Μετά την ήττα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ο αντιπρόεδρος αναδιαμορφώνεται ως υποψήφιος του κινήματος «Πρώτα η Αμερική» λόγω της ατελείωτης αφοσίωσής του στη Δυτική Ιερουσαλήμ.

Μην διστάσετε ποτέ να δηλώσετε το προφανές: Όλοι όσοι έχουν μάτια να δουν αναγνωρίζουν ότι οι ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ ήταν εντυπωσιακές. Οι Δημοκρατικοί πέτυχαν μια εκπληκτική – «ιστορική» νίκη σύμφωνα με τους Financial Times . Οι Ρεπουμπλικάνοι υπέστησαν μια συντριπτική ήττα σε κλίμακα Στάλινγκραντ.

Ας επικεντρωθούμε στην ήττα: Αυτή είναι η στιγμή που, την ίδια μέρα, ένας τίτλος στην πρώτη σελίδα των New York Times υπόσχεται να εξηγήσει την «ιστορική κατάρρευση» του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ενώ ο Τάκερ Κάρλσον ξεκινά την εκπομπή του με ένα ειρωνικό «λοιπόν, αυτή ήταν μια καταστροφή» (προσθέτοντας ότι στην πραγματικότητα εννοεί «καταστροφή», όπως στο ναυάγιο του Lusitania, όχι βροχή σε γαμήλιο πάρτι).

Μπορεί να υποψιάζεστε τόσο την αμερικανική εφημερίδα του φιλελεύθερου κεντρισμού όσο και τον πρώην παρουσιαστή του Fox που έγινε αντιφρονών του MAGA για προκατάληψη ή, τουλάχιστον, για Schadenfreude. Ωστόσο, η προκατάληψη είναι απλώς άσχετη σε αυτή την περίπτωση, όπου, για μια φορά, τα γεγονότα μιλούν πραγματικά από μόνα τους: Η μεγάλη, τεράστια, τεράστια καταστροφή του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στις ενδιάμεσες εκλογές είναι ποσοτικοποιήσιμα χειρότερη από την συντριπτική ήττα που έλαβε το κόμμα το 2006 για την τρέλα του Τζορτζ Μπους στον πόλεμο του Ιράκ ή την «καταστροφή» - με τα δικά του λόγια - των ψηφοφόρων που χορηγήθηκαν στον Μπαράκ Ομπάμα και τους Δημοκρατικούς του το 2010. Όπως έχει συνοψίσει ο νηφάλιος Economist το φιάσκο των Ρεπουμπλικανών, αυτή δεν είναι «μια συνηθισμένη ενδιάμεση ταλάντωση εναντίον ενός εν ενεργεία προέδρου, αλλά το μεγαλύτερο κύμα εκλογών από την εποχή του Watergate πριν από περισσότερα από 50 χρόνια».

Αυτό που είναι ακόμη πιο ξεκάθαρο από το ότι οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν συντριβεί είναι ότι ένας άνθρωπος συγκεκριμένα έχει υποστεί ένα συγκλονιστικό πλήγμα: ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Μπορεί να επιμένει ότι δεν ήταν στο ψηφοδέλτιο όσο ήθελε. Κανείς δεν ξεγελιέται. Φυσικά, ήταν, αν όχι επίσημα - όπως κανένας πρόεδρος δεν είναι ποτέ στις ενδιάμεσες εκλογές - τότε πολύ περισσότερο στην πραγματικότητα. Αυτή ήταν, σωστά έχει σημειώσει η Wall Street Journal, «μία από τις πιο αποφασιστικές αποδοκιμασίες ενός προέδρου στη σύγχρονη ιστορία».

Αλλά να θυμηθούμε επίσης ότι οι Αμερικανοί ψηφοφόροι, όπως γνωρίζουμε από τις δημοσκοπήσεις, είναι επίσης θυμωμένοι για πράγματα όπως οι δασμολογικοί πόλεμοι που έκαναν τη ζωή τους πιο ακριβή ακόμη και πριν από τον πόλεμο του Ιράν, η κραυγαλέα απληστία της οικογένειας Τραμπ και των φίλων της, και οι πυροβολισμοί Αμερικανών πολιτών σε βάναυσες καταστολές της ICE.

