ενημέρωση 2:34, 18 November, 2026

Κριστίν Λαγκάρντ - Καλοβλέπει τη θέση του Μακρόν;

Θα αποχωρήσει από τη θέση της στην ΕΚΤ έναν μήνα πριν την προθεσμία για την υποβολή των υποψηφιοτήτων. Και οι φήμες ήδη οργιάζουν...

Πέντε μήνες και κάτι πριν από τον πρώτο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, συνολικά 39 άνδρες και γυναίκες έχουν ήδη δηλώσει επισήμως ότι θα ήθελαν να διαδεχθούν τον Εμανουέλ Μακρόν στο Ελιζέ.

Ο τελευταίος που προστέθηκε στη λίστα των υποψηφίων ήταν ο ολυμπιονίκης του τζούντο Τεντί Ρινέρ, ο δημοφιλέστερος αθλητής στη Γαλλία σύμφωνα με δημοσκόπηση της Odoxa, που δήλωσε πως δεν είναι «ούτε δεξιός ούτε αριστερός» και εξασφάλισε την απροσδόκητη στήριξη αρκετών υποψηφίων, αλλά και του ίδιου του Γάλλου προέδρου.

Σύμφωνα βέβαια με τον ιστότοπο presitracker2027.com, ακόμα 13 πρόσωπα, από τον δεξιό πρώην πρωθυπουργό Ντομινίκ ντε Βιλπέν μέχρι τον επονομαζόμενο «κόκκινο τραπεζίτη» Ματιέ Πιγκάς, ενδέχεται να ριχτούν στην κούρσα τις επόμενες εβδομάδες.

Και ο κατάλογος αυτός δεν περιλαμβάνει ένα όνομα που συζητείται έντονα τις τελευταίες μέρες: σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση που πραγματοποίησε η Cluster17 για λογαριασμό του Politico, η Κριστίν Λαγκάρντ, η απερχόμενη πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, θα συγκέντρωνε ποσοστό αντίστοιχο με εκείνο του κεντροδεξιού πρώην πρωθυπουργού Εντουάρ Φιλίπ αν αποφάσιζε να διεκδικήσει την άνοιξη την προεδρία της Γαλλίας.

Η ίδια η Λαγκάρντ, η οποία είχε διατελέσει υπουργός Οικονομίας της Γαλλίας πριν από σχεδόν δύο δεκαετίες, επί προεδρίας Νικολά Σαρκοζί, έχει αποκλείσει στο παρελθόν το ενδεχόμενο υποψηφιότητάς της, χαρακτηρίζοντάς το «καθόλου καλή ιδέα».

Όμως από τότε που ανακοίνωσε, στις 29 Οκτωβρίου, ότι θα αποχωρήσει πρόωρα από την ΕΚΤ, αποφεύγει να απαντήσει ευθέως. «Είπα ότι θέλω να ανακτήσω την ελευθερία του λόγου μου, την ελευθερία να ασχολούμαι με ζητήματα που δεν αφορούν τη νομισματική πολιτική. Αυτό ακριβώς θέλω να κάνω», επανέλαβε όταν ρωτήθηκε προχθές από το Politico αν εξακολουθεί να το αποκλείει. Η 70χρονη Λαγκάρντ θα αποχωρήσει από τη θέση της στην ΕΚΤ στις 7 Φεβρουαρίου, περίπου έναν μήνα πριν από την προθεσμία για την επίσημη υποβολή των υποψηφιοτήτων – πραγματικοί υποψήφιοι θα θεωρηθούν μόνο όσοι καταφέρουν να συγκεντρώσουν 500 υπογραφές αιρετών έως τις 18.00 της 12ης Μαρτίου 2027.

Προς το παρόν οι φήμες οργιάζουν – τόσο που η Cluster17 αποφάσισε να εξετάσει το ενδεχόμενο μιας υποψηφιότητάς της. Εκτίμησε λοιπόν πως η Λαγκάρντ θα συγκέντρωνε το 14% των ψήφων αν ήταν υποψήφια αντί του Φιλίπ, ο οποίος θα λάμβανε ένα 13,5% απέναντι σε αντίστοιχο συνδυασμό υποψηφίων.

Σε ένα άλλο, μάλλον απίθανο σενάριο, στο οποίο η Λαγκάρντ θα κατέβαινε υποψήφια μαζί με τον Φιλίπ και αρκετούς υποψηφίους που ανακοίνωσαν πρόσφατα την υποψηφιότητά τους, μεταξύ των οποίων ο τζουντόκα Τεντί Ρινέρ (2%) και η αρθρογράφος Νατάσα Πολονί (2,5%), θα συγκέντρωνε 8%, ακριβώς το ίδιο με τον Φιλίπ, τον σοσιαλδημοκράτη υποψήφιο Ραφαέλ Γκλικσμάν και τον δεξιό Νταβίντ Λινάρ.

