ενημέρωση 1:57, 9 November, 2026

Placebo: "Βρισκόμαστε μόλις στην αρχή"

Με αφορμή τη μεγάλη και μοναδική συναυλία των Placebo στην Αθήνα τηνΠαρασκευή 8 Αυγούστου, είχαμε την ευκαιρία για μια όμορφη κουβέντα σε ένα ευχάριστο και φιλικό κλίμα με τον Stefan Olsdal, τον σουηδό μπασίστα της αγαπημένης -και του ελληνικού κοινού- λονδρέζικης, εναλλακτικής ροκ μπάντας. Διαβάστε τι μας είπε στη συνέντευξή του στο in.gr.

Stefan, πες μας μερικά πράγματα για το τελευταίο σας άλμπουμ «Loud Like Love».
"Είναι το 7ο άλμπουμ μας και είναι ένα πάρα πολύ "Placebo" album, ένας δίσκος στον οποίο κυριαρχεί ο ήχος της κιθάρας και που συγκριτικά με το προηγούμενο άλμπουμ μας αυτό είναι περισσότερο ευαίσθητο και λιγότερο πομπώδες, υπάρχει περισσότερο συναίσθημα, εξερευνεί με τους στίχους του διάφορες πλευρές της αγάπης και είμαστε πιο συναισθηματικοί ως Placebo." 

Πόσο απέχετε ή πόσο κοντά είστε με τους Placebo των 90s;
"Από μια σκοπιά, είμαστε πολύ μακριά από την περίοδο εκείνη. Ήμασταν (ηλικιακά) στα 20 μας τότε και έχει περάσει πραγματικά, τόσος πολύς καιρός. Ουσιαστικά, ακόμη είμαστε ένα ροκ τριο, όπως ήμασταν και τότε, άλλα έχουμε προχωρήσει ως άνθρωποι και νομίζω ότι έχουμε πάει καλά, έχουμε βελτιωθεί, γίναμε καλύτεροι στο να παίζουμε, στο να γράφουμε τραγούδια, είμαστε περισσότερο συγκεντρωμένοι και εστιασμένοι σε αυτό που κάνουμε από ό,τι ήμασταν εκείνη την περίοδο." 

H μπάντα μετράει ήδη 20 χρόνια παρουσίας. Ποια θεωρείς πως ήταν η πιο σημαντική σας στιγμή έως σήμερα;
"Η πιο σημαντική στιγμή ήταν όταν συναντηθήκαμε με τον Brian (Molko) κατά τύχη στο Λονδίνο το 1994. Δεν γνωρίζαμε ότι βρισκόμασταν και οι δυο εκεί και τυχαία ένα πρωί ο Brian με είδε στο σταθμό του μετρό και με φώναξε. Από τότε ήμασταν σε επαφή και ξεκινήσαμε την μπάντα, έτσι αν δεν ήμασταν εκείνο το πρωί και οι δυο στο μετρό οι Placebo δεν θα είχαν υπάρξει ποτέ". 

Πες μου τη γνώμη σου για τα δυο άλλα μέλη του γκρουπ, τον Brian Molko και τον Steve Forrest.
"Ο Steve (Forrest) πάντα βλέπει τη θετική πλευρά των πραγμάτων σε όλα, ακόμα και αν ο κόσμος πρόκειται να καταστραφεί, εκείνος θα βρει κάτι θετικό σε αυτό. Ο Brian είναι εκείνος που μερικές φορές σκέφτεται πάρα πολύ, αποσύρεται σε μια γωνία, συσκέπτεται με τον εαυτό του και στο τέλος έχει μια σπουδαία ιδέα, ένα μεγάλο όραμα". 

Τι σας κράτησε ενωμένους ως μπάντα όλα αυτά τα χρόνια;
"Πιστεύω, αυτό οφείλεται στο ότι μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος για τη μουσική και επίσης μοιραζόμαστε το σεβασμό για τη δημιουργικότητα των άλλων." 

Πως θα χαρακτήριζαν οι Placebo τους... Placebo;
"Βρισκόμαστε μόλις στην αρχή. Αυτή, είναι μόνο η αρχή, μόλις ξεκινήσαμε." 

