Στο μυαλό του Γιώργου Θωμάκου

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Είναι να τον κλαίνε οι ρέγγες. Και για γέλια και για κλάματα.

Για να νιώσεις έναν άνθρωπο και να καταλάβεις τον τρόπο που σκέφτεται, πρέπει να μπεις στην θέση του. Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο αλλά πόσο δύσκολο να είναι με τον Γιώργο Θωμάκο;

Όταν είσαι ο νέος και έχεις όνειρα, μεγάλα σχέδια μάλιστα-, μαθαίνεις από νεαρή ηλικία πως κάποτε θα γίνεις Δήμαρχος στο πρώτο βήμα και η εξέλιξη σου είναι στα έδρανα του Ελληνικού κοινοβουλίου. Ξεκινάς με αυτή τη σκέψη. Και κανείς δεν σε ρωτάει τι πραγματικά επιθυμείς να κάνεις.

Επίσης, μαθαίνεις πως η ζωή σου χρωστάει. Οι πάντες σου χρωστάνε. Υπάρχεις μόνο εσύ. Και οι κουμπάροι σου.

Βέβαια, αυτό μπορεί να έχει πολύ άσχημα αποτελέσματα, όπως είδαμε στην περίπτωση του γιού του μακαρίτη Βασίλη Γκατσόπουλου.

Αλλά και τι έπαθε ο Γ. Θωμάκος; Τίποτα. Έγινε Δήμαρχος και το nerd, το ζαβό παιδί του πατέρα του, οπότε γιατί να μη γίνει βουλευτής, σαν το πρώτο βήμα στη κάθοδό του στη κεντρική σκηνή;

Οπωσδήποτε, η ζωή του Γιώργου Θωμάκου δεν ήταν εύκολη.

Τα τόσα χρόνια της εμπειρίας του το Δήμο -όπου τον μπούκωναν με τις «πικρές άδειες υγειονομικού ενδιαφέροντος»- έχουν σημαδέψει τη ζωή του.

Επίσης, πρέπει να είναι εφιαλτικό να μεγαλώνεις το προσωνύμιο «nerd», οπότε ο Γιώργος είναι ένα πρόσωπο που πρέπει να βλέπουμε με συμπάθεια και κατανόηση.

Με τους γνωστούς-φίλους να κάνουν ότι τα άλλα αγοράκια στη ηλικία του ο Γιώργος ήταν πάντα απασχολημένος την μια με την μελέτη για Δικηγόρος και την πίστη του στα θεία με τους συνομήλικους που ήταν σε ηλικία να ανακαλύψουν τον άνδρα μέσα τους.

Ακατάλληλο περιβάλλον για ένα μικρό αγόρι. Ο Γιώργος κατάλαβε από μικρός πως ποτέ δεν θα γίνει ο άνδρας με πυγμή.

Ο πατήρ Θωμάκος ενδεχομένως τα είχε δει από παλιά τα χούγια του είναι αυτό το είδος του άνδρα που -επειδή είναι μόνιμα προστατευμένος- δεν μεγαλώνει ποτέ.

Περνάει μια ατελείωτη γαϊδουροεφηβεία, οπότε θα του αρέσουν πολύ και τα τραγούδια του Φοίβου Δεληβοριά, αν και στον καθρέφτη του θα βλέπει τον Σάκη Ρουβά που κοντεύει τα 50 και είναι ακόμα ποπ.

Τα χρόνια περνάνε αλλά το βλέμμα και η φωνή του Γιώργου παραμένουν παιδικά.

Οι αντιδράσεις του Γιώργου είναι αντιδράσεις μικρού παιδιού που δεν του κάνουν το χατίρι και κρατάει μούτρα.

Η δεξιά έχει παράδοση στους τζιτζιφιόγκους, με κορυφαία μορφή τον μέντορά του Μιχάλη Λιάπη, τον ανιψιό του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Ο Γιώργος Θωμάκος συνεχίζει επάξια αυτή την παράδοση των δεξιών τζιτζιφιόγκων.