Και στα δύο σενάρια όμως, την πρώτη και τη δεύτερη θέση καταλαμβάνουν αντίστοιχα η ακροδεξιά Μαρίν Λε Πεν (30,5% στο πρώτο, 27% στο δεύτερο) και ο ηγέτης της ριζοσπαστικής Αριστεράς Ζαν-Λικ Μελανσόν (20,5% στο πρώτο, ξεπερνώντας για πρώτη φορά το 20%, 19% στο δεύτερο).

Η πραγματικότητα παραμένει λοιπόν αμείλικτη, τόσο στις δημοσκοπήσεις όσο και στην κοινωνία. Ο πολλαπλασιασμός των πιθανών υποψηφιοτήτων κατακερματίζει την ψήφο στον κεντρώο χώρο και καταλήγει να ενισχύει το πιο εφιαλτικό σενάριο: να μονομαχήσουν στον δεύτερο γύρο Λε Πεν και Μελανσόν, με δεδομένη στις δημοσκοπήσεις τη νίκη της πρώτης.

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Τζένσεν Χουάνγκ - Ο Μασκ τον θέλει κοντά του

«Παραιτήθηκε» από την Nvidia ο 63χρονος «ροκ σταρ» των προηγμένης τεχνολογίας μικροτσίπ και πάτρονας της ΑΙ

«Ιλον, σε παρακαλώ πρόσλαβε τον Τζένσεν», ανέφερε σε viral ανάρτηση στο Χ ο οικονομικός ιστότοπος Zerohedge, απευθυνόμενος στον κροίσο της τεχνολογίας Ιλον Μασκ, ο οποίος απάντησε αμέσως. «Θα ήταν τιμή μου» έγραψε, λίγες ώρες πριν το διοικητικό συμβούλιο της Nvidia ανακοινώσει χθες την παραίτηση «με άμεση ισχύ» του Τζένσεν Χουάνγκ από τη θέση προέδρου, διευθύνοντα συμβούλου και μέλους του ΔΣ του αμερικανικού πολυεθνικού τεχνολογικού κολοσσού, τον οποίο συνίδρυσε πριν από 33 χρόνια.

Αν και στην ανακοίνωση δεν αναφέρονται οι λόγοι, στο φόντο είναι το σκάνδαλο γύρω από την εξωσυζυγική σχέση του 63χρονου «ροκ σταρ» των προηγμένης τεχνολογίας μικροτσίπ και πάτρονα της ΑΙ με την κινέζα επιχειρηματία και φερόμενη κατάσκοπο του Πεκίνου Αλις Χουάνγκ, η νέα αποκάλυψη των «New York Times» ότι είχε ερωτική σχέση και με υφισταμένη του στην Nvidia (τη 48χρονη αντιπρόεδρο του τομέα Υγείας και Βιοεπιστημών Κίμπερλι Πάουελ, επίσης παντρεμένη) και οι ευρύτερες διαστάσεις που έχει προσλάβει η υπόθεση Χουάνγκ, συγκλονίζοντας την πολιτική σκηνή της Ουάσιγκτον και τον κλάδο της τεχνολογίας.

Το Reuters αποκάλυψε σχέση και με δεύτερη εργαζόμενη που δεν κατονομάζει.  «Υπάρχει μόνο ένας που μπορεί να τον αντικαταστήσει, ο ΤΙΜ ΚΟΥΚ της Apple. Ενας θρύλος αντικαθιστά έναν θρύλο!», παρενέβη χθες μέσω Truth Social ο Ντόναλντ Τραμπ, που ο Τζένσεν Χουάνγκ υπήρξε στενός σύμμαχος στη Σίλικον Βάλεϊ.

Την ίδια ώρα, η τιμή της μετοχής της Nvidia κατακρημνιζόταν. Η θέση της ως δεύτερης μεγαλύτερης σε χρηματιστηριακή αξία εταιρείας παγκοσμίως κλονίζεται, σημειώνοντας απώλειες δισεκατομμυρίων δολαρίων, καθώς η βιομηχανία της AI – που κρατά τις ΗΠΑ στην κορυφή της τεχνολογικής κούρσας έναντι της Κίνας – έχασε τον πιο ισχυρό υποστηρικτή της.

Ευχαριστώντας τον Τζένσεν Χουάνγκ για «την ανεκτίμητη προσφορά του», η Nvidia όρισε προσωρινή αντικαταστάτριά του την εκτελεστική αντιπρόεδρο και οικονομική διευθύντρια Κολέτ Κρες και διόρισε τον επιχειρηματία και επενδυτή Χάρβεϊ Τζόουνς ως πρώτο πρόεδρο του ΔΣ στα χρονικά της.

Το μέλλον του τεχνολογικού κολοσσού παραμένει ωστόσο αβέβαιο, εν μέσω νέων αποκαλύψεων για τον ρόλο της Αλις Χουάνγκ στη λαθραία εισαγωγή υψηλής τεχνολογίας μικροτσίπ της Nvidia στην Κίνα, κατά παραβίαση της αμερικανικής νομοθεσίας και πιθανόν της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ.

Σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα του Information, οι εταιρείες της επένδυσαν στην DeepSeek, κινεζική εταιρεία ΑΙ, υποσχόμενη «υπερτσίπ» Nvidia Blackwell. Η ίδια διαμένει πλέον στο Πεκίνο, εν γνώσει των αρμόδιων υπηρεσιών ασφαλείας, αναφέρουν πηγές του Bloomberg.

Καθώς τα βλέμματα στην Ουάσιγκτον στρέφονται τώρα στην κατάθεση του Τζένσεν Χουάνγκ ενώπιον του Κογκρέσου έως την ερχόμενη Πέμπτη, ο κλοιός δείχνει να σφίγγει γύρω από τον υπουργό Εμπορίου, Χάουαρντ Λούτνικ.

Οι επικεφαλής των Δημοκρατικών στην Επιτροπή Οικονομικών της Γερουσίας και στην Επιτροπή Πόρων και Μέσων της Βουλής των Αντιπροσώπων ανακοίνωσαν έρευνα για την έγκριση που έδωσε η κυβέρνηση Τραμπ στην εξαγωγή προηγμένων μικροτσίπ AI της Nvidia σε εταιρείες που συνδέονται με την κινεζική κυβέρνηση. Χθες, μέσω αξιωματούχου του Λευκού Οίκου, ο πρόεδρος Τραμπ εξέφρασε «απόλυτη εμπιστοσύνη» στον Λούτνικ.

Ο Μπέρνι Σάντερς «έκρινε» τη νίκη των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ – Μαζί με τη διαφθορά και την οικονομία

Πίσω από τη νίκη των προοδευτικών του Δημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ υπάρχει ένα πρόσωπο. Για την ακρίβεια, μια πολιτική θεώρηση, που υποτιμητικά έχει αποδοθεί ως ο «λαϊκισμός της καθημερινότητας», την οποία έχει αναδείξει ο Μπέρνι Σάντερς.

Δεν είναι λίγοι που βλέπουν στον Μπέρνι Σάντερς τον εμπνευστή της σαρωτικής νίκης των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές.

Το 2016, κατά τις προκριματικές εκλογές για το χρίσμα των Δημοκρατικών για τις προεδρικές, ο Μπέρνι Σάντερς ήταν ο βασικός αντίπαλος της Χίλαρι Κλίντον. Τότε, ο σήμερα ανεξάρτητος γερουσιαστής, έλεγε: «Αν δεν δημιουργήσουμε μια οικονομία που να λειτουργεί προς όφελος των απλών ανθρώπων, δεν πρόκειται να αλλάξουμε αυτή τη χώρα».

Ίσως γιατί αλλαγή να σημαίνει «οικονομία που να λειτουργεί για όλους» και «καταπολέμηση της διαφθοράς».

Μίλησε δηλαδή για τα προβλήματα των απλών ανθρώπων, των νοικοκυριών και της εργατικής τάξης. Και με αυτή την πολιτική θέση, εξασφάλισε τη νίκη στις προκριματικές σε 22 πολιτείες, αλλά όχι το χρίσμα των Δημοκρατικών. Πολλοί έχουν χαρακτηρίσει –υποτιμητικά σε κάποιες περιπτώσεις- αυτή την επιχειρηματολογία «οικονομικό λαϊκισμό», αλλά φαίνεται ότι αποκτά οπαδούς. Ο Μπέρνι Σάντερς, ωστόσο, μιλάει ο ίδιος για «λαϊκισμό της καθημερινότητας».

Αναλυτές συμφωνούν: Το Δημοκρατικό Κόμμα πλησιάζει περισσότερο στις θέσεις του Σάντερς

Το 2026, πολλοί υποψήφιοι του Δημοκρατικού Κόμματος, οι λεγόμενοι προοδευτικοί, φαίνεται ότι διδάχτηκαν από τον Μπέρνι Σάντερς. Για την οικονομία, τον πόλεμο στο Ιράν, τη διαφθορά. Και πριν ακόμη κερδίσουν το χρίσμα για τη Βουλή των Αντιπροσώπων ή τη Γερουσία, μίλησαν για τα ίδια πράγματα, όπως επισημαίνει στην ανάλυσή της η El Pais και η συντάκτριά της, Κάρλα Γκλόρια Κολομέ.

