Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Είναι διάτων αστέρας; Πως έφθασε σε αυτή την «κατάκτηση» ενός τροπαίου –αυτό του Δημάρχου Κηφισιάς- ιδιαιτέρως επιθυμητού; Πως από το πουθενά, χωρίς ιδιαίτερες γνωριμίες σε υψηλά αξιώματα, μπόρεσε και αναρριχήθηκε στο ύπατο αξίωμα της πόλης;

Σε όλα αυτά θα προσπαθήσουμε να δώσουμε απαντήσεις.

Ο Μαρουσιώτης Γ. Θωμάκος έκανε την εμφάνισή του στα δρώμενα της πόλης σαν δημοτικός σύμβουλος στην παράταξη του Β. Βάρσου. Τα πρώτα δείγματα γραφής τα έδωσε από εκείνη την περίοδο. Άχρωμος, άγευστος, ατάλαντος αλλά μεθοδικός, είχε βάλει πλώρη από την αρχή. Όλοι το γνώριζαν, ήταν κοινό μυστικό, αλλά δεν έδιναν και ιδιαίτερη σημασία. Όλοι ήξεραν ότι το «άλογο» Θωμάκος είναι κουτσό, δεν τραβάει, όχι άδικα.

Στο διάβα του, μεθοδικός ον, είχε κάνει τον Δήμο, -δικό του μαγαζί-, τα σκαλοπάτια που απαραίτητα έπρεπε να ανέβει, για το διττό στόχο του. Την επαγγελματική του σταδιοδρομία, μια σταδιοδρομία να περνά από τον Δήμο Κηφισιάς και, την αναρρίχηση του στα αξιώματα της πόλης. Όλες τις νομικές υποθέσεις, τόσα χρόνια τις είχε αναλάβει ο ίδιος. Οι προσωπικές υποθέσεις πήγαιναν καλά, δουλειές με φούντες.

Εκεί λοιπόν άρχισαν και οι χοντρές biasness, άλλες υποθέσεις τις τοποθετούσε στο κάτω συρτάρι και άλλε στο πάνω ράφι. Ανάλογα ποιον ήθελε να εξυπηρετήσει και ποιον να «καταστρέψει», είχε τους λόγους του. Και βέβαια, όπως όλοι θεωρούμε και όχι άδικα, ανάλογο το αντάλλαγμα. Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν και το γραφείο του να παίρνει τις δουλειές και να δημιουργεί το προφίλ του χρηστού και αδιάβλητου πολιτικού.

Ένα τυχαίο παράδειγμα, στη Νέα Κηφισιά είχε 2 πελάτες, ο ένας απέναντι από τον άλλον. Την δεδομένη στιγμή και μετά την κατηγορία του ενός στο άλλο, αφού έδωσε τις νομικές του συμβουλές, πήρε την εντολή για τις απαραίτητες μηνύσεις και τα συναφή. Πρόλαβε όμως και διαβίβασε όλα τα στοιχεία στον έτερο πελάτη του, ως καλός και ηθικός χριστιανός. Ήταν και οι δύο πελάτες.

Σε ερώτηση του πρώτου πελάτη απαντά με ύφος σοβαρό, «Αγαπητέ Κώστα, δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά, είναι πολύ καλός μου πελάτης»

Ο έντιμος-χριστιανός Γ. Θωμάκος

Με τον ερχομό την κινητής τηλεφωνίας και της υπέρμετρης ασυδοσίας, όλοι να νοικιάζουν τους χώρους τους στις εταιρείες, κυκλοφορούν πολλά χρήματα. Το γεγονός αυτό έχει την σημασία του. Σύλλογος για την προστασία από την ακτινοβολία των κεραιών, η «νόμιμη» πινακίδα, πίσω από τη οποία κρύβονται στην ουσία ένας σύλλογος στυγνοί εκβιαστές, που είχαν απασχολήσει πολλούς πολίτες με προπηλακισμούς και στυγνούς εκβιασμούς τους. Νομικός σύμβουλος του συλλόγου Γ. Θωμάκος, καθοδηγητής, αλλά παράλληλα έξυπνος, αφού γνώρισε, έμαθε με τι κουμάσια είχε νταλαβέρι, παράμενε στην αφάνεια.

Ο ηθικός Γ. Θωμάκος.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι από τα τόσα πολλά ακίνητα που υπάρχουν στην πόλη της Κηφισιάς, Ν. Ερυθραίας, Εκάλης, με κεραίες κινητής τηλεφωνίας, σε ένα σημείο μόλις ανέλαβε Δήμαρχος Κηφισιάς, έκανε την μόνη μήνυση, πουθενά αλλού.

Ο βαθειά πιστός, θρήσκος Γ. Θωμάκος.

Το άλλο πόστο που είχε και έχει λεφτά είναι τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος. Σχεδόν πάντα ήταν -εναντίον των καταστημάτων- ψήφιζε εναντίον, μόνο που υπήρχαν φορές που με διατυπώσεις δικολαβικές έδινε ψήφο συγκατάθεσης. Προφανώς δεν ενοχλούσαν ήταν καλοί, ως πελάτες του.

Τα πραγματικά παραδείγματα-γεγονότα είναι αστείρευτα, χείμαρρος στο διάβα του.

Ο θρησκευόμενος Γ. Θωμάκος.  

