Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Η ερώτηση απαντάται με ευκολία μόνο από τους φανατικούς του αντιπάλους.

Σύμφωνα με τον Ν. Χιωτάκη, ο Γ. Θωμάκος εκφράζει την θρησκευόμενη ακροδεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας και είναι ο χειρότερος Δήμαρχος τουλάχιστον από το 1974, αφού –όπως είπε ο Ν. Χιωτάκης στο Δ.Σ του Δήμου- «παρέλαβε Δήμο και θα παραδώσει αποικία». Οι δηλωμένοι ακροδεξιοί θρησκευόμενοι ή «εθνικόφρονες» ή «ελληνόψυχοι», που παραμένουν έστω και με το ένα πόδι στην Νέα Δημοκρατία, δεν φαίνεται να επιβεβαιώνουν τον Ν. Χιωτάκη.

Κάθε άλλο παρά μοιάζει να κοιτούν με τυφλή αφοσίωση τον Δήμαρχο. Ο μεν Βαγγέλης Αυλίτης, επανειλημμένως διαψευσθείς στην ελπίδα του να καταλάβει κάποια στιγμή και αυτός με τη σειρά του το Δημαρχιακό θώκο είτε κάποια άλλη θέση μερικού έστω κύρους, μια θέση τέλος πάντων στον κρατικό μηχανισμό, πολιτεύεται εντός κεντρικής σκηνής, στα λαγούμια και στα οδοφράγματα του διαδικτύου.

Σίγουρα ο Γιώργος Θωμάκος γεννήθηκε και ανατράφηκε σε ένα από τα λιγοστά γνησίως μεγαλοαστικά περιβάλλοντα μιας πόλης που η άρχουσα τάξη της αποτελείται βασικά από αστυνομικούς, τσέλιγκες, νταραβεριτζήδες και ραντιέρηδες, ανθρώπους που ο πλούτος και το μεγαλείο τους διαρκεί μία, άντε μιάμισυ γενιά.

Σίγουρα ήταν το όνομα του και η Αστυνομική απο πλευράς πατέρα του ταυτότητα που τον έκαναν σε ηλικία είκοσι κάτι ετών δημοτικό Σύμβουλο. Μάλιστα προς επιβεβαίωση των παραπάνω είχε γραμμένο ως το μοτο του «ο μικρότερος εκλεγείς Δημοτικός σύμβουλος».

Σπουδαίος, ω θεέ μου

Ήταν τέτοιο το απωθημένο του από την εφηβική του ηλικία υποθέτω.

Ο ίδιος ωστόσο τοποθετεί την πολιτική του ενηλικίωση δύο χρόνια αργότερα:

Μόλις εξελέγη Δημοτικός Σύμβουλος τον πήρε από το χέρι ο Βασίλης Βάρσος και τον έχρισε Πρόεδρο του Δ.Σ. Ένας ισχυρότατος θεσμός, «γκρέμισε την μισή Κηφισιά». Ως φουσκωμένος διάνος περ γύριζε τη πόλη ως κατακτητής αφήνοντας χιλιάδες ανθρώπους άφωνους. Τότε ο Γ. Θωμάκος, αντί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα των συμπολιτών του φρόντιζε από τότε το επόμενο βήμα.

Αυτό όμως το έκανε ατσούμπαλα και έγινε ορατός στους πάντες, το μόνο που απέμενε ήταν ένα πρωινό να κοπούν τα φτερά του μονομιάς. Έκτοτε ερχόταν μεταξύ 6ης ή 7ης θέσης αλλά πάντα σε δευτεράντζες αρμοδιότητες. Η μετέπειτα πορεία του χαρακτηρίστηκε από αλλεπάλληλα σκαμπανεβάσματα.   Ο ίδιος-και κάμποσοι άλλοι- θα ισχυρίζονταν ότι το γεγονός και μόνο πως η πόλη δεν έσκασε ακόμη στα χέρια του αποτελεί ιστορικό επίτευγμα...

