Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Όταν άρχισαν ήταν όλοι σφιγμένοι σαν μαθητές που θα έγραφαν τεστ. Να η βαθμολογία τους λοιπόν.

Ο κ. Θωμάκος ξεκίνησε αμήχανος μεν αλλά ως συνήθως απρόσωπος, παγερός, άχρωμος. Παραδέχτηκε τα λάθη του και είπε ότι έμαθε απ΄αυτά. Ξέφυγε με χιούμορ σε ερώτηση αν ήταν πίσω από τις υπόγειες διαδρομές σχετικά με τα όσα λέγονταν και ακόμη λέγονται για τις Μακιαβελικές πρακτικές στο ΟΤ510, απάντησε με επιτυχημένο σλόγκαν την ερώτηση για τη σύνδεση όλων των άσχετων θεμάτων, αυτό λέγεται και «ντρίμπλα» αλλιώς. Λίγο αργότερα όμως ζορίστηκε και σκόνταψε στο θέμα της Πολεοδομίας. Ύψωσε τη φωνή και χαμήλωσε το κεφάλι, σχεδόν επέπληξε τον σχολιάζοντα που τον ρώτησε. Τελικά για να ισοφαρίσει έφτασε να διεκδικεί την πατρότητα της αλλαγής της ποιότητας ζωής στη Κηφισιά! Αγρίεψε ακόμα περισσότερο όταν τον ρώτησαν αν διακύβευσε την παράδοση της Κηφισιάς –μια καλή ερώτηση μέσα στις τόσες ανούσιες που ακούστηκαν. Τελικά ηρέμησε, δεν συμμετείχε στις απρέπειες των άλλων και έκλεισε υποσχόμενος αορίστως μάχη με το παλιό –μια στάση που μύριζε χρονοντούλαπο. Δεν έκανε άλλα μεγάλα λάθη αλλά δεν κέρδισε καμία νέα ψήφο, αντίθετα θα έλεγα έχασε.

Ο πρώην Δήμαρχος ξεκίνησε ως Βάρσος αλλά σκέφτηκε ότι με αυτό το γενικά αξιοπρεπές στυλ χάνει την αμεσότητά του –το ατού του δηλαδή, οπότε ξανάγινε ο λαϊκός Βασίλης που όλοι αγαπήσαμε. Απεδείχθη επικίνδυνη επιλογή γιατί έτσι έδωσε πάσα στον Θωμάκο να του δώσει κι άλλα ονόματα όπως Μπροστάτζας κλπ. Μέγα λάθος του επίσης που δεν παραδέχτηκε κανένα λάθος της θητείας του. Δεν ζήτησε καμία συγνώμη. Δεν θα σχολιάσω το σχόλιό του ότι μπορεί να χάσουμε και κανένα οικοπεδάκι εξ αφορμής της ατυχούς βέβαια δήλωσης του Γ. Θωμάκου περί «ορφανών οικοπέδων». Τι θέλει να πει ο ποιητής Θωμάκος θα ρωτήσω τον Χιωτάκη, κάτι θα ξέρει. Είμαι σίγουρος πως έχασε πόντους των αστών ήταν στο τσακ να τον ψηφίσουν για να απαλλαγούν από τον Θωμάκο.

Ο Νίκος Χιωτάκης ήρθε διαβασμένος μεν αλλά πολύ «πασέ» δε. Ξεκίνησε με το αγαπημένο Καλημέρα σε όλους και όλες για να μας θυμίσει πως ήταν ο Δήμαρχος της καρδιάς μας και συνέχισε πλασάροντας έξυπνα τις θέσεις του και αποφεύγοντας πλήρως τις απρέπειες. Επέπλευσε ακόμα και μετά την πιο ακατονόμαστη ερώτηση της βραδιάς. Δεν κέρδισε πόντους νομίζω.

Ο Π. Κανακάκης ήταν απέραντα πληκτικός. Η μόνη του αναλαμπή ήταν το χαμόγελο και το έξυπνο γλίστρημα όταν τον ρώτησαν αν θα πρότεινε για αντιδήμαρχο τον γνωστό «Πρέκα της Κηφισιάς». Είμαι σίγουρος πως οι αστείοι θα αναστέναζαν από νοσταλγία… Απροσδόκητα άνετος έλεγε μόνο μια φράση: οι μέχρι τώρα Δήμαρχοι μας ρουφάνε το αίμα. Όμως δεν έκανε εξαλλότητες, ούτε την έπεσε ανοιχτά στον Θωμάκο και μπράβο του. Δεν πολεμάς ένα πεσμένο, δαρμένο, ένα τελειωμένο. Ο εμφύλιος είναι άθλιο θέαμα. Νομίζω βγήκε κερδισμένος.

Ο κ. Καπάτσος ήταν σα ζωντανό τζουκ-μποξ. Επαναλάμβανε ότι είναι χειρότερος απ΄αυτόν. Ούτε κέρδισε ούτε έχασε. Εγώ έχασα κάπως την υπομονή μου και πήγα για καφέ όταν μιλούσε. Έτσι όμως έχασα και το πιο διασκεδαστικό του σημείο όπου έβριζε τους Κηφισιώτες που δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα τις επιλογές Θωμάκου

Εκεί όμως που ήθελα να σπάσω τον υπολογιστή μου απ΄ όπου παρακολουθούσα την μάχη αυτή ήταν όταν έπαιρνε τη σκυτάλη ο κ. Θωμάκος. Ανετότατος καθότι γεννημένος ηθοποιός, θρασύς καθότι γνώστης της σκοτεινής πλευράς των ψηφοφόρων, λαΐκισε με την ψυχή του. Έδωσε την σκυτάλη, ανακίνησε το θέμα με τις εντάξεις στο σχέδιο πόλης, διατάγματα για «χρήση ως και αναλώσιμού χαρτιού υγιεινής» για να γλυκάνει τους καλοταϊσμένους με μπόλικο σανό Κηφισιώτες, χτύπησε υποκριτικά τη διαφθορά για να πλήξει το Βάρσο, αλλά και τον εαυτό του θα συμπλήρωνα και γενικά έπαιξε μπάλα με τον «Βασίλη» σε λασπωμένο γήπεδο αδιαφορώντας για τον φουκαρά τον λαουτζίκο. Με λύπη είδαμε την παλιά καλή γλώσσα της δεξιάς να γεννιέται από την τέφρα της. Με ακόμα μεγαλύτερη λύπη διαπιστώσαμε πως η μελλοντική Δημαρχία συνεργασίας είναι πρότζεκτ ζόρικο πολύ κι η ελληνική δημοκρατία ασθενική.

Είμαι βέβαιος ότι όσοι με τέτοιο πάθος επιτίθενται κάθε άλλο παρά εκφράζουν το σύνολο των ψηφοφόρων τους. Και είμαι ακόμα πιο βέβαιος ότι με τέτοια μισαλλοδοξία δεν κερδίζονται πλειοψηφίες. Ούτε επιτυγχάνεται η τόσο αναγκαία στην εποχή μας συναίνεση.

Σε όσους φίλους εξετέθησαν στις εκλογές και ενώ είχαν όλα τα εχέγγυα -προσωπικότητα, ήθος, μόρφωση- απέτυχαν να εκλεγούν λέω το εξής: Δεν είναι απαραίτητο να αρέσεις στους περισσότερους. Αν άρεσες στους περισσότερους, θα έπρεπε μάλλον να ανησυχείς. Κι εδώ που τα λέμε, οι πιό γοητευτικοί άνθρωποι είναι εκείνοι, οι σπάνιοι, που δεν νοιώθουν την ανάγκη να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν. -