Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο δρόμος που πήραμε δεν έχει επιστροφή. Νομοτέλεια είναι πια να πληρώσουμε. Δεν γίνεται να μην μας κοστίσει ακριβά η καταστροφή μας. Ακόμα και αν στις επόμενες μέρες έχουμε μια πρόσκαιρη ανάταση με πιθανή διέξοδο, τίποτα δεν μπορεί να εγγυηθεί την εφαρμογή της.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο ο Θωμάκος και οι διάφοροι αντιδήμαρχοι του. Το πρόβλημα είναι ο κόσμος που θα τους στηρίξει. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που για τον έναν ή τον άλλο λόγο, κλείστηκαν μέσα στα «τείχη» χωρίς να ακούσουν «ήχο κτιστών».

Δεν κάνω τον διαχωρισμό που επιβλήθηκε στους ανθρώπους του «Θωμάκου και του «Χιωτάκη». Είναι κατασκευασμένος και υποκριτικός. Οργίζομαι για όλους αυτούς που κατέστρεψαν τον μέσο Κηφιιώτη στα χρόνια και στις δεκαετίες  που πέρασαν.

Σε πέντε στάδια, τον πέταξαν στην αποθήκη της απομόνωσης, χτίζοντας τείχη γύρω του που ποτέ δεν κατάλαβε.

Πρώτο στάδιο. Σχολείο. Τα πάντα στηρίχτηκαν στο τερατούργημα της ελληνοχριστιανικής κυρίαρχης ιδεολογίας που χρησιμοποίησε τον μεσσιανισμό και την προγονοπληξία για να ξεριζώσει την ευθύνη από την ψυχή μας. Δεν υπάρχει καμία σχέση του αρχαίου κόσμου με τον χριστιανικό! Η υποκριτική εκπαιδευτική διαδικασία δημιούργησε τον αμέτοχο, αδιάφορο και μηδενιστή Κηφισιώτη.

Δεύτερο στάδιο. Εκκλησία. Από όλη την Ευρώπη, μόνο εμείς συνεχίζουμε ακόμα να στρέφουμε το βλέμμα στον φονταμενταλισμό. Μόνο εμείς δεν προχωρήσαμε στον διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας και μόνο εμείς  αναγορεύουμε τις «πατρογονικές» μας αρχές πάνω από τις πολιτικές και πολιτισμικές μας αξίες! Η μεταβίβαση της ευθύνης στον θεό τη στέρησε από τον εαυτό μας.

Τρίτο στάδιο. Το πολιτικό σύστημα. Τα δίκτυα, οι συναλλαγές, ο συγκεντρωτισμός, η πολιτική απραξία για τον πολύ κόσμο και  η «δικτατορία» μιας ιδιότυπης βαλκανικής πόλης μας πέταξαν έξω από τις αποφάσεις. Εκχωρήσαμε τη διαχείριση της ζωής μας στους άλλους και γίναμε μια ανεύθυνη μάζα που κινητοποιείται με ενθουσιασμό αλλά ανεύθυνα, για λίγο διάστημα, πριν και μετά τις εκλογές.

Τέταρτο στάδιο. Η υποκουλτούρα και τα μίντια. Δεν αναπτύξαμε ποτέ αστική πολιτιστική συνείδηση. Κουβαλήσαμε τα χωριά μας στην Κηφισιά και προτάξαμε τον επαρχιωτισμό ως ιδεολογία. Αυτό πέρασε στην ψυχαγωγία, στον τρόπο ζωής, στις κοινωνικές μας συναλλαγές, στην πολιτική ιδεολογία. Ο λαϊκισμός και το κιτς, βλέπε ως παράδειγμα την «Κηφισιά» του Γρηγοράκου, η υποκουλτούρα στο μέγιστο βαθμό, υιοθετήθηκαν ως υποκατάστατα της αισθητικής και της τέχνης. Τα πάσης φύσεως συμφέροντα, μικρά ή μεγαλύτερα έβαλαν στη ζωή μας τις ζωές των άλλων και κατάργησαν τις δικές μας. Η υποκουλτούρα έδιωξε την ευθύνη της προσπάθειας από μέσα μας ως στάσης ζωής.

Πέμπτο στάδιο. Η μικροκαπιταλιστική κοινωνία. Μας έβαλαν στον καπιταλισμό χωρίς να μας τον εξηγήσουν. Και πάλι, μας πήγαν από το χωριό στην πόλη, να οργώσουμε τις πλατείες. Γίνεται καπιταλιστική κοινωνία χωρίς δομές παραγωγικότητας και αστικής δημοκρατίας; Ο νεοπλουτισμός και η άγνοια των υποχρεώσεων δημιούργησαν έναν φανταστικό κόσμο ανευθυνότητας που δεν μπορούσε να διαρκέσει για πολύ.

Αυτός ο Κηφισιώτης δεν μπορεί να λειτουργήσει μέσα στον δυτικό κόσμο. Η απομόνωση, η εσωστρέφεια, η πλάνη, η άγνοια, οι φαντασιώσεις, η αναζήτηση των συνθημάτων τον καθιστούν ανίκανο να συνεννοηθεί με τους άλλους.

Γι' αυτό και δεν μπορεί να εφαρμόσει ούτε μέτρα, ούτε αποφάσεις, ούτε και συμφωνίες. Όταν μάλιστα διοικείται από ανθρώπους που αποθεώνουν τον χαρακτήρα-πρότυπο, που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Δεν ελπίζω πλέον σε κάτι. Μόνο στο  σοκ που αναγκαστικά  θα το υποστούμε οι πάντες. Και αυτοί που χρειάζονται «μάθημα» και οι υπόλοιποι που βρεθήκαμε στην ίδια αίθουσα μαζί τους. Τα ίδια ακριβά και δυσβάστακτα «δίδακτρα» θα πληρώσουμε όλοι.-