Ο Μπέρνι Σάντερς με τον Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ κατά την προεκλογική περίοδο / REUTERS/Rebecca Cook

Ο Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ, στο Μίσιγκαν, μίλησε για το σπάσιμο της «ασφυκτικής λαβής που ασκούν οι δισεκατομμυριούχοι και οι ολιγάρχες» στην αμερικανική πολιτική και οικονομία». Ο Ράντι Βιγιέγας, από το Σέντραλ Βάλεϊ, στην Καλιφόρνια, τόνισε ότι όλος ο πλούτος που παράγεται στη Silicon Valley βρίσκεται «στα χέρια του πλουσιότερου 1%». Και στη Νέα Υόρκη, η Κλερ Βαλντές, κατήγγειλε το κατεστημένο «που έχει εγκαταλείψει την εργατική τάξη». Όλοι κινούνται στον χώρο της αμερικανικής Αριστεράς, χαρακτηρίζονται δημοκρατικοί σοσιαλιστές.

Όταν ήρθαν τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών και οι νίκες τους (Αλ-Σαγέντ στη Γερουσία, Βαλντές και Βιγιέγας στη Βουλή των Αντιπροσώπων) ο Μπέρνι Σάντερς το γιόρτασε. Σε ένα βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, υπό τους ήχους του τραγουδιού «Starman» του Ντέιβιντ Μπόουι, μίλησε για «μερικές από τις σημαντικότερες προοδευτικές νίκες στη σύγχρονη αμερικανική ιστορία». Ίσως να επιβράβευσε και τον εαυτό του.

 

Μπέρνι Σάντερς: Το πίστευα ανέκαθεν

Στην πραγματικότητα, λέει η Γκολομέ, χωρίς τον Μπέρνι Σάντερς, είναι απίθανο να είχαμε δει την εκλογή προσωπικοτήτων όπως ο Ζοράν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη. Ή την άνοδο προοδευτικών και σοσιαλιστών υποψηφίων, οι οποίοι επικράτησαν κόντρα στα κυρίαρχα πολιτικά ρεύματα της χώρας.

Ο ίδιος δήλωσε στο Politico: «Αν με ρωτάτε αν εκπλήσσομαι που το αίτημα για οικονομική δικαιοσύνη, ο αγώνας κατά των ολιγαρχών και η υπεράσπιση της εργατικής τάξης βρίσκουν απήχηση στο Τέξας, το Οχάιο, τη Μοντάνα, τη Φλόριντα —σε ολόκληρη τη χώρα— όχι, δεν εκπλήσσομαι. Αυτό είναι κάτι που πίστευα ανέκαθεν».

Και σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας μίλησε για όλα όσα «πονούσαν» τους Αμερικανούς. Τον πόλεμο στο Ιράν, τα εισοδήματα, την υγειονομική περίθαλψη, τη διαφθορά. Μαζί με τους προοδευτικούς υποψηφίους. Μετά, τους σπρώχνει να δράσουν.

«Ο οικονομικός λαϊκισμός είναι δημοφιλής»

Πολλοί αναλυτές συμφωνούν για την επιρροή του Μπέρνι Σάντερς. Ο πολιτικός ερευνητής Ντίνο Γκουαστέλα, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Working Class Policy Center (WCPC), δήλωσε στην El Pais: «Ο οικονομικός λαϊκισμός είναι ιδιαίτερα δημοφιλής μεταξύ των υποψηφίων των Δημοκρατικών». Επίσης, ότι έχει συντελεστεί «μια εξέλιξη εντός του κόμματος, το οποίο τελικά πλησίασε περισσότερο στις θέσεις του Σάντερς». Και άλλοι θυμίζουν ότι τα μηνύματα αυτά έχουν ακουστεί ξανά, στις δεκαετίες του 1970 και του 1980.

Η «εργατική τάξη» ορίζεται διαφορετικά από το MAGA κίνημα –αφορά αποκλειστικά τους λευκούς

Ο Δρ Λίνκολν Α. Μίτσελ, ακαδημαϊκός και πολιτικός αναλυτής στη Σχολή Διεθνών και Δημόσιων Υποθέσεων του Πανεπιστημίου Κολούμπια, ρωτάει: «Δεν είναι τόσο καινούργιο φαινόμενο όσο νομίζει ο κόσμος. Είναι, άραγε, τόσο διαφορετικό από όσα έλεγε ο Τζέρι Μπράουν το 1992, ο Τζέσι Τζάκσον το 1988, ή από την προεκλογική εκστρατεία του Μπέρνι Σάντερς το 2016;».

Αλλά ο Ντόναλντ Τραμπ έβαλε το χεράκι του. Έφερε στο φως κάτι που υπέφωσκε. Τον βαθμό στον οποίο οι μεγάλες εταιρείες και οι δισεκατομμυριούχοι διαμορφώνουν την πολιτική της χώρας και την καθημερινότητα της εργατικής τάξης.

Οι δημοσκοπήσεις και το επίκαιρο μήνυμα του Σάντερς

Στις δημοσκοπήσεις, οι ψηφοφόροι ζητούσαν επιτακτικά οικονομικές αλλαγές. Το υψηλό κόστος ζωής ήταν η βασική ανησυχία τους. Από την άνοδο των τιμών των καυσίμων μέχρι τα είδη πρώτης ανάγκης και τα τρόφιμα.

