ενημέρωση 2:49, 16 September, 2026

Το επεισόδιο Νίκολσον και ο εξευτελισμός της χωροφυλακής

 
 
Στα πρώτα χρόνια ίδρυσης του ελληνικού κράτους συνέβη ένα περιστατικό που έδειχνε το βαθμό εξάρτησης και αδυναμίας του Ελληνικού Κράτους εκείνη την εποχή, αδυναμία που στην συγκεκριμένη περίπτωση το κατέστησε παίγνιο στα χέρια ενός μάλλον ασήμαντου Βρετανού διπλωματικού ακόλουθου, εν ονόματι Άρθουρ Νίκολσον.
 
O Νίκολσον, λοιπόν, ήταν ο Βρετανός προσωρινός επιτετραμένος της Αγγλίας στην Αθήνα. Ένα πρωινό, στις 4 Ιανουαρίου του 1885αποφάσισε να ανέβει με τη γυναίκα του για περίπατο στο λόφο του Λυκαβηττού. Πλησιάζοντας την κορυφή, το ζεύγος συνάντησε τρεις χωροφύλακες που με φωνές και νοήματα δεν τους άφηναν να προχωρήσουν παραπέρα.

Στην πραγματικότητα, οι χωροφύλακες τους έλεγαν να ακολουθήσουν ένα διαφορετικό μονοπάτι καθώς απαγορευόταν να περάσουν από το σημείο εκείνο επειδή είχε γίνει πρόσφατα η δενδροφύτευση του. Αλλά ο Νίκολσον και η γυναίκα του δεν κατάλαβαν λέξη, καθώς δεν μιλούσαν σχεδόν καθόλου ελληνικά. Οπότε απλά αγνόησαν τους θορυβώδεις χωροφύλακες και συνέχισαν το μονοπάτι που είχαν ήδη πάρει.

Τότε, σύμφωνα πάντα με την επίσημη έκθεση του Βρετανού διπλωμάτη προς την ελληνική κυβέρνηση, ο ένας από τους τρεις χωροφύλακες τον απώθησε βίαια, τον χτύπησε με το ραβδί του τρεις φορές και στη συνέχεια, όταν ο Νίκολσον έτρεξε προς την κεντρική οδό, του πέταξε και πέτρες.

Ο Νίκολσον, λοιπόν, μετά από το περίεργο αυτό επεισόδιο αποφάσισε να παρακάμψει τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών και να απευθυνθεί κατευθείαν στον Πρωθυπουργό Χαρίλαο Τρικούπη, παραβιάζοντας έτσι το διπλωματικό πρωτόκολλο. Ζήτησε την παραδειγματική τιμωρία του χωροφύλακα και ο Τρικούπης τον διαβεβαίωσε ότι θα τον ικανοποιούσε άμεσα. Πράγματι, πραγματοποιήθηκε αμέσως η σχετική έρευνα και προέκυψε ότι ο χωροφύλακας αυτός ήταν ο Λουκάς Καλπούζος, ο οποίος, αφότου τον αναγνώρισε και ο ίδιος ο Νίκολσον, συνελήφθη.

Παρόλα αυτά, δεν απολύθηκε παρά μια μέρα αργότερα. Παρομοίως, μέλη της κυβέρνησης, υπό τον Τρικούπη μετέβησαν με καθυστέρηση στην οικία του Άγγλου διπλωμάτη για να εκφράσουν επισήμως την συμπάθεια τους. Στη συνέχεια, ο Τρικούπης στην επίσκεψη αυτή παρέθεσε τα γεγονότα και την κατάθεση Καλπούζου με έναν τρόπο που αναιρούσε πλήρως τα λεγόμενα του Νίκολσον.

Ο τελευταίος προσβλήθηκε και απαίτησε η διαταγή της αποπομπής Καλπούζου να διαβαστεί μπροστά σε γενικό προσκλητήριο της Χωροφυλακής Αττικής από τον διοικητή της ταγματάρχη Στεφάνου. Στην διαταγή αποπομπής που είχε συνταχθεί, όμως ,από τον ίδιο τον Τρικούπη με την ιδιότητα του υπουργού στρατιωτικών, εμμέσως καταλογιζόταν μέρος της ευθύνης για το ατυχές συμβάν και στον Νίκολσον.

Ο τελευταίος αποφάσισε πλέον ότι μάλλον ούτε η ελληνική κυβέρνηση διατίθεται να τον ικανοποιήσει και απείλησε ότι με το θέμα θα ασχοληθεί δυναμικά πλέον η Αγγλία –αν και από την σωζόμενη αλληλογραφία του Foreign Office δεν προκύπτει κάτι τέτοιο.