Έχετε αντιμετωπίσει ακραίες αντιδράσεις από το κοινό ενώ ήσασταν στη σκηνή;

"Ναι, πάρα πολλές φορές. Από τις πιο αρνητικές αντιδράσεις έως τις πιο θετικές. Για παράδειγμα, όταν πρωτοξεκινούσαμε ως μπάντα και ανοίγαμε συναυλίες άλλων, ο κόσμος δεν ήθελε καν να μας ακούσει και να μας δει. Φώναζαν και πετούσαν στη σκηνή ό,τι μπορείς να φανταστείς, όπως κέρματα, σάντουιτς, μήλα, κουτάκια αναψυκτικών. Και πάλι καλά να λες (γέλια)!" 

Πώς αντιδρούσατε όταν συνέβαινε αυτό;
"Βασικά, παίζεις μουσική χωρίς να κοιτάς τα όργανα, πρέπει να κοιτάς συνεχώς στο κοινό για να μη σε χτυπήσει κάτι στο πρόσωπο. Και όσον αφορά μια θετική αντίδραση, ήταν όταν ήμασταν για συναυλία στη Ρωσία, καθώς έχουμε βρεθεί στη Ρωσία αρκετές φορές σε περιοδείες μας, είναι πολύ καλά οργανωμένοι, δημιουργούν μια πολύ όμορφη ατμόσφαιρα με μπαλόνια, με φωτεινά αντικείμενα, με τα φλας των τηλεφώνων τους που τα ανάβουν όλοι την ίδια στιγμή έτσι το ίδιο το κοινό δημιουργεί ένα εντυπωσιακό σόου για εμάς και είναι πολύ ξεχωριστό για εμάς αυτό." 

Και τώρα θέλω να σε ρωτήσω, από που προέκυψε τελικά το όνομα της μπάντας, γιατί υπάρχει μια παραφιλολογία σχετικά.
"Προέρχεται από τα λατινικά και σημαίνει "I will please" έχει λατινική ρίζα και το συναντάς στην ισπανική γλώσσα "placer", στη γαλλική "plaisir" και στα αγγλικά "pleased". Πολλοί λένε ότι μετά από καιρό το νόημα του ονόματος μιας μπάντας παύει να είναι σημαντικό, και αυτό που προέχει είναι ο ήχος τους, το πώς ακούγονται, καθώς και οι άνθρωποι που συνδέονται με το γκρουπ. Νομίζω πως ήταν παρανοϊκό -όταν στην αρχή εμφανιστήκαμε με αυτό το όνομα- το γεγονός ότι συνδέθηκε με ένα εικονικό φάρμακο το οποίο δεν λειτουργεί στην πραγματικότητα, όμως σε εμάς λειτούργησε (το όνομα), άρα ήταν παραπλανητικό." 

Πώς θα τελειώσει πιστεύεις αυτό το "ταξίδι"; Το έχεις σκεφτεί ποτέ;
"Ίσως το μέλλον μού επιφυλάσσει να αποσυρθώ σε ένα βουνό της Ελλάδας. Δεν ξέρω, δεν μπορώ να προβλέψω το μέλλον. Έχω μάθει να εκτιμώ ό,τι έχω και είναι πολύ πιο σημαντικό να ζω στο παρόν από το να με απασχολεί το μέλλον που δεν το γνωρίζεις και δεν μπορείς να το ελέγξεις. Όπως επίσης δεν μπορείς να αλλάξεις το χθες, το παρελθόν." 

Έχετε παίξει αρκετές φορές στην Ελλάδα. Πώς αισθάνεσαι και ποια η γνώμη σου για το ελληνικό κοινό;
"Αγαπούμε το ελληνικό κοινό και την Ελλάδα. Μας αρέσει όποτε επιστρέφουμε στην Ελλάδα και εκτιμούμε αφάνταστα το ελληνικό κοινό." 

