Μια νέα στρατηγική προτείνει η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής σε γονείς και ειδικούς για την πρόληψη της εφηβικής παχυσαρκίας και των διατροφικών διαταραχών στα παιδιά, στις νέες κατευθυντήριες οδηγίες που εξέδωσε. 

Τα επιστημονικά δεδομένα που συγκεντρώθηκαν και αναλύθηκαν προκειμένου να εκδοθούν οι νέες οδηγίες, δείχνουν ότι γονείς και γιατροί μπορούν να αποτρέψουν τα δύο αυτά σοβαρά προβλήματα, ενθαρρύνοντας τον υγιεινό και ισορροπημένο τρόπο ζωής, αντί να δίνουν έμβαση στο σωματικό βάρος και την δίαιτα. 

Οι κατευθυντήριες οδηγίες που δημοσιεύθηκαν στο τεύχος Αυγούστου του επιστημονικού εντύπου Pediatrics, είναι απόρροια της αυξανόμενης ανησυχίας για τις ανθυγιεινές μεθόδους που χρησιμοποιούν οι έφηβοι προκειμένου να χάσουν βάρος. 

Κι ενώ οι έφηβοι που κάνουν χρήση ακραίων μέσων απώλειας κιλών μπορεί να μην πληρούν τα κριτήρια για να χαρακτηριστούν ως ασθενείς με διατροφικές διαταραχές, ωστόσο, η γρήγορη και σημαντική απώλεια βάρους μπορεί να έχει συνέπειες ανάλογες με αυτές που παρατηρούνται σε άτομα με νευρογενή ανορεξία, όπως η αστάθεια του καρδιακού παλμού. 

«Πρόκειται για μια επικίνδυνη κατηγορία ασθενούς, επειδή συνήθως διαλανθάνει τις προσοχής των γιατρών» εξηγεί ο Νέβιλ Γκολντεν, καθηγητής Παιδιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Στάνφορντ και κύριος συγγραφέας των νέων κατευθυντήριων οδηγιών. 

Σύμφωνα με τον ίδιο, έως και το 40% των ασθενών που εισάγονται σε προβλήματα αντιμετώπισης κάποιας διατροφικής διαταραχής ανήκουν σε αυτή την δύσκολα ανιχνεύσιμη κατηγορίων ατόμων με προβληματική διατροφική συμπεριφορά. 

Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής προτείνει λοιπόν πέντε τεκμηριωμένες στρατηγικές σε παιδιάτρους και γονείς ώστε να βοηθήσουν τους εφήβους να αποφύγουν την παχυσαρκία και τις διατροφικές διαταραχές. Και μάλιστα, αυτές μπορούν να εφαρμοστούν σε όλα τα παιδια και όχι μόνο σε όσα έχουν πρόβλημα βάρους. 

Τρεις στρατηγικές επικεντρώνονται σε συμπεριφορές που πρέπει να αποφεύγονται, όπως:

• γονείς και γιατροί να μην ενθαρρύνουν την δίαιτα,
• να αποφεύγονται συζητήσςις για το σωματικό βάρος, με σχόλια για το σωματικό βάρος γονιών και παιδιών,
• και τα παιδιά να μην δέχονται πειράγματα για το βάρος τους.

 

Οι δύο άλλες στρατηγικές έχουν να κάνουν με συμπεριφορές που πρέπει να προάγονται: 

• τα οικογενειακά γεύματα και,
• οι γονείς να ενθαρρύνουν τα παιδιά να αποκτήσουν μια υγιή εικόνα του σώματος τους ενθαρρύνοντάς τα να τρώνε ισορροπημένα και να γυμνάζονται, αντί να προσπαθούν να χάσουν βάρος.

«Τα αρνητικά σχόλια για το βάρος μπορεί να είναι καταστροφικά για την υγεία των εφήβων. Οι μητέρες που μιλούν για το σώμα και το βάρος τους μπορούν ασυναίσθητα να προκαλέσουν δυσαρέσκεια στο παιδί για το δικό του σώμα, κάτι το οποίο παρατηρούμε σε έφηβα κορίτσια και αγόρια. Η δυσαρέσκεια αυτή μπορεί οδηγήσει σε χαμηλά επίπεδα σωματικής άσκησης, στην χρήση καθαρτικών και διουρητικών ή και στην πρόκληση εμετού για τον έλεγχο του βάρους» σημειώνει ο Δρ Γκολντεν. 

Και καταλήγει λέγοντας ότι τα οικογενειακά γεύματα είναι ο καλύτερος προστάτης έναντι των προβλημάτων βάρους. Αν και η επίδραση του τελετουργικού των οικογενειακών γευμάτων δεν είναι ξεκάθαρη, ο Δρ Γκολντεν την αποδίδει στην ευκαιρία που έχουν οι έφηβοι να παρακολουθούν στην πράξη τις διατροφικές συνήθειες των γονιών τους και να τις μιμηθούν.