Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Λοιπόν, θα είμαι σύντομος και θα είμαι σαφής – μη προς κακοφανισμό σου, Γιώργο μου. Οι ειδικοί λένε πως το μεγαλύτερο βήμα προς τη θεραπεία είναι να παραδεχτείς την αρρώστια σου. Το ίδιο λέει και η μάνα μου που με ανάγκασε να μπω στο πρόγραμμα αυτοκριτικής αλλιώς θα με πετάξει έξω απ' το σπίτι. Υποκλίνομαι λοιπόν εξ ανάγκης στους ειδικούς και τους σπουδαγμένους- μη προς κακοφανισμό σας, κυρ Αυλίτη μου.

Παραδέχομαι: Είμαι ο Κηφισιώτικος λαός και είμαι πολύ μ@λ@κ@ς.

-Λένε ότι πιστεύω εύκολα ότι με συμφέρει, ακόμα κι αν κατά βάθος ξέρω ότι αυτό θα με οδηγήσει σε συμφορά. Δεν σταματάω να πιστεύω ακόμα κι όταν βλέπω πως η συμφορά μου συμφέρει αυτούς που μου είπαν αυτό που πίστεψα. Αυτό, λένε, οφείλεται στο δεύτερο θέμα μου

-Λένε ότι είμαι ξερόλας. Δε πα να λένε. Είμαι φευγάτος. Και του λιμανιού και του σαλονιού. Και του κοστουμιού και της λετσαρίας. Όπου να με βάλεις στέκομαι. Και στα ουζερί και στο Κεφαλάρι. Προτιμώ βέβαια το ουζερί - εκεί στο Κεφαλάρι είναι μαζεμένοι κάτι άλλοι ξερόλες που μου κουνάνε τα faken πτυχία τους, μου αμολάνε κάτι νούμερα και μου ψαλιδίζουν το όνειρο. Λέγοντας όνειρο, θυμάμαι το άλλο που μου καταλογίζουν

-Είμαι ονειροπόλος. Από τη στιγμή που γεννήθηκα ονειρεύτηκα ότι το πεπρωμένο μου με προόριζε για ηγέτη, για μεγάλη μούρη, για γενικό γ@μάω. Είμαι Έλληνας οριτζινάλε, αρχαίος λαός, με αίμα δυνατό, ατόφιο. Ονειρεύτηκα να με φοβούνται αυτά τα σάπια μόμολα του κατεστημένου, να μπαίνω στα σαλόνια τους, στις επιχειρήσεις τους, στο Δήμο τους και να τα γυρνάω όλα. Η μάνα μου, γυναίκα λίγη και με χαμηλή ψυχολογία, μουρμούριζε πως για να γίνω κάτι έπρεπε να κάτσω τον κώλο μου στα θρανία και να μη σηκώνω κεφάλι. Μ@λ@κίες. Είδαμε κι εκείνη τι έβγαλε που δεν σήκωσε κεφάλι. Μια ζωή μετρούσε φραγκοδίφραγκα. Μου 'λεγε, αν δεν μετρήσω δεν θα ξέρω τι έχω για να πληρώσω νοίκι, φαΐ και τα χρέη μας. Της είπα μάνα μην είσαι θυματάρα. Έχω τον Θωμάκο εδώ, επιστημονάρα, χασοδίκης αλλά μορφωμένος και τρελό γκομενάκι. Ρώτα τον, μωρή κότα. Δεν χρειάζονται οι αριθμοί, τα νούμερα. Θα τους πείσει με το λέγειν του, με τον τρόπο του, με τη γραμματοσύνη του. Είναι ηλίθιοι όλοι αυτοί, δεν βλέπεις που δεν μπορούν να πουν μια λέξη της προκοπής τόσα χρόνια;

-Είδες τι πάθαμε τώρα, είπε η μάνα κι έψαχνε ίσκιο έξω από το Δήμο
-Μας κάνουν πόλεμο μάνα, της είπα.
-Σιγά ωρέ γέρο του Μωριά, μου είπε και έβγαλε το δελτίο προτεραιότητας.
–Εσύ μ' έφαγες, της είπα. Εσύ με την ηττοπάθειά σου μου γ@μάς την ψυχολογία. Πράγμα που με οδηγεί στο επόμενο θέμα μου

-Δεν γουστάρω την πραγματικότητα. Μη με παρεξηγείτε, δεν είμαι βλαμμένος. Θα τη γούσταρα πολύ αν είχα μια βιλάρα, 2-3 γκομενάρες και μια τράπεζα να δουλεύει για πάρτη μου όπως μου αξίζει. Τώρα, γιατί να γουστάρω; Δουλεύω υπάλληλος σε σούπερ μάρκετ και βάζω σολωμό στα ψυγεία τους, όχι στο δικό μου. Θα την πολεμήσω λοιπόν την άτιμη την πραγματικότητα. Θα την γράψω στα παλιά μου τα παπούτσια. Αυτό δεν κάνει ο σύντροφος Αυλίτης; Διορίζει τα πελατάκια του; Όχι. Εφερνε κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτό δεν κάνει και ο Θωμάκος; Άνθρωπος της Εκκλησίας τρομάρα του. Βουλώνει στόματα; Όχι! Εφάρμοζε τη δημοκρατία στην πράξη. Άδικα τους λατρεύω εγώ ο πολύπαθος λαός; Άδικα θέλω να τους μοιάσω; Ε, λοιπόν, θα τον βουτήξω τον σολωμό και τις μπελούγκες. Στην επόμενη διαδήλωση θα ρίξω πέτρες στις βιτρίνες του, θα τα σπάσω όλα και θα πετάξω αυτά που δεν έχω για να μην τα έχει κανείς. Πουτ@ν@ όλα θα τα κάνω. Μη με κοιτάς στραβά μάνα. Εδώ έχουμε πόλεμο.

-Όταν έχεις πόλεμο ετοιμάζεσαι, μου είπε κουνώντας το κεφάλι. Βρίσκεις εφόδια, κάνεις σχεδιασμό με τους καλύτερους στρατηγούς σου, βρίσκεις τους συμμάχους σου. Δεν παίρνεις μια πέτρα και κοπανάς τον αέρα. Η πέτρα, γιε μου, άμα δεν τη στείλεις σωστά πέφτει στο πόδι σου. Και είχε δίκιο. Στο πόδι μου έπεσε.

Όπως σας είπα είμαι ο λαός και έχω πρόβλημα. Η μάνα μου είναι ντόμπρα, γ@μώ την ατυχία μου. Χάθηκε να έχω καμιά ανοιχτομάτα και καπάτσα, όπως η μανούλα του κοντού, του Χριστάκη του Καλού;