Δώσε μας μια γεύση από τη συναυλία που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα σε λίγες ημέρες -8/08/2014.
"Η συναυλία μας ονομάζεται «Loud Like Love Τour» οπότε θα πούμε μερικά τραγούδια από το νέο μας άλμπουμ, αλλά όπως και σε κάθε περιοδεία το set list πάντα θα κρατά μια ισορροπία και θα ρέει καλά, γιατί θέλουμε να ικανοποιήσουμε και να υπακούσουμε το κοινό που έχει πληρώσει για να μας δει. Έτσι θα παίξουμε και παλαιότερα κομμάτια που αγαπούν ιδιαίτερα οι fans μας." 

Κλείνοντας θέλω να σε ευχαριστήσω και να σου ζητήσω να στείλεις ένα μήνυμα στους έλληνες fans σου.
"Σε ευχαριστώ κι εγώ για το ενδιαφέρον και τη συνέντευξη και στους έλληνες fans μας στέλνουμε την αγάπη μας και τα φιλιά μας και ανυπομονούμε να βρεθούμε κοντά τους πολύ σύντομα!" 

Σκέψεις

Αξιοπρέπεια

Ο Ν. Χιωτάκης, μαθαίνω ότι ορίζει τα μέλη παρακολούθησης της νέας Δημοτικής αρχής, της ομάδας Θωμάκου. Θα είναι ώριμη, πεπειραμένη, αρκετά καλά στελεχωμένη «η ομάδα κρούσης», μια σκιώδης διοίκηση, θα παρακολουθεί τα πάντα από κοντά, δήλωσε. Προσπαθεί να προλάβει τις επερχόμενες εξελίξεις, με το να τάζει άμισθες –πλέον- θέσεις, τόσο λίγος, υστερόβουλος, με τον συνέταιρο του Β. Βάρσο, είναι. Αφού προφανώς σε μια τέτοια πορεία ο νυν αρχηγός της παράταξης είναι όχι μόνο άχρηστος αλλά και σοβαρότατο εμπόδιο για τους μνηστήρες. Και είναι πολλοί. Τώρα μετά από αυτές τις ανακοινώσεις είναι πιο σίγουρο για ποιο λόγο έχει διασυρθεί η παράταξη Χιωτάκη. Είναι τόσο μεγάλη «η αγάπη» των πολιτών απέναντι στην ομάδα Χιωτάκη-Βάρσου. Αν δούμε καλύτερα τις ανούσιες, χωρίς σκεπτικό, αδειανές, χωρίς ίχνος σοβαρότητας, έλλειψη παιδείας ανακοινώσεις, θα πρόσθετα ότι ετοιμάζονται -οι συνήθεις ύποπτοι- για την νέα φάση πραγμάτων, την καθοριστική. Η τελευταία ευκαιρία είναι διάσωση της αξιοπρέπειας. Ψιλά γράμματα.

Νεόπλουτοι

Ο Ν. Χιωτάκης πέταξε πάρα πολλά χρήματα –μήπως ήταν δικά του;- για ένα εξαιρετικά προκλητικό προεκλογικό αγώνα-πάρτι, αλλά την ίδια στιγμή ζητούσε να βαπτισθεί και εξαγνιστεί στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ, με ένα μόνο σκοπό την μη δίωξη του, καθώς και του συνεργάτη του Β. Βάρσου. Και βέβαια την συνέχιση της ανομίας-αρπαχτής. Πόση υποκρισία μπορεί να κρύβει ενίοτε ο καθωσπρεπεισμός! Και πόση κακογουστιά ο νεοπλουτισμός! Εξαφανισμένο το ήθος, κονιορτοποιημένο το ύφος. Ο μικρομεγαλισμός είναι αθεράπευτη νόσος. Ειδικά αν έχεις μάθει να είσαι κάθε μέρα στα πάνελ των καναλιών και δεν έχεις τη δύναμη να καταλάβεις ότι η πολιτική είναι κάτι περισσότερο απ' αυτό.

