίσει.)

Η χρωματιστή σαλάτα

Για τα αγγούρια και τα παντζάρια

Για τα καρότα

Για το καλαμπόκι

¹ Βρήκα στο σούπερ-μάρκετ δίπλα στα βρασμένα παντζάρια ένα ωραιότατο σακουλάκι με 2 καλαμπόκια μαγειρεμένα ολόκληρα στον ατμό.

Για το αβοκάντο

6-7 ραπανάκια (για την όρεξη) κομμένα στα τέσσερα

Βάλτε μπροστά σας 5 μπολ - ένα για το κάθε είδος λαχανικού που θα χρησιμοποιήσετε (εννοείται ότι οι επιλογές για τα λαχανικά είναι απεριόριστες).

Για τα αγγούρια και τα παντζάρια
Κόψτε τα αγγουράκια στη μέση, με ένα κουταλάκι βγάλτε τα σπόρια, κόψτε τα σε ροδελίτσες - μισοφέγγαρα και βάλτε τα στο ένα μπολ. Ακριβώς στο διπλανό μπολ βάλτε κομμένο σε κυβάκια το παντζάρι. Ετοιμάστε το ντρέσινγκ με όλα τα υπόλοιπα υλικά (παπαρουνόσπορο, λάιμ, λάδι, σκόρδο, μαϊντανό, αλάτι) και μοιράστε το στα δυο μπολ με το αγγούρι και το παντζάρι.
Ανακατέψτε μαλακά με το χέρι.

Για τα καρότα
Βάλτε στο τρίτο μπολ το τριμμένο καρότο. Πασπαλίστε το ξύσμα, το κύμινο και τον δυόσμο και περιχύστε με τον χυμό του πορτοκαλιού και το λάδι. Πάλι με το χέρι, ανακατέψτε να πάνε παντού οι μυρωδιές.

Για το καλαμπόκι
Ξεσποριάστε τα καλαμπόκια. Κόψτε σε μικροσκοπικά κυβάκια την κόκκινη πιπεριά και ανακατέψτε την με το καλαμπόκι. Περιχύστε με το λάδι και το λάιμ.

Για το αβοκάντο
Ξεφλουδίστε το αβοκάντο, κόψτε το στην μέση για να βγάλετε το κουκούτσι και κόψτε το σε κυβάκια. Ανακατέψτε το με τον κόλιανδρο, την πιπερίτσα, το λάδι και το λάιμ. Στο μπολ που θα φυλάξετε το αβοκάντο βάλτε μέσα και το κουκούτσι (λένε ότι έτσι δεν μαυρίζει η ευαίσθητη σάρκα.
Αλήθεια, ψέματα, δεν το ξέρω· πάντα όμως βάζω το κουκούτσι στο αβοκάντο που περιμένει).

Αυτό ήταν, τέλειωσε. Πόσο χρόνο πήρε; Δέκα λεπτά; Δεκαπέντε; Το πολύ! Τα λαχανικά θα μείνουν σκεπασμένα για μια-δύο ώρες ή και περισσότερο να μαριναριστούν μέχρι την ώρα του σερβιρίσματος. Ετοιμάστε την ωραία σας μεγάλη, μακρόστενη πιατέλα κι αρχίστε να τοποθετείτε σε σειρές τα λαχανικά σας, όπως σας ταιριάζουν τα χρώματα. Στην άκρη τα ωμά και ασυνόδευτα ραπανάκια. Δίπλα τα καρότα. Δίπλα τα αγγούρια. Δίπλα το καλαμπόκι, το παντζάρι, το αβοκάντο. Και ιδού μια ολοζώντανη «νεκρή φύση» στο κέντρο του τραπεζιού σας!

Από το bbcgoodfood.com

H δεύτερη γενιά του ιαπωνικού supercar είχε πρωτοανακοινωθεί από το 2005 και πλέον, μετά από πολλά πρωτότυπα και cameo εμφανίσεις το νέο NSX δίνει ραντεβού σε αμερικανικό έδαφος και στην έκθεση του Detroit όπου θα πραγματοποιήσει την παγκόσμια πρεμιέρα του ως έκδοση παραγωγής.

Προς το παρόν η ιαπωνική φίρμα δεν δίνει πολλά στοιχεία για το νέο supercar, ωστόσο, με μια προσεκτική παρατήρηση στην σκοτεινή σιλουέτα και στις λεπτομέρειες των πρώτων εικόνων, οι Ιάπωνες τήρησαν την υπόσχεσή τους και το NSX μένει πιστό στο τελευταίο concept car. 

Σε ό,τι αφορά τις υπόλοιπες συστάσεις, η Honda και -κατά την αμερικανική αγορά Acura- υποστηρίζει ότι το NSX σχεδιάστηκε για να προσφέρει «μια νέα sport εμπειρία», επιβεβαιώνοντας παράλληλα ότι το θα εξοπλίζεται με υπερτροφοδοτούμενο υβριδικό σύνολο που θα αποτελείται από ένα βενζινοκινητήρα και τρεις ηλεκτροκινητήρες.