Οι πλούσιοι κατέχουν υπερβολική δύναμη, ενώ το υπόλοιπο του πληθυσμού δεν διαθέτει επαρκή μισθό για να καλύψει τις βασικές του ανάγκες

Η Έρικα Έτελσον, πρόεδρος του οργανισμού πολιτικής ανάλυσης Rural Urban Bridge Initiative (Πρωτοβουλία για τη Γεφύρωση Αγροτών και Αστών) εξηγεί: Μία δεκαετία αφότου ο Μπέρνι Σάντερς έκανε προεκλογική εκστρατεία βασισμένος σε αυτό που αποκαλούσε «λαϊκισμό της κουζίνας» «ο αριθμός των Αμερικανών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες έχει αυξηθεί σημαντικά». Και αυτό δημιούργησε «εύφορο έδαφος» για τους υποψηφίους που βάσισαν σήμερα τα επιχειρήματά τους στις οικονομικές ανησυχίες των οικογενειών.

Η κατά MAGA και η πραγματική «εργατική τάξη»

Είχαν ήδη εξαπατηθεί από τον Ντόναλντ Τραμπ, που εξελέγη το 2024 υποσχόμενος την οικονομική βελτίωση που ζητούσαν. Άλλωστε το MAGA κίνημα ερμηνεύει διαφορετικά το όρο «εργατική τάξη».

Ο Δρ Μίτσελ εξηγεί πως ο Τραμπ βλέπει μόνο τη «λευκή εργατική τάξη». Αλλά η εργατική τάξη, στην πραγματικότητα, αποτελείται από ανθρώπους που καλούνται να αντιμετωπίσουν πολλές δυσκολίες, πέρα από το αυξανόμενο κόστος των καυσίμων και των τροφίμων. Είναι το κόστος της εκπαίδευσης, της υγειονομικής περίθαλψης και της στέγασης.

Άνθρωποι που μπορεί να κάνουν μια σταθερή και πολλές περιστασιακές δουλειές για να τα βγάλουν πέρα. Που ανταλλάσσουν υπηρεσίες με τους γείτονες: «Προσέχω τα παιδιά σου, φτιάχνεις το αυτοκίνητό μου».

Αναζητώντας υποψηφίους που να είναι «αυθεντικοί άνθρωποι»

«Κάπως έτσι βγάζει πέρα ​​ένα μεγάλο μέρος του αμερικανικού πληθυσμού. Πρόκειται για μια εξαιρετικά δύσκολη οικονομική κατάσταση», εξηγεί ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Κολούμπια.

Μαμντάνι, Σάντερς και Μόρις Κατζ

Ο νυν δήμαρχος της Νέας Υόρκης ήταν το πρώτο παράδειγμα. Ο πολιτικός στρατηγικός αναλυτής Μόρις Κατζ έχει πει ότι αυτό ήταν που τράβηξε την προσοχή του όταν συναντήθηκε πρώτη φορά με τον Ζόραν Μαμντάνι. Πολύ πριν ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για τη δημαρχία. Ο Μαμντάνι μιλούσε για την εργατική τάξη και τη διακυβέρνηση της Νέας Υόρκης με την ίδια φροντίδα που θα έδειχνε κανείς τακτοποιώντας το σαλόνι του σπιτιού του. Σαν να μην υπάρχει πρόβλημα που να μην μπορεί να λυθεί μέσω μιας καλύτερης πολιτικής.

Ο Μόρις Κατζ είχε αναλάβει τις εκστρατείες των Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ, Ράντι Βιγιέγας και Τζίνα Ινοχόσα.

Στην πραγματικότητα, ο Μόρις Κατζ αντλεί στοιχεία και από την προσέγγιση του Μπέρνι Σάντερς. Πιστεύει ότι ο ιδανικός πολιτικός υποψήφιος πρέπει να κατανοεί ότι το κεντρικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει ένα μεγάλο μέρος της αμερικανικής κοινωνίας είναι οικονομικό. «Για πολύ καιρό, οι πολιτικοί αναγνώριζαν πώς αισθάνονταν οι πολίτες για την οικονομία, αλλά αρνούνταν να αναλάβουν την ευθύνη και να εργαστούν ενεργά για να την αλλάξουν», δήλωσε στο περιοδικό «The Atlantic».

Υπάρχει και ένας δεύτερος άξονας: το αίτημα για καταπολέμηση της διαφθοράς

Ενώ στο «Tribeca Citizen» είπε ότι αναζητεί συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στους υποψηφίους που στρατολογεί: ανθρώπους «αυθεντικούς», όχι αυτούς που καταλήγουν συνήθως στο Κογκρέσο.

