Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Μισώ τις ιδέες που δεν αγαπάνε τους ανθρώπους. Όλους τους ανθρώπους με όλες τους τις αδυναμίες. Π.χ. τις ιδέες του Γιάννη Κατσίμπα. Δήθεν μοντέρνες, αλλά κατά βάθος αφόρητα ακαδημαϊκές εφόσον έχουν ηλικία μεγαλύτερη των δύο αιώνων και δεν έχουν βελτιωθεί διόλου...

Αδελφές-Δημοσιογράφοι και παλικάρια Γίναμε μαλλιά κουβάρια

Μισώ τις ιδέες που δεν αγαπάνε τους ανθρώπους. Όλους τους ανθρώπους με όλες τους τις αδυναμίες. Π.χ. τις ιδέες του Γιάννη Κατσίμπα. Δήθεν μοντέρνες, αλλά κατά βάθος αφόρητα ακαδημαϊκές εφόσον έχουν ηλικία μεγαλύτερη των δύο αιώνων και δεν έχουν βελτιωθεί διόλου.

Βέβαια ο ίδιος μπορεί να καμαρώνει επαναλαμβάνοντας μισαλλόδοξες κοινοτοπίες ανάμεσα σε ημιμαθείς και αγράμματους όπως ο τέως Δήμαρχος που πάντως πρόλαβε να εξαποστείλει μερικούς «αδαείς», άνευ συνοπτικών καν διαδικασιών, αποκαλύπτοντας συγχρόνως την παντελή έλλειψη δημοκρατίας που διέπει το δημοσιογραφικό αυτό μόρφωμα. Αλλά και τη βουβαμάρα της συγκεκριμένης ιντελιγκέντσιας που έσπευσε να το στηρίξει.

Αυτό είναι το νέο ήθος που επαγγέλλονται; Πού είναι οι διάφοροι επικριτές; Πώς δέχονται το εξαποστειλλάριον του Γ. Κατσίμπα χωρίς δεύτερη κουβέντα, επειδή απλώς είπε τη γνώμη του; Αλλά και τετριμμένες αλήθειες που ουδείς κατά βάθος αμφισβητεί. Εκτός κι αν η πολιτική σπέκουλα προς το πόπολο και τα προεκλογικά στρογγυλέματα υπερέχουν τόσο της επιστημοσύνης όσο και της ελευθεροστομίας.

Ουαί υμίν, Φαρισαίοι υποκριταί.

Κατά τη γνώμη μου, είναι ένας μέτριος συγγραφέας-δημοσιογράφος που εδώ και μισό αιώνα προσπαθεί να κάνει φασαρία γύρω από το όνομά του χωρίς να τα πολυκαταφέρνει. Η δυστυχία τού να είσαι ατάλαντος παρά τις γάτες, το φως των Κηφισιωτών (παράλληλα με τον επιδεικτικά δημοσιογραφικό μισοκιφισιωτισμό του) και τα γιαλαντζή βολταιρικά του.

Επειδή ο Βολταίρος αγαπούσε τους ανθρώπους πρώτα και μετά τις ιδέες ενώ ο Κατσίμπας μισεί τους ανθρώπους, γι' αυτό προσβάλλει τα όποια τους πιστεύω, π.χ. ενόψει Χριστουγέννων, αγνοώντας την ιδέα της tolérance, αλλά και τις ιδιαιτερότητες και τις ευαισθησίες της συγκεκριμένης κοινωνίας. Μη έχοντας σωστή αίσθηση χρόνου, μην ξέροντας επίσης ότι ο αληθινός δάσκαλος εκπαιδεύει, δεν μυκτηρίζει αφ' υψηλού.

Πράγμα που κάνει ο Κατσίμπας κάθε χρόνο, σε κάθε γιορτή, βαρετά και προβλέψιμα. Όσο σιχαίνομαι τον τοπικισμό, άλλο τόσο σιχαίνομαι τους αρνητές της πόλης. Όσο φοβάμαι τη συντήρηση, άλλο τόσο φοβάμαι την άγνοια της παράδοσης.

