Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Εχθές Δευτέρα στην παραλία, παρατηρούσα έναν ηλικιωμένο κύριο που έπαιζε μέσα στην θάλασσα με τα τρία εγγόνια του. Ήταν κολλημένα πάνω του για πάνω από μια ώρα και περνούσαν όλοι υπέροχα.

Αυτή είναι μια πολύ συνηθισμένη σκηνή στις ελληνικές παραλίες αλλά φέτος δεν την βλέπεις πολύ συχνά.

Δεν αντικρύζεις αρκετούς ηλικιωμένους φέτος. Βλέπεις παντού νέους ανθρώπους και νεαρά ζευγάρια με τα παιδιά τους.

Μια από τις εντολές που δίνουν οι λοιμωξιολόγοι είναι οι νέοι να αποφεύγουν τους ηλικιωμένους γονείς τους, τους παππούδες τους και τις γιαγιάδες τους.

Οι άνθρωποι δυσφορούν.

Τι ζωή είναι αυτή που απαγορεύεται να συναντάς τα αγαπημένα σου πρόσωπα, να τα αγκαλιάζεις και να τα φιλάς;

Οι γονείς, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μπορεί να πεθάνουν ξαφνικά. Όχι από κορωνοϊό, από εκατοντάδες άλλους λόγους και, κυρίως, από γηρατειά. Συμβαίνει κάθε μέρα αυτό.

Θα έχουν πεθάνει χωρίς μια αγκαλιά;

Θα έχουν πεθάνει χωρίς αγκαλιά επειδή τους προστατεύσαμε από την αγάπη μας;

Στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης, οι άνθρωποι μαραζώνουν στα γηροκομεία και τα παιδιά τους διαμαρτύρονται επειδή δεν μπορούν να δουν τους γονείς τους. Εν τω μεταξύ, κάποιοι από αυτούς τους γονείς πεθαίνουν· κάποιοι δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα πως οι άνθρωποι πεθαίνουν στα γηροκομεία.

Από την άλλη, οι νέοι θεωρούνται επιπόλαιοι και εγωιστές επειδή κάνουν πάρτι και γλεντάνε, κάνουν έρωτα.

Λογικό είναι.

Οι νέοι άνθρωποι θέλουν να ζήσουν τα νιάτα τους. Είναι και οι ορμόνες στη μέση, βλέπεις.

Όλοι μπορούν να υπακούσουν σε κανόνες για το κοινό καλό αλλά όχι για πάντα.

Η ζωή δεν αναβάλλεται. Η ζωή είναι τώρα. Για νέους και τους ηλικιωμένους. Και η ζωή σου φωνάζει να την ζήσεις.

Δεν μπορούν οι νέοι να ζήσουν σαν ογδοντάχρονοι.

Και οι ογδοντάχρονοι δεν μπορούν να ζήσουν σαν εικοσάχρονοι· αν και στις δυο περιπτώσεις, υπάρχουν εξαιρέσεις.

“Οι γέροι χωριστά, οι νέοι άλλο πράμα. Όποιος τους θέλει αντάμα, πληρώνει ακριβά.” έγραψε πριν από πολλά χρόνια και ο Διονύσης Σαββόπουλος.

Δεν είναι πάντα έτσι.

Αν οι άνθρωποι δεν ζουν, αν αποφεύγουν τους αγαπημένους τους ανθρώπους, το πληρώνουν πιο ακριβά.

Ο Έλληνας παππούς και τα εγγόνια του ταξιδεύουν σε όλη τη χώρα, εν μέσω πανδημίας, για να παίξουν στην θάλασσα, να ζήσουν σπάνιες στιγμές. Όλοι μαζί. Ο ένας πάνω στον άλλον.

Καθώς τους κοιτούσα, σκέφτηκα πως έτσι θα έπαιζα σήμερα και εγώ με τα εγγόνια μου, αν είχα, όμως ο γιός μου είναι απορροφημένος με το Διδακτορικό του πτυχίο.

Και βέβαια θα είχα πάντα από κοντά μου τα εγγόνια μου, τη διάδοχη κατάσταση.

Η ζωή έχει σημασία και αξία, μόνο αν τη ζεις χωρίς φόβο μαζί με αυτούς που αγαπάς.

Διαφορετικά, δεν είναι ζωή.-