Οι ειδικοί εκτιμούν ότι οι Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ, Ράντι Βιγιέγας και Τζίνα Ινοχόσα πέτυχαν επειδή αφουγκράστηκαν το εθνικό αίσθημα. Χωρίς να φαντάζουν εξτρεμιστές στα μάτια των μετριοπαθών, οικοδόμησαν εκ νέου μια πολιτική ταυτότητα που επικεντρώνεται στην εργατική τάξη, στο κόστος ζωής και στην αντίθεση στη συγκέντρωση εξουσίας και πλούτου.

Νέα Υόρκη: Ο δήμαρχος Ζόραν Μαμντάνι, η βουλευτής Αλεξαντρια Οκάσιο-Κορτές και η κυβερνήτης Κάθι Χότσουλ/ σε αγώνα μπάσκετ / Dave Sanders/Pool via REUTERS

Στόχος οι ελίτ

Σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη μέσω του Center for Working-Class Politics (CWCP), περισσότερο από το 70% των Δημοκρατικών υποψηφίων το 2026 ενσωμάτωναν αυτή τη «λαϊκιστική» ρητορική στις εκστρατείες τους. Σχεδόν το 60% εξ αυτών στρέφονταν κατά κάποιας μορφής οικονομικής ελίτ, το 44% στόχευε την πολιτική ελίτ, ενώ το 35% έκανε και τα δύο.

Γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες περίμεναν μια δεκαετία για να υιοθετήσουν την πολιτική στάση του Μπέρνι Σάντερς; Το 2016, ο Μπέρνι Σάντερς δέχθηκε επιθέσεις για «τοξικότητα». Στις εκλογές του 2020, το κατεστημένο επέλεξε τον Τζο Μπάιντεν έναντι του Σάντερς, τροφοδοτώντας τόσο ένα αντιλαϊκιστικό αίσθημα όσο και ένα κύμα «woke» ιδεολογίας.

Αλλά η νέα γενιά προοδευτικών υποψηφίων επιδιώκει πλέον να αποστασιοποιηθεί από αυτό. Ακόμη και η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτές, που θεωρείται πιθανή υποψήφια για την προεδρία, έχει αναγνωρίσει ότι οι ψηφοφόροι απομακρύνονται από τις συγκρούσεις που βασίζονται στην ταυτότητα. Συνειδητοποιεί ότι ελκύονται περισσότερο από μια πολιτική ατζέντα που κλονίζει το έδαφος κάτω από τα πόδια των δισεκατομμυριούχων και των μεγάλων εταιρειών τεχνολογίας.

Οι Δημοκρατικοί οφείλουν επίσης να φέρουν ενώπιον του Κογκρέσου τους δισεκατομμυριούχους του επιχειρηματικού κόσμου που εμπλέκονται σε δωροδοκίες

Σύμφωνα με τον ερευνητή Ντάστιν Γουαστέλα, «πολλοί στην Αριστερά, καθώς και εντός του κατεστημένου των Δημοκρατικών, υιοθέτησαν εξαιρετικά αντιδημοφιλή αιτήματα και συνθήματα —όπως το “περικοπή της χρηματοδότησης της αστυνομίας” ή “ανοίξτε τα σύνορα”. Αλλά αυτά τα συνθήματα υιοθετήθηκαν με ενθουσιασμό από ψηφοφόρους της επαγγελματικής τάξης με πανεπιστημιακή μόρφωση. Και απορρίφθηκαν σε μεγάλο βαθμό από την εργατική τάξη».

Ο Μπέρνι Σάντερς σε προεκλογική συγκέντρωση στο Ελ Πάσο / REUTERS/Jose Luis Gonzalez

Καθώς αυτές οι ιδέες ταυτίστηκαν με το Δημοκρατικό Κόμμα στο σύνολό του, περιόρισαν τη δυνατότητά του να προσελκύσει ψηφοφόρους από την εργατική τάξη.

Σύμφωνα με τον Γουαστέλα, οι Δημοκρατικοί έχουν πάρει «το σωστό μάθημα» από όλη αυτή την κατάσταση. Αντιλαμβάνονται ότι η οικονομική κριτική από την αμερικανική Αριστερά παραμένει επίκαιρη: «Οι πλούσιοι κατέχουν υπερβολική δύναμη, ενώ το υπόλοιπο του πληθυσμού δεν διαθέτει επαρκή μισθό για να καλύψει τις βασικές του ανάγκες. Οι Ρεπουμπλικάνοι δεν έχουν κάνει τίποτα για να επιλύσουν αυτό το πρόβλημα· μάλιστα, από πολλές απόψεις, το έχουν επιδεινώσει».

Οικονομία και διαφθορά

Ένα άλλο ζήτημα είναι η διαφθορά. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο Μπέρνι Σάντερς έχει καταγγείλει τη διαφθορά της κυβέρνησης Τραμπ και τον πλουτισμό χάρη στις κυβερνητικές θέσεις.

