Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Κανένας δεν φαίνεται ικανός να σώσει την Κηφισιά απο τη παράταξη Θωμάκου.

Σπανίως ένας χώρος στην Κηφισιά εμφανίστηκε τόσο κατακερματισμένος. Χωρισμένος σε φέουδα που αλληλοσπαράσσονται. Με ηγετίσκους να διαγκωνίζονται. Με ομάδες και ομαδούλες να συγκροτούνται και να διασπώνται εντός μηνός. Με χαρισματικούς –ή και λιγότερο χαρισματικούς– αλεξιπτωτιστές, από τον χώρο των επιχειρήσεων, της πιάτσας δηλαδή, του εν γένει αχταρμά, να σηκώνουν ο καθένας το δικό του μπαϊράκι και να αγωνίζονται να κρατήσουν για παραπάνω από δυο μέρες τους προβολείς στραμμένους επάνω τους.

Ο αχταρμάς αυτός θυμίζει την πέραν του ιστορικού ως μνημείου Βάρσου κατά την πρώιμη Μεταπολίτευση: όλοι μαζί και όσα αρπάξει ο ….... Και αν οι δήθεν θρησκευόμενοι εκείνου του καιρού όμνυαν στα ιερά τοτέμ της θρησκείας, οι άλλοι –ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε τους– των ημερών μας οραματίζονται την ενότητα και την ανασυγκρότηση της μεγάλης παράταξης, η οποία βρίσκει τις ρίζες της στην ακατάπαυστη μάσα

Θα συμφωνήσω καταρχήν μαζί τους: ο πολιτικός χώρος στον οποίον είναι ταγμένοι διαθέτει και σπουδαίους «ιδρυτικούς πατέρες» και μεγάλη ιστορική διάρκεια. Έχει δοκιμαστεί στα πιο δύσκολα. Έχει αναλάβει επανειλημμένα τον φωτεινό τρόπο «πώς να κάνεις την μεγάλη μπάζα». Έχει εκπροσωπήσει άξια την Κηφισιά των ανοιχτών οριζόντων απέναντι στη νοοτροπία της Ψωροκώσταινας που χαρακτήριζε άλλες παρατάξεις. Βαρύνεται, βεβαίως, και με αμαρτίες και με ατολμίες και με το μικρόβιο –κυρίως– του λαϊκισμού που εξαπλώθηκε και σχεδόν επικράτησε στον δημοτικό βίο. Αυτή όμως αποτελεί άλλης ώρας κουβέντα.

Το ερώτημα είναι γιατί τα τελευταία χρόνια η απήχηση της παράταξης Βάρσου, μετά Χιωτάκη και κατόπιν συνένωσής για να συνεχιστεί η ανομία, η ακατάσχετη λύσσα[G1]  για χρήμα, μυρωδάτο, παντελονάτο όπως εκ ιστορεί πρώην Δήμαρχος όταν έχουν περάσει οι πρώτες πρωινές ώρες. Γιατί τα ποσοστά των φορέων της αθροιζόμενα δεν μπόρεσαν να πάρουν, ξανά, το Δήμο και το έδωσαν στον Γ. Θωμάκο; Γιατί στις νεότερες ηλικίες η απήχησή της εμφανίζεται περιθωριακή σχεδόν; Γιατί στο άκουσμα των δύο αυτών ονομάτων, Βάρσος Χιωτάκης φαίνεται να προκαλεί αναφυλαξία ακόμα και στους επί μια ζωή ψηφοφόρους τους;

Οι Βάρσος και Χιωτάκης γενικά– έχουν ταυτιστεί με το κατάντια αυτής της πόλης εξηγούν αρκετοί.

Εάν, δηλαδή, η πόλη παρακμάσει ολοκληρωτικά στα χέρια του Γ. Θωμάκου, η παράταξη του θα ήταν τώρα μονοψήφια και οι έτεροι Καπαδόκηδες θα έξυναν το πάτο του βαρελιού;

 «Τι με νοιάζουν εμένα όλα αυτά;» εξερράγη χθες το βράδυ ένας πενηντάρης που συνάντησα σε φιλικό σπίτι. Άνθρωπος ξύπνιος και σπαθάτος, βαμμένος το πάλαι ποτέ Βαρσικός. «Εγώ ξέρω ότι η ζωή μου έχει διαλυθεί. Δούλευα τριάντα χρόνια στην οικοδομή και σήμερα οικοδομή δεν υπάρχει. Δεν έγινα ποτέ πλούσιος, ούτε καν το επιθύμησα. Δεν πήρα δάνεια, δεν άπλωσα τα πόδια μου έξω απ' το πάπλωμα. Μεγάλωνα απλώς τα παιδιά μου, περνούσα σχετικά άνετα με τη γυναίκα μου, είχα τη σιγουριά πως άμα αρρωστήσω δεν θα πάω σαν το σκυλί στο αμπέλι κι όταν γεράσω θα 'χω μια αξιοπρεπή σύνταξη. Τώρα δεν έχω ούτε για τσιγάρα. Τα ασφαλιστικά ταμεία ούτε συζήτηση να τα πληρώσω. Τη βγάζω όλη μέρα στο καφενείο, ξύνω τ' @ρχίδι@ μου έξι ώρες πάνω από έναν φραπέ. Θέλω μια ζωή κάποιου επιπέδου που όμως, έτσι όπως την έχουν καταντήση την Κηφισιά. Και δεν το θέλω – σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Μπουρλότο σε όλους τους! Στο διάολο να πάνε οι του Βάρσου οι Χιωτάκηδες και οι Θωμάκοι! Στο διάολο κι ακόμα παραπέρα!».