Για να μην μιλήσουμε για την ισοπέδωση ενός μέρους του Λευκού Οίκου σε μια δονκιχωτική αναζήτηση για τη μεγαλύτερη, πιο λαμπερή αίθουσα χορού από όλες. Κυρίως, ίσως, υπάρχει ένας βαθύς θόρυβος δυσαρέσκειας στο παρασκήνιο για έναν πρόεδρο που φαίνεται να επισημαίνει πόσο λίγο τον ενδιαφέρει. Για τους συμπατριώτες του και για τις δικές του υποσχέσεις για τέλος στους πολέμους και για το ότι θα βάλει την Αμερική πάνω απ' όλα, και όχι το Ισραήλ.

Και τώρα; Αυτό είναι, φυσικά, το πιο σημαντικό και επείγον ερώτημα αυτής της στιγμής. Φήμες κυκλοφορούν: Λέγεται ότι οι (πολιτικοί) επικεφαλής του Υπουργού Πολέμου (Εκ μέρους του Ισραήλ) Πιτ Χέγσεθ και της αρχηγού του επιτελείου του Τραμπ και σημαντικότερης συμβούλου Σούζι Γουάιλς βρίσκονται, για παράδειγμα, στο στόχαστρο.

Σε μια μακροσκελή ανάρτηση , ο Βανς σκιαγραφεί τη θεωρία του για το γιατί συνετρίβη το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Ασυνήθιστα πλούσια σε λεπτομέρειες σχετικά με τις δημοσκοπήσεις, την προσέλευση και τις μετακινήσεις ψηφοφόρων από το ένα στρατόπεδο (το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα) στο άλλο (τους Δημοκρατικούς), η ουσία της ανάρτησης είναι ένα σαφές, αν και έμμεσο, μήνυμα: Ο Τραμπ φταίει.

Επειδή αυτό εννοείτε όταν λέτε, όπως κάνει ο Βανς, ότι το βασικό ζήτημα που οδήγησε στην ήττα των εκλογών ήταν ο πόλεμος κατά του Ιράν. Αν προσθέσετε, όπως κάνει και ο Βανς, ότι οι ψηφοφόροι ήθελαν όχι μόνο τον τερματισμό αυτού του πολέμου, αλλά και μια «εστίαση στο κόστος ζωής/πληθωρισμό», βάζοντας την Αμερική πραγματικά πάνω απ' όλα, και μια «αλλαγή στη σχέση μας με το Ισραήλ», το θέμα γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρο. Η Wall Street Journal έχει δίκιο: Αυτή ήταν μια « εκπληκτική αποκήρυξη » του Τραμπ.

Διότι, ενώ ο Τραμπ δεν είναι σε καμία περίπτωση ο μόνος που φταίει για την διεστραμμένη αμερικανική εξάρτηση και υποστήριξη ενός υπερ-επιθετικού και γενοκτονικού κράτους-νάνου (αυτό θα ήταν ουσιαστικά ολόκληρο το αμερικανικό κατεστημένο), έχει αναδειχθεί στην πιο εξέχουσα επιτομή αυτού του εθνικού συνδρόμου. Και αυτό τον καθιστά και τον πιο βολικό τύπο που φεύγει από τη ζωή.

Δεν υπάρχει λόγος να λυπόμαστε τον Τραμπ επειδή τον μαχαίρωσε πισώπλατα ο δικός του Βρούτος. Ήταν πάντα σαφές ότι ο Βανς είναι, για να το θέσω ήπια, εξαιρετικά ευέλικτος στις θέσεις και τις αξίες του, καθώς και αδίστακτος. Η φλογερή του φιλοδοξία είναι, αν μη τι άλλο, ακόμη πιο προφανής: Προσλάβετε έναν Βανς, μην παραπονιέστε όταν θα σας κλωτσήσει και θα σας μαχαιρώσει όταν είστε πεσμένοι.