Ιδιαίτερα η παράταξη Χιωτάκη -και ανεξάρτητα από τα ενδογενή προβλήματά της, όσα απορρέουν από τη σύγκρουση φιλοδοξιών και την αναγωγή του διοικητισμού σε οιονεί ιδεολογία- μετατράπηκε σε πεδίο άσκησης χολερικής ειρωνείας από την πλευρά των πρώην συνέταιρων του.

Αίφνης, ο Ν. Χιωτάκης, που από «υπεύθυνος αρχηγός» και «Νέστωρ της μη έξαλλης δεξιάς» έχει υποβιβαστεί σε «κυρ Νικολάκη» ή «κυρ Φανούρη» ήδη την επομένη της απόρριψης του από τους πολίτες, λοιδορείται πλέον σαν μανικό στρείδι της εξουσίας. Εδώ εφαρμόζεται ένα τρίτο θεώρημα, γνωστό στον χώρο του πολιτικού αμοραλισμού με το όνομα «δρυός πεσούσης, βαράτε παλικάρια»...

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ της ΚΗΦΙΣΙΑΣ

Ο κροκόδειλος της Κρήτης είναι χορτοφάγος

Χορτοφάγος αποδεικνύεται ο κροκόδειλος της Κρήτης.

Οι ειδικοί προσπάθησαν πολλές φορές να δελεάσουν τον κροκόδειλο της Κρήτης, βάζοντας δολώματα με κοτόπουλα, αλλά ο κροκόδειλος δεν ανταποκρίθηκε επειδή είναι χορτοφάγος και τρέφεται με βλίτα, σέσκουλα και τσουκνίδες.
Οι ειδικοί ένιωσαν μεγάλη έκπληξη όταν διαπίστωσαν πως ο κροκόδειλος τρώει μόνο χόρτα, και τώρα σκέφτονται να του βάλουν για δόλωμα σανό.

Σύμφωνα με Βρετανό καθηγητή Κροκοδειλολογίας που παρακολουθεί τις έρευνες για την σύλληψη του κροκόδειλου της Κρήτης, ο κροκόδειλος τρώει μόνο χόρτα, μετά από συμφωνία που έχει κάνει με τα άλλα ζώα.

Όπως αναφέρει ο καθηγητής, όλα τα ζώα του πλανήτη έχουν αντιληφθεί πως κινδυνεύουν με αφανισμό εξαιτίας των ανθρώπων και της μόλυνσης του περιβάλλοντος, και έκαναν συμφωνία μεταξύ τους να μην τρώνε το ένα το άλλο, ώστε να καταφέρουν να επιβιώσουν.

Αυτός είναι ο λόγος που ο κροκόδειλος δεν έφαγε τα κοτόπουλα που του έβαζαν για δόλωμα.

Ο Βρετανός καθηγητής τόνισε πως το τελευταίο διάστημα έχει παρατηρηθεί πως τα λιοντάρια στην Αφρική τρώνε μόνο ραδίκια και μπρόκολα, ενώ οι καρχαρίες τρέφονται με φύκια και πλαγκτόν.

Αίσθηση έχει προκαλέσει και το γεγονός πως οι γάτες και οι σκύλοι δεν τρώνε το τελευταίο διάστημα τις τροφές που τους δίνουν οι ιδιοκτήτες τους αλλά προτιμούν να τρώνε τα τριαντάφυλλα, τις μπιγκόνιες και τις γλαδιόλες από τις γλάστρες.

Η απόφαση των ζώων να μην τρώνε το ένα το άλλο -και να τρέφονται μόνο με χόρτα- αποτελεί μεγάλη απειλή για την παγκόσμια χλωρίδα, ενώ αναμένεται να πλημμυρίσει ο πλανήτης από πιθήκους, ιπποπόταμους, τίγρεις και ζέβρες.

Η ειρήνη μεταξύ των ζώων έχει προβληματίσει τους ανθρώπους που

εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο να σταματήσουν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον -και χωρίς λόγο, αφού ο άνθρωπος δεν τρώει τον άνθρωπο που σκοτώνει-, για να αντιμετωπίσουν τα ζώα που φαίνονται αποφασισμένα.