Όταν βλέπεις τον Γιώργο, έχεις μόνιμα την εντύπωση πως, σαν άλλος Δημήτρης Καλλιβωκάς σε παλιά ελληνική ταινία, θα πεταχτεί ξαφνικά και θα προτείνει να πάμε όλοι μαζί μια εκδρομή για ένα drink μέχρι το Ναύπλιο, για να μας δείξει το καινούργιο σπορ αυτοκίνητο που του πήρε ο μπαμπάς του.

Ο Γιώργος Θωμάκος είναι αθώος.

Όταν ο Γιώργος Θωμάκος πετάει μια κοτσάνα -κάτι που κάνει πολύ συχνά- και γελάνε μαζί του ακόμα και οι δικοί του, είναι ειλικρινής όταν ρωτάει μετά «γιατί γελάτε κύριοι;».

Δεν καταλαβαίνει γιατί γελάνε όλοι μαζί του. Πραγματικά δεν καταλαβαίνει.

Το σνομπ ύφος, το ύφος Θεούσας που έχει ο Γιώργος απέναντι στους άλλους δεν προέρχεται μόνο από την τάση του Θωμακαίεικου να βλέπουν όλους τους άλλους σαν πλέμπα αλλά και από μια βαριά ανασφάλεια.

Ο σνομπισμός του Γιώργου είναι άμυνα.

Μην παρεξηγείτε τον Γιώργο, όταν μιλάει στους άλλους με το απαξιωτικό ύφος ξινισμένου ντιντή της Κηφισιάς της δεκαετίας του ’80.

Ο Γιώργος ξέρει -κατά βάθος- πως είναι λίγος.

Ένας άνδρας που πάει στο Γρηγοράκο για να μιλήσει σαν Κατίνα για την ζωή του -και για το πώς σκέφτεται την πόλη- είναι προφανές πως έχει πολλά θέματα.

Τραυματικές είναι και οι συναντήσεις του Γιώργου Θωμάοκου με καθημερινούς ανθρώπους, ακόμα κι όταν είναι στημένες από τον κουμπάρο του Βαγγέλη Αυλίτη, για επικοινωνιακούς λόγους.

Ο Γιώργος δεν ξέρει πού να κοιτάξει.

Αποφεύγει το βλέμμα των άλλων, για να κρυφτεί από τον εαυτό του.

Θα ήθελε να είναι κάποιος άλλος αλλά είναι παγιδευμένος. Από μικρός.

Προσέξτε τον Γιώργο Θωμάκο, όταν συναντάει τη νοικοκυρά στη λαϊκή κουβαλώντας τα ψώνια.

Η γυναίκα δεν του λέει «τι παίδαρος είσαι» και ο Γιώργος έχει ένα παράπονο, που δεν μπορεί να διαχειριστεί την κατάσταση- πέφτει με τα μούτρα στο προσκύνημα.

Ξέρει πως στα προσκυνήματα τα αφιερώνει ο καθένας όπου θέλει, οπότε αισθάνεται ασφάλεια.

Ο Γιώργος λυγίζει τα γόνατα, φέρνει τα χέρια του ανάμεσα στα μπούτια του -σαν την Μέριλιν Μονρόε στην κλασική σκηνή πάνω από τη σχάρα του Μετρό στο «Εφτά χρόνια φαγούρα»- και εξαπολύει επίθεση αγάπης στο θείο.

Ο Γιώργος Θωμάκος πρέπει να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Αν ο Γιώργος αποτύχει να γίνει πρωθυπουργός, πολύ φοβάμαι πως μπορεί ακόμα και να αυτοκτονήσει.

Καλώ τους Έλληνες να δείξουν την ανθρωπιά τους και να ψηφίσουν τον Γιώργο Θωμάκο.

Δεν έχει καμία σημασία ποιος θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός.

Η Κηφισιά είναι χαμένη, έχει χαθεί για πάντα.

Ας σώσουμε τουλάχιστον έναν άνθρωπο.

Ας σώσουμε τον Γιώργο Θωμάκο, μαζί και τη Κηφισιά.-