Η Τεχεράνη έχει κάθε λόγο να είναι σκληρή αλλά και σκεπτική. Αλλά για τους υπόλοιπους από εμάς, είναι λογικό να μην απορρίπτουμε τόσο γρήγορα το ύφος του Βανς. Τα κίνητρά του είναι σίγουρα εγωιστικά. Το γεγονός ότι προωθήθηκε από έναν από τους πιο ύπουλους και διψασμένους για εξουσία ολιγάρχες της Αμερικής, τον εμμονικό με τον Αντίχριστο Πίτερ Θιλ, καθιστά το βιογραφικό του ακόμη λιγότερο ελκυστικό. Αλλά πρέπει ακόμα να αναρωτηθούμε τι μπορεί να έχει κατά νου με τη « ρήξη » του με τον Τραμπ.

Σαφώς, ο Βανς προετοιμάζεται για μια πιθανή υποψηφιότητα για την προεδρία. Αλλά ποια θα ήταν η ατζέντα του αν έθετε υποψηφιότητα και κέρδιζε; Οι σκεπτικιστές βλέπουν έναν τεράστιο ψεύτη : Ο Βανς θα προσποιηθεί μόνο ότι προσφέρει μια MAGA απαλλαγμένη από τις μολύνσεις του Τραμπ, με άλλα λόγια, για να βάλει πραγματικά την Αμερική και τους Αμερικανούς πάνω απ' όλα, και να απομονώσει το Ισραήλ. Στην πραγματικότητα, προβλέπουν, ο στόχος του είναι να προδώσει τους πιθανούς ψηφοφόρους του όχι λιγότερο από ό,τι έκανε ο Τραμπ. Οι σκεπτικιστές προειδοποιούν ότι δεν εμπιστεύονται ούτε τον Βανς ούτε τον φίλο του και επαναστάτη της MAGA, Τάκερ Κάρλσον, γιατί, στο τέλος, θα ξεπουληθούν στον Σιωνισμό και θα σας δώσουν τα ίδια, τα ίδια και τα ίδια.

Δεν υπάρχει κανένας πειστικός λόγος να αποκλειστεί ένα τέτοιο σενάριο. Ωστόσο, δεν υπάρχει ούτε λόγος να το θεωρήσουμε αναπόφευκτο. Είναι εξίσου πιθανό ο Βανς – από οπορτουνισμό, όχι λόγω της συνείδησης που δεν έχει – να μπορούσε πραγματικά να υποστηρίξει μια μεγάλη δεξιά στροφή μακριά από το Ισραήλ. Όχι επειδή το Ισραήλ είναι γενοκτονικό και εγκληματικό, αλλά επειδή η σύνδεσή του με αυτό καθίσταται υπερβολικά πολιτικά δαπανηρή.

Η πολιτική των ΗΠΑ είναι εξαιρετικά σκοτεινή και συχνά εντελώς κακή. Αλλά η γεωπολιτική και οι εσωτερικοί λογισμοί των μακρών δεκαετιών εμμονής της Αμερικής με το «Πρώτα το Ισραήλ» θα μπορούσαν να αλλάξουν ακόμη και σε αυτόν τον κόσμο του σκότους. Για τα θύματα του Ισραήλ, τους Παλαιστίνιους, τους Σύρους, τους Λιβανέζους, τους Υεμενίτες, τους Ιρανούς και πολλούς άλλους, δεν θα έχει σημασία γιατί ακριβώς οι ΗΠΑ θα σταματήσουν επιτέλους να στηρίζουν τους βασανιστές τους. Μια ρεαλιστική δέσμευση για την απελευθέρωσή τους πρέπει να επικεντρωθεί πρώτα απ 'όλα στην έξοδο των ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή. Υπό ποιο καθεστώς στο εσωτερικό θα κάνει αυτή την υποχώρηση μπορεί να έχει σημασία. Ή και όχι.