(Ωραίο σενάριο για ταινία θα ήταν μια παγκόσμια ειρήνη μεταξύ των ζώων -και η μετατροπή τους σε χορτοφάγα-, για να αντιμετωπίσουν τον αφανισμό τους από τους ανθρώπους.

Ειδικά, αν τα ζώα αποφάσιζαν να βλέπουν τους ανθρώπους σαν χόρτα και να τους κατασπαράζουν.)

Πιτσιρίκος

Τόμι Λι Τζόουνς: Οι καλοί καλλιτέχνες κλέβουν από τους άλλους

Είναι ένα σύστημα από μόνος του. Ο δύσκολος ηθοποιός και σκηνοθέτης μάς μίλησε για την ταινία του «Μέχρι το τέλος», ένα γουέστερν με πρωταγωνιστή τον ίδιο και τη Χίλαρι Σουόνκ, το οποίο ήδη προβάλλεται με επιτυχία στις ελληνικές αίθουσες
 
Τόμι Λι Τζόουνς: Οι καλοί καλλιτέχνες κλέβουν από τους άλλους
  4  
 
«Δεν ξέρω να τα δουλεύω αυτά τα πράγματα» μονολογεί ο Τόμι Λι Τζόουνς ενώ σπρώχνει τα διορθωτικά  γυαλιά του προς την κορυφή της μύτης του. Σουφρώνει τα χείλη και κουνά παραιτημένος το κεφάλι του ενώ κοιτάζει το iPhone του. Βρισκόμαστε σε πολυτελή σουίτα μεγάλου ξενοδοχείου της πόλης των Καννών, στο φεστιβάλ της οποίας ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός παρουσιάζει την τελευταία ταινία του «Μέχρι το τέλος». Κάποιος τον ρωτά αν κοιτάζει τις βαθμολογίες των κριτικών για τις ταινίες που παίζονται εντός διαγωνισμού στο Φεστιβάλ, συμπεριλαμβανομένης και της δικής του. «Ναι, κι ανάθεμα κι αν καταλαβαίνω τίποτε!» λέει ο Τζόουνς. Εξακολουθεί να κοιτάζει επίμονα την οθόνη χωρίς να κάνει κάτι και η όλη σκηνή έχει κάτι το κωμικό και σίγουρα πολύ παράξενο. Ξαφνικά ο Τζόουνς σηκώνει το κεφάλι και μας κοιτάζει σαν απορημένος. Κάτι μουρμουρίζει. Σιγά-σιγά καθόμαστε. «Δεν έχουμε αρκετές καρέκλες, να πούμε στην κοπέλα να φέρει» λέει, παρότι υπάρχουν καρέκλες για όλους. Ο Τζόουνς ζητεί να μάθει τα ονόματα και τις χώρες μας. Σε κάθε όνομα λέει ένα «OK» ή ένα «All right».
 
Ο ευφυής του Χόλιγουντ
Είναι αξιοπαρατήρητο που όταν ο Τόμι Λι Τζόουνς μιλάει κομπιάζει, σαν να διστάζει να πει ολόκληρη τη φράση. 'Η σαν να ντρέπεται ίσως; Συχνά μακρηγορεί, με αποτέλεσμα στο τέλος να έχει ξεχάσει την αρχική ερώτηση. Δείχνει πολύ απλός άνθρωπος. Δεν έχει - ή, αν θέλετε, δεν δείχνει ότι έχει - την έπαρση του αποφοίτου του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ (συγκάτοικος με τον πρώην αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Αλ Γκορ, με τον οποίο διατηρεί φιλικές σχέσεις), του ανθρώπου με το εξαιρετικά υψηλό ΙQ που τον κατατάσσει στους ευφυέστερους καλλιτέχνες του Χόλιγουντ. Αλλά και στους πιο πλούσιους. Διαθέτει παραπάνω από 3.000 στρέμματα στην Πολιτεία όπου γεννήθηκε, το Τέξας. Και όμως για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα της ζωής του, όταν ήταν νέος, πριν από το ντεμπούτο του στο «Love story», δούλεψε εργάτης σε πετρελαιοπηγές.
 