Για τον Γ. Θωμάκο ξεκίνησαν τα χρόνια «της ερήμου», όπως τα χαρακτηρίζει ο ίδιος, ή της ταβανοθεραπείας ή του εντατικότατου υπόγειου με σκοπό την απόσπαση της Δημαρχίας Κηφισιάς. Το να στοιχηματίσεις τότε ότι ο Θωμάκος θα γινόταν κάποτε Δήμαρχος θα φάνταζε πιο εξωφρενικό κι από το να ποντάρεις στο 7-1 της Γερμανίας σε αγώνα με την γειτονική Αλβανία.

Την επαναφορά του στο πολιτικό προσκήνιο ο Γ. Θωμάκος τη χρωστάει στον Νίκο Χιωτάκη. Εκείνος, έκανε το ένα λάθος πίσω απ’ άλλο, τη μια αρπαχτή πίσω απ’ την άλλη.

«Με τον "θρησκευόμενο Γιώργο" στο τιμόνι, να περιμένετε τα χειρότερα...» προειδοποιούσαν.   ___________

Μια παλιά καραβάνα της πολιτικής μου έλεγε πρόσφατα πως η μεγάλη τύχη του δεν θα είναι να ολοκληρώσει το έργο του. Αλλά να αποχωρήσει την κατάλληλη στιγμή. Ώστε ο χρόνος να του φερθεί με τρυφερότητα. Ώστε να συμπεριληφθεί κι εκείνος στις χαμένες ελπίδες του πόλης, που «αν είχαν προφτάσει»...  

Από τις πρώτες εβδομάδες κιόλας στο Δήμο, οι Κασσάνδρες άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι έπιασαν το τζακ-ποτ. Ο Γ. Θωμάκος έδειξε άλλο το πραγματικό του εαυτό. Δίχως να μετακινηθεί από τις πολιτικές του θέσεις -που διατηρούν το άρωμα του «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια»- και ορμώμενος την απέχθεια των Κηφισιωτών στο πρόσωπο του Ν. Χιωτάκη έπαιζε μόνος μπάλα στη πόλη.

«Τι προτιμάτε; Ένα χέρσο, αναξιοποίητο οικόπεδο, πίσω απ'τον ήλιο;» απαντάει ο Γ. Θωμάκος.

Κάπως έτσι σκεφτόταν ο τέως Πρόεδρος του Ρουμανίας Τσαουσέσκου. Ήθελε να μηδενίσει το εξωτερικό χρέος τως χώρας. Δεν υπολόγισε τους πολίτες που ήταν χρόνια νηστικοί. Το αποτέλεσμα αυτής της τερατώδους αλαζονείας το γνωρίζουμε όλοι.

«Οι αριθμοί μπορεί και να ευημερούν, οι Κηφισιώτες όμως θα πένονται, στερημένοι από κοινωνικές κατακτήσεις και δικαιώματα!» «Από τις στάχτες της κρίσης, θα αναστηθεί ο πιο γνήσιος Κηφισιώτης απ’το Μαρούσι: Ο πολυμήχανος, ο ακαταπόνητος, "με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών", όπως τον περιγράφει ο Καβάφης...» «Ένας κουλάκος θα είναι ο Κηφισιώτης εάν –ο μη γένοιτω- ευωδοθούν τα σχέδια σου! ΄Ερμαιος στις ορέξεις του ντόπιου κεφαλαίου!» «Υπερτιμάτε, εσείς οι αριστεροί, το κεφάλαιο. Και υποτιμάτε τον Κηφισιώτη απ’το Μαρούσι...».

Ποιος είναι και τι θέλει ο Γ. Θωμάκος; Και ποια θα είναι η υστεροφημία του; Μια παλιά καραβάνα της πολιτικής μου έλεγε πρόσφατα πως η μεγάλη τύχη του δεν θα είναι να ολοκληρώσει το έργο του. Αλλά να αποχωρήσει την κατάλληλη στιγμή. Ώστε ο χρόνος να του φερθεί με τρυφερότητα. Ώστε να συμπεριληφθεί κι εκείνος στις χαμένες ελπίδες της πόλης, που «αν είχαν προφτάσει»...