Πηγή: RT

Ιδιαίτερα σημαντικές είναι οι εξελίξεις που καταγράφονται στο θέμα της ενεργειακής συνδεσιμότητας και της επιστημονικής έρευνας στην ανατολική Μεσόγειο, μετά την έκδοση, από την Υδρογραφική Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού, της από καιρό αναμενόμενης ελληνικής NAVTEX για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου (Great Sea Interconnector – GSI), με την Τουρκία να αντιδρά και να εκδίδει σχετική αντι-NAVTEX.

Η αγγελία προς ναυτιλομένους, με αριθμό 1411/26, εκδόθηκε από τον σταθμό Ηρακλείου της υπηρεσίας, σήμερα Παρασκευή 6 Νοεμβρίου και ώρα Ελλάδας 16.13, μετά από πολλές εβδομάδες διπλωματικών διεργασιών και προετοιμασιών, και είναι ουσιαστικά το πρώτο βήμα προς ερευνητικές εργασίες για την εγκατάσταση του υποθαλάσσιου καλωδίου από το γαλλικό πλοίο Abeille Marengo.

Η εμβέλεια εφαρμογής της NAVTEX θα περιλαμβάνει περιοχές στο ανατολικό και νοτιοανατολικό Κρητικό Πέλαγος, καθώς και στην Ανατολική Μεσόγειο, με τις συντεταγμένες να εκτείνονται ανατολικά της Κρήτης και της Κάσου. Η περίοδος ισχύος της αρχίζει στις 6 Νοεμβρίου 2026 και ολοκληρώνεται στις 6 Μαρτίου 2027.

Η εποπτεία των εργασιών θα γίνεται από το Λιμενικό. Αυτό υπονόησε πρόσφατα και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας, ο οποίος ευχήθηκε η εμπλοκή του υπουργείου Άμυνας στο συγκεκριμένο έργο να εξαντληθεί με την έκδοση ναυτικής αναγγελίας από τον υδρογραφικό σταθμό του Πολεμικού Ναυτικού.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη αποκτά ιδιαίτερη πολιτική και διπλωματική σημασία, στον απόηχο ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης στην Κάσο το καλοκαίρι του 2024, όταν η παρουσία τουρκικών πολεμικών πλοίων είχε οδηγήσει σε διακοπή των ερευνών. Επίσης τουρκική αντίδραση είχε υπάρξει και με τις εργασίες που εκτελούσαν τα ιταλικά ερευνητικά Levoli Relum και NG Worker βόρεια της Κρήτης. Οι τουρκικές αντιδράσεις «πάγωσαν» το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου.

Την έκδοση της NAVTEX, είχε προαναγγείλει νωρίτερα στην τακτική ενημέρωση πολιτικών συντακτών ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης.

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ένα στηλιτεύω στους πολιτικούς. 

Όχι την ικανότητα -εάν την διαθέτουν- να μην κουμαντάρουν τις δημόσιες, τις κομματικές έστω υποθέσεις. Να σπρώχνουν την κοινωνία προς τη μία ή προς την άλλη κατεύθυνση. Όχι την ευκολία με την οποία, άπαξ και τους τύχει στραβή, βγάζουν την ουρά τους απέξω, ρίχνουν την ευθύνη σε άλλους, που ενίοτε έχουν επιλεγεί εκ των προτέρων ως αποδιοπομπαίοι τράγοι, "αυτοφωράκηδες". Ούτε βεβαίως την εξουσία που απολαμβάνουν και τα παρελκόμενά της: κολαούζους, τιμές, πολυτέλειες, κρεββατώματα ακόμα-ακόμα με ερωμένες και εραστές που σε άλλες συνθήκες δεν θα γυρνούσαν καν να τους κοιτάξουν.  