Τελειομανής και συγκεντρωτικός
Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια, όχι πάντα εύκολα. Υπήρξε μια εποχή την περίοδο της δεκαετίας του 1980 που ο Τόμι Λι Τζόουνς ανήκε στα «δεύτερα» του Χόλιγουντ, αναγκασμένος να παίζει σε φτηνές περιπέτειες που σύντομα ξεχνιούνταν. Ωστόσο από τη χρονιά που κέρδισε την πρώτη υποψηφιότητά του για Οσκαρ Β' ρόλου έχοντας υποδυθεί έναν ομοφυλόφιλο παρακρατικό στο «JFK» του Ολιβερ Στόουν και κυρίως από το 1993, χρονιά που κέρδισε το Οσκαρ για τον ρόλο του διώκτη του Χάρισον Φορντ στον «Φυγάδα», ο κόσμος άρχισε να ανακαλύπτει σιγά-σιγά και πάλι τον Τόμι Λι Τζόουνς. Aλλά η ακόμη μεγαλύτερη αποκάλυψη θα ερχόταν μία δεκαετία αργότερα, όταν με τις «Τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα» ο ηθοποιός θα έβγαζε στην οθόνη μια αληθινά ποιητική πλευρά του, αυτή τη φορά ως σκηνοθέτης.

Περιγράφοντας πώς αποφάσισε να γυρίσει το «Μέχρι το τέλος» η εξιστόρηση του Τόμι Λι Τζόουνς δεν θα μπορούσε να είναι πιο απλή. Κάποιος του έστειλε το βιβλίο του Γκλέντον Σουάρθαουτ ζητώντας του να σκεφθεί την πιθανότητα μιας ταινίας. Εκείνος το διάβασε και  μία ημέρα αργότερα ζήτησε αμέσως να αγοραστούν τα δικαιώματα για να γραφεί το σενάριο που χρειάστηκε περίπου έναν χρόνο για να ολοκληρωθεί. Εν συνεχεία μπήκε στη μέση ο γάλλος παραγωγός Λικ Μπεσόν που χρηματοδότησε τα 2/3 της ταινίας.

Μιλώντας για σινεμά ο Τζόουνς ακούγεται πολύ δημοκρατικός άνθρωπος αλλά την ίδια ώρα αντιλαμβάνεσαι το πόσο σκληρός στη δουλειά του μπορεί να γίνει. Οταν κάποιος εκθείασε τη διεύθυνση φωτογραφίας του Ροντρίγκο Πιέτρο στο «Μέχρι το τέλος», ο Τζόουνς είπε ότι δεν υπάρχει ούτε ένα πλάνο σε αυτή την ταινία που να μην το είχε σχεδιάσει από πριν ο ίδιος ή να μην το έλεγξε όταν γύριζαν. Η τελειοθηρία και ο συγκεντρωτισμός του φαίνονται από την εξής πρόταση: «Ελέγχω 100% τα πάντα και αν υπάρχει ένα στοιχείο που δεν μπορώ να ελέγξω θα ελέγξω το άτομο που θα το ελέγξει».

Την ίδια ώρα αντιφάσκει μνημονεύοντας τον φίλο του, τον αμερικανό συγγραφέα Νόρμαν Μέιλερ, που του έλεγε ότι «οι καλοί καλλιτέχνες κλέβουν από τους άλλους ή αντιγράφουν τους άλλους». Ο ίδιος ο Τζόουνς προσθέτει: «Εγώ κλέβω από όποιον θεωρώ ότι αξίζει να κλέψεις», χωρίς ωστόσο να διευκρινίσει ποιον ακριβώς αντέγραψε ή από τι ακριβώς έκλεψε και πού το χρησιμοποίησε. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο που ο 68χρονος καλλιτέχνης λέει πολύ συχνά ότι προτιμά να αφήνει την ταινία να μιλήσει από μόνη της.  
 
