Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Πρωί σήμερα βγήκα να κάνω ένα περίπατο. Γυρνώντας στη ήσυχη και μαγευτική Κηφισιά έβλεπα, συναντούσα σε κάθε σχεδόν στενό ένα όγκο παρατημένων σκουπιδιών.

Το παράξενο δεν ήταν αυτό, είναι καθημερινό φαινόμενο της «σύγχρονης» Κηφισιάς.

Μια απαξία, μια κακομοιριά, ένας Δήμος στις χειρότερες στιγμές του.

Συνέχισα την βόλτα μου δεν έκανε και ζέστη, ήταν όμορφα.

Κάποια στιγμή στο γυρισμό βλέπω μια γειτόνισσα, μια κυρία εκ Ισπανίας χρόνια παντρεμένη με γνωστό Κηφισιώτη.

Ήταν πρωί πρωί με την φόρμα της, τα γάντια και μάσκα για τις μυρωδιές και μάζευε τα σκουπίδια που ήταν στο δρόμο και τα πετούσε στους κάδους.

Τι κάνεις τη ρωτώ;

Δεν βλέπεις θέλει και ρώτημα;

Εσύ θα μαζεύεις τα σκουπίδια από τους δρόμους, εσύ θα κάνεις την δουλειά που πρέπει να κάνει ο Δήμος που εσύ όμως πληρώνεις για κάτι που δεν έχεις;

Προτιμώ να κάνω αυτή την βρώμικη δουλειά αντί από το μπαλκόνι μου να βλέπω αυτή την απαίσια εικόνα.

Το απόγευμα θα έλθει η κόρη μου από το Παρίσι με φίλους της δεν θέλω να βλέπει να ζει αυτή τη Κηφισιά της βρώμα και της μιζέριας.

Την χαιρέτησα και έφυγα σκεπτόμενος πόσο κακά επηρεάζει την ψυχοσύνθεση μας αυτή η μαύρη είκονα.

Για μια όμορφη Κυριακάτικη βόλτα ξεκίνησα, επιστρέφω στην ωμή πραγματικότητα της Κηφισιάς Θωμάκου.-