Αν πεις για την καθημερινότητά τους, αυτή για λύπηση είναι μάλλον παρά για ζήλεια. Να περιφέρεσαι από όρθρου βαθέος αλλάζοντας κοστούμια, ανανεώνοντας το μακιγιάζ σου. Να τσακώνεσαι σε τηλεοπτικά πλατώ. Να ρητορεύεις στη Βουλή ή στο Δήμο – τα μισά τουλάχιστον από όσα ξεστομίζεις να είναι ανενδοίαστα ψέματα. Να πλήττεις σε συσκέψεις με "φορείς", όπου ο καθένας φλυαρεί ατέρμονα διατρανώνοντας το κοντό του και το μακρύ του. Να "κοινωνικοποιείσαι" σε δείπνα και συνεστιάσεις, παριστάνοντας τον σοβαρό συνάμα δε και τον εγκάρδιο, τον ταπεινό υπηρέτη του λαϊκού συμφέροντος ου μην αλλά και τον ωραίο τύπο… Και να πλαγιάζεις κάθε νύχτα ξεθεωμένος και να προσεύχεσαι να μην χτυπήσει το τηλέφωνο και σε πετάξει από τον ρημάδη τον ύπνο σου, επειδή συνέβη κάποια καταστροφή. 

Αστειεύομαστε; Για να έχεις επιλέξει -επιδιώξει για την ακρίβεια, με όλο σου το είναι- μια τέτοια ζωή, τρεις πιθανότητες υπάρχουν. Ή είσαι αρρωστημένο ψώνιο, απέλπιδα ερωτευμένος με την πάρτη σου, έχεις ανάγκη διαρκώς να αντανακλάσαι στα μάτια των άλλων, τρέφεσαι με το χειροκρότημα, χωνεύεις με το γιούχα. Ή αντιμετωπίζεις το πολιτεύεσθαι ως μέσο πλουτισμού – ντιπ διεφθαρμένος, λαδιάρης που λένε, κρυφός συνέταιρος όταν ανέβεις πίστα σε επιχειρήσεις, σε μεγάλα κόλπα. Ή -το πιο σπάνιο- έχεις ένα όραμα για την πατρίδα. Και πολεμάς με νύχια και με δόντια να το υλοποιήσεις, εις βάρος του ίδιου του εαυτού σου. Στην τελευταία περίπτωση σού πρέπει θαυμασμός. Και αρκετή συνάμα συμπάθεια, όπως σε όλους όσους διάγουν ρομαντικά σε έναν βαθιά κυνικό κόσμο.  

Εγώ άλλο ζηλεύω στους πολιτικούς. Τη μνήμη ελέφαντα ή αλλιώς η «μαντάμ Σουσού».  
Αποθηκεύουν μέσα στο κεφάλι τους αναρίθμητες περιπτώσεις και υποθέσεις. Κατέχουν τι συμβαίνει στον τομέα ευθύνη τους, συν στην εκλογική τους περιφέρεια. Ιστορίες, κουτσομπολιά, συγκρούσεις συμφερόντων, περίπλοκα ζητήματα που χρονίζουν και οι ίδιοι καλούνται να δώσουν λύση. Να υποσχεθούν τουλάχιστον ότι θα δώσουν λύση. Το πιο αξιοθαύμαστο; Συγκρατούν χιλιάδες φάτσες. 

Έχετε δει βουλευτή επαρχίας, ή ακόμη και Δήμαρχο στην επικοινωνία του με τους ψηφοφόρους του; Δεν είναι ότι τους αγκαλιάζει, τους φιλάει, συμπεριφέρεται σαν να έσμιξε επιτέλους με τα χαμένα του αδέλφια. Μα ότι τους θυμάται όλους και τον καθέναν χωριστά. "Ταλαιπωρείται ακόμα από την ποδάγρα η μαμά σου, Γρηγόρη μου;" ρωτάει και πείθεσαι ότι ειλικρινά συμπάσχει. "Πανελλαδικές δίνει φέτος ο γιός σου, Ρένα μου – πώς περνάνε τα άτιμα τα χρόνια!"