Μετά τις απειλές αυτές, ο Βρετανός διπλωμάτης απαίτησε την παρουσία ολόκληρου του σώματος Χωροφυλακής “παρατεταγμένου εν μεγάλη στολή” στην Πλατεία Συντάγματος όπου θα παρουσίαζε όπλα και θα παιάνιζε τον Αγγλικό Εθνικό ύμνο ενώπιον του.

Ο Τρικούπης, παρά το γεγονός πως ο Καλπούζος είχε ήδη απολυθεί, έσπευσε να ικανοποιήσει το αίτημα αυτό. Στις 7 Ιανουαρίου, λοιπόν, δύο ενωμοτίες πεζών και έφιππων χωροφυλάκων υπό τον διοικητή τους ταγματάρχη Στεφάνου έλαβαν μέρος στην τελετή αυτή, η οποία και αποτέλεσε τον μεγαλύτερο εξευτελισμό της Ελληνικής Χωροφυλακής στην σύγχρονη Ιστορία της.

Ο Τρικούπης στο κοινοβούλιο έσπευσε να χαρακτηρίσει την χορηγηθείσα ικανοποίηση ως “υπερβολική” για την περίπτωση και ζήτησε να σταματήσει η σχετική συζήτηση καθώς βλάπτονταν τα εθνικά συμφέροντα. Οι διαθέσεις της κοινής γνώμης και του Τύπου, πάντως, παλινδρομούσαν ανάμεσα στην συγκρατημένη δυσαρέσκεια και την ασυγκράτητη έκρηξη οργής.

Το επεισόδιο Νίκολσον δεν είχε σημαντική επιρροή στις πολιτικές εξελίξεις, καθώς γνωστή είναι και η ροπή του Τρικούπη προς την Αγγλία, αλλά δείχνει σε ποιο σημείο ήταν έτοιμο να φτάσει το νεοσύστατό τότε ελληνικό κράτος προκειμένου να μην χάσει την εύνοια των ξένων δυνάμεων.

Πηγή:tvxs

Θα πληρώσει κανείς;

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Δεν μου είναι καν αρκετό να βλέπω ενίοτε κάποιους λίγους αποδιοπομπαίους τράγους στην τηλεόραση να οδηγούνται στον ανακριτή.

Δεν με αφορά η ηθική ικανοποίηση του εξευτελισμού τους (κανένας εξευτελισμός δεν είναι ικανός να τους αγγίξει μέσα στην ακράτητη αλαζονεία τους μου φαίνεται) ή το να πάνε φυλακή (για να ξαναβγούν σε λίγο και να βρεθούν στην Ελβετία να ξεχειμωνιάσουν μέχρι να καλμάρουν τα πράγματα και να ξεχαστούν).

Με ενδιαφέρει να πληρώσουν.Στην κυριολεξία.

Να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να δώσουν πίσω όσα έκλεψαν, όσα έφαγαν, όσα έβγαλαν ως αποτέλεσμα διαπλοκής και διαφθοράς.

Αντί να πληρώνουμε εσύ και εγώ, οι συνήθεις εύκαιροι, αντί για την συνεχώς αυξανόμενη εξαθλίωση των πολιτών που δεν αντέχουν άλλο τα μέτρα λιτότητας, θέλω να βρεθούν όλοι, όσο βαθιά και να φτάσει το μαχαίρι, όποιον και να «πάρει ο Χάρος» και να πληρώσουν, ευρώ ευρώ, πεντάρα πεντάρα αυτά που έκλεψαν.

Δεν ξέρω πως και με τι νομικά μέσα θα επιτευχθεί αυτό (υπάρχουν πάντως, αρκεί να εφαρμοστούν σωστά και δίκαια) αλλά οι καιροί απαιτούν αποφασιστικότητα και ριζικές λύσεις, καθαρούς και αμόλυντους πολιτικούς και έναν λαό έτοιμο να το πάρει αλλιώς και να μην επιτρέψει άλλο αυτήν την μακροχρόνια, κακόγουστη και επικίνδυνη, οπερέτα σε βάρος του.

Πηγή:ΤΑ ΝΕΑ της ΚΗΦΙΣΙΑΣ

Ευρώπη, εκλογές και το μπαστούνι του baseball

 
Γράφει ο Στέλιος Κούλογλου
 
Σε ένα άρθρο του αυτή την εβδομάδα στους New York Times για τις καταστροφικές οικονομικές  πολιτικές που ακολουθούνται και στην Ευρώπη, ο Πολ Κρούγκμαν τις παρομοίαζε με έναν άνθρωπο που χτυπάει το κεφάλι του με το μπαστούνι του baseball και πονάει. Αν κάποια στιγμή σταμάταγε να αυτοβασανίζεται, συνέχιζε ο νομπελίστας οικονομολόγος, όχι μόνο θα αισθανόταν καλύτερα αλλά θα καταλάβαινε ότι το πρόβλημα δεν ήταν στην υγεία του: αλλά στην απόφαση να βαράει το κεφάλι του.

