Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο Γ, Γρηγοράκος –εφημερίδα Κηφισιά-  γεννήθηκε μέσα στο πνεύμα της εποχής. Ιδιαίτερη περίπτωση εκδότη. Τα σχόλια του, οι αρθογραφίες του –αρθογραφίες ο Γρηγοράκος;-, τέλος πάντων, οι εκβιασμοί, το φόρτε του, πήγαιναν καλά. Είχαν κάτι από καλοκαιρινή επαρχία. Στην Κηφισιά.

Μοιάζουν με εκείνες τις γυναίκες της δεκαετίας του '70 και του '80 που έριχναν καταχείμωνο μια ζακέτα στην πλάτη, φορούσαν τα τσόκαρά τους και πεταγότανε για λίγη ζάχαρη στον μπακάλη. Αυτές που τα καλοκαίρια νοτίζανε τις αυλές τους ξυπόλητες και περιμένανε τους άντρες τους από την οικοδομή.

Τα ξέρανε αυτά τα σχόλια-τραγούδια, τα έπαιζε το ραδιόφωνο, ακουγότανε από παράθυρα ανοιχτά σε εκείνη την Ελλάδα που άφηνε τα μποστάνια της και έχτιζε διαμερίσματα. Η εφημερίδα του, η μόνη εφημερίδα σε καιρούς δύσκολους πήγαινε καλά. Όχι κάτι ιδιαίτερο, απλά καλά.

Οι καιροί άλλαζαν, όλοι έπλεαν σε πελάγη ευτυχίας, χρήματα αφειδώς πέρναγαν από μπροστά του. Ήταν ο μόνος στο Δήμο που μπαινόβγαινε και επιζητούσε το μεροκάματο. Τι είμαι εγώ, βλάκας, δεν ξέρω και εγώ να κάνω το ίδιο; Αναρωτήθηκε, όποιους ενδοιασμούς είχε, αν είχε τους έλυνε η ίδια η ζωή. Ποιος μπορεί εσένα μα αυτά που ξέρεις να σε πειράξει; Αφού για όλους έχεις η μαγικό κλειδί που σε αφήνει απ’εξω. Δεν πρόκειται κανείς να σε ακουμπήσει. Θα είσαι πάντα η έξωθεν καλή μαρτυρία. 

Έτσι, οι ηρωίδες του Διαλεγμένου θα διάβαζαν τον Γρηγοράκο με τα έγκριτα σχόλια του». Έχει γράψει ένα σπουδαίο τραγούδι ο Κραουνάκης για τη Στανίση. Την «Κυριακή». Μια Κυριακή απόγευμα είχα έναν άνθρωπο κι έπιανα μπράτσο, λέει, κι αυτός ερχότανε από κρεβάτι αλληνής... Άλλοι έρωτες, άλλα πάθη. Άλλοι άνθρωποι. Είχανε κατανόηση για τα φονικά του έρωτα και τους αισθηματίες που καπνίζανε  «μαύρο». Τραγούδια όπως το «Πάτα πάτα», ο «Παράδεισος», «Της Λαρίσης το ποτάμι» αλλά και το «Πάρτε κύριε λαχεία», ήταν κάποτε κανονικά. Για το επίπεδο Γρηγοράκου.

Μετά έγιναν λούμπεν, κι αργότερα cult. Είχαν ενορχηστρώσεις πανηγυριού και μια ωραία φτήνια κι η πένα του Γρηγοράκου τα έφτιαχνε ακόμη πιο αμαρτωλά. Τα έζησαν τα χορέψανε πολλοί Κηφισιώτες σε μωσαϊκά κι αυτό τα κάνει πιο σημαντικά και τον Γρηγοράκο έναν μοναδικό στο είδος του λαϊκό αρθογράφο με τη φιλοσοφία του Τριανταφυλόπουλου και του Κουρή.

Από μικρός, γαλουχημένος φαίνετε, στα χνάρια όλων των μεγάλων αρθογράφων. Έκανε κι αυτός την εφημερίδα του, το καμάρι του. «Η Κηφισιά», παραμένει στα κορυφαία του κι αφιερώνεται εξαιρετικά στους μη γνώστες, τους αδιάφορους. Τους κατ’ επάγγελμα εκβιαστές.

«Είδε ο γύφτος τη γενιά του και αναγάλλιασε η καρδιά του» αναφέρει η λαϊκή σοφία.-