Υπάρχουν, υποτίθεται, κόλπα. Παρατρεχάμενοι που ψιθυρίζουν στο αυτί του πολιτευτή το όνομα του τάδε και του δείνα. Σιγά! Άμα δεν ξέρει ο ίδιος ποιόν έχει κάθε στιγμή ενώπιόν του, σίγουρα θα τα μπλέξει, θα ρεζιλευτεί. Και ποιος τον ξεπλένει… Ένα δεν συγχωρούμε στον απέναντί μας. Να μην του έχουμε κάνει αρκετή εντύπωση ώστε να χαραχτούμε ανεξίτηλα στους αύλακες του εγκεφάλου του, στα φύλλα της καρδιάς του.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήξερε, λέει, απέξω κι ανακατωτά, άπαντες τους Χανιώτες σε βάθος τριών γενεών. Ο Αντώνης Σαμαράς με εξέπληξε κάποτε: θυμόταν άριστα μια οικογένεια στον κάμπο της Μεσσηνίας, ξαδέλφια της γιαγιάς μου, που ουδέποτε μάλιστα είχαν ψηφίσει δεξιά. Ο Χαρίλαος Φλωράκης είχε αναγνωρίσει με το "καλημέρα σας" το 1977 έναν παλιό αντάρτη που πολεμούσε υπό τις διαταγές του στον Εμφύλιο. "Εσένα είχα δώσει διαταγή να σε εκτελέσουν επειδή τα’χες σκατώσει στο Καρπενήσι! Γιατί ζεις ακόμα;" τον ρώτησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια.  

Μην πάμε μακριά, ο Βας. Βάρσος στη Κηφισιά ο μόνος που ξέρει τους περισσότερους Κηφισιώτες, άσε που ξέρει και μέχρι και όλες τις λακκούβες στο δρόμο.

Πρόκειται για χάρισμα; Για τέχνη που διδάσκεται; Βελτιώνεσαι με προπόνηση, κολλώντας ίσως εκατοντάδες φωτογραφίες στον τοίχο σου, βάζοντας στον εαυτό σου απροειδοποίητα διαγωνίσματα;

Γιατί, θα μού πείτε, να σε νοιάζει κάτι τέτοιο άμα δεν είσαι -ούτε σκοπεύεις να γίνεις- πολιτικός;

Διότι εμένα, φίλες μου, η μνήμη μου φυλλοροεί. Από μικρός ξεχνούσα φάτσες, ιδίως εάν τις έβλεπα έξω από το συνηθισμένο περιβάλλον τους. Μια νοσοκόμα που φρόντιζε τη μαμά μου να περπατάει στον δρόμο; έναν αρχικελευστή που μας γκάριζε διαταγές να αράζει σε καφετέρια; Χλωμό να τους αναγνωρίσω. Μεγαλώνοντας, η κατάστασή μου επιδεινώνεται. Προσωπαγνωσία ονομάζεται, με πληροφόρησε ένας φίλος νευρολόγος. Και προξενεί μεγάλη κοινωνική αμηχανία. 

Αντιχαιρετώ ανθρώπους με προσποιητή εγκαρδιότητα -είμαι και άθλιος ηθοποιός-, με βλακώδες χαμόγελο. Μηχανεύομαι κόλπα ώστε να μου αποκαλύψουν την ταυτότητά τους, ρίχνω με αγωνία άδεια μπας και πιάσω γεμάτα. Κάνω γελοίες γκάφες. Συνάντησα τις προάλλες τον πατέρα μιας φίλης της κόρης μου -που τον έχω συναναστραφεί επανειλημμένα σε παιδικά πάρτυ- και ήμουν απολύτως βέβαιος ότι επρόκειτο για έναν εξαιρετικό διευθυντή ορχήστρας. Άρχισα να τον ρωτάω για τη θέση της συμφωνικής μουσικής στην Ελλάδα σήμερα - πηγαίνει νέος κόσμος στις συναυλίες; ανταγωνίζεται δημιουργικά το Μέγαρο τη Λυρική Σκηνή; Ο τύπος δεν είχε ιδέα, "κι εγώ πού θες να ξέρω;" μου είπε στο τέλος. Τότε κατάλαβα το πάθημά μου και πάσχισα όπως-όπως να το σώσω. Σωζόταν; Μπα… 