Αν και οι Ιάπωνες επιφυλάσσονται να αποκαλύψουν τα πλήρ χαρακτηριστικά του στην πρεμιέρα του στις 12 Ιανουαρίου είναι γνωστό ότι το NSX θα αξιοποιήσει ένα twin-turbo V6 κινητήρα βενζίνης, τοποθετημένο στο κέντρο ο οποίος θα αναλάβει την κίνηση των πίσω τροχών και θα συνδυάζεται με τρία ηλεκτρικά μοτέρ, ένα τοποθετημένο στο κιβώτιο διπλού συμπλέκτη, τα οποία θα κινούν τους μπροστινούς τροχούς. 

«Ναι, ο Βίκτωρ Ουγκώ είναι ένα αληθινό κάθαρμα»! Κι όμως, αυτές είναι οι σκέψεις χιλιάδων γάλλων μαθητών λυκείου για τον σημαντικότερο εκπρόσωπο του γαλλικού ρομαντισμού. 

Σχεδόν 130 χρόνια μετά τον θάνατό του, ο γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός, βρέθηκε να προκαλεί την οργή της γαλλικής νεολαίας. Ο λόγος φαίνεται πως ήταν η δυσκολία και τα διλήμματα του ποιήματός του, το «Δειλινό», στο οποίο κλήθηκαν οι τελειόφοιτοι του λυκείου να γράψουν στο πλαίσιο των εξετάσεων του baccalauréat.

Το ξέσπασμα των τελειόφοιτων κατά του συγγραφέα των «Αθλίων» και της «Παναγίας των Παρισίων» στα κοινωνικά δίκτυα δεν άργησε να μετατρέψει μια απλή μαθητική φλυαρία σε τάση που έφτασε ακόμα και στα γραφεία της γαλλικής εφημερίδας Libération. 

Στο σχετικό δημοσίευμα αναφέρεται: «Ο Τύπος διασκεδάζει με αυτήν την ιεροσυλία που πάγωσε το αίμα ολόκληρης της χώρας: Μπορούμε να "φτύνουμε" ένα τέτοιο είδωλο;»

Σύμφωνα με την εφημερίδα, είναι γεγονός ότι οι μαθητές είχαν το δικαίωμα να χαρακτηρίσουν τον Ουγκώ «κάθαρμα», καθώς βίωναν μια πολύ δύσκολη ημέρα εξετάσεων και ο ποιητής «έπαιζε παιχνίδια, θέτοντας πολλά αινίγματα».

Ο μεγάλος ρομαντικός ποιητής απευθυνόταν σε αγχωμένους 16χρονους, λέγοντάς τους ότι η ζωή είναι μικρή και ότι πρέπει επειγόντως να την αφιερώσουν στην αγάπη, τα φιλιά και την ευτυχία. Από την άλλη, εκείνοι καλούνται να αντιμετωπίσουν έναν «σάπιο» πλανήτη, ενώ οδηγούνται απευθείας στο ταμείο ανεργίας με ή χωρίς πτυχίο, σημειώνει η Libe. Ετοιμάζονται να ζήσουν μια ζωή τετραγωνισμένη από την οθόνη των εξελιγμένων κινητών τους, χρησιμοποιώντας μια γλώσσα πτωχευμένη, της οποίας η χρήση πρέπει πλέον να περιορισθεί στα στενά όρια αυτής της ίδιας οθόνης.

Το ποίημα είναι ουσιαστικά ένας επιτύμβιος λόγος ενός πατέρα προς τη νεκρή του κόρη και διακατέχεται από τη μοναδική ικανότητα του Ουγκώ να μετατρέπει έναν χείμαρρο δακρύων σε έναν χείμαρρο αγάπης. Μάλιστα, το εν λόγω ποίημα έχει σίγουρα αναφορές στον επιτύμβιο λόγο του Ουγκώ πάνω από τον τάφο της κόρης του, Λεοπολντίν, που πέθανε το 1843 σε ηλικία 19 ετών.

Oμως η αγανάκτηση των μαθητών δεν οφείλεται μόνο στη δυσκολία του ποιήματος, αλλά κυρίως στους δύο θανάτους που αντιμετώπισαν τη μέρα της εξέτασης. 

Ο παραλληλισμός της Libération είναι ιδιαίτερα εύστοχος: ένας πατέρας θρηνεί την κόρη του τραγουδώντας, μπροστά σε παιδιά που πεθαίνουν από αγωνία για το επικείμενο διαγώνισμα, την ίδια τη ζωή και αναμφίβολα ακόμα και για την κενότητα που διακατέχει την εποχή τους. Δημιουργείται ένα σκηνικό που προκαλεί τρόμο μόλις κανείς συνειδητοποιήσει την εγγύτητας αυτών των δύο καταστάσεων. 

Αναμφίβολα, αυτές οι γαλλικές εξετάσεις αποτέλεσαν χώρο συνάντησης δύο πανικών ικανών να παραλύσουν τον οποιοδήποτε και δεν εκφράστηκαν καθόλου σιωπηλά. Οι τελειόφοιτοι μαθητές αντέδρασαν κραυγάζοντας ότι ο Ουγκώ είναι κάθαρμα και ο Ουγκώ απευθύνθηκε σιγοτραγουδώντας προς τα αστέρια με τους στίχους: «Το τριαντάφυλλο είπε: -Τάφε σκιερέ, μ’ αυτά τα δάκρυα που ρίχνω στη σκιά, φτιάχνω ένα άρωμα από κεχριμπάρι και μέλι/ Ο τάφος είπε: Λουλούδι που θρηνείς, για κάθε ψυχή που παίρνω, φτιάχνω έναν άγγελο στον ουρανό».