Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Στις κρίσιμες περιστάσεις που ζούμε, όποιος τοποθετείται δημόσια δεν ωφελεί να μασάει τα λόγια του, να στρογγυλεύει δήθεν τις γωνίες. Οφείλει να είναι όσο το δυνατόν πιο ξεκάθαρος και συγκεκριμένος στις προτάσεις του. Σταράτος.

Θεωρώ τυχόν ανάληψη στο άμεσο μέλλον της ευθύνης της πόλης πάλι από τον Νίκο Χιωτάκη ενδεχόμενο απολύτως αρνητικό και άκρως επικίνδυνο. Όχι μονάχα εξαιτίας της γενικευμένης λαμογιάς που επικρατούσε σε όλο το Δήμο που μπορεί ξανά να προκαλέσει, συνεπεία πολιτικής του απόφασης ή ακόμα και «ατυχήματος». (Η απειρία των «έμπειρων στελεχών» του κατεδείχθη περίτρανα τις τελευταίες μέρες, με τις τελευταίες δηλώσεις Θωμάκου και Αυλίτη.)

Ακόμα και αν μας κρατήσουν στα συγκαλά μας επειδή η αποπομπή όπως ισχυρίζεται ο Βαγ. Αυλίτης εμμέσως πλην σαφώς, θα οδηγούσε στη δική τους κατάρρευση – πόσο ντροπιαστικό, αλήθεια, για την πόλη μας να φιλοδοξεί να είναι το τσιμπούρι της αυτοδιοίκησης… Η τέως πολιτική κυριαρχία του Χιωτάκη θα σημάνει το τέλος κάθε μεταρρυθμιστικής προσπάθειας. Τον ενταφιασμό κάθε ελπιδοφόρας προοπτικής για την Κηφισιά.

Με όλα τα παραπάνω δεν θέλω με κανένα τρόπο να εννοήσω ότι νομοτελειακά θα πέσει η Κηφισιά πάλι στα «βρώμικα» χέρια Χιωτάκη. Άλλωστε είναι χρήσιμο να αναφέρω ότι δεν υπάρχουν μόνες λύσεις αυτές που βλέπουμε στο ορίζοντά μας.

Μόρφωμα συνιστωσών με άκρως παρωχημένες -στην πλειονότητά τους- αντιλήψεις, στελεχωμένος από παιδιά του παραταξιακού σωλήνα και από παλιές καραβάνες του βαθέως Χιωτακικού μορφώματος, οι οποίες «ριζοσπαστικοποιήθηκαν» όψιμα, ο Γ. Θωμάκος δεν κρύβει τις προθέσεις του: Έχει έρθει στα πράγματα, έχει επανέλθει ξανά το θριαμβευτικά «άσυλο» των αρπαχτών και η αναίσχυντη διαπλοκή μεταξύ ιθυνόντων και κρατούντων. Στο δημόσιο βίο θα κυριαρχήσουν πάλι οι πάσης φύσεως συντεχνίες. Η κατά Χιωτάκη λεγόμενη επιχειρηματικότητα θα διωχθεί απηνώς, η καινοτομία θα ενοχοποιηθεί και ως ιδέα ακόμα. Με το άλλοθι του «κοινωνικού» Δήμου που νικάει δήθεν τον «νεοφιλελευθερισμό», η γραφειοκρατία θα θεριέψει. Το αλήστου μνήμης σύνθημα «Ένας είναι ο Θεσμός, ο Κυρίαρχος Λαός» θα επιστρέψει δριμύτερο. Όσο η οικονομική κατάσταση θα χειροτερεύει, τόσο ο λαός θα παρηγοριέται με τη λήψη μέτρων «εκδημοκρατισμού», δηλαδή ισοπέδωσης…

Ποιος μπορεί να ανακόψει μια τέτοια δυστροπία; Σίγουρα όχι οι ηγεσίες των πρώην παρατάξεων. Η παράταξη Χιωτάκη και αυτή του Γ. Θωμάκου καλλιέργησαν με πάθος επί δεκαετίες τους καρπούς που ο Γ. Θωμάκος σήμερα δρέπει. Ο Νίκος Χιωτάκης εγκυμόνησε από κοινού με άλλους δεινόσαυρους για να γεννηθεί ο Γ. Θωμάκος. Ο επιμερισμός της προσωπικής ευθύνης καθενός τους, καθώς και των μηχανισμών και των λόμπι εξουσίας, δεν είναι της παρούσης. Αναμφισβήτητα όμως ο Κηφισιώτης, ο οποίος πρώτα κανακεύτηκε και έπειτα προδόθηκε, πρώτα ανέβηκε στα ουράνια της αρπαχτής και έπειτα ρίχθηκε στα τάρταρα της απόγνωσης, νοιώθει –και δικαίως- αποστροφή προς όλους τους παραπάνω.

Παρατηρείται οξύτατο πρόβλημα ηγεσίας. Σε όλο το φάσμα της πολιτικής και της κοινωνίας υπάρχουν πρόσωπα που ομνύουν σε μια Κηφισιά ανοιχτών οριζόντων. Άνθρωποι για τους οποίους το δημοκρατικό κεκτημένο είναι αδιαπραγμάτευτο. Δυνάμεις πρόθυμες να προσφέρουν όλο τους το σθένος, να δώσουν το άπαν των δεξιοτήτων τους, για να σηκώσουν την πόλη από το τέλμα και να την ξαναθέσουν σε τροχιά ανόδου. Χρειάζεται ωστόσο  -σήμερα περισσότερο από ποτέ- ένα πρόσωπο αναφοράς. Κάποιος που θα προσωποποιήσει τη δική μας αντίληψη και το δικό μας πρόσταγμα.

Να ηγηθεί στις προσεχείς εκλογές ολόκληρου του δημοκρατικού και εννόμου, καθαρού τόξου, το οποίο ξεκινάει από το πεφωτισμένο τμήμα κοινωνίας. Οι υπάρχοντες παρατάξεις και η ηγεσίες τους να βάλουν –προσωρινά τουλάχιστον- στην άκρη τις επί μέρους φιλοδοξίες και υπολογισμούς τους και να κατέβουν από κοινού, με ενιαία ψηφοδέλτια, ως Δημοκρατική Παράταξη. Ένα υποψήφιο Δήμαρχο μιας Κηφισιάς που αρνείται να οπισθοδρομήσει, να απομονωθεί και να μαραζώσει.

Ένα άνθρωπο που έχει δουλέψει σκληρά στη ζωή του και το αποτέλεσμα του μόχθου του πίνεται στο ποτήρι. Ένας άνθρωπος που θα υπερβεί τα πάθη του και διατήρησε στο ακέραιο το πάθος του. Ένας που να είναι και του λιμανιού και του σαλονιού. Διότι η ατζέντα θα περιλαμβάνει τις πιο ουσιαστικά προοδευτικές και απροκατάληπτες θέσεις και ότι μπορεί να ασκήσει διοίκηση ρηξικέλευθη, αδιάφθορη και αποτελεσματική. Διότι θα λέει πάντοτε τα πράγματα με το όνομά τους, σε ήρεμο τόνο δίχως κραυγές και υστερίες. Διότι, ως γνήσιος Κηφισιώτης, μπορεί να αντιμετωπίσει και να κάνει σκόνη την τζάμπα μαγκιά.

Τα κουκιά είναι πλέον μετρημένα και οι καιροί ου μενετοί.-