 Όταν αντιμετωπίζεις την «Αγανάκτηση» και το κίνημα του «Ψόφα» στα socialmedia, σου είναι εύκολο να το κοντράρεις ή να το αγνοήσεις. Όταν, όμως, βρίσκεσαι ενώπιον ενός τέτοιου ανθρώπου, το στόμα σου στεγνώνει. Άμα δεν καταπίνεις και τη γλώσσα σου.

Τι να του πεις; Ότι η Κηφισιά θα ξαναπάρει τα πάνω της; Πως το θρησκευτικό αίσθημα του «ρεταλιού» Θωμάκου θα βελτιώσει άρδην τις συνθήκες διαβίωσής του; Ή να τον συμβουλέψεις να αλλάξει στα πενήντα του πόλη; Να εγκαταλείψει της Κηφισιά, να εγκατασταθεί στην Αμφιάλη ή την Κοκκινιά;

Το μόνο που μπορείς να του πεις είναι ότι τα οράματα, την δήθεν θρησκευτικότητα και θάματα που επαγγέλλεται η παράταξη Θωμάκου κινούνται εν πολλοίς στον χώρο του ανέφικτου. Ακόμα και αν τον κλονίσεις όμως έτσι, είναι μάλλον αδύνατον να τον πείσεις να δώσει στο Θωμάκο μια ακόμα ευκαιρία.

Εξ ορισμού και ιστορικά, η Κηφισιά έχει για ραχοκοκαλιά της τη μεσαία τάξη. Τα στρώματα εκείνα που απολαμβάνουν μια σχετική ασφάλεια και διαθέτουν μια σχετική μόρφωση. Κι έτσι μπορούν να διεκδικούν το άνοιγμα των κοινωνικών οριζόντων και τη διεύρυνση της δημοκρατίας. Να αγωνίζονται για την προστασία των μειονοτήτων, να προβληματίζονται για την ανατέλλουσα ψηφιακή πραγματικότητα, την περιβαλλοντική απειλή, την πράσινη ενέργεια...

Πώς να μιλήσει η δήθεν θρησκευτική-αχταρμάς παράταξη Θωμάκου σε έναν πολίτη ο οποίος καταβαραθρώνεται οικονομικά και ως εκ τούτου περιθωριοποιείται κοινωνικά; Που έχει χάσει κάθε σχεδόν σημείο στήριξης και άρα κάθε αυτοπεποίθηση; Ο πολίτης αυτός –είναι μαθηματικά βέβαιο– πως θα στραφεί προς τα άκρα. Εκεί όπου οι κραυγές απελπισίας του δεν θα ηχούν άναρθρες, δεν θα χαλάνε την «πολιτισμένη συζήτηση» και τους «γόνιμους προβληματισμούς».

Η επιβίωση –διά του μετασχηματισμού της προφανώς– της μεσαίας τάξης αποτελεί στις μέρες μας το μέγα διακύβευμα στην Κηφισιά. Η μεσαία τάξη (στην οποία μέχρι πρόσφατα όλοι μας, λίγο-πολύ, ανήκαμε) είναι η εγγύηση για τη δημοκρατία, καθώς και για αμέτρητα άλλα συλλογικά και ατομικά αγαθά.

Κοντολογίς: δίχως την μεσαία τάξη, Κηφισιά δεν νοείται. Δεν πάει να ηγηθεί του Δήμου ο Χιωτάκης ή ο Θωμάκος, καμένα χαρτιά, ή ο Ιησούς Χριστός αυτοπροσώπως.

Εάν θέλει η Κηφισιά να κάνει ένα ύστατο καλό στον εαυτό της και κυρίως στον τόπο, πρέπει να ρίξει όλες τις εναπομείνασες δυνάμεις της στην προστασία της. Με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, με χειροπιαστές πράξεις. Και να αποδείξει έτσι έμπρακτα τη χρησιμότητά της.

Όσο ομφαλοσκοπεί ή γενικολογεί, τόσο θα δύει, θα φυλλοροεί και θα στερεύει.-