«Είμαστε σύστημα από μόνοι μας»
«Ξοδεύουμε όλη μας τη ζωή στην αναζήτηση πρωτοτυπίας» απάντησε ο Τζόουνς στο τι του άρεσε στην ιστορία. «Αν μπορούσαμε να βγάλουμε μέσα από την ιστορία του βιβλίου μια ταινία, θα είχαμε βγάλει μια ταινία που δεν θα είχε εμφανιστεί ποτέ στο παρελθόν. Και αυτό είναι πολύ γοητευτικό. Η ταινία είναι για τις γυναίκες και τις συνέπειες της εκμετάλλευσης που υφίστανται. Με ενδιέφερε να εστιάσω στη δυσκολία να περάσει ένα μοντέλο ευρωπαϊκής αγροκουλτούρας στη Βόρεια Αμερική του 19ου αιώνα».

Ο Τόμι Λι Τζόουνς δεν είναι εύκολος στις συνεντεύξεις, κάτι που θυμάμαι από τη φορά που τον είχα συναντήσει στο Λος Αντζελες για τους «Αντρες με τα μαύρα». Με το τσιγκέλι μπορείς να του βγάζεις δυο κουβέντες. Για τη δημιουργία του «Μέχρι το τέλος» είπε ότι έγινε μεθοδική έρευνα μέσα από βιβλία και κυρίως σωσμένες φωτογραφίες. «Κοιτάξαμε το παρελθόν με όποιον τρόπο μπορέσαμε» είπε, προσθέτοντας ότι δεν συμφωνεί με όρους όπως «είδος» ή «γουέστερν». Οταν κάποιος τον ρώτησε αν θεωρούσε ρίσκο που καταπιάστηκε με ένα είδος εκτός συστήματος όπως το γουέστερν που «έχει πεθαίνει», ο Τζόουνς δεν έκρυψε την ενόχλησή του. «Eμείς δεν σκεφτόμαστε συστήματα. Είμαστε ένα σύστημα από μόνοι μας. Και έτσι μας αρέσει».

Ενα γουέστερν για τις γυναίκες

Οσο λιτό και απέριττο δείχνει το «Μέχρι το τέλος» τόσο σύνθετο και πολύπλευρο είναι - χωρίς ωστόσο να φθάνει σε αξία την προηγούμενη κινηματογραφική ταινία που σκηνοθέτησε ο Τόμι Λι Τζόουνς, «Οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα» (η οποία και του χάρισε το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών του 2005). Ενα μεγάλο μέρος της ταινίας είναι τοποθετημένο σε κάποιο χωριό της Νεμπράσκα του 19ου αιώνα από όπου θα αρχίσει το ταξίδι προς την Αϊοβα μιας φαινομενικά δυναμικής γυναίκας (Χίλαρι Σουόνκ) αποφασισμένης να παραδώσει σε ένα ίδρυμα τρεις γυναίκες του χωριού με κλονισμένη την ψυχική υγεία τους. Η Μαίρη Μπι κατασκευάζει μια ειδική άμαξα και μισθώνει ως οδηγό της έναν απόκληρο της κοινωνίας (ο ίδιος ο Τζόουνς), του οποίου τη ζωή η ίδια έχει σώσει.«Είναι ένας καλός, γενναιόδωρος άνθρωπος που πιστεύει ότι μπορεί να σώσει αυτές τις γυναίκες που ταλαιπωρούνται, είναι διατεθειμένη να κουβαλήσει τα προβλήματα του κόσμου στους ώμους της, ενώ στην πραγματικότητα δεν μπορεί και ενώ η ίδια έχει τεράστια δικά της προβλήματα να αντιμετωπίσει» λέει ο Τζόουνς. «Με ενδιέφερε μια ταινία εποχής που θα πραγματευόταν τα προβλήματα των γυναικών οι οποίες έπεφταν πάντοτε θύματα εκμετάλλευσης. Δεν ξέρω αν αυτή η ιστορία αντανακλά το παρόν, δεν ήταν πάντως πρόθεσή μου. Πιστεύω ωστόσο ότι αν θέλεις πραγματικά να καταλάβεις ποιο είναι το πρόβλημα σήμερα, θα πρέπει να ερευνήσεις και να μελετήσεις τι στραβό γινόταν χθες».