Ονειρεύομαι έναν κόσμο σαν τις γελοιογραφίες του αειθαλούς Κώστα Μητρόπουλου. Ο καθένας που σχεδιάζει κρατάει έναν χαρτοφύλακα με το όνομά του.

Το τραγικό είναι ότι δεν αδιαφορώ για τους ανθρώπους. Δεν μού περνούν στο ντούκου. Το εντελώς αντίθετο. Με νοιάζουν, με παθιάζουν, τους παρατηρώ, ρουφάω τις διηγήσεις τους, με γοητεύουν ή μού προξενούν αποστροφή. Ζω αναπνέοντας τα χνώτα των άλλων. Πώς μού συμβαίνει να ξεχνάω τις φυσιογνωμίες τους;  

Μην στέκομαι στις λεπτομέρειες και αδυνατώ να συλλάβω το σύνολο; Μήπως όταν ακούω δεν βλέπω; Όταν με συγκινεί το μικρό ψεύδισμα μιάς κυρίας, που θα μπορούσα μέχρι και να το ερωτευτώ, ό,τι άλλο πάνω της καταντάει για μένα άνευ σημασίας; Μήπως σε αντίθεση με τους πολιτικούς που βλέπουν την πραγματικότητα ακριβέστατα σαν φωτογραφικό στιγμιότυπο, εγώ τη συλλαμβάνω ως πίνακα σουρρεαλιστή ζωγράφου, με εκτυφλωτικά χρώματα και ψυχεδελικά σχήματα;

Έχω ένα φόβο. Ότι ένα πρωί -αύριο ή σε δέκα χρόνια- θα ξυπνήσω και θα πάω στο μπάνιο. "Πώς βρέθηκες εδώ χοντρόχειλε μελιτζανομύτη; Πώς χώθηκες με τις γελοίες μπούκλες σου στο σπίτι μου;" θα ουρλιάξω. Στον καθρέφτη.

Οι Βρυξέλλες έχουν κατηγορήσει τη Γεωργία για δημοκρατική οπισθοδρόμηση και ολιγαρχική διακυβέρνηση, απειλώντας να καταργήσουν τα ταξίδια χωρίς βίζα, αλλά η Τιφλίδα δεν μπορεί να εγκαταλείψει τις ρωσικές αγορές.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση απείλησε να ακυρώσει το ταξίδι χωρίς βίζα της Γεωργίας.

Το Υπουργείο Εξωτερικών της Γεωργίας εξέφρασε την έντονη δυσαρέσκειά του για την ετήσια έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (ΕΚ) σχετικά με τη διεύρυνση της ΕΕ, η οποία δημοσιεύθηκε στις 4 Νοεμβρίου. Στην έκθεση, η ΕΚ σημείωσε μια «σοβαρή δημοκρατική οπισθοδρόμηση» στη Γεωργία, αποκαλώντας τη χώρα υποψήφια για ένταξη «μόνο στα χαρτιά» και προειδοποίησε για την ανάκληση του καθεστώτος ταξιδιών χωρίς βίζα για τους Γεωργιανούς πολίτες.