Το ίδιο έκαναν και πολλοί από τους υποψηφίους του Δημοκρατικού Κόμματος -και σήμερα εκλεγμένοι στο Κογκρέσο. Όπως εξηγεί ο Δρ Μίτσελ, εκτός από την οικονομία, αυτός είναι άλλος ένας παράγοντας που κινητοποίησε τους ψηφοφόρους. «Ένα έντονο αίσθημα απογοήτευσης και οργής για όσα βλέπουν να συμβαίνουν στο κατεστημένο της Ουάσιγκτον».

Και για τον λόγο αυτό, λέει, οι Δημοκρατικοί «θα πρέπει να διερευνήσουν τη διαφθορά —και όχι μόνο αυτή που αφορά τον Τραμπ· οφείλουν επίσης να φέρουν ενώπιον του Κογκρέσου τους δισεκατομμυριούχους του επιχειρηματικού κόσμου που εμπλέκονται σε δωροδοκίες. Αυτό αποτελεί μέρος των όσων αξιώνει ο λαϊκισμός».

 

Η στεγαστική κρίση είναι εδώ

Η χώρα μας αντιμετωπίζει στεγαστική κρίση. Και όσο δεν την αντιμετωπίζουμε ως τέτοια, απλώς θα επιδεινώνεται

Την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου έγινε κινητοποίηση για το ζήτημα της στέγης στην Αθήνα από συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται σε αυτό το ζήτημα. Μπορεί να μην είχε το μέγεθος της γενικής απεργίας που έγινε την ίδια μέρα στην Ισπανία και επί της ουσίας για το ίδιο θέμα, όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή έχουμε στην Ελλάδα κινητοποιήσεις για ένα ζήτημα για το οποίο δεν είχαμε συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες για πολλά χρόνια.

Προφανώς και η χώρα μας είχε στεγαστικό πρόβλημα στο παρελθόν και μάλιστα σοβαρό. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να στεγαστούν με αξιοπρέπεια οι πρόσφυγες που ήρθαν από τη Μικρά Ασία, ότι οι συνθήκες στις προσφυγικές συνοικίες ήταν για πολλά χρόνια άθλιες, ότι μέχρι και τη δεκαετία του 1960 είχαμε παραγκουπόλεις στην Αθήνα (αποτυπώνεται εξαιρετικά στην ταινία «Συνοικία το Όνειρο του Αλέκου Αλεξανδράκη πώς ήταν μια τέτοια γειτονιά). Άλλωστε η λύση που επιλέχτηκε για να καλυφθούν οι στεγαστικές ανάγκες που δημιούργησε και η μετεμφυλιακή μετακίνηση προς τα μεγάλα αστικά κέντρα, δηλαδή ο συνδυασμός ανάμεσα στην αντιπαροχή και την άναρχη δόμηση κάθε ελεύθερου χώρου (συμπεριλαμβανομένης της δόμησης εκτός σχεδίου) μας άφησε μεγάλα προβλήματα που τα αντιμετωπίζουμε ακόμη και σήμερα.

Όμως, υπήρχε και μία καλή πλευρά σε όλα αυτά. Η κατοικία παρέμεινε σχετικά φτηνή, οι άνθρωποι που διέθεταν προς ενοικίαση ένα σπίτι δεν ήταν ούτε εισοδηματίες ούτε επιχειρηματίες, αλλά οικογένειες που από την αντιπαροχή είχαν πάρει διαμερίσματα επιπλέον αυτών που κατοικούσαν οι ίδιες, τα ενοίκια ήταν σχετικά χαμηλά. Πάνω από όλα, η χώρα απέκτησε ένα από τα υψηλότερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης στην Ευρώπη. Προσθέστε σε αυτό και το γεγονός ότι είμαστε μια χώρα με πολύ ισχυρή αλληλεγγύη μέσα στην οικογένεια, γεγονός που ακόμη και στην κρίση της δεκαετίας του 2010 έλυνε προβλήματα. Να το πω απλά: η ελληνική οικογένεια δεν αφήνει ένα μέλος της να καταλήξει στον δρόμο.

Όμως, όλα αυτά πια αλλάζουν. Ολοένα και περισσότερο, ιδίως στις μεγάλες πόλεις και τις τουριστικές περιοχές, δηλαδή στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, η μορφή της ιδιοκτησίας αλλάζει. Ολοένα και περισσότερα σπίτια, ενίοτε και ολόκληρες πολυκατοικίες περνούν σε εταιρείες ή ακόμη και funds που τα βλέπουν για επένδυση και που χρησιμοποιούν τις ανακαινίσεις που κάνουν ως άλλοθι για να απαιτήσουν πολύ μεγάλα ενοίκια, αλλάζοντας έτσι και την ταξική σύνθεση συγκεκριμένων περιοχών, ή πολύ απλά χρησιμοποιούν αυτές τις κατοικίες για βραχυχρόνιες τουριστικές μισθώσεις. Αυτό θα οδηγήσει σταδιακά σε μείωση της ιδιοκατοίκησης, αλλά και στη μεγάλη αύξηση των ενοικίων που πλήττει συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες: φοιτήτριες και φοιτητές, νέους εργαζομένους που δεν έχουν ακόμη οικογένεια, οικογένειες χωρίς μεγάλα εισοδήματα. Για να μην αναφερθώ στις μονογονεϊκές οικογένειες, στους συνταξιούχους χωρίς άλλη πηγή εισοδήματος και στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.