Τη συνέχεια τη ξέρετε: Όπως οι υπόλοιπες παρατάξεις, έτσι λοιπόν φουσκώνουν ο κυρίαρχος παρτακισμός και ο ανίκητος λομογιοσμός. Πρόκειται για εκείνο το στάτους που ο γνωστός και μη εξαιρετέος καυτηρίαζε από το '90 με το έργο του «Ό,τι θέλει ο λαός...». Ο τάδε, πια, εκτός νυμφόνως, δεν θα ξαναγίνει πρόσωπο της επικαιρότητας έστω και αν αμφισβητήσει, αυτός ο ανυποχώρητος διανοητής, την παρθενία της Μαριάμ.

Γι' αυτόν, βλέπετε, οι μύθοι, τα σύμβολα, οι παραδόσεις, η γοητεία του αγνώστου, η μεταφυσική αγωνία είναι εξοβελιστέες εμπρός στην τεχνοκρατική πανάκεια μιας προόδου που θα έπρεπε να είναι μονόδρομος, αλλά δεν είναι. Είπαμε: οι ιδέες και η αυταρέσκειά μας να είναι καλά, οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρουν. Πώς το έλεγε ο ποιητής;

Μη με διαβάζετε όταν δεν πήγατε τουλάχιστον μια φορά στην αποκαθήλωση

Μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο.

Και ο Γιάννης Κατσίμπας είναι οπαδός της μιας, της απόλυτης, της δογματικής αλήθειας, όπως εξάλλου και οι Χριστιανοί τους οποίους επικρίνει.

Αντιπαθώ τον Γιάννη Κατσίμπα από την εποχή που ήταν εκεί ή έστω παραπέρα. Δεν κατάλαβε τίποτε, δεν βοήθησε καθόλου. Έκτοτε αρθρογραφεί χωρίς στυλ και διανοείται χωρίς πρωτοτυπία. Ο Χιωτάκης ή ο Θωμάκος είναι εμπρός του τιτάνες. Οι τάδε καινοτόμοι, ανατρεπτικοί και βαθύνοες. Το «Πεθαίνω σαν τη πόλη» είναι το αληθινά προφητικό κείμενο.

«Η δυστυχία να είσαι Κηφισιώτης» ξεπεράστηκε από τη δυστυχία της μετριότητας. Κι όμως. Ο Κατσίμπας έκανε και κάνει πάντα φασαρία, καλή ώρα όπως τώρα. Η... ευτυχία να είσαι δημοσιογράφος. Δηλαδή κάποιος της δουλειάς που κάνει το ασήμαντο πρόσκαιρα σημαντικό. Και καθιστά τις οποίες ιδέες εν τελεί αναλώσιμες, σαν τα αποσμητικά ή τις χαρτοπετσέτες. Σημεία των καιρών. O tempora, o μόρτες...

ΥΓ.: Μ' ενοχλεί σφόδρα που οι δημοσιολόγοι πολιτεύονται, δηλαδή ξεπουλάνε την ανεξαρτησία της γνώμης τους και την υποχρέωση της κριτικής αντί μιας παραταξιακής ταυτότητας. Θα μου πείτε, το δέλεαρ μιας πολιτικής καριέρας είναι τεράστιο. Θα συμφωνήσω μαζί σας ενθυμούμενος τις περιπτώσεις διάφορων ασήμαντων διάτωντων αστέρων κ.λπ. Όμοια μ' ενοχλούν οι δημοσιολόγοι που πολιτεύονται θέλοντας να σώσουν, κι αυτοί, την πόλη, ενώ ανέχθηκαν να διαλύονται οι ανώτατες σχολές.

Είναι πάντως τόσοι πολλοί οι διάφοροι που άνετα σχηματίζουν παράταξη, και μάλιστα υπεράριθμη. Κάποτε, συγκροτούσαν «παράταξη» αποκλειστικά λοχαγοί και συνταγματάρχες. Αυτό πια είναι ντεμοντέ. Στη σύγχρονη μιντιακή δικτατορία και τον κανιβαλισμό, μια παράταξη αμιγώς από δημοσιογράφους θα εξέφρασε απόλυτα την αριστεία, το θρησκευτικό, το πνεύμα της εποχής.-