Ο Κρούγκμαν έπαιρνε αφορμή από την ανάκαμψη της αμερικανικής οικονομίας: από την μέρα που ανέλαβε ο Ομπάμα, ακολουθώντας μια πολιτική αντίθετη με αυτή στην Ευρώπη, δημιουργήθηκαν 6,7 εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας(στην αντίστοιχη περίοδο του νεοφιλελεύθερου Τζ. Μπους ήταν λιγότερες από το μισό), αυξήθηκαν τα κέρδη των επιχειρήσεων, ενώ ανέβηκε το Χρηματιστήριο και το AEΠ.

Παρ ότι οι περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις συνεχίζονται και στις ΗΠΑ, εμποδίζοντας την πλήρη οικονομική ανάκαμψη, η σύγκριση είναι καταθλιπτική με την Γηραιά Ηπειρο, όπου οι οικονομίες καρκινοβατούν προκαλώντας, ειδικά στον νότο, μεγάλα κοινωνικά προβλήματα και πολιτικές κρίσεις, όπως αυτή που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα. Γιατί βεβαίως το γεγονός ότι η χώρα οδηγείται ξανά, μετά από 2,5 χρόνια, σε εκλογές, δεν οφείλεται μόνο στην ανικανότητα της κυβέρνησης Σαμαρά ή σε κάποια ανεξήγητη επιμονή του Τσίπρα να παραλάβει γρήγορα την καυτή πατάτα.

Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στα πρόθυρα της εξουσίας ή οι από-το-πουθενά Podemos προηγούνται στις δημοσκοπήσεις στην Ισπανία, είναι αποτέλεσμα των πολιτικών που έχουν επιβάλλει η ΕΕ και το Βερολίνο, με τις σύμμαχες του χώρες του Βορρά. Και το μεγάλο ερώτημα είναι αν οι κυρίαρχοι κύκλοι της ΕΕ θα θελήσουν να διαπραγματευτούν με μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ,όπως ο ίδιος έχει διακηρύξει ότι επιδιώκει ή θα επιλέξουν μια κατά μέτωπο σύγκρουση με την Αθήνα.

Οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο θα προτιμούσαν την απερχόμενη κυβέρνηση: μπορεί στα 5 σχεδόν χρόνια task force και μνημονίων, να έχουν καταλάβει ότι πρόκειται για αμετανόητους και ανεπαρκείς Μαυρογιαλούρους, αλλά δεν παύουν παρ' όλα αυτά να είναι οι δικοί τους άνθρωποι. Είναι αυτοί που εξασφαλίζουν την αποπληρωμή του χρέους και δεν προβάλλουν αντιρρήσεις. Τα καλά παιδιά της τάξης, έστω και αν είναι σκράπες στα μαθήματα. Κατά παράβαση των συνθηκών της ΕΕ,οι  πρόσφατες ωμές επεμβάσεις του (προέδρου της Κομισιόν) Γιούνκερ ή του (επίτροπου) Μοσκοβισί στην ελληνική πολιτική σκηνή έδειξαν ακριβώς αυτό. Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι, αντίθετα με την τακτική που κράτησε πριν τις εκλογές του 2012, η Γερμανία έχει τηρήσει προς το παρόν στάση αυστηρής ουδετερότητας.

Στους κόλπους της γερμανικής και των ευρωπαϊκών ελίτ διατυπώνονται σοβαρές επιφυλάξεις για την οικονομική πολιτική που έχει επιβληθεί. Μεγάλες χώρες, όπως πρόσφατα η Ιταλία δια του πρωθυπουργού της, διαμηνύουν ότι με αυτά τα μυαλά η ευρωζώνη θα διαλυθεί. Αλλά αυτές οι φωνές δεν έχουν το πάνω χέρι, όσο η Γερμανία συνεχίζει να κερδίζει από την κρίση, όπως όλα τα τελευταία χρόνια. Και επομένως δεν θα κάνει εύκολα παραχωρήσεις, που θα άνοιγαν την όρεξη και σε άλλες χώρες που πλήττονται.

Όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ατού στα χέρια του. Πρώτον, ότι σε μια ΕΕ όπου η κουλτούρα των διαπραγματεύσεων μεσουρανεί, καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν έχει διαπραγματευθεί. Δεύτερον, η κατάσταση στην ευρωζώνη είναι πολύ εύθραυστη για να ξεσπάσει μια καινούργια κρίση. Τρίτον οι ΗΠΑ θα έκαναν ότι περνάει από το χέρι τους για να την αποτρέψουν, γιατί φοβούνται ότι μπορεί να ξαναπεράσει τον Ατλαντικό. Και δεν είναι τυχαίο-τέταρτον- ότι το ΔΝΤ της Ουάσιγκτον είναι υπέρ του κουρέματος του ελληνικού χρέους. Ειδικότερα απέναντι στο Βερολίνο, η ελληνική κυβέρνηση έχει στην φαρέτρα της τις πολεμικές αποζημιώσεις και ιδίως το αναγκαστικό δάνειο, που δεν παραγράφεται όσο χρόνια κι αν περάσουν. Πριν από λίγες μέρες η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα ξεπληρώσει ένα δάνειο της από το 1720!

Το κυριότερο όμως είναι ότι η συνέχιση της ίδιας πολιτικής, με τα πρόσθετα επαχθή μέτρα που είχε ήδη αποδεχθεί η απερχόμενη κυβέρνηση, θα έριχνε την οικονομία σε νέα ύφεση. Το επιχείρημα ότι όπου νάναι θα βγαίναμε από την κρίση παρουσιάζοντας θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης είναι αστείο, εξηγούσε ο Κρούγκμαν. Αν η κυβέρνηση κλείσει το μαγαζί για ένα χρόνο, τον επόμενο θα εμφανίσει τεράστια,πλασματική ανάπτυξη. Η λύση είναι να σταματήσουμε να βαράμε τον ευατό μας με το μπαστούνι του baseball.

Πηγή:tvxs

"Αστεροειδής Γλυκάνισος"

Απόσπασμα από τη νουβέλα "Αστεροειδής Γλυκάνισος"

 

της Βάλιας Καραμάνου

Τη δέκατη νύχτα,αποκαμωμένη από την αϋπνία και την ολιγοφαγία, ξάπλωσε στο πάτωμα μπροστά στη σκιά. Έκλεισε τα μάτια της και γλίστρησε έξω στον κήπο από το ανοιχτό παράθυρο. Ανάλαφρη πέταξε ως το διαμέρισμα του Νίκου. Κρυφά σαν αεράκι νυχτερινό μπήκε από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα και έφτασε στο συζυγικό κρεβάτι –αχ !αυτό το καταραμένο κρεβάτι! Κοιμόντουσαν βαθιά. Η Έλενα κάθισε πάνω στο Νίκο και έσκυψε προς το μέρος του. Το πρόσωπό του πλημμύρισε από τα μαλλιά της, τα ρουθούνια του γέμισαν από τη μυρωδιά της και ξαφνιασμένος άνοιξε τα μάτια του. 
 
-Σσσσς!...έκανε εκείνη κλείνοντας το στόμα του με την παλάμη της…
 
Την ξύπνησε ο ήχος του κινητού της τηλεφώνου. Σχεδόν κοιμισμένη απάντησε άχρωμα :
 
-Ναι;
 
-Έλενα! Ακούστηκε η φωνή του Νίκου όλο τρυφερότητα και συντριβή.
 
Αμέσως τινάχτηκε πάνω σα να τη διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα! Ήταν ο Νίκος! Ακουγόταν χάλια. Της εξομολογήθηκε ότι υπέφερε όλες αυτές τις μέρες μακριά της, ότι δεν κοιμόταν σχεδόν καθόλου και ότι μόλις το κατάφερε για λίγο την περασμένη νύχτα, συνέβη κάτι ανεξήγητο: ξύπνησε απότομα έχοντας την αίσθηση ότι ήταν πάνω του εκείνη! Αισθανόταν τη ζεστή σάρκα της, τη μυρωδιά των μαλλιών της! Δεν μπόρεσε να ξανακοιμηθεί από εκείνη την ώρα. Κάθισε ως το ξημέρωμα στη βεράντα και κάπνιζε χαζεύοντας το ολόγιομο φεγγάρι…
]
Ένα κύμα γλυκιάς ανακούφισης διαπερνούσε την Έλενα σε όλη τη διάρκεια του τηλεφωνήματος. Ή φωνή του ήταν βάλσαμο στην ψυχή της! Κανόνισαν να συναντηθούν άμεσα για να μιλήσουν. 
 
Όταν τελικά έκλεισε το τηλέφωνο πετούσε από τη χαρά της . Ντύθηκε, έφαγε και ετοιμάστηκε να βγει για έναν περίπατο στον κήπο. Όταν περνούσε μπροστά από τον καμβά με την αλλόκοτη μορφή στάθηκε και την κοίταξε. Θυμήθηκε το χτεσινό της όνειρο, τις ικεσίες, την πανσέληνο…Στύλωσε τα καταπράσινα μάτια της πάνω σε εκείνα τα πορφυρά και μουρμούρισε μ’ ευγνωμοσύνη:
 
σ' ευχαριστώ