Αλλά το γεγονός αυτό αποδεικνύει επίσης –υποστηρίζει ο Άντζελο Φλακαβέντο στο Business of Fashion– πως ο κόσμος της μόδας στο Μιλάνο είναι διχασμένος ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν. «Η ωδή της Ντονατέλα Βερσάτσε στον Τζιάνι έμοιαζε με μια εύστοχη μεταφορά για την κατάσταση που επικρατεί στην ιταλική μόδα η οποία είναι προσκολλημένη μεταξύ του χθες και του σήμερα», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Γιατί «τίποτα δεν είναι το ίδιο τη δεύτερη φορά και τα σημερινά ισχνά κι ατάραχα μοντέλα δεν έχουν καμία σχέση μ’ αυτήν την απροκάλυπτα αισθησιακή συμμορία γυναικών –όχι κοριτσιών– τις οποίες ευνόησε και ανέδειξε ο Τζιάνι». Στο τέλος, φυσικά, της επίδειξης στην πασαρέλα ανέβηκαν μερικά από αυτά τα νέα «κορίτσια» της μόδας τονίζοντας, ωστόσο, ακόμα περισσότερο τη διαφορά. Όσον αφορά το μέλλον της ιταλικής μόδας, ο Φλακαβέντο εμφανίζεται εξίσου μελαγχολικός, χαρακτηρίζοντας την μιλανέζικη Εβδομάδα Μόδας μια άτυπη αντιπαράθεση μεταξύ διαφορετικών γενεών.

Οι παραδοσιακοί μεγάλοι Οίκοι – Armani, Prada, Missoni και Gucci – εξακολουθούν να κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους, πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχει πολύς χώρος για νέες ιδέες. «Η πρόοδος στους οίκους αυτούς επέρχεται βάσει πολύ αυστηρών παραμέτρων και πάντα ξέρουμε τι να περιμένουμε», κατέληξε. Χωρίς, ωστόσο, αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν νέοι εξαιρετικά δημιουργικοί σχεδιαστές όπως ο Μάσιμο Τζορτζέτι, ο Μάρκο ντε Βιτσέντσο και ο Αλμπίνο Τεόντορο, οι οποίοι καταφέρνουν «να εκφραστούν δίχως να επιθυμούν να χτίσουν αυτοκρατορίες».