Όλα αυτά ήδη αποτυπώνονται και στον τρόπο που η στέγαση απορροφά μεγάλο μέρος του εισοδήματος, την ώρα που η κατασκευαστική δραστηριότητα είναι μία εξ αυτών που κατεξοχήν συντείνουν στη μεγάλη αύξηση του πληθωρισμού.

Ακόμη χειρότερα, γύρω από αυτή την κατάσταση διαμορφώνονται συμφέροντα που δεν λειτουργούν με γνώμονα τη μη επιδείνωση της στεγαστικής κρίσης. Από τους επιχειρηματίες που επενδύουν και θέλουν σίγουρη κερδοφορία αδιαφορώντας κυνικά για το κοινωνικό κόστος και στους οποίους, όταν είναι από το εξωτερικό, η κυβέρνηση στρώνει κόκκινο χαλί, τις τράπεζες που βλέπουν θετικά αποτελέσματα σε αυτή τη βάση, μέχρι την ίδια την κυβέρνηση που αθροίζει αυτό το κοινωνικό πρόβλημα στους παράγοντες «ανάπτυξης» στη χώρα.

Τα ίδια τα μέτρα που έχει πάρει η κυβέρνηση δεν είναι απλώς αναποτελεσματικά, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις οδηγούν στην επιδείνωση του προβλήματος. Οι ρυθμίσεις για τον περιορισμό των βραχυχρόνιων μισθώσεων σε συγκεκριμένες περιοχές, απλώς επέκτειναν αυτές τις πρακτικές σε συνοικίες που ήταν αμιγώς κατοικίας και συνέτειναν στην αύξηση των ενοικίων.

Όσο για τα διάφορα προγράμματα «ΣΠΙΤΙ», στην πράξη κατέληξαν απλώς στο να αυξήσουν τις τιμές των σπιτιών κάποιας παλαιότητας που ήταν διαθέσιμα. Καθίσταται σαφές ότι από τη σκέψη της κυβέρνησης απουσιάζει οτιδήποτε θα μπορούσε να απαντάει όντως στο πρόβλημα. Όλες οι προτάσεις που κάνει αφορούν το να επεκταθεί η επιχειρηματική εκμετάλλευση του οικιστικού αποθέματος της χώρας και το να υπάρξει νέα οικοδομική δραστηριότητα, όπως για παράδειγμα με την επίμονη επαναφορά προτάσεων για αύξηση του συντελεστή δόμησης για να χτιστούν περισσότερες κατοικίες. Μόνο που αυτό που δεν λέει είναι ότι τόσο τα κλειστά σπίτια που θα ανακαινιστούν και θα «ανοίξουν» όσο και αυτά που θα προκύψουν από τα νέα επιχειρηματικά σχέδια για πολυκατοικίες, θα είναι ακριβότερα και θα συμβάλλουν στην επιδείνωση του προβλήματος που είναι ακριβώς τα ακριβά ενοίκια και οι υψηλές τιμές για αγορά κατοικίας.

Αυτό σημαίνει ότι σήμερα απαιτείται μια ριζικά διαφορετική λογική για το ζήτημα της στέγασης, που να την αναγνωρίζει ως δικαίωμα και κοινωνική ανάγκη, και όχι απλώς ως πεδίο κερδοφορίας. Αυτό σημαίνει μέτρα όπως προγράμματα κοινωνικής στέγης, δηλαδή κατασκευής πραγματικά προσιτής στέγης, είτε για αγορά είτε για ενοικίαση (και όχι δεν είναι «κομμουνισμός», αφού εφαρμόζεται και στις ΗΠΑ και σε ευρωπαϊκές χώρες), μέτρα όπως ο οριζόντιος περιορισμός της βραχυχρόνιας μίσθωσης και όχι τα επιλεκτικά δήθεν μέτρα για περιοχές που είχαν ήδη κορεσθεί, μεγάλα δημόσια προγράμματα φοιτητικής στέγης, αλλά και στέγης για δημοσίους υπαλλήλους σε απομακρυσμένες περιοχές, για να αναφερθώ μόνο σε μερικά. Θα τα κάνει αυτά η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη; Η απάντηση είναι όχι και αυτό είναι ένα από τα πεδία όπου μια εναλλακτική προοδευτική διακυβέρνηση θα μπορούσε όντως να κάνει τη διαφορά.

Πηγή: in

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0