Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

έτσι όπως το περιέγραψε ο «μεγάλος τιμονιέρης» της Κίνας Μάο Τσε Τουνγκ, «όταν αρχίζεις να νιώθεις στα σκέλια σου τέσσερις όρχεις, δεν είσαι υπεράνθρωπος. Απλώς σε πηδ@νε».

Ένα παλιό αξίωμα λέει ότι όσο περισσότερο κάποιος έχει λερωμένη τη φωλιά του, τόσο περισσότερο κραυγάζει. Είτε για να ξεχαστεί η κόπρος είτε για να πουλήσει το νέο προϊόν που λανσάρει.

Τα τελευταία χρόνια η δημόσια συζήτηση διεξάγεται πάνω στο δίπολο «θρησκόληπτοι-νέα μυαλά». Ας προσπαθήσουμε να το δούμε στην πράξη, γιατί με τη θεωρητικολογία δεν βγαίνει άκρη. Ο καθένας είναι (ή δηλώνει ότι είναι) αυτό που θέλει. Εκεί που καθένας δοκιμάζεται είναι στην καθημερινή πρακτική, στη δουλειά του, στην επιχείρησή του.

Οι εργοδότες εκμεταλλεύονται, φυσικά, τους νόμους, για να απολύουν, να  μειώνουν μισθούς, να μην πληρώνουν ή να πληρώνουν όποτε  γουστάρουν. Τι πιο φυσικό; Δεν περιμένει κανείς τίποτα διαφορετικό από αυτούς. Άλλωστε, κάποιοι απ’ αυτούς πρωτοστάτησαν στην επιβολή ρυθμίσεων που καταβαραθρώνουν τις κάθε είδους σχέσεις, χρησιμοποιώντας τις άκρες που έχουν στην "Άγια Διοίκηση".

Τι γίνεται, όμως, με  άλλους, που εμφανίζονται διαφορετικοί; Είναι δυνατόν κι αυτοί να κάνουν τα ίδια; Να χρωστούν και να μην πληρώνουν, να απολύουν, να κλείνουν τις μπατιρημένες επιχειρήσεις τους και με περισσή ευκολία να ανοίγουν νέες; Όχι μόνο συμβαίνει αυτό, αλλά και κάτι χειρότερο: κάποιοι απ’ αυτούς το παίζουν ούλτρα αντισυστιμικοίί, ενώ συμπεριφέρονται όπως οι χειρότεροι νταβατζήδες. Και κάποιοι άλλοι, που ευεργετήθηκαν τα μέγιστα από το προηγηθέν  καθεστώς της ευμάρειας, σήμερα παριστάνουν ότι δεν ξέρουν τίποτα και το καταγγέλλουν κι από πάνω.

Και για να μη πει κανείς ότι  όλα αυτά είναι  θεωρητικολογίες, θα πούμε και ονόματα. Θα επικεντρωθούμε στο χώρο των ντόπιων πολιτικών. Πρώτον, διότι σ’ αυτόν υπάρχουν τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα και, δεύτερον, διότι τυχαίνει να τον γνωρίζουμε καλύτερα.

Οταν έχεις "αμαρτίες", πρέπει να προσέχεις περισσότερο.

Όσο πιο ψηλά ανεβαίνει στο δένδρο η μαϊμού τόσο φαίνεται ο πισινός της

Σε όλα αυτά ας βάλουμε και τους χειρότερους «νταβατζήδες», τους κρατούντες τα κλειδιά του παραδείσου, αυτούς που τα έχουν όλα, και το πεπόνι και το μαχαίρι, αυτοί που αποφασίζουν για εμάς, σε κλειδαμπαρωμένες πόρτες, καταγώγια και την άλλη στιγμή το παίζουν και θρήσκοι, οικογενειάρχες. Οι χειρότεροι, υποκριτές, φαύλοι και φαρισαίοι.

Επιμύθιο: Τα φαινόμενα δεν πρέπει να απατούν. Μεταξύ των πολλών και ποικίλων «αντιμνημονιακών» υπάρχουν και μπαταχτσήδες και απατεώνες. Και όσοι κραυγάζουν περισσότερο ή  εμφανίζονται προστάτες του λαού, συνήθως είναι οι χειρότεροι. Αλλά τώρα πλέον όλο και περισσότεροι πολίτες γνωρίζουν. Όπως έχει πει και ο Αβραάμ Λίνκολν, «μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους για όλον τον καιρό, αλλά όχι όλους για όλον τον καιρό»-