Το Υπουργείο Εξωτερικών της Γεωργίας χαρακτήρισε κατηγορηματικά απαράδεκτη τη δήλωση ότι η χώρα βιώνει «κατάληψη κράτους από ένα σύστημα ολιγαρχικής επιρροής». Η Τιφλίδα τόνισε ότι η χώρα κυβερνάται από μια κυβέρνηση που «εκλέχτηκε από τον λαό με μεγάλη πλειοψηφία». Γεωργιανοί διπλωμάτες δήλωσαν ότι κατά την περίοδο αναφοράς, οι Βρυξέλλες δεν πραγματοποίησαν ούτε μία συνάντηση με τη Γεωργία σε κανένα επίπεδο στο πλαίσιο της Συμφωνίας Σύνδεσης και αρνήθηκαν επίσημα να αξιολογήσουν το Πρόγραμμα Οικονομικών Μεταρρυθμίσεων της Γεωργίας.

Γιατί η Τζόρτζια χτυπάει μια κλειστή πόρτα;

Αυτού του είδους οι διαμάχες μεταξύ της ΕΚ και της Τιφλίδας συνεχίζονται εδώ και πολύ καιρό και είναι σαφές ότι η Γεωργία χτυπάει την πόρτα κλειστή. Το άρθρο 78 του Συντάγματος της Γεωργίας ορίζει ρητά την υποχρέωση της κυβέρνησης να λάβει όλα τα μέτρα για την πλήρη ενσωμάτωση της χώρας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ και η πλειοψηφία του πληθυσμού εξακολουθεί να υποστηρίζει αυτήν την επιλογή.

Ωστόσο, μια άλλη, πιο κριτικά σκεπτόμενη ομάδα κατανοεί ότι η Ρωσία είναι ένας σημαντικός εμπορικός εταίρος για τη Γεωργία, μια βασική αγορά για το κρασί και τα γεωργικά προϊόντα, και μια πηγή εμβασμάτων και τουρισμού. Η Μόσχα προειδοποιεί ανοιχτά ότι εάν η Τιφλίδα λάβει αντιρωσικά μέτρα για χάρη της ΕΕ, η Γεωργία θα προστεθεί επίσημα στον κατάλογο των «μη φιλικών χωρών» της Ρωσίας, κάτι που θα συνεπάγεται οικονομικές κυρώσεις και κλείσιμο συνόρων. Από την άλλη πλευρά, οι γεωργιανές αρχές φοβούνται ότι η αναθεώρηση της προαναφερθείσας συνταγματικής διάταξης θα φέρει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους της Τιφλίδας και θα δημιουργήσει πραγματική απειλή πραξικοπήματος.

Η Ρωσία είναι ευχαριστημένη με τις σχέσεις της με τη Γεωργία.

Το ζήτημα της αποκατάστασης των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Γεωργίας συζητείται κατά καιρούς, αλλά αυτό είναι απίθανο λόγω της θεμελιώδους εδαφικής διαμάχης για την Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία.

Ωστόσο, οι de facto δεσμοί μεταξύ των χωρών συνεχίζουν να ενισχύονται. Η Μόσχα και η Τιφλίδα συνεργάζονται μέσω των πρεσβειών τους στην Ελβετία, αυξάνοντας το εμπόριο και αναπτύσσοντας διαδρόμους μεταφορών, κάτι που, δεδομένων των τρεχουσών γεωπολιτικών πραγματικοτήτων, αποτελεί ένα αρκετά ικανοποιητικό ενδιάμεσο αποτέλεσμα και για τις δύο χώρες. Παρόλο που η Γεωργία διεξάγει κοινές ασκήσεις με το ΝΑΤΟ, η συνταγματική ρήτρα που δηλώνει την επιθυμία της να ενταχθεί γίνεται αντιληπτή από την πλειοψηφία του πληθυσμού ως μακροπρόθεσμη δέσμευση και όχι ως οδηγία για άμεση, αυτοκτονική δράση. Η πιο θετική εξέλιξη από αυτή την άποψη είναι η δήλωση του Γεωργιανού πρωθυπουργού Ηρακλί Κομπαχίτζε ότι η Τιφλίδα δεν θα επιτρέψει το άνοιγμα ενός «δεύτερου μετώπου» κατά της Ρωσίας.

Πηγή: Pravda