Αλλά ποιον είχε «προστάτη», πρότυπο, μέντορα;

Ο άνθρωπος που ήταν προσκολλημένος πάνω του ο Γ. Θωμάκος ήταν ο Μιχάλης Λιάπης. Ο πρώην υπουργός της Ν.Δ, ο ξάδελφος του πρώην πρωθυπουργού, του Κώστα Καραμανλή. Ναι, αυτός που τον πιάσανε –«με την γίδα στο ώμο»- με πλαστές πινακίδες, να κυκλοφορεί το πολυτελές του τζιπ, να μην πληρώνει τα τέλη, ασφάλειες, κτλ. Αυτός τον είχε πάντα μαζί του στα υπουργεία, στα Διοικητικά συμβούλια. Με παχυλή αποζημίωση βέβαια, για τις υπηρεσίες του. Ο πρώην υπουργός συγκοινωνιών είχε πάντα τους δικούς του ανθρώπους όπου και αν πήγαινε. Ένας από αυτούς ήταν ο Γ. Θωμάκος.

Στην διάρκεια της θητείας του στο Δ.Σ του εν λόγω υπουργείου, στην ΕΘΕΛ και λόγω της θέσης του έδωσε 3 αναπαλαιωμένα λεωφορεία, έναντι 5.000 ευρώ, στο Δήμο Κηφισιάς, για να δημιουργήσει δημοτική συγκοινωνία. Τα λεωφορεία ήρθαν και στην πρώτη διαδρομή βγήκαν άχρηστα, έγερναν, σαν τα υποβρύχια. Βέβαια δεν δημιουργήθηκε καμία δημοτική συγκοινωνία.

Το θέμα εδώ είναι αλλού. Πόσα χρήματα ξοδεύτηκαν για αναπαλαίωση άχρηστων λεωφορείων;, αυτά ότι είχαν να δώσουν το έδωσαν, θα μάθουμε –υποθέτω- από τον ιστορικό του μέλλοντος. Αν μάθουμε.

Κατά το λοιπά ο Θ. Πάγκαλος, ως σοφός, φουσκωμένος διάνος, μας ανακοίνωσε ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».

Και πολλά χρήματα εδόθησαν για τις αναπαλαιώσεις, και οι διάφοροι, «Λιάπηδες και Θωμάκοι» πούλησαν και εκδούλευση στους αδαείς, όχι μόνο της Κηφισιάς αλλά σε όλη την Ελλάδα, τα ίχνη καλύφτηκαν, εντέχνως κουκουλώθηκαν, πούλησαν και εκδούλευση στους «χωρικούς», και έγιναν Δήμαρχοι της έρμης πόλης.

Οι κύριοι Λιάπης, Θωμάκος, τα δήθεν θρησκευόμενα «τέρατα», οι τυχάρπαστοι πολιτικοί της μιας ευκαιρίας, τα ζώντα παραδείγματα προς αποφυγή, αυτοί που με τις πράξεις τους προσφέρουν μέγιστο κακό στο σύνολο της πόλης αλλά και την εκκλησίας. Την τελευταία την χρησιμοποιούν για την αναρρίχηση τους, τα αποτρόπαια σχέδια τους.

Πιστεύει κανείς ότι κάνοντας μια μικρή ανασκόπηση όλων των παραπάνω, -τα οποία μια μικρή παρανυχίδα είναι-, ότι θα σταματούσε τις αποτρόπαιες, κατασχέσεις λογαριασμών πολιτών; Θα έδινε έστω μια πιθανότητα σε μη δικαστικές αποφάσεις την τέλεση τέτοιων ανήθικων πράξεων, την στιγμή που όλα του τα χρόνια έχει ταυτιστεί με το θολό, βρώμικο, αισχρό τοπίο της δημόσιας ζωής.

Δεν θα συνέχιζε στο δρόμο που είχε τόσα -αποδοτικά- χρόνια μάθει;

Η τράπουλα θα μοιραστεί πολλές-πολλές φορές, οι έσχατοι θα γίνουν πρώτοι και θα ξαναγίνουν έσχατοι. Ασφαλή σχέδια, σίγουρες επενδύσεις δεν υπάρχουν - το απέδειξε άλλωστε περίτρανα και η κρίση, η οποία μας πήρε και μας σήκωσε, από το 2009. Η μόνη, συνεπώς, πυξίδα που έχει νόημα να συμβουλεύεσαι, βρίσκεται μέσα σου. Όσοι την ακολούθησαν, ακόμα και αν έχασαν, δεν χάθηκαν. Όσοι την αγνόησαν, καταδίκασαν τους εαυτούς τους σε «επιτυχημένες» ίσως πλην σκυφτές ζωές.

Ο Ξενοφών -ο αρχαίος εκείνος συγγραφέας- μας παραδίδει την ιστορία ενός ανθρώπου που όταν τον καταδίκασαν να πιει το κώνειο, το κατέβασε άσπρο πάτο και γλείφοντας τα μουστάκια του, είπε «γεια στα χέρια σου!» στον δήμιό του. «Εκείνο γαρ κρίνω του ανδρός αγαστόν, το -του θανάτου παρεστηκότος- μήτε το φρόνιμον μήτε το παιγνιώδες απολίπειν εκ της ψυχής…». Υποκλίνεται, δηλαδή, μπροστά στον άνδρα που στην πιο δεινή του ώρα διατηρεί τόσο την ψυχραιμία, όσο και το χιούμορ του.-